Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Σφαίρες, μαχαίρια και δηλητήρια


Η δολοφονία των 2 νεαρών μελών της ΧΑ και ο σοβαρός τραυματισμός ενός τρίτου, άνοιξε συζητήσεις πολυσυζητημένες στη χώρα αυτή, ωστόσο συζητήσεις που θα 'πρεπε να είναι εδώ και πολύ καιρό εξαντλημένες, και τώρα πιά με λίγη ή με καθόλου ουσία. 
  
Για το προφανές, δεν αξίζει να μακρηγορεί κανείς: Η δολοφονική πράξη είναι εξίσου καταδικαστέα, και με τον ίδιο τρόπο, όπως η άλλη, εκείνη που διέπραξαν πρίν ένα μήνα μέλη αυτής της ακροδεξιάς οργάνωσης, δολοφονώντας έναν αριστερό νέο. Ίδια είναι και η λύπη για τα νέα παιδιά, που χάθηκε η ζωή τους για ένα τίποτε. Αλλάζει κάτι στην ουσία, επειδή ήταν χρυσαυγίτες; Ίδια είναι η θλίψη. Οι “αριστεροί ή δεξιοί ήρωες και μάρτυρες” έχουν λάμψη και δόξα για όσους βρίσκονται σε απόσταση, η μόνη χειροπιαστή πραγματικότητα είναι χαμένες ζωές στα είκοσι, στα τριάντα...

Αλλά δεν είναι τόσο προφανής η συζήτηση που με αντανακλαστικό τρόπο αρχίζει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις: Ποιός κρύβεται πίσω από την πράξη, ποιοί οι δολοφόνοι, ποιοί οι εντολείς και ποιοί οι ηθικοί αυτουργοί; Φανατικοί φετιχιστές της βίας ή “προβοκάτορες”; Ανεγκέφαλοι ή πράκτορες αποσταθεροποίησης; Και το ερώτημα “ποιός ωφελείται”, δείχνει εύλογο και με ουσία.
Ιταλία της δεκαετίας του 1970 θυμίζει το όλο σκηνικό βίας και “αντιβίας”. Με νεοφασίστες, με παράξενα υβρίδια αντιεξουσιασμού και φασισμού, με “Ταξιαρχίες Ερυθρές” αλλά στην πραγματικότητα φαιοκόκκινες (η στρατοκρατική λογική υπήρχε ακόμη και στο όνομα), “δίκτυα”, “σκοτεινές στοές”, “προβιές”, “μυστήριες τράπεζες” - ή οφσόρ, πόση η διαφορά;
(και λέγαμε ότι ως χώρα καθυστερούμε 20 χρόνια σε σχέση με την λοιπή Ευρώπη: στην πραγματικότητα σαράντα και βάλε, είμαστε η μοναδική χώρα που έχουμε ακόμη τρομοκράτες όπως είχαν η Ιταλία και Γερμανία το 1970 - κλείνει η παρένθεση).
 
