Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Έσκασε η Ολλανδική φούσκα των ακινήτων - Η κρίση στον πυρήνα της Ευρώπης
...και τα σπίτια, που θα "μας τα 'παιρναν οι κομμουνιστές": Το τέλος των στερεοτύπων

   
Α. Έσκασε η Ολλανδική φούσκα των ακινήτων - Η κρίση αγγίζει τον πυρήνα της Ευρώπης 

του © Raul I. Meijer
  
  από την ιστοσελίδα Market Oracle 
(12 Απριλίου 2013)
  

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2013 για τον κλάδο των ακινήτων στην Ολλανδία, αναφέρει ότι η τιμή στην αγορά για ένα μέσο σπίτι είναι σήμερα 18 % χαμηλότερη από ό, τι ήταν στην κορύφωση του 2008, ενώ οι μονοκατοικίες έχασαν 20  % - 25 % της αξίας τους. Τον Μάρτιο του 2013, σε ετήσια βάση, οι τιμές μειώθηκαν 6,8 %, κατά την Eurostat. Μια ξεχωριστή προηγούμενη έκθεση εκτιμούσε ότι το 20 % των σπιτιών, δηλ. πάνω από 1 εκατομμύριο κατοικίες, αξίζουν τώρα λιγότερο από το ύψος της υποθήκης για το στεγαστικό τους δάνειο. 
Η έκθεση έρχεται αμέσως μετά από μιά μελέτη που εκδόθηκε από μια κυβερνητική επιτροπή, η οποία χρειάστηκε ένα ολόκληρο χρόνο για να την προετοιμάσει και 121 σελίδες για να εξηγήσει τι πήγε στραβά με την Ολλανδική στεγαστική φούσκα, και τι πρέπει να γίνει τώρα για να διορθωθεί η κατάσταση.

Το βασικό πρόβλημα είναι απλό: Απο το 1995 έως το 2008 οι αγοραίες τιμές των κατοικιών υπερτριπλασιάστηκαν (αύξηση 200 % +). Ως εκ τούτου, αν υπάρξει πτώση περίπου 20 % από το υψηλότερο επίπεδο, ή 60 % από τα επίπεδα του 1995, οπότε οι τιμές ήταν στο ένα τρίτο των τιμών του 2008, θα εξακολουθεί να υπάρχει μια αύξηση της τάξης του 150 % από τα αρχικά επίπεδα. Μπορούμε να είμαστε γενναιόδωροι και να αποδεχθούμε ίσως και 50% ολικής αύξησης των τιμών ως μη αντιστρεπτή, αλλά ακόμη και αυτό εξακολουθεί να μας αφήνει με μια αύξηση κατά 100 %, το οποίο είναι αρκετά περισσότερο από το 60 % που έχει απορριφθεί μέχρι σήμερα.
Αυτό σημαίνει ότι, από βλέποντας από την κορυφή του 2008, ένα 20 % πτώσης των τιμών έχει ολοκληρωθεί, και χρειάζεται ένα άλλο 33 % μείωσης για να πάμε πίσω σε διατηρήσιμα επίπεδα. Κάποιοι ίσως επικαλούνται λόγους για τους οποίους οι τιμές θα έπρεπε να μείνουν υψηλές, αλλά αυτό θυμίζει πάρα πολύ το επιχείρημα "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά". Εξίσου εύκολα θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει το αντίθετο. 

Το κύριο επιχείρημα που ακούστηκε, είναι ότι η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά, ωστόσο ζήτηση δεν είναι ό,τι οι άνθρωποι επιθυμούν, αλλά αυτό που είναι σε θέση να αντέξουν οικονομικά. Και η Ολλανδική οικονομία συρρικνώνεται.
       
