Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Οι βλαβερές συνέπειες της δεκαετίας του 1980
(και όχι μόνο)

της Ζαχαρούλας Νταλέ
 
δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα © EcoLeft 


Ο φασισμός, ιδεολογία και εξουσιαστική πολιτική πραγματικότητα του 20ου αιώνα, είναι μια γνήσια αντι-φιλοσοφία, στους αντίποδες του διαφωτισμού και των ιδεολογικών ρευμάτων που απορρέουν από αυτόν. Ενσωματώνει μια μεσσιανικού τύπου αντίληψη για την εθνική αναγέννηση μέσα από την υιοθέτηση ενός επιθετικού εθνικισμού, όπου η εθνική επιβεβαίωση προϋποθέτει τη συντριβή του εθνικά και φυλετικά «άλλου».  Η εμφάνισή του εδράζεται σ΄ ένα σύνθετο πλέγμα, ιστορικών, κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων που παρακολουθούν τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ανεργία και οικονομική κρίση, ο πληγωμένος εθνικισμός της  Ιταλίας και της Γερμανίας από τους ταπεινωτικούς όρους που επιβάλλει η συνθήκη των Βερσαλλιών,  έντονη βιομηχανοποίηση που απειλεί την κατώτερη μεσαία τάξη, η πολιτική αστάθεια και η κρίση των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, είναι μερικοί από αυτούς. Ένα είναι σίγουρο, ότι τα φασιστικά καθεστώτα αυταρχικού χαρακτήρα, συχνά επικυρωμένα από τη λαϊκή ψήφο («δεν σφετερίστηκα την εξουσία με πραξικόπημα, ο λαός μου την έδωσε» επαναλάμβανε ο Χίτλερ), κυριαρχούν στην μεσοπολεμική Ευρώπη, καταλύοντας τον κοινοβουλευτισμό, ενώ ελάχιστες παραμένουν οι «νησίδες» λειτουργίας της δημοκρατίας εντός της. Τα καθεστώτα αυτά δεν ανατράπηκαν από λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά ακυρώθηκαν από την ίδια την έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ πανομοιότυπα και η χρήση των ιστορικών αναλογιών προϋποθέτει την προσεκτική μελέτη και κατανόηση των φαινομένων. Αλλά ιστορική άγνοια και αμεριμνησία, εδώ που φτάσαμε, δεν δικαιολογείται! 
Από τις εκλογές  του Μαϊου 2012 μέχρι και σήμερα, η φρενήρης ανάπτυξη της  Χ.Α., πέρα από τον αιφνιδιασμό που προκάλεσε για την κοινοβουλευτική της παρουσία με 18 βουλευτές, δημιούργησε και ένα πλήθος ερωτημάτων και ανησυχιών για την στάση των υποστηρικτών της. Σχεδόν μισό εκατομμύριο Ελλήνων ψηφοφόρων έφερε στο Ελληνικό κοινοβούλιο «μια οργάνωση που εκμεταλλευόμενη την ελληνική νομοθεσία και την συνταγματική παράδοση φόρεσε το μανδύα του πολιτικού κόμματος διευρύνοντας το εγκληματικό της έργο και αυξάνοντας την επιρροή της στην ελληνική κοινωνία», επισημαίνει ο  Δ. Χριστόπουλος (1).
Η ιστορική κανονικότητα, που ήθελε τα ελληνικά ακροδεξιά κόμματα να αποδοκιμάζονται εκλογικά, καταδεικνύοντας την «οιονεί γονιδιακή» αποστροφή του νεοέλληνα προς τον δεξιό εξτρεμισμό, έστω και αν δεν έλειψαν στο  ενδιάμεσο τα «σταγονίδια»  ταγματασφαλιτών,  παρακρατικών και χουντικών, διαταράχθηκε. Και η κρίση της κανονικότητας ανέδειξε ένα ανέκδοτο ναζιστικό μόρφωμα που άντλησε από τις καλύτερες παραδόσεις του μεσοπολεμικού προπάτορα.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι, ότι στους 16 μήνες που μεσολάβησαν μετά τις εκλογές το ποσοστό αυτό σχεδόν διπλασιάσθηκε δημοσκοπικά, έχοντας μάλιστα χρονικά σημεία «απογείωσης» τον δημόσιο προπηλακισμό των δύο βουλευτίνων της αριστεράς, αλλά και τα διάφορα  πογκρόμ  σε πάγκους λαϊκών αγορών κατά των μεταναστών. Η ανησυχία παραμένει, αν δεν επιτείνεται, από το γεγονός ότι μετά τις αποκαλύψεις για την εκγκληματική υπόσταση του κόμματος, στην πρώτη δημοσκόπηση μετά την σύλληψη της ηγετικής ομάδας της, τα ποσοστά της Χ.Α. ναι μεν είναι αρκετά μειωμένα, παραμένουν όμως πολύ κοντά στο ύψος των εκλογικών της αποτελεσμάτων.
Μέσα από αυτές τις επιμέρους διαπιστώσεις δημιουργείται ένας βασικός προβληματισμός για τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκκολάφθηκε και αναπτύχθηκε η Χ.Α. Παρά το γεγονός ότι είναι προφανές σε όλους μας, ότι ζούμε ήδη τις οδυνηρές συνέπειες μιας μεταμνημονιακής εποχής (με την έννοια ότι οδεύουμε εδώ και καιρό πια, πάνω στον άξονα των μνημονιακών πολιτικών) και αυτό γεννά πραγματικά κοινωνική αταξία, αυτό από μόνο του δεν είναι ικανό να εξηγήσει  τη μεταστροφή ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας προς νεοναζιστικές ή νεοφαστικές κοσμοθεωρίες.
Ναι, είμαστε σαστισμένοι μπροστά σ΄ ένα παρόν χωρίς προοπτικές, ναι, σαν κοινωνία ζούμε πολλαπλές υλικές και συμβολικές απώλειες, όμως αυτή η μανιχαϊστικού τύπου αντίδραση, είτε προς την γενικευμένη απάθεια είτε προς μια ριζοσπαστικοποιημένη ακροδεξιά προσχώρηση,  χρειάζεται μια πιο ουσιαστική, διεπιστημονική και εις βάθος επεξεργασία. Αξίζει να σημειωθεί ότι και άλλες περιοχές του νότου της Ευρώπης υφίστανται την οδυνηρή συνέπεια των μνημονίων, δεν ανέπτυξαν όμως ένα πολιτικό μηχανισμό σαν την Χ.Α.. και ας είχαν πολύχρονες δικτατορίες ή χειμαζόμενες οικονομίες (έστω και με διαφορετικούς βαθμούς έντασης), με  μακροχρόνιες περιόδους κρίσης.
Με αυτή την έννοια είναι αναγκαίο λοιπόν να επεξεργαστούμε το συγκεκριμένο φαινόμενο σαν μια «κατασκευή» και να το εντάξουμε σ΄ ένα ορισμένο χώρο και χρόνο. Είναι επίσης αναγκαίο να προετοιμαστούμε για το γεγονός ότι με την σύλληψη των χρυσαυγιτών (ηγετικής ομάδας) δεν οδηγούμαστε αυτόματα και στην κάθαρση του ελληνικού κοινωνικού τοπίου, ή στην επανάκτηση ενός ομαλού πολιτικού σκηνικού που θα το ορίζουν αποκλειστικά οι «συνήθεις» δημοκρατικές δυνάμεις του λεγόμενου συνταγματικού τόξου (sic).
Ίσως γιατί τα «σταγονίδια» δημιούργησαν «βαλτόνερα» σε σημαντικές εκτάσεις της εκλογικής περιφέρειας, όχι μόνο γιατί αναστήθηκαν οι καταπιεσμένοι για χρόνια «ελληνόψυχοι» και τα γνήσια και μέχρι εχθές ανέκφραστα τέκνα τους, αλλά και γιατί συνέτρεξαν σε υπολογίσιμη κλίμακα, κοινωνικές διεργασίες  νέου τύπου, τις τελευταίες τρείς δεκαετίες, που «θεμελίωσαν» τις νέες αυτές κοινωνικές στάσεις.

