Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Χθες κερδισμένοι, σήμερα απογοητευμένοι που απωθούν την αποτυχία. Μεταδοτική δυσθυμία απλώνεται στη χώρα

1. Φόροι, φόροι...  Δηλαδή: Λίγοι φόροι τότε, στην άνοδο, πολλοί φόροι τώρα, στην πτώση
To φορολογικό αδιέξοδο, που τόσο συχνά επισημαίνουν σχολιαστές στα ΜΜΕ, είναι απλά μια ψηφίδα του όλου αδιεξόδου. Και ασφαλώς δεν είναι η μεγαλύτερη. Η μακράν μεγαλύτερη είναι ασυζητητί η ανεργία. Αλλά ποιός νοιάζεται στη χώρα αυτή για τους συνήθης προμηθευτές του εμπορεύματος που λέγεται εργασία, ιδιαίτερα όταν επιχειρούν να το πουλήσουν στην αγορά του ιδιωτικού τομέα;
Εν πάσει περιπτώσει, το αδιέξοδο ως όλον μπορεί να συνοψισθεί με δυό σημεία: ως αποτυχημένο Κοινωνικό συμβόλαιο και αποτυχημένο παραγωγικό μοντέλο. Αποτυχημένα ήταν και τα δύο πολύ προ της κρίσης. 'Ομως η κρίση έβγαλε την αποτυχία από τη λανθάνουσα κατάσταση και την εξέθεσε σε κατάσταση ολοφάνερης «λαμπρότητας». Ποιοί την βλέπουν όμως καταπρόσωπο; Ποιοί αντέχουν να την αντικρύσουν με την αληθινή της μορφή, ως την αποτυχία που συνέβη πραγματικά στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής περιόδου;
Ακραία εκδήλωση, μετά το 2010, είναι το πώς κατανέμονται τα βάρη της κρίσης στις διαφορετικές ομάδες της κοινωνίας.

