Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Ο Πούτιν, οι νεοσυντηρητικοί και η μεγάλη ψευδαίσθηση: Οι κατακτήσεις εδαφών είναι για τους ηττημένους

του Πωλ Κρούγκμαν
 
 
Έχει περάσει περισσότερο από ένας αιώνας, από τότε που ο Norman Angell, ένας Βρετανός δημοσιογράφος και πολιτικός, δημοσίευσε τη «Μεγάλη ψευδαίσθηση» The Great Illusion» - pdf και Project Gutenberg), μια πραγματεία όπου υποστήριξε ότι η εποχή των κατακτήσεων ανήκε πια (ή θα έπρεπε να ανήκει) στο παρελθόν. Δεν προέβλεψε το τέλος των πολέμων, αλλά υποστήριξε ότι οι επιθετικοί πόλεμοι δεν έχουν πλέον κανένα νόημα - ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις στη σύγχρονη εποχή κάνουν πιο φτωχούς τους νικητές, ακριβώς όπως και τους νικημένους.
Είχε δίκιο, αλλά αυτό το μάθημα είναι προφανώς πολύ σκληρό για να αφομοιωθεί. Ασφαλώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν ποτέ δεν πήρε το μήνυμα. Ούτε οι δικοί μας, οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, το πήραν: ζηλεύουν έντονα τα κατορθώματα του Πούτιν, δείχνοντας έτσι ότι δεν έμαθαν απολύτως τίποτε από την πανωλεθρία του Ιράκ. 
Οι Neocons εν δράσει
Ο Angell σκέφτηκε κάτι απλό: Η αρπαγή δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε μια σύγχρονη κοινωνία με τον τρόπο που η αρχαία Ρώμη αντιμετώπιζε μια κατακτημένη επαρχία, χωρίς να καταστρέψουμε τον ίδιο τον πλούτο της, αυτόν που προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε. Και εν τω μεταξύ, ο πόλεμος ή η απειλή του πολέμου διαταράσσει το εμπόριο και τις οικονομικές διασυνδέσεις και έτσι προκαλεί μεγάλες οικονομικές απώλειες,  πολύ περισσότερες από τις άμεσες δαπάνες για τη διατήρηση και την ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνάμεων. Ένας πόλεμος μας κάνει φτωχότερους και πιο αδύναμους, ακόμη κι αν νικήσουμε.
Οι εξαιρέσεις σ' αυτό τον κανόνα απλώς τον αποδεικνύουν και τον επιβεβαιώνουν. Υπάρχουν ακόμη εγκληματίες που κάνουν πολέμους για το κέφι τους και για το κέρδος, αλλά αυτό το κάνουν πάντα σε τόπους όπου οι εκμεταλλεύσιμες πρώτες ύλες είναι η μόνη και άμεσα διαθέσιμη πηγή πλούτου. Οι συμμορίες που καταστρέφουν την Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία το κάνουν για να αρπάξουν διαμάντια και ελεφαντόδοντο. Το Ισλαμικό Κράτος ισχυρίζεται μεν ότι φτιάχνει το νέο Χαλιφάτο, όμως μέχρι στιγμής κυρίως καταγίνεται με το να αρπάζει κοιτάσματα πετρελαίου. 
Το ζήτημα είναι το εξής: Αυτό που είναι επωφελές και συμφέρον για έναν πολέμαρχο στον Τέταρτο Κόσμο, είναι απλά αυτο-καταστροφικό για μια χώρα που βρίσκεται στο επίπεδο της Αμερικής ή και της Ρωσίας. Δείτε αυτό που περνά ως επιτυχία του Πούτιν, την κατάληψη της Κριμαίας: Η Ρωσία μπορεί να προσάρτησε τη χερσόνησο χωρίς να αντιμετωπίσει σχεδόν κανέναν αντίλογο, αλλά ό,τι κέρδισε μ' αυτό τον θρίαμβο της, ήταν μόνον μια καταρρέουσα οικονομία, ένα επίτευγμα για το οποίο δεν αξίζει να υπερηφανεύεται και που στην πραγματικότητα χρειάζεται δαπανηρές ενισχύσεις για να σταθεί όρθια. Εν τω μεταξύ, οι εισροές ξένων επενδύσεων και η πρόσβαση της Ρωσίας στις αγορές πιστώσεων είχαν ήδη σχεδόν καταρρεύσει πριν ακόμη συμβεί η βουτιά των τιμών του πετρελαίου, η οποία μετέτρεψε την κατάσταση σε χρηματοικονομική κρίση μεγάλης κλίμακας.
Το γεγονός αυτό μας θέτει δύο μεγάλα ερωτήματα. Πρώτον, γιατί έκανε ο πρόεδρος Πούτιν κάτι τόσο ηλίθιο; Δεύτερον, γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι με επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εντυπωσιασμένοι από τις βλακείες του και τις ζηλεύουν; 
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι προφανής, αρκεί να σκεφτούμε ποιός είναι ο κ. Πούτιν. Θυμηθείτε: είναι ένας πρώην υπάλληλος της K.G.B., δηλαδή κάποιος που πέρασε τα νεανικά χρόνια, αυτά που διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του, ως επαγγελματίας κακοποιός. Η βία και η απειλή χρήσης βίας, συμπληρωμένη με δωροδοκίες και διαφθορά, είναι αυτά που γνωρίζει καλά. Και επί χρόνια δεν είχε κανένα κίνητρο για να μάθει και κάτι άλλο: Οι υψηλές τιμές του πετρελαίου έκαναν τη Ρωσία πλούσια. Και όπως κάνει ο καθένας που προΐσταται σε μια φούσκα, ασφαλώς και αυτός ήταν πεισμένος ότι την επιτυχία αυτή, τη χρωστά στον ίδιο τον εαυτό του. Υποπτεύομαι ότι μέχρι και πριν από λίγες ημέρες, δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι ως ηγέτης, δεν είχε ιδέα για το πώς πρέπει να πράττει στον 21ο αιώνα. 
Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι κάπως πιο περίπλοκη, αλλά ας μην ξεχνάμε πως καταλήξαμε στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Αυτή η εισβολή δεν ήταν μια απάντηση στην επίθεση της 9ης Σεπρεμβρίου 2001, ούτε έγινε επειδή αποδείχθηκε ότι οι ΗΠΑ διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο. Αντίθετα, ο πόλεμος αυτός ήταν μια επιλογή για να επιδειχθεί η δύναμη των ΗΠΑ και για να χρησιμεύσει ως δοκιμή της ιδέας για μια ολόκληρη σειρά πολέμων που ήταν πρόθυμοι να ξεκινήσουν οι Αμερικανοί neocons (νεοσυντηρητικοί). Θυμάστε το σύνθημα [δήλωση σημαντικού Βρετανού αξιωματούχου στο Newsweek] «όλοι θέλουν να πάνε στη Βαγδάτη, όμως οι πραγματικοί άντρες θέλουν να πάνε στην Τεχεράνη»;
Mitt Romney, John Bolton
Το θέμα είναι, ότι υπάρχει μια πολιτική παράταξη στην Αμερική, που είναι ακόμη πανίσχυρη, που μένει πιστή στην άποψη ότι οι κατακτήσεις αξίζουν και ότι σε γενικές γραμμές, ο τρόπος για να είναι κανείς ισχυρός, είναι να ενεργεί σκληρά και κάνει τους άλλους λαούς να φοβούνται. Εδώ που τα λέμε, υποθέτει κανείς ότι αυτή η λανθασμένη αντίληψη για την ισχύ ήταν επίσης ο λόγος που οι αρχιτέκτονες του πολέμου έκαναν τα βασανιστήρια ρουτίνα: δεν έγινε τόσο για να είναι αποτελεσματικές οι ανακρίσεις, αλλά για  να επιδείξουν ότι είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα. 
Τα όνειρα των νεοσυντηρητικών δέχθηκαν μεγάλο χτύπημα όταν η κατοχή του Ιράκ απο τους Αμερικανούς μετατράπηκε σε αιματηρό φιάσκο, αλλά αυτοί δεν μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους (ποιος μαθαίνει άλλωστε, αυτές τις μέρες;) Και έτσι είδαν το ρωσικό τυχοδιωκτισμό με θαυμασμό και φθόνο. Ισχυρίστηκαν ότι έχουν ανησυχήσει από τη ρωσική προέλαση και πιστεύουν ότι ο κ. Πούτιν, δηλαδή «αυτός που θα τον αποκαλούσαμε πραγματικό ηγέτη» [κατά τον Ρεπουμπλικανό πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Τζουλιάνι], παίζει σκάκι ενώ ο Πρόεδρος Ομπάμα παίζει μπίλιες [κατά τον Μάικλ Ρότζερς, Ρεπουμπλικανό πρόεδρο της Επιτροπής του Κογκρέσσου για τις Υπηρεσίες Πληροφοριών]. Όμως αυτό που πραγματικά τους ερέθισε, ήταν ότι ο κ Πούτιν ζούσε τη ζωή του με τον τρόπο που αυτοί επιθυμούσαν πάντοτε να ζήσουν τις δικές τους ζωές.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα ο πόλεμος δεν αποφέρει οφέλη. Η επιχείρηση στο Ιράκ κατέληξε σαφώς στο να αποδυναμώσει τη θέση των ΗΠΑ στον κόσμο, ενώ κόστισε περισσότερα από 800 δισεκατομμύρια δολάρια σε άμεσες δαπάνες και πολύ περισσότερα με έμμεσους τρόπους. Η Αμερική είναι μια πραγματική υπερδύναμη και έτσι μπορεί να αντέξει τέτοιες απώλειες - παρόλο που κάποιος ανατριχιάζει όταν σκεφτεί, τι θα είχε συμβεί αν είχε δοθεί η ευκαιρία στους «πραγματικούς άνδρες» να προχωρήσουν και σε άλλους στόχους. Αλλά μια χρηματοοικονομικά ευάλωτη πετρο-οικονομία όπως η Ρωσία, δεν έχει την ίδια ικανότητα να τα βγάλει πέρα με τα λάθη της.
Δεν έχω ιδέα για το τι θα γίνει με το καθεστώς του Πούτιν. Αλλά ο κ. Πούτιν προσέφερε σε όλους μας ένα πολύτιμο μάθημα. Το σοκ και δέος δεν αξίζει δεκάρα: Στο σύγχρονο κόσμο, οι κατακτήσεις είναι για τους ηττημένους.
Η ιστοσελίδα γνώμης και αναλύσεων του Πωλ Κρούγκμαν (The New York Times):

http://krugman.blogs.nytimes.com/?module=BlogMain&action=Click&region=Header&pgtype=Blogs&version=Blog%20Post&contentCollection=Opinion

   



Άνγκελα Μέρκελ, Βλαντιμίρ  Πούτιν 
και η διάσημη Κόνι, το λαμπραντόρ του
Η αναισθητοποίηση του σιβηριανού τίγρη
 David Remnick - War Without End? (The New Yorker, 21.4.2003)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»