Μια λιγότερο εμφανής αλλά εξίσου σημαντική «περιοχή» εκκόλαψης του φαινομένου της διόγκωσης της Χ.Α., μπορεί να ανιχνευθεί στην αμφιλεγόμενη δεκαετία του 1980. Μια δεκαετία αντιφατική, που αποτελεί την δεύτερη μεταπολιτευτική φάση της λεγόμενης 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας που ξεκινά το 1974. Μια ιστορική φάση της σύγχρονης Ελλάδας που χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή απόσυρση του «πολιτικού», όπως το είχαμε γνωρίσει έως τότε, και από μια αλματώδη ανάπτυξη της ευημερίας για εκτεταμένα «μεσοστρώματα».
Ετσι σε μια τρελή κούρσα κοινωνικής ανοδικότητας, όπου δεσπόζουν τα πολιτικά μπαλκόνια, οι λαϊκιστές ηγέτες, οι ομογενοποιημένες ομάδες των οπαδών τους, ο αυριανισμός, οι συνδικαλιστές «σταρ», η γενικευμένη σκανδαλολογία, και το γενναιόδωρο άνοιγμα των κρατικών ταμείων σε όσους βαφτίζονται «ημέτεροι», η «ντατσουνοποίηση» της ελληνικής υπαίθρου (προδρομική μορφή της «καγιενοποίησης» της εποχής προ μνημονίων), το τσιφτετέλι στο Λυκαβηττό, η απέχθεια για κάθε αισθητική-πολιτιστική αναφορά, το κιτς κ.ά., δημιουργείται η κουλτούρα του εξισωτισμού που γίνεται πλέον ο ισχυρός βραχίονας με τον οποίο ζυμώνονται οι επόμενες 10ετίες της «υπνωτικής ευημερίας, των εθνικισμών à la grecque, των «ποιητών λαπάδων», των στιλπνών κορμιών και των πιστοποιητικών γνησιότητας της διαχρονικής ελληνικότητας…
Απόρροια θλιβερή αυτής της α-κουλτούρας είναι και η γενικευμένη «κοινωνική αυθάδεια» μέσα στην οποία «σμιλεύθηκε» το σύγχρονο πρόσωπο των περισσότερων νεοελλήνων, και όχι μόνον (δυστυχώς) το πρόσωπο των ψηφοφόρων της Χ.Α. Υπό αυτή την έννοια, είναι πολύ δύσκολο να ελπίσουμε ότι με μια «λαμπερή χολυγουντιανού τύπου σε συνέχειες» σύλληψη των πρωτεργατών αυτού του μορφώματος, θα προκύψει μια ουσιαστική μεταστροφή των υποστηρικτών του και θα δημιουργηθούν οι προυποθέσεις  εξάλειψης των κακών έξεων που έχουν ενσταλαχθεί σε σημαντικό βαθμό στην ελληνική κοινωνία, εδώ και χρόνια…
 