Με αυτή την επαναλαμβανόμενη συζήτηση περί “προβοκατόρων” πάλι ξεφεύγει η ουσία :
Όταν κυκλοφορεί αρκετό ιδεολογικό δηλητήριο σε μια (μικρή έστω) μερίδα της κοινωνίας, το να ψάχνεις για “προβοκάτσια” (η παλαιο-μπολσεβίκικη επιρροή έχει κυριαρχήσει ακόμη και στη γλώσσα που μιλάμε όλοι), είναι ανώφελο και ματαιοπονία. Με ή χωρίς προβοκάτσια, η ζημιά κάποτε θα γίνει. Ξαναθυμίζω την Ιταλία του ’70. Οι “προβιές” δούλευαν αποτελεσματικά, ακριβώς γιατί υπήρχαν, με μειοψηφική αλλά δραστήρια κοινωνική δυναμική, και φασίστες ορίτζιναλ, και αναρχοφασίστες και μιλιταριστές παλαιομπολσεβίκοι. Η πολιτική βία είχε διαχυθεί και γίνει αποδεκτή σ' ένα μέρος της κοινωνίας.
Άς ρίξουμε όμως εδώ στην Ελλάδα τώρα, μια ματιά γύρω: Τι από ιδεολογικά δηλητήρια εξακολουθεί να κυκλοφορεί στα πέριξ; Σε όλες σχεδόν τις χώρες, του Ευρωπαϊκού Βορρά και του Νότου έχουν ακροδεξιούς και ρατσιστές στη Βουλή, αλλά οι “δικοί” μας είναι επιπλέον και νεοφασίστες. Και δεν έχω δεί σε άλλη χώρα, πολιτικούς συντηρητικών, κεντροδεξιών δημοκρατικών κομμάτων μελών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, να βγάζουν “αναλαμπές” με βαθύ μελανόφαιο χρώμα, όπως  αυτές που βγάζουν ώρες-ώρες μερικά στελέχη του μεγάλου κόμματος στην κυβέρνησή μας. Δεν ξέρω άν σε άλλη χώρα της Ευρώπης υπάρχουν μερίδες του αντιεξουσιαστικού χώρου που εμπνέονται ακόμη από τον τρομοκρατικό Ρωσικό μηδενισμό του κύκλου ανθρώπων γύρω από τον Σεργκέϊ Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ (1870). Για κόμματα που εμπνέονται (ευτυχώς μόνον ιδεολογικά) από τον Ιωσήφ Στάλιν, επίσης δεν γνωρίζω. Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν πολλά ρεύματα που θεωρούν τον εαυτό τους ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά ρεύματα τέτοια, που να έχουν αφήσει στην άκρη τον Αντόνιο Γκράμσι, τον Τέοντορ Αντόρνο, πόσο μάλλον τον Γύργκεν Χάμπερμας, και στη θέση τους να έχουν αγκαλιάσει τον Κάρλ Σμίττ μαζί με τα πιό πρωτόγονα δείγματα προ-πολιτικής σκέψης του Λένιν και των παλαιο-μπολσεβίκων, τέτοια ρεύματα αλλού δεν  ξέρω. Μεμονωμένους στοχαστές ναί (μερικοί απο αυτούς, ανέκαθεν, δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο). Χρήσιμους ηλίθιους επίσης.
Πολύ δηλητήριο κυκλοφορεί. Καθαρά ιδεολογικό δηλητήριο - και ως γνωστόν, η καθαρή ιδεολογία είναι ψευδής συνείδηση. Δεν φταίει το μνημόνιο, μην αερολογούμε - τελεία και παύλα: Το δηλητήριο κυκλοφορούσε εδώ και δεκαετίες. Για όσους θυμούνται, η μερική κοινωνική αποδοχή της “17Ν”, που ενέπνευσε κάποιους να γράψουν γειά στα χέρια σας είχε κρατήσει πολύ, και σε εποχές οικονομικά ανοδικές ή και σχετικά ανθηρές .
Κάτι σημαντικό: Η προπαγάνδα περί “δύο άκρων” είναι ανόητη, εκτός των άλλων γιατί στην μεταπολιτευτική (όπως συνέβαινε και στη μεσοπολεμική, και όχι μόνον) Ελλάδα, ο ανορθολογικός εξτρεμισμός και ο φετιχισμός της πολιτικής βίας δεν προέρχεται μόνον από τα υποτιθέμενα “δύο άκρα. Υπήρξε και υπάρχει επίσης πολύς κεντρώος εξτρεμισμός. Εκτός των ακραίων” υπάρχει και η κεντρώα, κεντροδεξιά και κεντροαριστερή λατρεία του ασυμφιλίωτου και της εξαρχής απόρριψης κάθε σύγκλισης και συμβιβασμού με τον αντίπαλο ή με τον ενδιάμεσο, ανεξαρτήτως του τι διακυβεύεται. Αυτό το σύνδρομο του ασυμφιλίωτου και της άγνοιας κινδύνου, είναι το σταθερό έδαφος, από το οποίο αναβλύζουν κάθε λογής ιδεολογικά δηλητήρια.
Δεν υπάρχουν “δύο άκρα”. Αυτό είναι ρητορική. Στην πραγματική πραγματικότητα, υπάρχει μιά ηθικο-πολιτικά διαβρωμένη πολιτική τάξη και ένας χρόνια αποπροσανατολιστικός δημόσιος λόγος, αιχμαλωτισμένα και τα δύο από ισχυρές ομάδες συμφερόντων. Και μια κοινωνία σε μεγάλο ποσοστό ηθικο-πολιτικά αποπροσανατολισμένη, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Ωστόσο δεν είμαστε καταδικασμένοι. «Προς τα που κινείται αυτό το μεγάλο, αδύναμο και ευαίσθητο τέρας, με τον διακλαδισμένο εγκέφαλο, που ονομάζουμε κοινωνία»;, αναρωτιόταν παλιά o Βαυαρός διανοητής Hans Magnus Enzensberger. Δεν είναι ο τόπος του καλού καγαθού, αλλά ούτε κοπάδι προβάτων. «Μερικές φορές μας εμφανίζεται δύσμορφο, άθλιο και ύπουλο, κινείται ηλίθια στα τυφλά, άλλοτε όμως μας καταπλήσσει με την ευφυία, την φαντασία και τον ρεαλισμό του. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του, γι' αυτό πρέπει να τα βγάλω πέρα χωρίς αισιοδοξία και χωρίς απαισιοδοξία» (Die Gesellschaft ist keine Hammelherde” - Der Spiegel Ιανουάριος 1987).
Σ’ αυτή την εγγενή δυνατότητα της κοινωνίας, να είναι άλλοτε υπνωτισμένη και παραπλανημένη, και άλλοτε απροσδόκητα σωστή και εφευρετική, σ’ αυτό κυρίως ελπίζουμε.
Γιώργος Β. Ριτζούλης 