Πετάει η γάτα, όταν πεθάνει... Όπως ο μισθωτός με μπλοκάκι, τώρα άνεργος, 
δηλαδή νεκρός ως μισθωτός, φορολογείται τεκμαρτώς
Παράδειγμα είναι η λογική της κατανομής των βαρών της κρίσης που διέπει τις ετυμηγορίες του Μισθοδικείου, του Ελεγκτικού Συνεδρίου και άλλων οργάνων της δικαστικής εξουσίας, με αλλοίθωρες συνταγματικές ερμηνείες που παρακάμπτουν τις πρωτεύουσες επιταγές της ισονομίας και αναλογικότητας: Συστηματικά, από την αρχή, συνεργώντας με την πολιτική τάξη, προστατεύουν τους λειτουργούς πάσης φύσεως του βαθέως κράτους, άρα - λόγω μηδενικού αθροίσματος των δαπανών - ρίχνουν στον Καιάδα, πρώτους-πρώτους, τους συνήθεις εργαζόμενους.
Αυτή η ασύμμετρη ανισοκατανομή των βαρών συμπαρασύρει και τους ελεύθερους επαγγελματίες, είτε πραγματικούς είτε συγκαλυμμένους μισθωτούς («μπλοκάκια»), αλλά και άλλους, με το απολύτως παράλογο φορολογικό και ασφαλιστικό μοντέλο, όπως σωστά επισημαίνεται.
Η «ψηφίδα» της φορολόγησης τοποθετήθηκε σε λάθος θέση και έχει λάθος χρώμα, γιατί όλο το «ψηφιδωτό» ήταν και είναι ένα μεγάλο λάθος. Και αυτό που αποκαλείται φορολογικό αδιέξοδο, είναι (ή θα έπρεπε να είναι, από πολλά χρόνια πριν) απολύτως αναμενόμενο. Κάποιοι παλιότεροι που δεν είχαν τόσο βραχεία ιστορική και κοινωνική μνήμη όσο οι τωρινές γενιές, το ήξεραν πολύ καλά: ¨Οταν βλέπεις συνεχή «μικρά» λάθη - από το 2010 μέχρι το 2016, τότε ψάξε για τη «μητέρα όλων των λαθών». Ή παραφράζοντας τα λόγια κάποιου σοφού, «δεν μπορεί να υπάρξει σωστό μέσα σε κάτι που ολόκληρο είναι λαθεμένο».
2. Οι νέοι ευρωσκεπτικιστές κάνουν πιο αδύναμο το εθνικό κράτος.
Αν, όπως προτείνεται, λαοί και κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ επιλέξουν μια διάλυση του (ατελώς και πρόχειρα οικοδομημένου) ευρωπαϊκού «οικοδομήματος», και ασχοληθεί ο καθείς με «τα του οίκου του» (δηλαδή, στην πραγματικότητα, με τα του δωματίου 2,5x2,5 «Γερμανία», του χώλ 0,8x1,2 «Ελλάδα» και ούτω καθεξής), ας προετοιμαστούμε να κάνουμε πλαστική χειρουργική επέμβαση για σχιστά μάτια, να αντικαταστήσουμε τον Αριστοτέλη με τον Κομφούκιο, τον Ιησού με τον Βούδα. Και ω του θαύματος, ο πλανήτης μετά θα είναι όλος «δικός μας».
Οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος μόνο του, ακόμη και το μεγαλύτερο και πλουσιότερο, μπροστά στους γίγαντες Κίνα και ΗΠΑ, ή και την ανερχόμενη Ινδία, είναι μικρό κράτος και πολύ μικρή δύναμη, οικονομική και πολιτική. Κράτος - νάνος, αλλά με μέσο επίπεδο κοινωνικής διαβίωσης πολύ υψηλότερο σε σύγκριση με τους ανερχόμενους γίγαντες. Η πρόταση της αποδιάρθρωσης της Ένωσης είναι πρόταση για μικρή αδύναμη Ευρώπη και για πολύ μικρές, εξαιρετικά αδύναμες ευρωπαϊκές χώρες. Μοιάζει με απόπειρα επιστροφής στην Ευρώπη της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας.
Η περίοδος αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1950-1960), κατά την οποία οι δυτικές ευρωπαϊκές χώρες ήταν μόνο «πίσω αυλή» και πάρκινγκ του μεγάλου παγκόσμιου αφέντη ΗΠΑ (και του αρχι-υπηρέτη του Ηνωμένο Βασίλειο), ενώ οι ανατολικές οικόπεδο εκτός σχεδίου του άλλου παγκόσμιου αφέντη ΕΣΣΔ, θα έπρεπε να είναι προειδοποίηση και παράδειγμα προς αποφυγήν. Πόσο μάλλον τώρα: Οι μεγάλοι αφέντες του κόσμου είναι προς το παρόν πάλι δύο, όμως αύριο ίσως θα είναι τρείς ή τέσσερις, και όλοι εξωευρωπαϊκοί.
Οι απανταχού της ηπείρου μας αντι-ενωσιακοί, αντι-φεντεραλιστές και ευρωσκεπτικιστές, τη ζοφερή εποχή του '50 και του διπολισμού, δυστυχώς, δεν την βλέπουν σήμερα ως κλασικό παράδειγμα προς αποφυγήν. Και ξέρετε γιατί; Γιατί πολλοί από τους αντι-ενωσιακούς και ευρωσκεπτικιστές, στο πίσω μέρος του μυαλού τους, αυτό ακριβώς νοσταλγούν: Θα ήθελαν να έμεναν εσαεί πιστοί υπηρέτες των ΗΠΑ και της πάλαι ποτέ «θαλάσσιας δύναμης» Βρετανίας (της ζαλισμένης και με μόνιμη ναυτία εδώ και μερικές δεκαετίες).
Σεβαστές οι νοσταλγίες και ανθρώπινη η προσκόλληση σ' ένα παρελθόν που κάποιοι το αγάπησαν πολύ και εξακολουθούν να το αγαπούν περισσότερο από το παρόν. Ξεχνούν όμως οι αντι-ενωσιακοί ευρωσκεπτικιστές (κυρίως η δεξιά τους παραλλαγή) ότι και οι ΗΠΑ είναι σε πορεία αποδρομής - ή αναπροσανατολισμού - από τον Ατλαντικό προς τον Ειρηνικό Ωκεανό. Και κυρίως ξεχνούν ότι το ανερχόμενο αφεντικό που θα επωφεληθεί περισσότερο από την αποδόμηση της ΕΕ σήμερα λέγεται Κίνα.
Τελικά, η πραγματική επίδραση του σύγχρονου δεξιού - αλλά και του χρήσιμου στον πρώτο, του κουφιοκέφαλου «αριστερού» - ευρωσκεπτικισμού, είναι μια τυπική και ακραία εκδήλωση της πανταχού παρούσας ετερογονίας των σκοπών ή εκείνου του φαινομένου που αποκαλούσε ο γερο-Χέγκελ
«πανουργία του Λόγου». Οι δεξιοί αντι-ενωσιακοί ή ευρωσκεπτικιστές θέλουν (ή, κατά δήλωσή τους θέλουν) να ενδυναμώσουν τα μεμονωμενα ευρωπαϊκά έθνη, αλλά στην πραγματικότητα, κάνουν με επιμονή και τέχνη αυτό που οδηγεί σε πολύ μεγαλύτερη αποδυνάμωση αυτών των μεμονωμένων εθνών.
Τίποτε το ασυνήθιστο: Και ο καλύτερος αμυντικός, κάποτε το βάζει το αυτογκόλ. 