Και αν θυμηθούμε τον Παναγιώτη Κονδύλη, «Ο συνδυασμός των πάντων με τα πάντα, αποτελεί ουσιώδες γνώρισμα του μαζικοδημοκρατικού τρόπου σκέψης, καθώς και οι ηδονιστικές αξίες του αυθορμητισμού και της αυτοπραγμάτωσης, όπως τις διακήρυξε η πολιτισμική επανάσταση, στην Ελλάδα συμμορφώθηκαν με τις παμπάλαιες και πασίγνωστες επιχώριες έξεις της πνευματικής νωθρότητας, του εξυπναδικισμού και της ημιμάθειας.  Η σύμφυρση αυτή, επομένως, ήταν η φυσική και βιολογική είσοδος του μεταμοντερνισμού σ΄ ένα τόπο όπου το αστικό εργασιακό ήθος είναι ουσιαστικά άγνωστο όχι μόνο στον τομέα της υλικής παραγωγής, αλλά και στον τομέα του πνεύματος, όπου δεν διαμορφώθηκαν επιστημονικές παραδόσεις με συνοχή και με μακρόβιους φορείς, και όπου οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης» (2), τότε…

      Σημειώσεις:
  1. Άρθρο του Δ. Χριστοπούλου στο TVXS 28/09/2013 «Οργισμένοι για χθες, ικανοποιημένοι για σήμερα, ανήσυχοι για αύριο»
  2. Π. Κονδύλης, «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού», εισαγωγή, σελ. 46-47 εκδ. ΘΕΜΕΛΙΟ  - το απόσπασμα αυτό είναι δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα Μετά την κρίση εδώ
 
Η Ζαχαρούλα Νταλέ είναι εκπαιδευτικός και διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση, μέλος της γραμματείας της νομαρχιακής επιτροπής Α΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Σβάστικες και αλυσίδες στα θρανία (από την εφημερίδα "Έθνος")
 
του Παναγιώτη Ιωακειμίδη (δημοσιεύθηκε στα "Νέα", αναδημοσίευση "Πολιτική Επιθεώρηση", "Μεταρρύθμιση") 


Η εύφλεκτη κοινωνική ύλη και η ναζιστική έκρηξη - συνέντευξη του Χρήστου Χατζηιωσήφ και εδώ 

Δημήτρης ΧριστόπουλοςΣτο ρίσκο της κρίσης - Στρατηγικές της αριστεράς των δικαιωμάτων (εκδόσεις "Αλεξάνδρεια")

Δημήτρης Ψαρράς, Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής (εκδόσεις "Πόλις")

Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»