Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Θα μείνει η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ; Θα είναι το πιο μεγάλο πολιτικό έργο τέχνης του αιώνα

του Μπερντ Ούλριχ
  
Τι συγκινητικό, τι εντυπωσιακό και τι ενοχλητικό πράγμα που είναι αυτή η Ευρώπη! Όποιος βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα ή σ' ένα από τα μαγευτικά νησιά, βλέπει τους Έλληνες να συζητούν έντονα κάτω από τα πλατάνια, τους συλλαμβάνει σε στιγμές κατάθλιψης ή σε στιγμές που παρ' όλα αυτά, προσπαθούν να χαμογελάσουν. Το καλύτερο είναι να πάει και να τους μιλήσει.
Συγκινητική και ιστορικά πρωτοφανής είναι όμως και η φροντίδα, με την οποία δεκαοκτώ άλλες χώρες της ΕΕ εδώ και πέντε χρόνια ασχολούνται ξανά και ξανά με την τύχη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων, πράγμα που εδώ και πέντε μήνες μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους. Ξεκίνησαν με πολλά λάθη, όμως επιτέλους η Ευρώπη έχει μάθει καλά τα ελληνικά, με εντατικό πρόγραμμα εκμάθησης. Ακόμη και η γερμανική κυβέρνηση αυτό το καλοκαίρι ασχολείται περισσότερο με την Ελλάδα παρά με τη Γερμανία. Η καγκελάριος, η ίδια που έτρεφε τόσες προκαταλήψεις στην αρχή της κρίσης, τώρα πια έχει εξοικειωθεί τόσο με το ελληνικό ζήτημα, ώστε θα μπορούσε κάθε στιγμή να συγκυβερνά στην Αθήνα. Πιό κοντινή, με πιο εντατική ενασχόληση, πιο αλληλέγγυα, δύσκολα θα μπορούσε να είναι η Ευρώπη. 
David Tibet - Soft Black Stars
Την ίδια στιγμή η Ευρώπη είναι σε άθλια κατάσταση. Για τον εξής λόγο: Αντί να βλέπει τον εαυτό της ως αξιοσέβαστο και αξιοπρεπή, τον υποβαθμίζει μόνη της με τόσο νοσηρή ευχαρίστηση ώστε ξεχειλίζει από χολή. Διαρκώς, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά, από τον βρετανικό Economist μέχρι την γερμανική αριστερή εφημερίδα Neue Deutschland, η συζήτηση διαρκώς περιστρέφεται γύρω από την «αποτυχία» και την «ανεπάρκεια». Πολλοί βλέπουν την αρχή του τέλους της ΕΕ. Πρώτα η Ελλάδα, μετά οι Βρετανοί, μετά θριαμβεύει η Le Pen, μετά ο Πούτιν καταλαμβάνει την ουκρανική Μαριούπολη, μετά κάτι άλλο και μετά κάτι άλλο. Παράξενο το πώς τόσοι πολλοί επιμένουν ότι η Αποκάλυψη ήρθε, και μάλιστα σαν να μην είναι παρών o λαός της Ευρώπης, αυτός για τον οποίο μιλούν: Σα να μη μπορεί ο λαός να διδαχθεί από τα συμβαίνοντα. Για παράδειγμα, μιλούν σαν να μην υπάρχει το ενδεχόμενο να αποφασίσουν οι Βρετανοί να μείνουν στην ΕΕ, ακριβώς επειδή θα δούν ότι οι Έλληνες μπορεί να φύγουν. Ή, σαν να μην υπάρχει το ενδεχόμενο να αρνηθούν να ψηφίσουν οι Γάλλοι την Le Pen, ακριβώς επειδή συναδελφώθηκε με τον Πούτιν.
