Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά χάνει τη Δεξιά της
Προς ένα ψηφιδωτό Αριστεράς και Κέντρου με κυβερνητικές ικανότητες;

Στον προχθεσινό Spiegel (Rechtspopulismus: Gabriel wirft Merkel Entkernung der Union vor - 18.06.2016), ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (Sigmar Gabriel) διατύπωσε μια επανεκτίμηση της πολιτικής κατάστασης, επικεντρωμένη στον διχασμό  του εκλογικού και κοινωνικού δυναμικού της ευρύτερης πολιτικής Κεντροδεξιάς και Δεξιάς. Η επανεκτίμησή του είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, διότι δεν περιορίζεται στις ειδικές συνθήκες της χώρας του αλλά αναφέρεται στη γενική τάση διχασμού και απώλειας της κυβερνητικής ικανότητας του κεντροδεξιού και ευρύτερου δεξιού πολιτικού χώρου σε όλη την «παλιά» Δυτική Ευρώπη.
Αναβράζουσα ζύμωση στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας ή ζιγκ-ζαγκ τακτικής των κομμάτων;
Ο Γκάμπριελ υποστηρίζει ότι οι κεντροδεξιές πολιτικές δυνάμεις στην Ομοσπονδιακή Γερμανία (CDU/CSU), οι οποίες τώρα συγκυβερνούν με τους Σοσιαλδημοκράτες, αρχίζουν «να χάνουν τον πολιτικό πυρήνα τους». Η Χριστιανοδημοκρατία υπό την Μέρκελ δεν είναι πια σε θέση να ενσωματώνει τους ψηφοφόρους με «εθνικοσυντηρητικές» πεποιθήσεις. Το νέο, ακροδεξιών και αντιευρωπαϊκών τάσεων κόμμα Εναλλακτική Πρόταση για τη Γερμανία (AfD), μετά την ορμητική είσοδό του σε μια σειρά κοινοβούλια Ομόσπονδων χωρών, βρίσκεται σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στο επίπεδο του 10-15%. Το συμπέρασμα που αντλεί ο ηγέτης του SPD  είναι ότι τώρα χρειάζεται μια «συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων». Μόνον έτσι μπορεί να αντιμετωπισθεί η άνοδος των κινημάτων του δεξιού λαϊκισμού.
Ο Γκάμπριελ προτείνει μια συμμαχία των κομμάτων της Αριστεράς και του Κέντρου. Στην περίπτωση της Γερμανίας, αυτό αναφέρεται στους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους, στο Κόμμα της Αριστεράς - Die Linke και ενδεχομένως στους αναγεννώμενους από την τέφρα τους, εξωκοινοβουλευτικούς σήμερα Ελεύθερους Δημοκράτες - FDP. Καλεί αυτά τα κόμματα να αναπτύξουν «την ετοιμότητα και προθυμία για αμοιβαία συνεργασία και την ικανότητα να συγκυβερνήσουν». 
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι μια τέτοια ετοιμότητα και ικανότητα συγκυβέρνησης την προβάλλει ως καθήκον τέτοιων κομμάτων τόσο στη Γερμανία όσο και στη λοιπή Ευρώπη. Απαιτεί επίσης «να αυξηθεί η ετοιμότητα της δημοκρατικής Αριστεράς» για να αντιμετωπισθεί η «επιθετική πρόκληση που δέχεται η ανοιχτή δημοκρατική Πολιτεία» από τις δυνάμεις της «ριζοσπαστικής αστικής Δεξιάς» σε όλη την Ευρώπη.
Ο πρόεδρος του SPD αναγνωρίζει ως ιστορικό επίτευγμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης το γεγονός ότι στο παρελθόν κατάφερνε «να δεσμεύει πολιτικά και να ενσωματώνει πολλούς παλαιούς Εθνικοσοσιαλιστές και οπαδούς του γερμανικού εθνικισμού στη μεταπολεμική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία». Όμως τώρα, η κεντροδεξιά «χάνει την ικανότητά της να δεσμεύει και να εξουδετερώνει αυτό το κοινωνικό δυναμικό».