¨Οπως και σε πολλές άλλες χώρες, στην Ολλανδία σήμερα αισθάνονται έντονα ότι έχουν ήδη υποφέρει αρκετά, και κάποιος πρέπει να βρεί έναν τρόπο για να αναζωογονήσει την αγορά κατοικίας. Αλλά όπως όλοι οι άλλοι, οι Ολλανδοί θα ήθελαν να αποφύγουν το πρόβλημα, ότι δεν έχει γίνει ακόμη καθοδική διόρθωση σε μέρος του προτύπου τιμολόγησης. Στην περίπτωσή τους, θα επιθυμούσαν η νέα "κανονική" τιμή, δηλαδή η νέα τιμή εκκίνησης, να είναι 200 % πάνω απο την τιμή εκκίνησης του 1995 (1995 +100 %).
Όπως ήταν αναμενόμενο, η κυβερνητική έκθεση αναφέρει ότι: 
α) Όλα τα μέρη φταίνε
β) Η κυβέρνηση πρέπει να αναμιγνύεται περισσότερο, δηλαδή να εξασφαλίζει ότι τα δάνεια θα είναι πάλι διαθέσιμα για ανθρώπους που τώρα δεν μπορεί να πάρουν, δηλαδή για ανθρώπους που δεν είναι οι πιο πιθανοί υποψήφιοι να αγοράσουν ένα σπίτι που είναι ακόμη περίπου κατά 33 % υπερτιμημένο. Αν και, κατά γενική ομολογία, το να απομυζήσουν και τους τελευταίους αφελείς που έχουν απομείνει θα στηρίξει τους ετοιμοθάνατους κατασκευαστές ακινήτων, τους μεσίτες και τους δανειστές για λίγο ακόμη χρόνο. Άν αυτό περιλαμβάνεται ανάμεσα στα καθήκοντα μιας κυβέρνησης, είναι το λιγότερο εξαιρετικά αμφίβολο (προφανώς, και άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, εργάζονται εντατικά για παρόμοιες προσπάθειες ανάνηψης). 
Το πιο καλό αστείο που μέχρι σήμερα προέρχεται από την Ολλανδία (το δεύτερο ήταν: «Χτίστε περισσότερα σπίτια»), είναι η πρόταση της κυβέρνησης να αυξήσει τεχνητά τα ενοίκια των κατοικιών, ώστε να είναι οι άνθρωποι πιό ευεπίφοροι στον πειρασμό να αγοράσουν ένα σπίτι. Μια πράξη η οποία, παρεμπιπτόντως, έχει πρόσφατα χάσει τα πιο κραυγαλέα τεχνητά κίνητρα της.
Κίνητρα όπως διογκωμένα στεγαστικά δάνεια, μέχρι ύψος 105 % -110 % της αξίας του ακινήτου, προσφέρονταν από τους δανειστές σε καθέναν που είναι ζωντανός και κινείται, και το κυριότερο, προσφέρονταν επιπλέον και ένα πολύ γενναιόδωρο σύστημα έκπτωσης στους τόκους των στεγαστικών δανείων, το οποίο κάποια στιγμή είχε κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μάλλον θα έκλεβαν από τον εαυτό τους αν δεν αγόραζαν ένα σπίτι. Όσο περισσότερο δανειζόταν, σε τόσο πιό ευνοϊκή θέση ήταν. Η Ολλανδική κυβέρνηση το έβλεπε και δεν έκανε τίποτε (εκτός από το να μετρά τα επιπλέον φορολογικά έσοδα). Και τώρα, μια κυβερνητική επιτροπή λέει ότι όλοι φταίνε, όχι ακριβώς η κυβέρνηση. Ανίκανοι inglourious basterds, που ψεύδονται ασύστολα. 
Σε όλο το Δυτικό κόσμο υπάρχει ενεργή συνεργασία των κυβερνήσεων και των τραπεζών με τους επενδυτές του κλάδου του real estate και με τους κατασκευαστές ακινήτων. Στους ιδιώτες προσφέρεται μια ωραία φοροαπαλλαγή από την υπεραξία του ακινήτου (αν είναι τ' αφεντικά). Αλλά όταν οι φορολογικοί συντελεστές παραμένουν οι ίδιoι, τριπλασιασμός της αξίας μιας κατοικίας σημαίνει τόσο μεγάλα πρόσθετα φορολογικά έσοδα για την κυβέρνηση και τους αυτοδιοικητικούς οργανισμούς, ώστε πραγματικά αξίζει τον κόπο να ενθαρρύνουν αυτή την