Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

2015, «έτος των τυφώνων» στην Ευρώπη.
Ο αγώνας για τον πυρήνα των αξιών της

του Κας Μούντε
   
© Can Europe make it? - Cas Mudde : 2015 and the struggle for Europe’s core, 28.12.2015 
    
Καταστροφικές τρομοκρατικές επιθέσεις, μήνες ανασφάλειας για τη ζώνη του ευρώ, μεγάλες εκλογικές νίκες λαϊκιστικών κομμάτων, μια άνευ προηγουμένου κρίση προσφύγων..., δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το 2015 ήταν annus horribilis για την Ευρώπη.
Τόσο το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και της ευρωπαϊκής φιλελεύθερης δημοκρατίας αντιμετωπίζουν προκλήσεις με τρόπους που δεν έχουμε ξαναδεί. Το πραγματικό ερώτημα για το επόμενο έτος (και για μετά) είναι το εξής: ήταν απλά το 2015 μια κατ΄ εξαίρεσιν τερατώδης χρονιά που σύντομα θα ξεχαστεί, ή μήπως ήταν ένας χρόνος βαθιάς αλλαγής και μετασχηματισμού, έτος που έδωσε μια νέα μορφή στην ευρωπαϊκή πολιτική για τα χρόνια που έρχονται; 
Βαρομετρικό χαμηλό στον Β. Ατλαντικό - Χάρτης καιρού 28.12.2015
Όποια απάντηση και να δοθεί στο ερώτημα αυτό, το 2015 ήταν η χρονιά που έγινε ορατό σε όλους, ότι τα ρούχα του Ευρωπαίου αυτοκράτορα είναι (τώρα πια) ανύπαρκτα. Κάτι ακόμη χειρότερο: ο αυτοκράτορας δεν αρνήθηκε καν ότι είναι γυμνός!
Ασφαλώς η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η φιλελεύθερη δημοκρατία έχουν αμφισβητηθεί και άλλες φορές, στο παρελθόν. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, δεν δημιούργησε μόνον τα θεμέλια της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και γέννησε έναν αργά αλλά σταθερά αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό. 
Τα λαϊκιστικά κόμματα αποτελούν μόνιμο χαρακτηριστικό στοιχείο ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1980. Και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας έχει υπονομεύσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία από την 9η Σεπτεμβρίου 2001, για να μην πούμε απο ενωρίτερα. 
Konrad Gesner (1516-1565): Nomenclator aquatilium animatum
Από την απειλή της Grexit στην προσφυγική κρίση
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωζώνης και της νέας ελληνικής λαϊκιστικής κυβέρνησης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ήταν ίσως η πιο τραυματική περίοδος για την ευρωπαϊκή Αριστερά. Πολλοί προοδευτικοί είδαν στο πρόσωπο του Τσίπρα τον άνθρωπο που θα  τερμάτιζε τη λιτότητα στην Ευρώπη, σύντομα όμως διαπίστωσαν ότι και είχαν υπερεκτιμήσει την ικανότητα του Τσίπρα και είχαν υποεκτιμήσει την ακινησία και το πείσμα της ΕΕ. Ως συνέπεια του ελληνικού δράματος, πολλοί στην Αριστερά έχασαν την πίστη τους στο ευρωπαϊκό εγχείρημα ή στην εναλλακτική λύση του αριστερού λαϊκισμού.
Αμέσως μετά την αποφυγή της Grexit, η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κρίση προσφύγων και αντίκρυσε ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, κυρίως από τη Συρία και το Αφγανιστάν, να παίρνουν τον δρόμο προς την Ευρώπη. Η απογοήτευση για τα αδύναμα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πια εσωτερικά σύνορα μεταξύ των κρατών-μελών, πυροδότησε μια ισχυρή αντι-Κοινοτική αντίδραση προερχόμενη από τους κόλπους της ευρωπαϊκής Δεξιάς. Η αντίδραση αυτή επιδεινώθηκε λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι, ιδιαίτερα επειδή ανεύθυνοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι υποστήριξαν ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ των τρομοκρατών και των προσφύγων. Κατεστημένοι και λαϊκιστές πολιτικοί σ' ολόκληρη την ήπειρο, ζήτησαν την αναστολή του Κανονισμού του Δουβλίνου και της Συνθήκης Σένγκεν, που αποτελούν δύο εντελώς κρίσιμους πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεμελιωδών αξιών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Αυτό που διακρίνεται σαφώς και στις δύο κρίσεις, είναι το απόλυτο ιδεολογικό κενό στην καρδιά της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα, κανείς δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστεί με πειστικό τρόπο τις θεμελιώδεις αξίες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας. Στο τέλος, το αποτέλεσμα της σύγκρουσης κρίθηκε από την πρακτική ικανότητα και την εμπειρία της πολιτικής ελίτ της Ευρωζώνης και - ακόμη περισσότερο - από την ανεπάρκεια της αριστερής λαϊκίστικης εναλλακτικής λύσης, η οποία τυφλώθηκε από την ηθική επιταγή που καθοδηγούσε τον αγώνα της και από τον ναρκισσισμό των υπουργών της.