Το καταθλιπτικό της συζήτησης το συμπληρώνει η ιδεολογικοποίηση. Αντί να αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως ειδική περίπτωση, γίνεται κατάχρησή της ως παραδειγματικό πεδίο πειραματισμού για αριστερές ή δεξιές οικονομικές πολιτικές, για λιτότητα εναντίον του Κεϋνσιανισμού. Όλοι αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει - ούτε με τον καθαρό νεοφιλελευθερισμού, ούτε με μια πολιτική αθρόας εκτύπωσης χρήματος και χρέωσης - προσπαθούν να κατακτήσουν το ελληνικό αρχιπέλαγος ως ιδεολογικοί αποικιοκράτες. Ακόμη χειρότερα: ορισμένοι το πίστεψαν κιόλας, ότι στην Ελλάδα βρήκαν το μοχλό με τον οποίο μπορεί να αλλάξει η οικονομική πολιτική στο σύνολο της ζώνης του ευρώ και να πάρει διαφορετική κατεύθυνση. Ακόμη και ο παραιτηθείς υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης είναι ένας από εκείνους που δεν ήθελαν να κάνουν πολιτική για την Ελλάδα, αλλά πολιτική με την Ελλάδα. 
Τελικά, αυτή η συζήτηση δηλητηριάστηκε από την ιδεολογία και μολύνθηκε από τους φόβους της καταστροφής. 
Για να εκτιμήσουμε πόσο παράλογη είναι αυτή η καταστροφική εικόνα του εαυτού μας, ας ρίξουμε μια ματιά στο άλλο άκρο: Οι ΗΠΑ προκαλεσαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στη Μέση Ανατολή ένα απίστευτο χάος: έχουν κάνει εκεί χιλιάδες λάθη και τώρα στέκονται μπροστά σε ένα βάραθρο, σε σύγκριση με το οποίο η δική μας ελληνική κρίση είναι απλό αποκριάτικο πάρτι. Και τι γίνεται; Μήπως οι Αμερικανοί θρηνούν μετανοημένοι; Μίλησαν ποτέ αυτοκριτικά για τη δική τους ιστορική αποτυχία;
Άφησαν ποτέ να διαφανεί ότι η κοσμοιστορική αποστολή τους έχει αποτύχει; Καθόλου. Απλά οι Ρεπουμπλικανοί κατηγορούν τους Δημοκρατικούς και αντιστρόφως. Κατά τα άλλα πήραν το μάθημα για το μέλλον με κάποια απογοήτευση, αλλά δεν είναι συντετριμμένοι. Μπορεί κανείς να το βρίσκει αυτό απωθητικό, όμως από πολιτική άποψη είναι εξαιρετικά υγιές.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, η ΕΕ κατάφερε μεν να θέσει αρκετά καλά υπό έλεγχο την χρηματοπιστωτική και κρίση χρέους που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, εκτός από την περίπτωση μιας μικρής χώρας της ΕΕ όπου δεν τα κατάφερε ακόμη. Και λοιπόν; Μήπως περηφανεύεται για το επίτευγμα της; Το εκλαμβάνει ως απόδειξη μιας σχετικά καλής λειτουργίας των θεσμικών οργάνων της ΕΕ ή ως απόδειξη της ικανότητας των εθνικών κυβερνήσεων να αυτοσχεδιάζουν; Καθόλου. Η ΕΕ και οι λαοί της δεν έχουν καμμιά συναίσθηση για τη δύναμή τους και δεν ξοδεύουν λέξεις για τη δύναμη της Ένωσης, παρά μόνον στις περιπτώσεις που αυτή συμπεριφέρεται συνετά και με τις προβλεπόμενες θεσμικές και νομικές διαδικασίες.
Ωστόσο, αυτή ακριβώς η Ευρώπη των εγχειριδίων έχει φθάσει τα ιστορικά της όρια, επειδή τώρα αντιμετωπίζει προκλήσεις και απειλές, για τις οποίες το οικοδόμημα της ΕΕ δεν είναι προετοιμασμένο, για τις οποίες τώρα μόλις αναδιαμορφώνεται και μάλιστα με τρόπο ελλιπή και χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Οι νέες απειλές ονομάζονται Ρωσία, χρηματοπιστωτικές αγορές, ισλαμισμός. Το νέο ανθρωπιστικό και πολιτικό καθήκον του αιώνα ονομάζεται πρόσφυγες. 
Οι ιστορικές προκλήσεις, μπροστά στις οποίες βρίσκεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν απαιτούν ως πρώτη προτεραιότητα μια ολοένα πιο εμβαθυνόμενη Ένωση, όπως έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε. Απαιτούν πρώτα πρώτα μια ολοένα και πιο ισχυρή Ένωση. Όμως η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, που ταλαιπωρεί μόνη της τον ευατό της, δεν φαίνεται να είναι έτοιμη για ένα νέο ραντεβού με την ιστορία. 