Ο Γκάμπριελ επιτίθεται επίσης εναντίον ορισμένων Γερμανών διανοουμένων (όπως π.χ. ο Peter Sloterdijk) οι οποίοι «έχουν γίνει προμηθευτές ακροδεξιάς ιδεολογίας» και στο τέλος προσθέτει μια πινελιά από τη τη δική του δύσκολη οικογενειακή ιστορία: «Όλα αυτά τα ξέρω πάρα πολύ καλά από τον πατέρα μου - ο οποίος ήταν και έμεινε δια βίου ένας αδιόρθωτος Ναζιστής».
Η ιδέα για τέτοια «ψηφιδωτά» πολιτικών δυνάμεων δεν είναι νέα στη Γερμανία, χώρα με σταθερό εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής και με πολύ σπάνιες τις μονοκομματικές κυβερνήσεις. Λόγου χάρη, η πρόταση του κορυφαίου συνδικαλιστή της IGMetal και πολιτικού επιστήμονα Χανς Γιούργκεν Ούρμπαν για ένα «ψηφιδωτό της Αριστεράς» έχει διατυπωθεί εδώ και χρόνια, αλλά και μετά την αποτυχία της ευρωπαϊκής (και κυρίως της γερμανικής) πολιτικής ελίτ να διαχειριστεί αποτελεσματικά την κρίση της Ευρωζώνης και την μακροοικονομική της πορεία. Αν με το νέο άρθρο στον Spiegel ο Σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος παρουσιάζει μια νέα πολιτική στρατηγική ή, αντίθετα, πρόκειται για ένα ακόμη από τα πολιτικά ζιγκ-ζαγκ με τα οποία επιχειρεί να αντιμετωπίσει τις προγραμματικές δυσκολίες και την χρόνια χαμηλή πτήση του κόμματός του στη Γερμανία και αλλού, θα φανεί έμπρακτα στις επόμενες πολιτικές εξελίξεις (εκλογή ομοσπονδιακού προέδρου της δημοκρατίας, ψηφοφορίες για την συμφωνία TTIP, εκλογές στο Βερολίνο και σε άλλες Ομόσπονδες χώρες κτλ).
Το νέο είναι, σε σχεδόν όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης (πλην Ισπανίας και Πορτογαλίας),  η ευρείας έκτασης διάσπαση του εκλογικού δυναμικού που υποστήριζε μέχρι τώρα κεντροδεξιά κόμματα και ταυτόχρονα η μεγάλη μείωση της υποστήριξης προς την άλλοτε κραταιά Σοσιαλδημοκρατία, σε βαθμό ώστε, σε πολλές χώρες, κυρίως της Βόρειας, αλλά και της άλλης Ευρώπης, Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και κατά περίπτωση άλλες μη δεξιόστροφες δυνάμεις (π.χ. Die Linke στη Γερμανία, Podemos στην Ισπανία, Φιλελεύθεροι στο Βέλγιο, Σκωτικό Κόμμα Ανεξαρτησίας και Liberal Democrats στο Ηνωμένο Βασίλειο) τείνουν να γίνουν μέχρι και ισότιμες πολιτικές ψηφίδες ενός τέτοιου ευρέος «ψηφιδωτού» δυνάμεων.
Οι εντιμότατοι φίλοι: Αμούρ ο τίγρης και Τιμούρ ο τράγος
Τι σημαίνουν αυτά για την «ιδιόμορφη περίπτωση» της Ελλάδας;  
Πρώτον: η διάσπαση της ευρύτερης πολιτικής Κεντροδεξιάς και Δεξιάς είναι και στην Ελλάδα παρούσα και ήρθε για να μείνει. Ωστόσο η κύρια διασπαστική δύναμη της όλης «δεξιάς πολυκατοικίας», η ΧΑ, δεν είναι «απλώς» λαϊκιστική και αντιευρωπαϊκή ακραία Δεξιά όπως η AfD, το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, η UKIP στη Βρετανία ή η Λέγκα του Βορρα στην Ιταλία, αλλά ακροδεξιά με σαφώς ναζιστική κατεύθυνση. Έτσι τα περιθώρια ενδυνάμωσης της ΧΑ είναι πιο περιορισμένα από αυτών των δεξιών λαϊκιστικών κομμάτων, ωστόσο η εκλογική και δημοσκοπική σταθερότητα της ΧΑ σε επίπεδα 6-10 % δεν παύει να είναι άκρως ανησυχητική.