Μετά τον φόνο: Ο ελληνικός νεοναζισμός και η κρίσιμη καμπή, του Νικόλα Σεβαστάκη (Σύγχρονα Θέματα)
 
Update 24.11.2013 
Κιβδηλοποιοί: Με αφετηρία τη συζήτηση για την προκήρυξη των ΜΛΕΔ - του Στρατή Μπουρνάζου (στα Ενθέματα της εφημερίδας "Αυγή"). Μια εξαιρετικά διαυγής ανάλυση, το φωτεινό αντίθετο των πάρα πολλών συσκοτιστικών που έχουμε διαβάσει και ακούσει.
«...Βεβαιότητες δεν μπορεί να έχει κανείς. Ωστόσο, δύο είναι αυτά που με τρομάζουν στην απόφανση ότι οι ΜΛΕΔ είναι παρακρατικό δημιούργημα. Πρώτον,  το αβασάνιστο και διάτρητο  των συλλογισμών - αν με τέτοιους συλλογισμούς κάνουμε πολιτική, χαθήκαμε. Δεύτερον, ακόμα σημαντικότερο, η σοβαρότητα του πράγματος: αν έχουμε φτάσει στο σημείο οι κρατικοί μηχανισμοί να στήνουν τέτοιας ολκής δολοφονικές  προβοκάτσιες, χαθήκαμε, ακόμα περισσότερο: πρέπει να αναθεωρήσουμε άρδην όλη τη στρατηγική  μας. 
Έτσι, λοιπόν, το έωλο των επιχειρημάτων έχει διπλή επίδραση πάνω μου:  ανησυχητική (για τους όρους με τους οποίους σκεφτόμαστε), και ταυτόχρονα κατευναστική (αφού δεν με πείθουν ότι το κράτος έχει αναλάβει τέτοιους ρόλους.»

Update 14.2.2014
O εύγλωττος σχολιασμός του Δ. Χαντζόπουλου (μετά την εξαφάνιση και το σόου του Χ. Ξηρού).

Αναδημοσιεύεται από το προσωπικό περιοδικό της Μελίττας Γκουρτσογιάννη.



        

1 σχόλιο:

  1. Πολύ σοβαρή η διαπίστωσή σας περί ύπαρξης και "κεντρώου εξτρεμισμού" στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Με απασχολούσε και μένα ανάλογος προβληματισμός. Χαίρομαι που του δίνετε θεωρητική βάση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»