Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Ο Γιάνης Βαρουφάκης και η «Πτώση της Ελένης»

του Τόμας Άσόϊερ
  
© DIE ZEIT Nº 07/2015  Thomas Assheuer:  Yanis Varoufakis, Helena stürzt   2 Μαρτίου 2015 
  
Ο Έλληνας Υπουργός Οικονομίας Γιάνης Βαρουφάκης αγαπά την αρχαία μυθολογία. Λέει κάτι αυτό για το πως σκέφτεται;  
    
Η συνήθως ψυχρή τηλεοπτική παρουσιάστρια μνημονεύει με συμπάθεια ότι ο κύριος υπουργός φορά δερμάτινο μπουφάν και το μπλε πουκάμισό του κρέμεται ατημέλητα έξω από το παντελόνι. Άλλα πασίγνωστα πρόσωπα της δημοσιογραφίας κάνουν βαθυστόχαστες παρατηρήσεις για τη βαλίτσα του με τις ρόδες, για το σακίδιό του και για το κούρεμα. Ένας δημοσιογράφος που γράφει στον Spiegel Online για lifestyle πετυχαίνει τον στόχο και παρατηρεί ότι ο άνθρωπος αυτός φοράει το «χρώμα του αναρχισμού». Βοήθεια, ένας αριστερός! «Ένα παράτολμο πνεύμα». 
Το «παράτολμο πνεύμα», που ξύπνησε την δημοσιογραφία της πολιτικής μόδας από τη χειμερία νάρκη, είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο νέος Έλληνας Υπουργός Οικονομίας. Τα Μέσα Ενημέρωσης τον αντιμετωπίζουν ως αριστερό σνομπ, οι ειδήμονες τον γνωρίζουν περισσότερο ως ετερόδοξο οικονομολόγο και αντισυμβατικό στοχαστή. Ο Βαρουφάκης σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και δίδαξε στο Σίδνεϊ, στην Αθήνα και στο Ώστιν του Τέξας. Ασκώντας το κύριο επάγγελμά του, συνέγραψε επιστημονικά βιβλία για τους ειδήμονες του κλάδου του και δοκίμια για μυημένους στη Θεωρία των Παιγνίων. 
Gustave Moreau (1826-1898) 
Η Ελένη στα τείχη της Τροίας
Επίσης δραστηριοποιήθηκε ως παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών στην Αυστραλία, μάλιστα σε μια περίπτωση η εκπομπή του διακόπηκε εξαιτίας μιας κριτικής του προς το Ισραήλ με ριζοσπαστική φρασεολογία. Επιπλέον, ο 53χρονος καθηγητής είναι σύμβουλος μιας εταιρίας που παράγει ηλεκτρονικά παιχνίδια και δημοσιεύει στο ιστολόγιό του φιλοσοφικές σημειώσεις με θέμα την παγκόσμια ιστορία.Ωστόσο υπάρχει και κάτι άλλο που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους ειδικούς της οικονομικής επιστήμης, τους απομονωμένους στα ακαδημαϊκά θερμοκήπιά τους: Ο Βαρουφάκης έχει σκοτεινό πάθος για την ελληνική μυθολογία. Γι' αυτόν, η αρχαιότητα μοιάζει να μη τέλειωσε ποτέ. Οι παλιοί θεοί είναι ακόμη ζωντανοί· κάτω από τη λάκα της μοντέρνας εποχής μαίνονται οι παλιές δυνάμεις του πεπρωμένου και είναι τόσο επικίνδυνες όσο ποτέ άλλοτε.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Βαρουφάκης αισθάνεται τον καπιταλισμό ως μια μυθική δύναμη, ως έναν δαιμονικό Ιανό. Από τη μία πλευρά, προσφέρει στον άνθρωπο τη φωτιά και του δίνει πλούτο και πρόοδο. Από την άλλη πλευρά, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και οδηγεί σε «αβάσταχτη φτώχεια» και «στη χειρότερη σκλαβιά». Αλλά ακόμη και εδώ, ο μύθος βοηθάει. Έτσι φαίνεται να σκέφτεται ο Βαρουφάκης. Με ευφυία και με πονηριά, δίνοντας δώρα και αντί-δώρα, δηλαδή, εν συντομία, με την καταφυγή στην αναδιανομή και στην αυτοσυγκράτηση, η καταστροφική δύναμη του καπιταλισμού μπορεί να δαμαστεί. Όποιος δεν θέλει να υποκύψει στο τραγούδι της Σειρήνας, πρέπει να δεθεί στο κατάρτι σαν τον Οδυσσέα  - και στη συνέχεια η ανθρωπότητα θα βρεί μπροστά της «μια νέα εποχή του ανθρωπισμού».
