Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Η κρίση, οι Καραμανλικοί και η ΕΛΣΤΑΤ: Το παραμύθι έχει κότα που γεννά χρυσά αυγά, έχει και δράκο

Ι.
Μόλις κατέρρευσε η αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ και χρεοκόπησε η Lehman Brothers (καλοκαίρι - φθινόπωρο 2008), οι τότε κυβερνώντες την Ελλάδα διαβεβαίωναν τους πολίτες ότι η χώρα μας ήταν «οχυρωμένη» και δεν κινδύνευε από την επερχόμενη παγκόσμια κρίση, γιατί έχει ισχυρό τραπεζικό σύστημα και (παράδοξο επιχείρημα, αλλά δεν ήταν το μόνο παράδοξο) μεγάλη παραοικονομία.
Συνέχισαν απτόητοι τη διανομή αστακομακαρονάδας στις οικονομικές ελίτ. Στο μεγάλο φαγοπότι έπεφταν βέβαια από το τραπέζι τεμάχια αστακού - μερικά από τα οποία αποδείχτηκαν εκ των υστέρων δαγκάνες. Αυτά προορίζονταν για μια παρατρεχάμενη μερίδα της ανώτερης μεσαίας τάξης ή για επιλεγμένες ομάδες των αποκαλούμενων μικρομεσαίων: Διορισμοί (μέχρι και «αγροφύλακες» επανεφευρέθηκαν), μαγικά γεωργικά μηχανήματα που γίνονται το βράδυ τζιπ, αυξήσεις μισθών προπαντός για υψηλόμισθες εγκατεστημένες μερίδες του ευρύτερου δημόσιου τομέα και για τα μύρια ειδικά μισθολόγια, συντάξεις με μυθικά εφάπαξ στα 40, άφθονες «εθελούσιες έξοδοι» για  ευγενείς συνομοταξίες μισθωτών, πολιτικές υπο-φορολόγησης ομάδων με μεγάλη φοροδοτική ικανότητα, επιδοτούμενες από τους αδύναμους. Συν το πακέτο Αλογοσκούφη για τις τράπεζες το 2008, που ενίσχυσε
τόσο πολύ την κεφαλαιακή τους επάρκεια, ώστε μετά χρειάστηκαν άλλες τρείς Κοινοτικές ανακεφαλαιοποιήσεις, οι οποίες χρεώνονται στο δημόσιο χρέος. 
Ο ίδιος ο υπουργός οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, όπως φαίνεται, το 2008 είχε καταλάβει ομιχλωδώς ποιό ζώο με κοφτερά δόντια και μακριά μούρη ήταν αυτό που θα έπαιρνε τη θέση της κότας με τα χρυσά αυγά: Πρότεινε κάποιου είδους (ανεπαρκή) αποτρεπτικά μέτρα και φυσικά ...αντικαταστάθηκε.
Αυτό που επακολούθησε το πρώτο εξάμηνο του 2009 ήταν ο ορισμός της ανεύθυνης οικονομικής διακυβέρνησης. Η τότε κυβέρνηση ξόδεψε τα πενιχρά αποθέματα ενώ αντλούσε διαρκώς όλο και υψηλότερο νέο δανεισμό που μετατρεπόταν αμέσως σε «παροχές» προς τους ήδη ευνοημένους και σε καταναλωτικές δαπάνες. Σαν να μην υπήρχε αύριο
. Ο δανεισμός με το 3ετές ομόλογο-jumbo των 27 δισεκατομμυρίων τον Μάρτιο του 2009 ήταν η φωτοβολίδα που ειδοποιούσε κάθε λογικά σκεπτόμενο παρατηρητή - θα έλεγε κανείς και τις παγκόσμιες αγορές: «Δώστε - ό,τι προλάβουμε τώρα. Για την αποζημίωση σας, άς φροντίσουν οι επόμενοι - μετά από εμάς ο κατακλυσμός». Αλλά ως γνωστόν, στις αγορές επικρατεί το πνεύμα του «κοπαδιού». Τα κοπάδια, όταν κινούνται, έχουν πολύ μεγάλη αδράνεια και αντιλαμβάνονται τον γκρεμό μόνον τη στιγμή που πέφτουν. 
ΙΙ. 