David Tibet - Lucifer over London
Σ' αυτό το σημείο καμπής της ιστορίας προς μεγαλύτερη δημοσιονομική και γεωπολιτική στιβαρότητα, κλιμακώνεται τώρα η ελληνική κρίση. Οι αντιφάσεις μεταξύ σταθερότητας και αλληλεγγύης, ηπιότητας και ευρωστίας οδηγούνται στο αποκορύφωμα. Φυσικά, θα ήταν ευκολότερο και πιο ωραίο να μηδενιζόταν το χρέος της Αθήνας και οι Έλληνες να αφήνονταν ελεύθεροι  για επανεκκίνηση με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.  
Ποιος μπορεί όμως να εγγυηθεί ότι μετά δεν θα ξαναδομηθεί το άρρωστο σύστημα, με αποτέλεσμα να επωφεληθούν πάλι οι χρηματοπιστωτικές αγορές από την ελληνική αχίλλειο πτέρνα για να επιτεθούν εναντίον του ευρώ; 
Δεν είναι τόσο ωραίο, αλλά πάντως είναι εφικτό, να αφεθεί η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ. Όμως που θα σταματήσει αυτό; Και δεν θα ενθαρρύνει την άλλη απειλή από τα ανατολικά, να ανοίξει ένα νέο μέτωπο;
Αυτά είναι τα πραγματικά διλήμματα που βρίσκονται πίσω από την κρίση. Με τα δεδομένα αυτά, ήδη είναι πολιτικό επίτευγμα της ΕΕ και των εθνικών της κυβερνήσεων το γεγονός ότι στο θέμα αυτό διατηρείται η ενότητα της ΕΕ, όπως εξάλλου συμβαίνει και στην περίπτωση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Το σκόρ είναι στην ΕΕ 28-0 και στην ευρωζώνη 18-1. Και ίσως γίνει σύντομα και εκεί 19-0.
Το γεγονός ότι η ΕΕ δεν έχει βρεί την κατάλληλη γλώσσα για τη νέα φάση και δεν έχει συναίσθηση της δικής της δύναμης, οφίλεται στην ιστορία της από την ίδρυσή της: Με λίγα λόγια στη φόρμουλα του αμετάκλητου τελικού σκοπού της ενοποίησης που τον δημιουργεί η μοίρα (Finalität aus Fatalität). Οι ευρωπαϊκοί εσωτερικοί πόλεμοι, ένα είδος εμφυλίων συγκρούσεων του περασμένου 20ού αιώνα, γέννησαν την ιδέα, ότι μόνο μια ολοένα στενότερη ένωση θα μπορούσε να αποτρέψει τις υποτροπές. Αυτό δεν είναι λάθος, όμως δεν είναι πια επαρκώς κατάλληλος τρόπος σκέψης και καθιστά αδύνατο για την ΕΕ να επεξεργαστεί ιστορικά γεγονότα που δεν μπορούν να εναρμονισθούν μ' αυτόν τον αμετάκλητο τελικό σκοπό: Τέτοια γεγονότα της δημιουργούν σύγχυση. Αυτό ήταν αληθές ακόμη και για την ένωση των δύο Γερμανιών, την οποία η Ευρώπη μπόρεσε να «χωνέψει» μόνον επειδή συνδυάστηκε με περισσότερη Ευρώπη, ιδιαίτερα με την εισαγωγή του ευρώ.
Η προσήλωση στον τελικό σκοπό σημαίνει επίσης ότι δεν μπορούμε τώρα να πούμε με άνεση και ήσυχη συνείδηση πως ενώ η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία τα έχουν πάει καλά, τώρα έχουμε αναλάβει τη φροντίδα της δύσκολης ειδικής περίπτωσης Ελλάδα. Αντιθέτως, όλος ο πανικός ξεσπά εκεί όπου τα πράγματα δεν λειτουργούν καλά ή και οπισθοδρομούν. Και κορυφώνεται σε μια υπέρτατη ψευδαίσθηση τελικού σκοπού, όπως τον έχει εκφράσει πρόσφατα ο Jürgen Habermas, αλλά διακρίνεται και σε μεγάλο μέρος της σημαντικής γερμανικής αρθρογραφίας.