τρέλα, όπου και όποτε μπορούν. Δεν υπάρχει πιο προβλέψιμο πράγμα από αυτό. Εξίσου προβλέψιμο όμως, είναι και το επακόλουθο: Οι τιμές, αλλά κυρίως οι πωλήσεις, κάποια στιγμή πέφτουν απότομα, μαζί τους πέφτουν και τα φορολογικά έσοδα, και δεδομένου ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος εθισμός από τον εθισμό της κυβέρνησης στους φόρους, τότε οι υπηρεσίες και οι δημόσιες παροχές χάνονται, όπως πετιέται ένα μωρό μαζί με τα απόνερα του μπάνιου. Αλλά στο τέλος της ιστορίας οι δανειστές αποζημιώνονται (οι περισσότερες Ολλανδικές τράπεζες έχουν ήδη εθνικοποιηθεί) με τα - μελλοντικά ως επί το πλείστον - φορολογικά έσοδα, που θα πάρουν από τους νέους αγοραστές κατοικιών και τους αγέννητους ακόμη απογόνους τους.
Είναι πραγματικά, μια πολύ απλή ιστορία: Αυτή είναι η ευρέως διαδεδομένη ιστορία των Δυτικών κοινωνιών που μετατρέπουν τους εαυτούς τους σε οικονομικές πυραμίδες. Ή ίσως πρέπει να πούμε, σ' ένα μεγάλο παγκόσμιο σύστημα Ponzi. Αυτά τα σχήματα Ponzi καταρρέουν, και δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να τα «διορθώσει»: Το δηλητηριασμένο δισκοπότηρο πρέπει να αδειάσει μέχρι την τελευταία σταγόνα, και θα αδειάσει. Μόνον οι πολιτικοί - με νόμιμο τρόπο - μπορούν να βάζουν τα χέρια τους μέσα την τσέπη του καθενός, ώστε να μπορούν να σκορπίζουν γύρω τρισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ, για να κρύψουν το σύστημα καθώς βυθίζεται, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί αυτή η βύθιση. Σ' αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, δηλαδή οι πολιτικοί, είναι κακοπροαίρετοι Το επίπεδο νοημοσύνης των πολιτικών στην Ολλανδία τείνει προς το μηδέν, όσο και σε άλλες Δυτικές χώρες. Το θέμα είναι ότι ολόκληρο το σύστημα φορά παρωπίδες, τις παρωπίδες της οικονομικής "εκπαίδευσης" που υποθέτει μιάν ανάπτυξη διαρκή, που κρατά για πάντα. Και όταν δεν υπάρχει ανάπτυξη, λέει κάνετε ό,τι μπορείτε, πουλήστε τη γιαγιά σας, αν είναι ανάγκη, για να επιστρέψετε στην ανάπτυξη το συντομότερο δυνατόν. Οι λίγοι που καταλαβαίνουν, κινδυνεύουν να στιγματισθούν ως κακοί. Οι υπόλοιποι είναι τυφλωμένοι από τα φώτα της εξουσίας. Και στην καλύτερη περίπτωση, εντελώς άχρηστοι, όταν πρόκειται να κυβερνήσουν μια κοινωνία που δεν έχει ταχείς και ευτυχισμένους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης.
Μπορούν να σκέφτονται μόνο σε μία διάσταση, και τελικά αυτή η μονοδιάστατη σκέψη μπορεί να οδηγήσει σ' ένα τέλος και μόνον: Σε πλήρη και απόλυτη καταστροφή. Όλα είναι συνεχώς, κάθε φορά και κάθε μέρα, on red [στο κόκκινο της ρουλέτας, σε ευφορία και σε ενθουσιασμό, αλλά και χρεωστικοί], αλλά αυτό δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο πραγματικός κόσμος. Κάθε φορά που έρχεται το μαύρο, για αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνον ένας άλλος λόγος για να τα ξαναβάλουν όλα στο κόκκινο την επόμενη φορά. Μια αλάνθαστη συνταγή για φέρουν χάος. Αλλά αυτό είναι το μόνο που έχουν μάθει να κάνουν.