3. Περί «ηθικών πλεονεκτημάτων»
Συνήθως ξεχωρίζουν και ταξινομούν όσους ανήκουν στις ελίτ - όχι μόνον στις πολιτικές ελίτ ή των μεγάλων «πορτοφολιών», αλλά και στις παρατρεχάμενές τους - ανάλογα με τις κομματικές τους προσκολλήσεις.
Αυτό δεν έχει νόημα: Για όποιον είναι αχόρταγος, «τα πάντα ρεί». Τέτοιοι χαρακτήρες, σε όποιον και να ήταν προσκολλημένοι προχθές, χθές ή σήμερα το πρωί, όποιον και να υποστηρίζουν σήμερα το μεσημέρι - τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ ή ο,τιδήποτε άλλο, ή τίποτε - ένα κοινό και σταθερό χαρακτηριστικό έχουν: Ανήκουν στους μόνιμους κερδισμένους της μεταπολιτευτικής περιόδου και αύριο το πρωί θα είναι εκεί όπου το προσωπικό συμφέρον θα τους καλέσει. Σε προσωρινή θέση, όπως πάντα, με σταθερές και μόνιμες προσδοκίες, όπως πάντα.
Πολλά τα παραδείγματα της προσήλωσης στο βασικό στόχο του άπληστου, με εργαλείο την ακραία και κραυγαλέα ή την πιο σεμνή και μετριόφρονα πολιτική ευκινησία. Η σημερινή κυβερνώσα παράταξη δεν εξαιρείται καθόλου ως προορισμός των μονίμως κερδισμένων. 
Οι μονίμως διορισμένοι και μονίμως κερδισμένοι υπάρχουν επειδή υπάρχουν μονίμως αγνοημένοι και ηττημένοι. Παντού στον κόσμο. Αλλά σε κοινωνίες «παρεΐστικες» που συντηρούνται αμετάβλητες από κομματικά και διοικητικά συστήματα ακραίας ευνοιοκρατίας και παρεοκρατίας, όπως της χώρας μας, το να λές ότι καταπολεμάς τις ορδές αρουραίων με την αγιαστούρα  του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς (ή της Δεξιάς, ή άλλου πράγματος), αντί να καλείς τη «γάτα» (προτάσεις και διαβούλευση στην κοινωνία για άλλο Κοινωνικό συμβόλαιο, συν τη μακρά διαδικασία μεταρρυθμίσεων για άλλο παραγωγικό μοντέλο), είναι και αυτό ένα επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται στην καμπούρα των αγνοημένων και ηττημένων.
Ουαί τοις ηττημένοις, λοιπόν.
Όμως είναι κρίμα και
γίνεται κάποτε αναποτελεσματικό, το να μεταμορφώνεται η ανάγκη σε φιλοτιμία: Η «τσιριχτή» πολιτική κριτική εναντίον των παλιών όντως κάκιστων κυβερνώντων πολιτικών και κομμάτων, λειτουργούσε για αρκετούς ως πιστοποιητικό «ηθικού πλεονεκτήματος» το 2012, ίσως και το 2014. Όχι πια, τώρα.
Αλλά και γενικά, ένα είναι σίγουρο: ηθικό πλεονέκτημα μπορούν να έχουν (ή να μην έχουν, ή να το έχουν με αρνητικό πρόσημο) τα άτομα, οι χαρακτήρες. Όχι τα κόμματα ή οι πολιτικο-κοινωνικές συνομοταξίες.
Γ. Ρ.  

2 σχόλια:

  1. οι φρικαλέες φωτογραφίες ήταν απαραίτητες;

    Θωμάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόνο προκαλούν. Και αυτές.
      Όμως το πνεύμα της εποχής λέει, «αντιμετωπίστε και αυτό το συμβάν με άνεση, χαλαρά». Δηλαδη χαζοχαρούμενα. Όπως αντιμετωπίζουμε και πολλά άλλα πράγματα.

      Διαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»