Οι μεταφορικές εικόνες του Βαρουφάκη από την αρχαιότητα είναι μερικές φορές πολύ έντονες και κουράζουν, έχουν μέσα τους κάτι από την παλιά μεγάλη αποτροπαϊκή μαγεία, λές και ο μόνος τρόπος για να κατανοηθεί η παγκόσμια ιστορία είναι αυτός. Ωστόσο αυτές είναι το κλειδί για να εισχωρήσει ο αναγνώστης μέσα στο ναό της θεωρίας του. Η Μεγάλη Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 1929 είναι γι' αυτόν μια βασική ημερομηνία, αλλά και κάτι περισσότερο: ένα μυθικό κρυπτογραφημένο μήνυμα. Εκείνη τη μοιραία χρονιά, όπως λέει στο έξοχα γραμμένο βιβλίο του Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος (γερμανικά: Kunstmann Verlag 2012), επαληθεύτηκε η πρόβλεψη του Προφήτη Καρλ Μαρξ. Με σοκαριστικό τρόπο, ο κόσμος διαπίστωσε ότι ο θεός του καπιταλισμού έχει τη δύναμη να βυθίσει στην εξαθλίωση ολόκληρες κοινωνίες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες το είδαν σαν μυστηριώδες προειδοποιητικό μήνυμα που γράφτηκε στον τοίχο, έγινε το τραύμα του αιώνα και από τότε, όρισε για πολλές δεκαετίες την πολιτική της χώρας. Σ' εκείνη την πολιτική ο Βαρουφάκης υποκλίνεται: την αποκαλεί τολμηρή, διορατική και γενναιόδωρη. Παρ' όλη την ηγεμονική συμπεριφορά στα παγκόσμια πράγματα, παρά την μισητή διαπλοκή της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας, οι ΗΠΑ μετά το 1945 είχαν προσπαθήσει να δαμάσουν τον καπιταλισμό. Οι παλιοί υποστηρικτές του New Deal ανέπτυξαν ένα «συνολικό, παγκόσμιο σχέδιο»: φρόντισαν να γίνει μια μαζική αναδιανομή των πλεονασμάτων, την οποία ουδέποτε θα μπορούσε να κάνει ο μηχανισμός της αγοράς από μόνος του. Το «παγκόσμιο σχέδιο της Αμερικής ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική παρέμβαση που έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας... Μέχρι τότε, ποτέ ένας νικητής δεν βοήθησε εκείνη ακριβώς την κοινωνία με την οποία είχε βρεθεί σε πόλεμο, προκειμένου να διασφαλίσει σε μακροπρόθεσμη βάση τη δική του δύναμη». Ωστόσο ήταν λυπηρό το γεγονός ότι ο οικονομολόγος John Maynard Keynes δεν κατάφερε να επιβάλει την πρότασή του να ανατεθεί σε έναν θεσμοποιημένο παγκόσμιο φορέα η «ανακύκλωση των πλεονασμάτων». Οι ΗΠΑ του απάντησαν «όχι, ευχαριστούμε»: αυτή την εξουσία ήθελαν να την έχουν στα δικά τους χέρια.
Όμως η χρυσή εποχή του καπιταλισμού κράτησε μόνο μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα της Αμερικής υψώθηκαν σαν πύργος προς στον ουρανό και με το τέλος των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών το 1971, πέθανε και το παγκόσμιο σχέδιο. Έτσι άρχισε η δεύτερη φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο Βαρουφάκης την αποκαλεί «Εποχή του Μινώταυρου». Η Αμερική δεν παίζει πια το ρόλο του γενναιόδωρου ηγεμόνα, αλλά οχυρώνεται μέσα στο «Λαβύρινθο» της και με «σιδερένια γροθιά» απαιτεί απο την κόσμο προσφορές και θυσίες για να εξισορροπήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Ας το διατυπώσουμε λιγότερο απειλητικά: Η Αμερική κατάφερε να τροφοδοτείται από τον πλανήτη. Αναρροφούσε κεφάλαια από τις χώρες της Δύσης και τα οδηγούσε στους μύλους της Wall Street. Εύστοχα παραπέμπει ο Βαρουφάκης στον Πολ Βόλκερ (Paul Volcker), πρώην πρόεδρο της Κεντρικής Τράπεζας (Federal Reserve) των ΗΠΑ: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες απορροφούν περίπου το 80 % των καθαρών ροών του διεθνούς κεφαλαίου». Αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει διαρκώς με επιτυχία, πράγμα που κάποια στιγμή αποδείχτηκε και στην πράξη.