Ωστόσο, μην παίρνετε τα λόγια μου κατά γράμμα. Ο Christoph Schult και η Anne Seith, παρουσίασαν πολύ καλά το θέμα στο περιοδικό Der Spiegel την περασμένη εβδομάδα: 



Υποβρυχίως: Η Ολλανδία πέφτει θύμα της οικονομικής κρίσης (Der Spiegel, 2 Απριλίου 2013)

Underwater: The Netherlands Falls Prey to Economic Crisis

 "Υποβρυχίως" είναι μια καλή περιγραφή της κρίσης σε μια χώρα όπου μεγάλα τμήματα του εδάφους βρίσκονται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Κατά ειρωνικό τρόπο, η Ολλανδία, που θεωρείται ευρέως ως οικονομία - πρότυπο, βρίσκεται αντιμέτωπη με το είδος της κρίσης στην αγορά ακινήτων που έχει επηρεάσει μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ισπανία μέχρι σήμερα. Επίσης, οι τράπεζες στην Ολλανδία έχουν διοχετεύσει δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων ως δάνεια στην ιδιωτική και εμπορική αγορά ακινήτων από το 1990, χωρίς να διασφαλίζεται ότι οι δανειολήπτες προσέφεραν επαρκείς εξασφαλίσεις. 
Ιδιώτες αγοραστές κατοικιών, για παράδειγμα, μπορούσαν εύκολα να βρουν τράπεζες και  χρηματοδότηση για περισσότερο από το 100% της εμπορικής τιμής του ακινήτου. "Θα μπορούσε εύκολα να πάρει κανείς ένα στεγαστικό δάνειο ισοδύναμο με 5 φορές το ετήσιο μισθό του», λέει ο Scheepens, "και όλα αυτά χωρίς να βάλει ένα σεντ ιδίων κεφαλαίων". Αυτό ήταν δυνατό, επειδή οι ιδιοκτήτες ακινήτων ήταν σε θέση να απαλλαγούν πλήρως από τους τόκους στεγαστικών δανείων όταν πλήρωναν τους φόρους τους. 
Αντί να αποπληρώσουν ενωρίτερα τα δάνεια, οι οφειλέτες επένδυαν συνήθως ένα μέρος από τα χρήματα του δανείου που περίσσευαν, σε προθεσμιακούς λογαρισμούς, μήνα με το μήνα, με την ελπίδα για ένα κέρδος. Τα χρήματα επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν τελικά για την αποπληρωμή του δανείου, τουλάχιστον εν μέρει. Ωστόσο, γρήγορα έγινε δεδομένο να αναμένουν, ότι η αξία ενός συγκεκριμένου ακινήτου θα αυξηθεί σημαντικά. Πολλοί αποταμιευτές στην Ολλανδία ανέμεναν ότι η μεταπώληση των σπιτιών τους σε ψηλότερη τιμή θα αποφέρει αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή των δανείων, μαζί με ένα καλό  κέρδος.
Εδώ και μια δεκαετία ή περισσότερο, η Ολλανδική κεντρική τράπεζα αναγνώρισε τους κινδύνους αυτής της ευφορίας, αλλά οι προειδοποιήσεις της έπεσαν στο κενό. Μόνο τον περασμένο χρόνο, η νέα κυβέρνηση, υπό τον συντηρητικό - φιλελεύθερο πρωθυπουργό Mark Rutte, σκέφθηκε να τροποποιήσει τα γενναιόδωρα φορολογικά παραθυράκια, τα οποία σταδιακά άρχισε να τα καταργεί τον Ιανουάριο. Αλλά τώρα είναι πολύ αργά. Καμμιά χώρα  στη ζώνη του ευρώ δεν είναι είναι τόσο βαθιά βυθισμένη στο ιδιωτικό χρέος, όπως η Ολλανδία, όπου οι τράπεζες έχουν γραμμένο στα βιβλία τους ένα συνολικό ποσό περίπου € 650 δισεκατομμύρια, σε στεγαστικά δάνεια. 
Το χρέος των ιδιωτών καταναλωτών ανέρχεται σε περίπου 250% του ΑΕΠ. Συγκριτικά, το 2011, ακόμη και οι Ισπανοί ιδιώτες έφθασαν μόνο σε λόγο του χρέους προς ΑΕΠ της τάξης του 125%. 
Η Ολλανδία εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο ανταγωνιστικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά τώρα που η φούσκα ακινήτων έχει σκάσει, αυτό απειλεί να παρασύρει το σύνολο της οικονομίας. Η ανεργία είναι σε άνοδο, η κατανάλωση έχει μειωθεί και η ανάπτυξη έχει σταματήσει. Παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας, το τρέχον έτος η κυβέρνηση στη Χάγη θα παραβιάσει το κριτήριο του ελλείμματος της ΕΕ, το οποίο απαγορεύει νέο ετήσιο δανεισμό άνω του 3% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ). 