Η ζώνη του ευρώ έχει δομικά, εκ κατασκευής σφάλματα. Αλλά η Ελλάδα της κρίσης αποδείχτηκε η πιό άρρωστη χώρα σε μιά άρρωστη Ευρωζώνη. Πολλοί, πολιτικοί και τεχνοκράτες της οικονομίας, προκειμένου να μη λογοδοτήσουν για την δημοσιονομική - και κυρίως την μακροοικονομική - διαχείριση της δεκαετίας του 2000, την οξύτατη εκδήλωση στην Ελλάδα της παγκόσμιας κρίσης μετά το 2008 επιμένουν να τη βαφτίζουν «κρίση ελλείμματος», δηλαδή (παροδική) κρίση ρευστότητας. Στην πραγματικότητα είναι διπλή βαθειά διαρθρωτική κρίση που δεν εκδηλώνεται μόνον στο πεδίο της οικονομίας: Αφενός, διαρθρωτική κρίση του ελληνικού παραγωγικού μοντέλου με όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών. Και αφετέρου, μακροχρόνια κρίση δημοσιονομικής - δηλαδή πολιτικής - διαχείρισης, με δανεισμό όχι για παραγωγικές επενδύσεις αλλά για «παροχές» ακραίας ανισότητας, ροές στην κατανάλωση και στην άτακτη συσσώρευση μιας μειοψηφίας μεν, ευρείας δε. Κάνοντας έναν ευρύ ισολογισμό εξόδων - εσόδων με τη δεξιά και την αριστερή του σελίδα, το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μεγάλος ελληνικός ιδιωτικός πλούτος αυτής της ευρείας μειοψηφίας. Φυσικά «δεν τα φάγαμε όλοι μαζί»: η Παγκάλειος ρήση είναι μιά από τις πολλές λαθροχειρίες πολιτικών μας.
Ο κοινός στρουθοκαμηλισμός των κυβερνήσεων μετά το 2008, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αυτοπροστατευτική άρνηση των (κατά τα άλλα, αντιμαχόμενων μέχρι θανάτου) πολιτικών ελίτ να ομολογήσουν ποιά είναι η φύση της ελληνικής κρίσης και σε τι συνίσταται η περιβόητη ελληνική «ιδιομορφία». Αποτέλεσμα: Όποια πολιτική και άν εφάρμοσαν, «φιλομνημονιακή» ή «αντιμνημονιακή», ήταν εσφαλμένη.
Ανάλογο λάθος έκαναν βέβαια η κυβερνώσα ΕΕ και το ΔΝΤ. Αφού επί μία δεκαετία, 
στην εποχή της ανόδου, παρατηρούσαν με αδιαφορία ή και ικανοποίηση την ελληνική (και γενικά Νοτιοευρωπαïκή) φούσκα συρροής επενδυτικών κεφαλαίων και τη σκληρά φιλο-κυκλική μακροοικονομική διαχείριση, στη συνέχεια θεώρησαν την επακόλουθη βαθειά κρίση ως απλή δημοσιονομική ανισορροπία και περίμεναν να αποκαταστήσουν την ισορροπία οι «αγορές», επειδή, σύμφωνα με την ιδεοληπτική τους εμμονή, θα τις έπειθαν οι πολιτικές της λιτότητας. Εξ ού και η τοξική συνταγή λανθασμένης θεραπείας, το «αντιβιοτικό σε μίγμα με ποντικοφάρμακο», σύμφωνα με τους Amartya Sen και Jürgen Habermas.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι ούτε αμιγώς δημοσιονομικό, ούτε κρίση ελλείμματος, αλλά διπλή διαρθρωτική κρίση παραγωγικού μοντέλου συν μακροχρόνια ανεπάρκεια οικονομικής διακυβέρνησης. Ειδικά η ελληνική διακυβέρνηση 2007-2009 ήταν η πιο οξεία κορυφή αυτής της μακροχρόνιας ανεπάρκειας.
Όσο για τις αγορές που θα θεράπευαν την αδιαθεσία με το μακρύ αόρατο χέρι τους, αυτές είναι αργόστροφες όπως τα κοπάδια και μη ορθολογικές, γι αυτό υπόκεινται στις αναπόφευκτες βαθειές κρίσεις «δημιουργικής καταστροφής», πριν ισορροπήσουν μακροπόθεσμα,
«όταν οι άνθρωποι θα έχουν πεθάνει». Οι βαθειές κρίσεις είναι αναπόφευκτες εντός του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, μέσα στον οποίο ζούμε και θα ζούμε, τουλάχιστον στις προσεχείς δεκαετίες. Γιά να αποφεύγονται οι βαρειές επιπτώσεις των κρίσεων (όπως η πιο καταστροφική, η ανεργία), οι πολιτικοί διαχειριστές της οικονομίας και οι κεντρικοί τραπεζίτες πρέπει να είναι πολύ πιο γρήγοροι από τις αγορές και πολύ μπροστά τους. Άν όχι, παθαίνουν ότι έπαθαν στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Χούβερ το 1929 και ο κεντρικός τραπεζίτης Άλαν Γκρήνσπαν το 2008. Τουλάχιστον ο δεύτερος έκανε αυτοκριτική εκ των υστέρων. Η διοίκηση Καραμανλή και οι τεχνοκράτες που την υπηρέτησαν, πότε θα κάνουν τη δική τους;
ΙΙΙ.
Το παραμύθι που αφηγούνται ασταμάτητα παλαιοί και νέοι συνήγοροι της τότε κυβέρνησης της Εύφορης Κοιλάδας, διακομματικοί υπερασπιστές της αστακομακαρονάδας των ελίτ και νομικοί εγκέφαλοι των Μισθοδικείων - self service, έχει δράκο. Ο δράκος είναι ο Γεωργίου της ΕΛΣΑΤ και, κατά τους παραμυθάδες που μας αποκοιμίζουν, φούσκωσε το έλλειμμα, εκτελώντας συνειδητά εντολές «εκείνων που ήθελαν να καταστρέψουν την χώρα» (την ήδη κατεστραμένη). Εκτελούσε συνειδητά εντολές, λένε, άρα ποινικές και μάλιστα κακουργηματικές οι ευθύνες του !