Αυτοί οι σχολιαστές απαιτούν ένα ποιοτικό άλμα προς ακόμη περισσότερη Ευρώπη, σκόπιμα παραβλέποντας το γεγονός ότι στον απόηχο της κρίσης ήδη έχουν σχεδιαστεί πολλοί νέοι μηχανισμοί για αμοιβαίο έλεγχο. Εκείνοι για τους οποίους μια όλο και πιο θεσμικά ενωμένη Ευρώπη είναι η μόνη λύση, έχουν προφανώς ξεχάσει ποιό ήταν το πραγματικό πρόβλημα στην περίπτωση της Ελλάδας: Μέσω της βεβιασμένης ένταξης στη ζώνη του ευρώ, ένα παραδοσιακά δυσλειτουργικό σύστημα μετετράπη σε αρρωστημένο και τελικά ρευστοποιήθηκε. Ακριβώς με το φθηνό χρήμα, αυτό το σύστημα έγινε υπερτροφικό, και αυτό συνεχίστηκε μέχρι που σταμάτησε η τροφοδοσία του. Τώρα οι Έλληνες βρίσκονται σε μια καθυστερημένη διαδικασία μεταρρύθμισης, η οποία είναι πολύ σκληρή και μπορεί να διαρκέσει επί δεκαετίες. Την ίδια στιγμή τα γιγαντιαία χρέη έχουν ως συνέπεια αυτό που προκαλούν όλα τα χρέη, περιορίζουν την λαϊκή κυριαρχία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πειρασμός είναι τεράστιος, ακαταμάχητος, να ρίχνουν σε τρίτους τις ευθύνες για τη δική τους κατάσταση.
Τι φαντάζονται λοιπόν οι οπαδοί της ταχείας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ότι θα είχε συμβεί, άν τα όρια δεν είχαν βάλει η Τρόικα και η καγκελάριος, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή ένας πανευρωπαϊκός Υπουργός Οικονομικών με έδρα τις Βρυξέλλες; Θα είμασταν αντιμέτωποι με το ίδιο δίλημμα, αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Για την Ελλάδα δεν είναι η μορφή το πρόβλημα - το πρόβλημα είναι το ίδιο το πρόβλημα. 
Ακόμη και στο θέμα αυτό, η Ελλάδα αξιοποιείται για όλους τους στόχους που πάντα υπήρχαν, αλλά απλά δεν μπορούσαν να υπερισχύσουν στην εσωτερική πολιτική.
Όποιος βιώνει την Ελλάδα αυτές τις μέρες, καθώς υποφέρει και αγωνίζεται, δεν μπορεί να κάνει αλλοιώς, παρά μόνον να ελπίζει ότι αυτή η χώρα θα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ. Όμως ακόμη και αν δεν το καταφέρει, η ΕΕ δεν θα αποτύχει. Απλά δεν θα έχει αντιμετωπίσει επιτυχώς ένα από τα πολλά σημαντικά καθήκοντα της. Συμβαίνουν αυτά, δείτε για παράδειγμα τις ΗΠΑ. Η ΕΕ θα αποτύχει μόνον άν γίνει πόλεμος μεταξύ μελών της, άν καταργηθεί η δημοκρατία σε κάποια χώρα της ή αν δεν καταφέρει να γίνει αρκετά ισχυρή για να επιβιώσει ως υπερδύναμη περικυκλωμένη από αντιπάλους. 
Κάτι τελευταίο: Άν τελικά καταφέρει να κρατήσει την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ χωρίς το ευρώ να εξασθενήσει σημαντικά, τότε αυτό δεν θα είναι «δύσκολη και αγωνιώδης προσγείωση», ούτε «θα δούμε πόσο καιρό θ' αντέξει», αλλά το μεγαλύτερο πολιτικό έργο τέχνης αυτού του νέου αιώνα που μετρά 15 χρόνια. 
Ο Bernd Ulrich σπούδασε πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία, γερμανική φιλολογία και κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο του Essen. Διετέλεσε δευθυντής στο προεδρείο της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πράσινων και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Frankfurter Rundschau, taz, FAZ, Wochenpost και στο Tagesspiegel.  Από το 2003 είναι αναπληρωτής αρχισυντάκτης της Zeit και από το 2007 επίσης διευθυντής της του τομέα πολιτικής.
   
Αρθρογραφία του Bernd Ulrich στην Zeit

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»