Ο τυφώνας «Φρανκ» στην Ουαλλία
Δυστυχώς, στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης η κατάσταση είναι διαφορετική. Όχι μόνον είναι ακόμη πιο έντονο το ιδεολογικό κενό, αλλά υπάρχουν πολύ πιο ισχυροί ιδεολογικοί αμφισβητίες. Παρά τις εντυπωσιακές εθνικές και περιφερειακές εκλογικές νίκες των συνήθων υπόπτων της άκρας δεξιάς - κυρίως καθιερωμένων ακροδεξιών κομμάτων, όπως το αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας (FPO), το δανικό Λαϊκό Κόμμα (DF) και το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο (FN) - ο ηγέτης της ακροδεξιάς πρόκλησης είναι ένας πολιτικός που ανήκει στο κατεστημένο πολιτικό ρεύμα της Ευρώπης: Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν (Viktor Orbán).
Βλέποντας το 2015 από πολλές οπτικές γωνίες, ένα χαρακτηριστικό γεγονός για το έτος αυτό ήταν η μεταμόρφωση του Orbán από έναν πολιτικά απόβλητο σε πολιτικό σωτήρα. Όταν ο Ούγγρος πρωθυπουργός χρησιμοποίησε την τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo τον Ιανουάριο για να επιτεθεί εναντίον της αποδοχής της πολυπολιτισμικής ιδέας στην Ευρώπη, η καταδίκη του ήταν σχεδόν καθολική, με την προβλέψιμη εξαίρεση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Όμως όταν κατά την έναρξη της προσφυγικής κρίσης ο Orbán δήλωσε ότι θέλει να διατηρήσει την «Ευρώπη για τους Ευρωπαίους» και να μείνει η «Ουγγαρία ουγγρική», ελάχιστοι από τις ελίτ της ΕΕ ήταν πρόθυμες να τον καταδικάσουν. Όταν δε μίλησε στο συνέδριο της Μαδρίτης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) και εξίσωσε τους «μετανάστες» με «έναν στρατό», χειροκροτήθηκε θερμά. Και αυτό συνέβη πριν ακόμη από τις επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι!
Konrad Gesner (1516-1565): Nomenclator aquatilium animatum
Η προσφυγική κρίση καταπονεί και φθείρει την ευρωπαϊκή κεντρο-δεξιά. 
Το επόμενο έτος (ή τα επόμενα έτη) θα δείξει αναγκαστικά αν τα ευρωπαϊκά φιλελεύθερα δημοκρατικά κόμματα εξακολουθούν να έχουν την ικανότητα να προσφέρουν μιαν εναλλακτική λύση απέναντι στον Orbán. Η Μέρκελ προσπάθησε να υπερασπιστεί μιαν Ευρώπη ανοιχτή για τους πρόσφυγες (αν και αυστηρή για  τους μετανάστες), όμως βρήκε λίγους υποστηρικτές μεταξύ των άλλων Ευρωπαίων ηγετών, αλλά και κραυγαλέους αντιπάλους μέσα στο δικό της κόμμα.
Την ίδια στιγμή ο Orbán είχε απήχηση στους πολιτικούς ηγέτες όλης την Ανατολικής Κεντρικής Ευρώπης, από τον πρόεδρο της Τσεχίας Μίλος Ζέμαν (Miloš Zeman) μέχρι τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο (Robert Fico), ενώ πρόσφατα προσχώρησε στην ανοιχτή επίθεση εναντίον της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην Ευρώπη και η νέα κυβέρνηση του Κόμματος Νόμου και Δικαιοσύνης (PiS) στην Πολωνία. 
Η αδέξια πολιτική της νέας κυβέρνησης της Πολωνίας ίσως θα προκαλέσει μιαν αντίδραση εκ μέρους των ευρωπαϊκών κομμάτων της κεντρο-δεξιάς, δεδομένου ότι το PiS δεν ανήκει στα «προστατευόμενα» κόμματα που συμμετέχουν στον κύριο κορμό της κεντρο-δεξιάς, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) [στο οποίο ανήκει το ουγγρικό κυβερνητικό κόμμα, ενώ αντίθετα το πολωνικό PiS ανήκει στη Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, μαζί με τους Βρετανούς Συντηρητικούς]. Ακόμη και μια τέτοια αντίδραση όμως, θα αποδειχθεί υποκριτική αν δεν στοχοποιήσει και την ουγγρική κυβέρνηση του Ορμπάν. Και δεν θα έχει κανένα μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα, αν δεν είναι εδραιωμένη σε μια ισχυρή, ανανεωμένη, φιλελεύθερη δημοκρατική ιδεολογία.
Από τη συζήτηση στο Opendemocracy - Can Europe Make it, με αφορμή το άρθρο του C. Mudde:
  
