Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Η άνοδος των εθνικιστών της Ευρώπης και το «γερμανικό πρόβλημα»

του Γιόσκα Φίσερ
   
© Project Syndicate, Joschka Fischer: Europe’s Nationalists on the March, 31 Μαΐου 2014 
 
H Γερμανία ενέχεται για την ανέφικτη, ουτοπική εμμονή των ηγετών της για ταυτόχρονη μείωση του δημόσιου χρέους και για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, καθώς και για τις αντιρρήσεις τους στις πολιτικές τις προσανατολισμένες στην ανάπτυξη εντός της ευρωζώνης. Το ερώτημα που καίει τώρα, είναι πόσα θα κάνει η Γερμανία για τη Γαλλία, για να σώσουν μαζί την Ευρώπη.
  
H Ευρώπη απαρτίζεται από έθνη της και έτσι πορεύτηκε επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό το γεγονός κάνει την ενοποίηση της ηπείρου ένα δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, ακόμη και σήμερα. Ο εθνικισμός δεν είναι μια αρχή εποικοδομητική για την Ευρώπη. Αντίθετα, ήταν και παραμένει η αρχή για την αποδόμηση της Ευρώπης. Αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα που συνάγεται από την δραματική άνοδο των αντι-ευρωπαϊκών λαϊκιστικών κομμάτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις εκλογές του Μαίου 2014.
Είναι ένα μάθημα που όλοι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπει ήδη να έχουν μάθει. Στο κάτω κάτω, οι πόλεμοι στην Ευρώπη του 20ού αιώνα έγιναν υπό την σημαία του εθνικισμού και κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς την ήπειρο. Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Φρανσουά Μιτεράν διατύπωσε το απόσταγμα μιας ζωής πολιτικής εμπειρίας σε μία μόνο φράση: «Εθνικισμός σημαίνει πόλεμο». 
Το προηγούμενο καλοκαίρι η Ευρώπη μνημόνευσε την εκατονταετηρίδα από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος τη βύθισε στην άβυσσο της νεοτερικής εθνικιστικής βίας. Επίσης μνημονεύσαμε την 70η επέτειο από την απόβαση της αντιναζιστικής συμμαχίας στη Νορμανδία, η οποία συναποφάσισε για την έκβαση του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και υπέρ της δημοκρατίας στη Δυτική Ευρώπη (και αργότερα, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, σε όλη την Ευρώπη).
Η πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία είναι γεμάτη με τέτοιες μνήμες και επετείους, όλες στενά συνδεδεμένες με τον εθνικισμό. Και όμως, οι ελπίδες πολλών Ευρωπαίων για το μέλλον φαίνεται και πάλι να βρίσκουν έκφραση σ' αυτόν, ενώ την ενωμένη Ευρώπη, τον εγγυητή της ειρήνης μεταξύ των λαών της Ευρώπης από το 1945, την θεωρούν ως βάρος και ως απειλή. Αυτή είναι η πραγματική σημασία των αποτελεσμάτων των εκλογών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 
Όμως, οι αριθμοί και τα ποσοστά από μόνα τους δεν εκφράζουν το μέγεθος της ήττας που υπέστη η ΕΕ. Όσο και άν οι δημοκρατικές εκλογές καθορίζουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες, και συνακόλουθα την κατανομή της εξουσίας για ένα χρονικό διάστημα, δεν εγγυώνται πάντα μια σωστή εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης. Οι εκλογές παρέχουν ένα στιγμιότυπο - μια στιγμιαία φωτογραφία. Για να κατανοήσουμε τις μακροπρόθεσμες τάσεις, θα πρέπει να εξετάσουμε τη μεταβολή του ποσοστού των διαφόρων κομμάτων από μια εκλογή στην επόμενη.
Αν το αποτέλεσμα των εκλογών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κρινόταν αποκλειστικά και μόνο από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Ευρώπης ψήφισαν για κόμματα που τάσσονται υπέρ της ΕΕ, θα χάναμε το βασικό σημείο: την δραματική αύξηση της υποστήριξης προς ευρωσκεπτικιστικά εθνικιστικά κόμματα σε κράτη όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία, η Αυστρία, η Ελλάδα και η Ουγγαρία. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί, θα γίνει μια απειλή για την ύπαρξη της ΕΕ, καθώς θα εμποδίσει την περαιτέρω ολοκλήρωση, η οποία χρειάζεται επειγόντως, και θα καταστρέψει την ευρωπαϊκή ιδέα από μέσα.
Η Γαλλία, ειδικότερα, προκαλεί μεγάλη ανησυχία, διότι το Εθνικό Μέτωπο έχει καθιερωθεί εκεί ως τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας. Το συνθημα «Κατακτήστε τη Γαλλία και καταστρέψτε την Ευρώπη!» έχει γίνει ο επόμενος εκλογικός στόχος του Μετώπου. Χωρίς τη Γαλλία, ελάχιστα (ή μάλλον τίποτε) μπορούν να γίνουν στην ΕΕ. Μαζί με τη Γερμανία, η Γαλλία είναι απαραίτητη για το μέλλον της ΕΕ. Και κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι το Μέτωπο και οι ψηφοφόροι του ό,τι λένε το εννοούν.