Δεύτερον: προς το παρόν, εν μέσω κρίσης και διαχείρισης των «μνημονιακών υποχρεώσεων» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ΝΔ αδυνατεί να παραγάγει συνεκτική πολιτική ως αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν ξέρει άν θέλει να είναι περισσότερο «φιλελεύθερη» ή περισσότερο «λαϊκή» (όπως λέγανε παλιά) κεντροδεξιά και πιθανώς, στο ορατό μέλλον, δεν θα θελήσει να το διευκρινήσει, εικάζοντας ίσως ότι αυτή η ασάφεια τής προσφέρει ψηφοθηρικό πλεονέκτημα. Αυτή η πολιτική ασάφεια θα παραμείνει ένας ακόμη (ανάμεσα σε αρκετούς) μόνιμος παράγοντας αστάθειας για το όλο κομματικό σύστημα, είτε η ΝΔ βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση είτε στην κυβέρνηση. 
Τρίτον: ο χώρος που αποκαλείται τώρα στην ελληνική πολιτική αργκό «κεντροαριστερά» - ή ό,τι απόμεινε από αυτόν μετά τη ρευστοποίηση του κραταιού ΠΑΣΟΚ - είναι οργανωτικά διασκορπισμένος και πολιτικά-προγραμματικά εντελώς αποπροσανατολισμένος. Είναι αδύνατο - προς το παρόν - να συγκροτηθεί ως «Σοσιαλδημοκρατία», δεδομένου ότι πραγματική Σοσιαλδημοκρατία, παντού και πάντα, σημαίνει κατά πρώτο λόγο κοινωνικούς (και προγραμματικούς) δεσμούς με τον κόσμο της μισθωτής εργασίας και μάλιστα των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Οι τέτοιοι δεσμοί (οι οποίοι και ιστορικά ήταν εξαιρετικά αδύναμοι, ακόμη και στην περίοδο του ισχυρού ΠΑΣΟΚ), σήμερα είναι εντελώς ανύπαρκτοι. Ειλικρινέστερο και πιο λειτουργικό θα ήταν να συγκροτηθεί αυτός ο χώρος της ελληνικής «κεντροαριστεράς» υπό τις προδιαγραφές ενός αριστερού πολιτικού φιλελευθερισμού, υπαρκτού στην εγχώρια πολιτική παράδοση και με ικανότητα να εκπροσωπεί ορισμένα κοινωνικά μεσοστρώματα που μένουν σήμερα πολιτικά άστεγα. Και από αυτή τη θέση, άς αξιολογήσουν νηφάλια με ποιούς θα πάνε να συνεργαστούν και ποιούς θα αφήσουν, ξέροντας μάλιστα αύριο με μεγαλύτερη βεβαιότητα προς τα που θα κινείται πλέον στη λοιπή Ευρώπη τόσο ο σοσιαλδημοκρατικός άνεμος, όσο και ο κεντρώος ή του κοινωνικώς μετριοπαθούς πολιτικού φιλελευθερισμού. 
Τέλος: Το άν ο σημερινός κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάσσεται ή τείνει να μεταλλαχθεί ή άν μπορεί να μεταλλαχθεί και να αποκτήσει πιο σαφή φυσιογνωμία αριστερού κόμματος, είτε ως ευρωπαϊκή ριζοσπαστική-ανανεωτική Αριστερά, είτε ως «ειδικού τύπου» Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είτε ως κάτι άλλο, σήμερα είναι ερώτημα χωρίς νόημα. Ο τωρινός ΣΥΡΙΖΑ είναι, προς το παρόν, κυρίως κυβερνητικός μηχανισμός που διατηρεί σημαντική κοινωνική υποστήριξη ή ανοχή και μόνον σε ελάχιστο βαθμό είναι κόμμα που λειτουργεί. Το τι θέλουν να γίνουν αύριο και πώς θα πολιτευθούν, προς το παρόν μπορεί και πρέπει να το διευκρινίσει μόνον το στελεχικό δυναμικό αυτού του μηχανισμού διακυβέρνησης. Βέβαιο είναι το εξής: άν θελήσουν να δουν το μέλλον τους ως «ψηφίδα» ή και ως κεντρικό δομικό λίθο ενός τέτοιου ψηφιδωτού δυνάμεων της Αριστεράς και του Κέντρου, και μάλιστα στο ευρύ πεδίο της πολιτικής μάχης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτό είναι αδύνατο να γίνει με τα εργαλεία ενός λαϊκισμού, έστω και