Παρά το γεγονός ότι ο αμερικανικός Μινώταυρος διατηρούσε την παγκόσμια αγορά σε μια «κατάσταση ανισόρροπης ισορροπίας», οι τεράστιες εισροές κεφαλαίων τροφοδοτούσαν και το δηλητηριώδες φίδι του καπιταλισμού-καζίνου. Ώσπου, σύμφωνα με τον Βαρουφάκη, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, η Wall Street έχασε κάθε αίσθηση του μέτρου. Πίστεψε σε ένα «ρίσκο χωρίς διακινδύνευση» και εφηύρε χρηματοοικονομικά προϊόντα «τα οποία, μια αξιοπρεπής κοινωνία θα έπρεπε να τα απαγορεύει». Την ώρα που οικονομολόγοι «με ασυμβίβαστες φιλελεύθερες πεποιθήσεις» κήρυσσαν το ευαγγέλιο της απορρύθμισης, ο καπιταλιστικός Ίκαρος, φορτωμένος με τα τοξικά περιουσιακά στοιχεία του, πετώντας ανέβηκε πολύ ψηλά και μετά έπεσε με πάταγο σε χαοτικά βάθη. Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 κατέστρεψε κεφάλαια αξίας τρισεκατομμυρίων. Σύντομα, σε κάθε τάξη αμερικανικού σχολείου υπήρχε τουλάχιστον ένα παιδί, οι γονείς του οποίου αναγκάστηκαν να πουλήσουν το σπίτι τους. Έτσι, η Αμερική έχασε τον σταθεροποιητικό ρόλο της στον πλανήτη, πράγμα που διαπιστώνει ο Βαρουφάκης όχι χωρίς λύπη. Από τότε η παγκόσμια αγορά βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή. «Ριζική αβεβαιότητα» χαρακτηρίζει την τρίτη εποχή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σ' αυτήν ζούμε τώρα. 
Pieter Bruegel (1526-1569), Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου, περ. 1555
Περισσότερο απ' όλους, σε δύσκολη κατάσταση βρέθηκε η αυτάρεσκη Ευρώπη. Το ενιαίο νόμισμα είναι μια αλυσίδα που συνδέει όλες μαζί της χώρες-μέλη, ωστόσο η Ευρώπη δεν διαθέτει έναν μηχανισμό ανακύκλωσης των πλεονασμάτων, προκειμένου να μετριάζει το χάσμα μεταξύ κερδισμένων και χαμένων. Με μια λέξη: σαν μια ομάδα αναρριχητών, οι χώρες της ζώνης του ευρώ είναι κρεμασμένες από ένα σχοινί, και η Ελλάδα (η «Ελένη»), που ήδη κουβαλούσε στο σακίδιο της πλάτης της ένα υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα, πέφτει πρώτη και απειλεί να παρασύρει μαζί της στο χάος και τους άλλους. Ασφαλώς, οι άλλοι θα μπορούσαν απλά να κόψουν το σχοινί και ν' αφήσουν την υπερχρεωμένη Ελένη να πέσει. Θα μπορούσαν όμως οι ορειβάτες, όπως λέει ο Βαρουφάκης, να διασωθούν με τη συλλογικότητα: να αμοιβαιοποιήσουν όλα τα χρέη με ευρω-ομόλογα και να ασκήσουν μια στοχευμένη πολιτική επενδύσεων στις ελλειμματικές χώρες. 
Δεν λέει πολλά ο Βαρουφάκης για το χάος της κακοδιαχείρισης στη χώρα του. Ίσως πιστεύει ότι στην πραγματικότητα, τα δυνατά κύματα που ήρθαν από τη Wall Street ήταν η δύναμη που προκάλεσε την κατάρρευση της «άρρωστης Ελλάδας». Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά: Η πολιτική λιτότητας της Angela Merkel έχει αποτύχει και προκάλεσε στον ελληνικό πληθυσμό τόσο πόνο, που ξεπερνά τις αντοχές των δημοκρατικών κοινωνιών. Συνεπώς, η ΕΕ πρέπει να προχωρήσει σε μεγάλες επενδύσεις και να ξεκινήσει εκτεταμένα έργα υποδομής (ZEIT Nr. 6/15). Αυτή είναι η καλύτερη λύση. Η δεύτερη καλύτερη θα ήταν να αναπτύξει η Γερμανία ένα Σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη και να αναλάβει το ρόλο του χορηγού στην ήπειρό μας, όπως η Αμερική είχε κάποτε αναλάβει ρόλο χορηγού στην παγκόσμια οικονομία. Μέχρι τώρα, πουθενά δεν έχει λειτουργήσει επιτυχώς η λιτότητα σε περιόδους ύφεσης. «Χρειαζόμαστε έντονη οικονομική άνοδο». 