Στο επίκεντρο της πολιτικής κρίσης της Ευρώπης είναι η οικονομική και χρηματοπιστωτική δυσπραγία της Ευρωζώνης, την οποία ούτε οι εθνικές κυβερνήσεις ούτε τα θεσμικά όργανα της ΕΕ φαίνεται να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν. Αντί για ενίσχυση της πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης, η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε μια σκληρή σύγκρουση για τη διανομή. Αυτό που κάποτε ήταν μια σχέση μεταξύ ίσων, έχει δώσει τη θέση του σε μια αντιπαράθεση μεταξύ των οφειλετών και των πιστωτών. 
Η αμοιβαία δυσπιστία που χαρακτηρίζει τη σύγκρουση αυτή μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα την ψυχή της Ένωσης και ολόκληρου του ευρωπαϊκού σχεδίου. Η Βόρεια Ευρώπη μαστίζεται από φόβους ότι θα απαλλοτριωθεί οικονομικά, η Νότια βρίσκεται στο έλεος μιας οικονομικής κρίσης που δεν φαίνεται να έχει τέλος, με ένα άνευ προηγουμένου υψηλό ποσοστό ανεργίας, για την οποία οι πολίτες της θεωρούν υπεύθυνο τον Βορρά, ιδιαίτερα τη Γερμανία. Η κρίση χρέους στο Νότο, μαζί με τις κοινωνικές συνέπειες των σκληρών μέτρων λιτότητας, θεωρείται απλά ως εγκατάλειψη από τον πλούσιο Βορρά της αρχής της αλληλεγγύης. 
Σ' αυτό το κλίμα μειωμένης αλληλεγγύης, η νίκη προσφέρθηκε πρόθυμα στο πιάτο του παλαιού τύπου εθνικισμού. Όπου η ΕΕ ενοχοποιήθηκε για την κατάρρευση της ευημερίας της μεσαίας τάξης, επικράτησε η εκλογική στρατηγική του εθνικού σωβινισμού και της ξενοφοβίας.
Με δεδομένη τη σημερινή αδυναμία της Γαλλίας και το δραματικό εκλογικό αποτέλεσμα εκεί, καθώς και την περιπετειώδη πορεία του Ηνωμένου Βασιλείου προς την έξοδο από την ΕΕ, ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας θα συνεχίσει να ενισχύεται, πράγμα που δεν είναι καλό ούτε για τη Γερμανία, ούτε για την ΕΕ. Η Γερμανία ποτέ δεν φιλοδοξούσε να αποκτήσει έναν τέτοιο ρόλο, αλλά η οικονομική δύναμη και θεσμική σταθερότητα της χώρας αυτής έχει κάνει την αποδοχή του ρόλου αυτού αναπόφευκτη. Παρ' όλα αυτά, η απροθυμία της Γερμανίας να ασκήσει ηγετική ικανότητα παραμένει μεγάλο πρόβλημα.
Όλοι οι Ευρωπαίοι έχουν στα πολιτικά τους γονίδια την ενστικτώδη αντίσταση σε οποιαδήποτε μορφή ηγεμονίας, πράγμα που είναι λογικό. Αυτό ισχύει και για τη Γερμανία. Αλλά το να θεωρείται η γερμανική ηγεμονία η υπεύθυνη για τις πολιτικές της λιτότητας στο Νότο είναι μόνο εν μέρει δικαιολογημένο. Η γερμανική κυβέρνηση δεν είχε αναγκάσει τις χώρες που έχουν πληγεί απο την κρίση να δημισουργήσουν τα υψηλά επίπεδα του δημόσιου χρέους τους.
Όμως η Γερμανία μπορεί να θεωρηθεί εντελώς υπεύθυνη για την εμμονή των ηγετών της για ταυτόχρονη μείωση του χρέους και για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και για τις αντιρρήσεις τους σε όλες σχεδόν τις πολιτικές τις προσανατολισμένες στην ανάπτυξη εντός της ευρωζώνης. Επιπλέον, κανένα από τα πολιτικά στρατόπεδα της Γερμανίας δεν είναι είναι πρόθυμο να αναγνωρίσει ρητά ότι υπάρχει «γερμανικό πρόβλημα» μέσα στη Νομισματική Ένωση, δηλαδή ότι η σχετική οικονομική δύναμη της Γερμανίας δεν έχει χρησιμοποιηθεί για το καλό του ευρωπαϊκού εγχειρήματος στο σύνολό του. 
Το ερώτημα που καίει τώρα, είναι πόσα θα κάνει η Γερμανία για τη Γαλλία, για να σώσουν την Ευρώπη. Η πίεση προς τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και προς τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί, και δεν θα προέρχεται μόνο από το Παρίσι, αλλά και από τη Ρώμη, από την Αθήνα, και από άλλες πρωτεύουσες. 
Για τη Γερμανία η μόνη εναλλακτική λύση στην αλλαγή πορείας τώρα, είναι να περιμένει μέχρις ότου οι χρεωμένες χώρες της Ευρώπης να εκλέξουν κυβερνήσεις που θα θέσουν υπό αμφισβήτηση την υποχρέωσή τους να πληρώσουν. Στην Ελλάδα, η γραφή είναι ήδη γραμμένη στον τοίχο. Για την Ευρώπη αυτό θα ήταν μια καταστροφή. Για τη Γερμανία θα ήταν μια απλή ανοησία.
Ο Joseph Martin Fischer ήταν από το 1983 μέχρι το 2006 ηγετική προσωπικότητα του Πράσινου Κόμματος (Bündnis 90/Die Grünen). Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας την περίοδο 1998 - 2005. Το 2006 αποσύρθηκε απο την πολιτική δραστηριότητα και ασχολήθηκε με τη διεθνή πολιτική στο πανεπιστήμιο Princeton, ΗΠΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2010 συμμετείχε στην ίδρυση του think-tank Spinelli, με στόχο την υποστήριξη του Ευρωπαικού φεντεραλισμού.


Η αρθρογραφία του Joschka Fischer στο Project Syndicate
    
Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση:  
Γιόσκα Φίσερ - Η διάβρωση της Ευρώπης
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»