αριστερόστροφου, στο βαθμό που αυτά οικοδομούν ένα ομοιογενές αλλά άμορφο «εμείς» εναντίον ενός φαντασιακού «αυτοί». Θα χρειαστούν άλλα προγραμματικά εργαλεία, για να μπορούν να οικοδομούνται αρθρωμένες συνεργασίες αλλά και αντιπαλότητες διακριτών (ταξικών) κοινωνικών δυνάμεων, οι οποίες θα καταλήγουν αφενός σε σαφείς προγραμματικές συμπράξεις και σε μορφοποιητικές πολιτικές και αφετέρου σε πολιτικές αντιπαραθέσεις με πραγματικά περιεχόμενα. Αντί να ασχολούνται με τα «κενά σημαίνοντα» του εκδημήσαντος εις Κύριον «αντιμνημονιακού» ιδεολογήματος με την εθνικολαϊκίστικη αιχμή ή με «επικοινωνιακούς» διπολισμούς και με δήθεν ταξικές μεροληψίες (που δυσφημούν την επικοινωνία ως κοινωνικο-πολιτική δράση), θα πρέπει να θέσουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και να επικεντρωθούν, ως αριστερό και φιλοευρωπαϊκό κυβερνών σχήμα, σε έμπρακτες επανορθωτικές πολιτικές υπέρ των αδύναμων και παραγκωνισμένων και κυρίως σε δράσεις βιώσιμης παραγωγικής επανεκκίνησης:
«Η καθήλωση μπορεί να ξεπεραστεί μόνον αν τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα συνεργαστούν, παραμερίζοντας τα σύνορα των χωρών τους, με καμπάνιες εναντίον της παραποίησης που μετατρέπει τα κοινωνικά ζητήματα σε εθνικά. Αντί να στήνουν λάθος μέτωπα κατά μήκος των εθνικών συνόρων, καθήκον των κομμάτων είναι να διακρίνουν τις κοινωνικές ομάδες που βγήκαν χαμένες ή κερδισμένες από τη διαχείριση της κρίσης, άλλες λίγο, άλλες πολύ περισσότερο, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους». (Γιούργκεν Χάμπερμας, «Δημοκρατία ή καπιταλισμός; Από την δυστυχία του κατακερματισμού σε εθνικά κράτη, σε μια καπιταλιστική ενοποιημένη παγκόσμια κοινωνία», στο Καπιταλισμός ή Δημοκρατία - Η Ευρώπη σε κρίση, τόμ. Α')
 
Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία: Οι ψηφοφορίες ως εμπειρικές επαληθεύσεις ή διαψεύσεις;
Προς το παρόν, άς παρακολουθήσουμε τα αποτελέσματα του βρετανικού δημοψηφίσματος και των ισπανικών εκλογών και τις αντιδράσεις των Βρυξελλών. Θα διαπιστώσουμε και την επιρροή που θα έχουν αυτά στη διάσπαση του δεξιού - κεντροδεξιού στρατοπέδου (τι θα απογίνουν οι Βρετανοί Συντηρητικοί με Brexit ή με Bremain;) και στην αναδιάταξη του ψηφιδωτού της Αριστεράς με ή χωρίς το Κέντρο (ο διαγκωνισμός των Ισπανών Σοσιαλιστών με το Podemos, τους συμμάχους του και την συμπράττουσα Ενωμένη Αριστερά, συν την παρεμβολή των κεντρώων Ciudadanos και των τοπικών αυτονομιστικών κινημάτων). Θα φανεί επίσης, σε περίπτωση της απευκταίας Brexit, άν η ΕΕ θα περάσει σε ένα σχήμα οιονεί τριπολικό με 3 μεγάλες χώρες Γαλλία - Γερμανία - Ιταλία. Ο κομματικός εταίρος του Γκάμπριελ πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έχει ήδη λάβει θέση μάχης για τέτοιο ενδεχόμενο, υψώνοντας τους τόνους για μια άλλη πολιτική εντός της ΕΕ, τόσο στο πεδίο της μακροοικονομικής διαχείρισης και της ενδοκοινοτικής διαρθωτικής ανισορροπίας, όσο και στη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος.
 Γιώργος Β. Ριτζούλης
Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση:
    
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»