Είναι ένα βαρύ φορτίο, ειδικά για τον Ολλανδό υπουργό Οικονομικών Jeroen Dijsselbloem, ο οποίος είναι και ο νέος επικεφαλής του Eurogroup, και τώρα βρήκε τον εαυτό του στον απροσδόκητο διπλό ρόλο να είναι ταυτόχρονα φρουρός για τη νομισματική ένωση και υποψήφιος σε κρίση.Ακόμη και μέτρα λιτότητας 46 δισεκατομμυρίων € είναι προφανώς λίγα για να παραμείνει εντός του ορίου 3 % του χρέους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Dijsselbloem έχει ανακοινώσει άλλα € 4,3 δισεκατ. ευρώ περικοπών στις δημόσιες υπηρεσίες και την υγειονομική περίθαλψη, ωστόσο αυτό θα ισχύσει μόνο το 2014. 
Το να "βυθίσουμε το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά", θα είναι "πολύ, πολύ παράλογο«, δήλωσε ο σοσιαλδημοκράτης Dijsselbloem στη Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει αυτή την καθυστέρηση. Είναι το είδος της ρητορικής που συνήθως ακούγεται από πληγείσες Νότιες χώρες της Ευρώπης. Οι δυσμενείς επιπτώσεις του να ζει μια χώρα πέρα ​​από τις δυνατότητές της έχουν γίνει εμφανείς από τότε που άρχισε η οικονομική κρίση. Πολλά από τα αυστηρά υπολογισμένα μοντέλα χρηματοδότησης δεν είναι πλέον λειτουργικά και οι πολίτες δύσκολα πια μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Οι τιμές των εμπορικών και ιδιωτικών ακινήτων, οι οποία ήταν παράλογα υψηλές για καιρό, βυθίζονται δραματικά. Η κάποτε ακμάζουσα οικονομία βρίσκεται σε στασιμότητα. 
"Ένας φαύλος κύκλος αναπτύσσεται σε τέτοιες καταστάσεις», λέει ο Jörg Rocholl, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Σχολής Διαχείρισης και Τεχνολογίας του Βερολίνου και μέλος του συμβουλίου των ακαδημαϊκών συμβούλων στο Γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. «Οι πελάτες έχουν πάρα πολύ χρέος και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους. Αυτό προκαλεί προβλήματα στις τράπεζες, οι οποίες δεν παρέχουν πιά αρκετά χρήματα στην οικονομία. Αυτό οδηγεί σε οικονομική ύφεση και υψηλή ανεργία, η οποία καθιστά την επιστροφή του δανείου ακόμη πιο δύσκολη". 
Το επίσημο ποσοστό ανεργίας στην Ολλανδία έχει ήδη ανέβει στο 7,7%. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερο, αλλά έχει καλυφθεί μέχρι σήμερα από μια δημογραφική ομάδα που ονομάζεται ZZP. Το "zelfstandigen zonder personeel" ("Αυτοαπασχολούμενος χωρίς προσωπικό») μοιάζει κάπως με το Γερμανικό μοντέλο «Ich-AG" ("Εγώ ΑΕ"). Περίπου 800.000 ZZPers εργάζονται σήμερα στην Ολλανδία [..] (ED: Σε ενεργό πληθυσμό των 10 εκατομμυρίων περίπου).
Οι Ολλανδοί είναι εδώ και καιρό μεταξύ των πιο επιμελών αποταμιευτών της Ευρώπης, και στην κρίση πολλοί χειρίζονται τα χρήματά τους ακόμα πιο σφιχτά, πράγμα που είναι είναι και αυτό τοξικό για την οικονομία. "Ένα από τα κύρια προβλήματα είναι η μείωση της κατανάλωσης», λέει ο Johannes Hers του Oλλανδικού Γραφείου Οικονομικών και Πολιτικής Ανάλυσης (CPB) στη Χάγη, ενός συμβουλίου εμπειρογνωμόνων στο Υπουργείο Οικονομίας. Το γραφείο του αναμένει πτώση 0,5% στην ανάπτυξη για το 2013.  Μονον τον Φεβρουάριο 755 εταιρείες κήρυξαν πτώχευση, ο υψηλότερος αριθμός από τότε που άρχισε να καταγράφεται 1981. Ο τραπεζικός τομέας επίσης απολύει χιλιάδες εργαζόμενους. 
Λόγω των πολλών στεγαστικών δανείων, ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι εξαιρετικά διογκωμένες, τόσο πολύ έτσι ώστε το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών είναι 4,5 φορές μεγαλύτερος  απο το ακαθάριστο ΑΕΠ της χώρας. 