Ωστόσο αναρωτιέται κανείς, για ποιό λόγο ο Βαρουφάκης εγκατέλειψε τον ακαδημαϊκό τομέα, τον προστατευμένο από τους ανέμους της εποχής, και έγινε υπουργός Οικονομίας μιας χώρας, στην οποία οι οιωνοί δίνουν λίγες ελπίδες για κάτι καλύτερο. Διαβάζοντας τα βιβλία που ο ίδιος γράφει, ξέρει ότι οι φιλόσοφοι-βασιλιάδες γρήγορα μετατρέπονται σε περίγελω και σε αποδιοπομπαίους τράγους. Ξεκινούν ως σωτήρες και καταλήγουν στην εξορία.
John William Waterhouse:  Οδυσσέας και οι Σειρήνες (1891)
Ίσως όμως το θέμα δεν είναι τόσο η πολιτική, όσο μια συμβολική πράξη. Ο Βαρουφάκης δεν είναι το αστέρι μιας επαναστατικής νεολαίας ανοικτής και προς τα δεξιά, εξαιτίας της καλοδιατυπωμένης Κεϋνσιανής θεωρίας του. Είναι το είδωλό της, γιατί υπόσχεται αντίσταση εναντίον μιας πολιτικής των Βρυξελλών που παρουσιάζεται ως «μονόδρομος χωρίς καμμιά άλλη εναλλακτική λύση», αλλά  βιώνεται ως ταπείνωση. Σύμφωνα με τη δική του λύση, είναι ήδη αρκετό και σημαντικό να προσδοκούμε από τη ζωή κάτι περισσότερο από ανεργία ή επισφάλεια, κάτι περισσότερο από διασώσεις τραπεζών, κάτι περισσότερο από το να πληρώνουν οι μεγάλες επιχειρήσεις λιγότερους φόρους από έναν φτωχό και να γίνεται αναδιανομή από κάτω προς τα πάνω. Είμαστε νέοι, ζούμε στο σημερινό κόσμο και έχουμε προσφέρει πολλές θυσίες στους αχάριστους θεούς του κεφαλαίου. Πρέπει να τελειώνουμε με την οικονομία των φαντασιώσεων, που ισχυρίζεται ότι πρέπει πρώτα να βαδίσουμε τον μακρύ δρόμο μέσα από την έρημο, προκειμένου να γίνουν όλα καλύτερα «μακροπρόθεσμα»
«Μακροπρόθεσμα θα έχουμε πεθάνει όλοι» λέει ο Βαρουφάκης, επικαλούμενος τον ημίθεό του, τον Κέϋνς.
Ο Thomas Assheuer (1955) είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα του Αμβούργου Die Zeit. Σπούδασε φιλοσοφία και γερμανική φιλολογία στα πανεπιστήμια του Μύνστερ και του Αμβούργου. Εργάστηκε στη Ραδιοφωνία της Έσσης και στην εφημερίδα Frankfurter Rundschau.  Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον ακροδεξιό εξτρεμισμό στη γερμανική πολιτική, με ευρωπαικά θέματα, με την επιφυλλιδογραφία, καθώς και με θέματα “στα σύνορα μεταξύ φιλοσοφίας, πολιτικής και φυσικών επιστημών„. 
Για το βιβλίο “Was wird aus der Demokratie?„(“Τι θ' απογίνει η δημοκρατία„ εκδ. Leske + Budrich), που έγραψε μαζί με τον Werner A. Perger, έλαβε το αυστριακό Βραβείο Bruno-Kreisky για το Πολιτικό Βιβλίο του έτους 2000.  
   




http://www.biblionet.gr/book/167443/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82_%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BFhttp://www.biblionet.gr/book/124810/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1http://www.biblionet.gr/book/121221/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%98%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD
https://www.ianos.gr/i-genesi-tis-mnimoniakis-elladas.htmlhttps://www.ianos.gr/milontas-stin-kori-mou-gia-tin-oikonomia.htmlhttps://www.ianos.gr/media/catalog/product/cache/1/image/650x650/17f82f742ffe127f42dca9de82fb58b1/9/f/9f09ad94-48a5-48b7-a6bf-47229db6a65c_37.jpg
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»