Όμως, πότε φούσκωσε ο δράκος το έλλειμμα; Το καλοκαίρι του 2010, όταν η Ελλάδα ήταν ήδη εκτός αγορών, προσδεδεμένη αναγκαστικά στο σωληνάκι με τον ορρό του διακρατικού «τελευταίου δανειστή έκτακτης ανάγκης», ήδη καταπίνοντας το λανθασμένο φάρμακο που συνταγογράφησαν οι πολιτικές της λιτότητας («το αντιβιοτικό  σε μίγμα με ποντικοφάρμακο»).
Εν όψει αυτής της αφήγησης, το βασικό πολιτικό ερώτημα που τίθεται είναι τώρα το εξής: είναι ακόμη οι Έλληνες πολίτες τόσο ανύποπτοι, όσο ήταν το 2011-2012, για να πιστεύουν σε παραμύθια με δράκους;
Είναι τερατώδεις οι πολιτικές ευθύνες των κυβερνώντων, ιδίως της διετίας 2007-2009, αλλά και των τεχνοκρατών συνεργατών τους, για την τελειωτική σπρωξιά προς τη χαράδρα που έδωσαν σε ένα κράτος, το οποίο από καιρό μεταλλάσσονταν σιγά-σιγά σε κράτος αποτυχημένο στη διάσταση του χρόνου. Οι ευθύνες αυτές δεν έχουν αποδοθεί. Στις ΗΠΑ, ο  Άλαν Γκρήνσπαν της fed έκανε αυτοκριτική για τη νεοφιλελεύθερη φούσκα των δεκαετιών 1990 και 2000, για τις αυταπάτες περί την υποτιθέμενη «αποτελεσματικότητα των αγορών» (effective markets) και για τους βολικούς μύθους περί «μεγάλης περιόδου οικονομικής ηρεμίας» (great moderation), που κατέληξαν στην καταστροφική τους γελοιοποίηση το 2008. Στην Ελλάδα κανείς δεν έκανε αυτοκριτική και κανείς δεν κρίθηκε πολιτικά - είτε πολιτικός είτε τεχνοκράτης διαχειριστής της φούσκας 2000-2009.
Αλλά τα γεγονότα δεν μπορούν να κρυφτούν. Ούτε με παραμύθια για δράκους, ούτε με συμπράξεις εντός των θεσμικών οργάνων των τριών εξουσιών μακριά από το φως της δημόσιας σφαίρας, ούτε με πολιτειακά συμβόλαια αμοιβαίας ανοχής, της Δεξιάς που κυβέρνησε στά χρόνια της «ελεύθερης και πλούσιας ζωής» με πλευρές των εκ της Αριστεράς σημερινών κυβερνώντων. Οι οποίοι, δυστυχώς, με τη σειρά τους σκάβουν μόνοι τους τον επόμενο λάκκο για να πέσουν αύριο οι ίδιοι μέσα.
  
Γιώργος Β. Ριτζούλης
Κώστας Καρακώτιας: Υπόθεση Γεωργίου
 
Στον ιστότοπο Μετά την κρίση:
Συστημικός παρασιτισμός*, μάχες με ανεμόμυλους - oι «κερδισμένοι της Μεταπολίτευσης» οδηγούν όλοι μαζί το κάρο πιο βαθειά στη χαράδρα
 
[...] Η πολιτική εξουσία, τα κόμματα, το κράτος ως θεσμικό πλέγμα, η δημόσια σφαίρα και τα Μέσα ενημέρωσης, αρνήθηκαν και αρνούνται να ασχοληθούν πολιτικά με ζητήματα ρύθμισης, διαρθρωτικού σχεδιασμού και διαμόρφωσης της παραγωγικής οικονομίας. [...] Το πολιτικό προσωπικό επικεντρώνει την προσοχή του αφενός στους ανα-παραγωγικούς μηχανισμούς της κοινωνίας, ως υποκατάστατο πολιτικής για την αγορά εργασίας και ως στηρίγματα των κομμάτων από τα μεσαία στρώματα, και αφετέρου στα «επικοινωνιακά», ως υποκατάστατο πολιτικών προγραμμάτων [...]  
[...] Κατ' αναλογία με τους κερδισμένους και χαμένους της παγκοσμιοποίησης, ξέρουμε τώρα, εκ των υστέρων, ότι υπάρχουν στην Ελλάδα οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της Μεταπολίτευσης. Γι' αυτούς τους πολλούς χαμένους της μεταπολιτευτικής περιόδου, ποιό ελληνικό πολιτικό κόμμα και ποιό πολιτικό προσωπικό νοιάζεται ή θα νοιαστεί;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»