Το κύριο πρόβλημα φαίνεται να είναι, ότι το σύνολο του οικονομικού συστήματος στο Δυτικό κόσμο βασίζεται μόνον σε πεποιθήσεις που θεωρούνται βεβαιότητες. Η Ολλανδία έχει γίνει μια κοινωνία χτισμένη εξ ολοκλήρου πάνω σε μια αυταπάτη, και δεν είναι με κανένα τρόπο η μόνη. 
Πρόσφατα, o 80-ετής Ολλανδός ευρωσκεπτικιστής πολιτικός της δεξιάς πτέρυγας Frits Bolkestein, δήλωσε ότι μέσα σε 5 χρόνια, η Γερμανία, η Ολλανδία και άλλοι, πρέπει και θα εισαγάγουν ένα δεύτερο νόμισμα μαζί με το ευρώ. Ήταν ανένδοτος ότι η Γαλλία δεν θα μπορούσε να είναι μέρος αυτού του συνόλου χωρών: «Είναι κατεστραμμένοι!» Κατά την άποψή μου, έτσι ακριβώς είναι η Ολλανδία.  
Πρέπει να έρχονται όλο και πιο μοναχικοί καιροί για την Angela Merkel. 

© 2013 Copyright Raul I. Meijer

Αρχείο Raul Ilargi Meijer 
http://www.marketoracle.co.uk/UserInfo-Raul_I_Meijer.html

http://www.marketoracle.co.uk/Article39921.html 

 


Β.  Τα σπίτια, που θα "μας τα 'παιρναν οι κομμουνιστές": 
     Το τέλος των στερεοτύπων

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το έτος 2011, τα μεγαλύτερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στις χώρες της ΕΕ - με ή πιό συχνά χωρίς ενυπόθηκο δάνειο - έχουν οι πρώην κομμουνιστικές (Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Πολωνία, Σλοβενία, Ουγγαρία, καθώς και οι Βαλτικές πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, Εσθονία, Λεττονία και Λιθουανία). 

Τα ποσοστά ιδιοκατοίκησης σε πολλές απά αυτές είναι σημαντικά πάνω απο το Ελληνικό και Ισπανικό αντίστοιχο. Το Ισπανικό και το Ελληνικό μαζί με της Μάλτας (και της εκτός ΕΕ Νορβηγίας), είναι τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στις άλλες χώρες, της πρώην Δυτικής Ευρώπης. Γύρω στο 85 % είναι το ποσοστό των Ισπανών που κατοικούν σε ιδιόκτητη πρώτη κατοικία, με δεύτερο το Ελληνικό, γύρω στο 82 %.
Αντίθετα, τα χαμηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης τα συναντούμε στη Γερμανία (52 %), στη Γαλλία (60 %) και Αυστρία (55 %).

Φανερό είναι στο διάγραμμα και το τεράστιο ποσοστό ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων στην Ολλανδία.

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php?title=Fi...
 
Ως συνήθως, τα πραγματικά στοιχεία και οι αριθμοί είναι αμείλικτα και διαψεύδουν τα στερεότυπα και τους μύθους (δηλαδή την ψευδή συνείδηση) που στήνονται από τις ιδεολογίες.

Γ. Ρ.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»