kusema 
Ίσως θα έπρεπε να κατηγορήσουμε τις φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ και τον εσμό των τεχνοκρατών τον αποσυνδεδεμένο από τους λαούς τους. Ίσως θα έπρεπε να κατηγορήσουμε και τους φιλελεύθερους διανοούμενους, η σκέψη των οποίων βασίζεται αποκλειστικά και μόνον στις πολυπολιτισμικές τάσεις που επικρατούν στον αγγλοσαξωνικό κόσμο. Ίσως θα έπρεπε να κατηγορήσουμε την Αριστερά, η οποία μετακινήθηκε από μια σαφή στάση υπέρ των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων και έγινε συνήγορος του δικαιώματος των μουσουλμάνων να φορούν καλύπτρες του προσώπου και να έχουν δικαστήρια που δικάζουν βάσει του θρησκευτικού νόμου της Σαρία, κάτι που δεν έχει καμμία σχέση με την μακρά και ένδοξη ιστορία της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς. 
Η υπεράσπιση των μειονοτήτων είναι από μόνη της μια μεγάλη υπόθεση, αλλά μόνον όταν οι νεοφερμένοι μετανάστες θέλουν να ενσωματωθούν στο εθνικό πολιτισμικό πλαίσιο του τόπου υποδοχής. Η Αριστερά πρέπει να υπερασπιστεί τους μετανάστες που επιθυμούν ειλικρινώς να ενταχθούν σε μια νέα ζωή. Η ίδια η Αριστερά αυτο-υποβαθμίζεται όταν θέλει να προστατεύσει «Αφγανικούς θύλακες» μέσα στις δικές της χώρες, εξαιτίας του μετα-αποικιακού συνειδησιακού τραύματος της Δύσης. Η τραγωδία που συνεπάγονται όλα αυτά, είναι να γίνονται οι «Orbans» οι νέοι δημοφιλείς υπερασπιστές του «λαού» και η Αριστερά να γίνεται η υπερασπίστρια της φιλελεύθερης πολυπολιτισμικής ελίτ. Πράγματι, είναι μια τραγωδία. Εκεί στον παράδεισό τους, οι Λένιν και οι Γκουεβάρα δακρύζουν και θλίβονται για την ηλιθιότητα της Αριστεράς.
  
Stipe Strossmayer 
Είναι πράγματι οι Κανονισμοί του Δουβλίνου «βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης»; Η ΕΕ έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Ούτε καν οι νέοι δεν ενδιαφέρονται πια ιδιαίτερα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και αμφιβάλλω αν οι πολιτικοί ηγέτες μας μπορούν να επικαλεσθούν άλλα επιχειρήματα υπέρ της, πέρα ​​από το παρωχημένο «Η Ευρώπη εγγυάται την ειρήνη μας» - ένα επιχείρημα που εμφανίζεται ακόμη λιγότερο πειστικό όταν τα βήματα της ολοκλήρωσης (π.χ. η ευρωζώνη, οι προαναφερθέντες Κανονισμοί του Δουβλίνου) υποθάλπουν διχόνοιες μεταξύ των κρατών-μελών της Ένωσης. Το 2016 θα δούμε μια συνέχιση του μακρού αργού θανάτου του ευρωπαϊκού σχεδίου ενοποίησης.
Ο Orban αγγίζει ένα νεύρο Ευρωπαίων ψηφοφόρων που δεν είναι καθόλου ριζοσπαστικοί. Οι πολίτες αυτοί βλέπουν ότι οι πολιτικοί τους στοχεύουν σε διάφορες ομάδες ιδιαίτερων συμφερόντων (τράπεζες, μετανάστες), χωρίς να δείχνουν να ενδιαφέρονται πολύ για εκείνους που τους έχουν εκλέξει σε θέσεις εξουσίας. Προβλέπω σκοτεινό μέλλον για την ήπειρό μας, καθώς η δυσαρμονία μεταξύ των εθνικών ομάδων θα διαδίδεται ολοένα και περισσότερο και θα γίνεται βίαιη (βλέπε τα πρόσφατα γεγονότα στην Κορσική), εν όψει μιας ολοένα πιο πολυπληθούς μουσουλμανικής μειονότητας, η οποία έχει πολύ χαμηλές επιδόσεις στο να ενσωματώνεται παντού όπου έχει βρεί μια νέα πατρίδα (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Γαλλία και σε μικρότερο βαθμό στη Γερμανία). 
  
Ηρέμησαν τα πνεύματα στην Κορσική (29.12.2015, Καθημερινή)
Ο Cas Mudde, επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Georgia (H.Π.Α), είναι ο συγγραφέας του «Populist Radical Right Parties in Europe» (Cambridge University Press, 2007), το οποίο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» με τίτλο «Λαϊκιστικά Ριζοσπαστικά Δεξιά Κόμματα στην Ευρώπη». Εχει επιμεληθεί την έκδοση «Populism in Europe and the Americas: Threat or Corrective for Democracy»? (Cambridge University Press, 2012, κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Λαϊκισμός στην Ευρώπη και την Αμερική - Απειλή ή διόρθωση για τη δημοκρατία;», 2013). 
 
  
Μετά την Κρίση, άρθρα του Cas Mudde:
  
  


Η Ευρώπη σε πολύπλευρη κρίση:
   
    
    
 
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»