Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Η παραίτηση του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας: Άργησε, άργησε πολύ

Το πιό ήπιο που μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι η δήθεν αντίθεση του πρώην προέδρου του ΣτΕ στα μέτρα λιτότητας είναι υποκριτική.
Νοιάστηκαν ποτέ - ο ίδιος και όσοι δικαστές είναι ομοϊδεάτες του - για τις περικοπές μισθών των χαμηλόμισθων και των συνήθων εργαζομένων, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα; Νοιάστηκαν για τους χαμηλοσυνταξιούχους - αυτούς με μόνον μία
(!) σύνταξη; Νοιάστηκαν για την ανεργία και μάλιστα για την μακροχρόνια ανεργία; Νοιάστηκαν που μόνον το 10 % των πραγματικών ανέργων δικαιούται επίδομα ανεργίας; Αλήθεια, για όλα αυτά, δεν προβλέπει καταρχήν το Σύνταγμα; Πόσο σοβαρά λαμβάνουν υπόψη οι μέχρι τώρα συνταγματικές ερμηνείες τους για τα επίχειρα της κρίσης το Άρθρο 22 ;
Νοιάστηκαν για την υποκλοπή του μέλλοντος των νεότερων συμπολιτών τους, από τους καλομαθημένους πριν την κρίση «κοινωνικά ισότιμους» αυτών των δικαστών; Βέβαια τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα των καλομαθημένων δεν χρειάζεται να ανησυχούν.
Αυτοί δεν είναι που αναπροσαρμόζουν τους μισθούς τους και τις συντάξεις τους με το σύστημα Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει; 
Αυτοί δεν υψώνουν ως τελευταίο αλλά άπαρτο οχυρό της φοροδιαφυγής, την όσο πιο στενή γίνεται ερμηνεία των νομικών διατάξεων περί παραγραφής φορολογικών υποθέσεων;
Αυτοί δεν αρνούνται την στοιχειώδη διαφάνεια των εισοδημάτων τους και των περιουσιακών τους στοιχείων, όπως προβλέπει για κάθε δημόσιο λειτουργό η - έστω και ημιτελής - νομοθεσία για το λεγόμενο «πόθεν έσχες»;
Σκέφτηκαν ποτέ πώς ασελγούν σε θεμελιώδεις επιταγές του Συντάγματος (π.χ. ισονομία, συμβολή του καθενός στα κοινά βάρη ανάλογα με τις δυνατότητές του), όταν με ακροβατικές ερμηνείες άλλων άρθρων, με επιχειρήματα τραβηγμένα από τα μαλλιά και με πολύ ταξικό μίσος για τους αδύναμους, «νομιμοποιούν» αυτά που εξυπηρετούν τον κοινωνικό τους περίγυρο και τους ίδιους;
Ο δικαστής Claude Frollo - «Παναγία των Παρισίων», Disney version
Ξέρουν πολύ καλά, σε ποιούς  μεταφορτώνονται οι περικοπές υψηλόμισθων και υψηλο-πολλαπλο-συνταξιούχων, όταν εκείνοι με την ψήφο τους στο Συμβούλιο Επικρατείας απορρίπτουν μόνον αυτές τις περικοπές ως αντισυνταγματικές. Και το κάνουν με πολλή χαρά. Αυτό είναι ο ορισμός του ταξικού μίσους.
Τελευταίος παροξυσμός μίσους κατά των ασθενέστερων ήταν η γνωμάτευσή τους ότι οι αυτοαπασχολούμενοι δεν πρέπει να ενταχθούν στο νέο ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα με κλιμακωτές ασφαλιστικές εισφορές ανάλογα με το εισόδημα, αλλά να διατηρήσουν το προηγούμενο οθωμανικής λογικής σύστημα κεφαλικών εισφορών, ανεξαρτήτως εισοδήματος, ακόμη και μηδενικού.
Είναι και δικό τους έργο, μαζί με πολλών άλλων, μερικών πολύ πιο καθοριστικών, η σκασμένη ελληνική φούσκα. Αν δεν είχαν καταλάβει έγκαιρα τι γινόταν στις δεκαετίες της χλιδής και της ιδιωτικής απαλλοτρίωσης των δημόσιων, και προπαντός τι έμελλε να ακολουθήσει, δεν είναι επαρκείς δικαστές. Άν δεν ελάμβαναν σοβαρά υπόψη τις συνταγματικές προβλέψεις περί ευθύνης και λογοδοσίας των εκλεγμένων, που οφείλουν να εφαρμόζουν την εντολή του κυρίαρχου με σύνεση και χρηστότητα, δεν είναι επαρκείς συνταγματικοί ερμηνευτές και νομικοί. Και οι συνταγματικές ερμηνείες τους είναι καλές μόνον για Μπανανίες· ευνόητο και για μη νομικούς, αρκεί το απολυτήριο Μέσης Εκπαίδευσης. Αν γνώριζαν και είχαν καταλάβει, αλλά συναινούσαν επειδή τα τότε συμβαίνοντα τους άρεζαν και τους βόλευαν, όπως βόλευαν πολλούς άλλους, τότε δεν κάνουν για δημόσιοι λειτουργοί. Ας αναλάβουν λοιπόν το μέρος της ευθύνης που τους ανήκει.
Καιρός ήταν. Το ελληνικό βαθύ κράτος, το πανάκριβο μανδαρινάτο του, το βαθειά ταξικό δεξιό «αντιμνημόνιο» που έπεσε σαν τοξικό λίπασμα στον βάλτο με τους μαϊμουδένιους αταξικούς «αριστερούς αντιμνημονιακούς», τα πολλά παλαιά «ειδικά μισθολόγια» που προσφέρουν έργο δυσανάλογα μικρό για το μισθό τους και ανάλογα μικρό με τον χρόνο παραμονής τους στην ενεργό υπηρεσία (σύνταξη στα 50 ή στα 45 και μετά «μαύρη» εργασία ή και πολυθεσία), η αστική και μεσοαστική βουλιμία και επιθετικότητα εις βάρος των απλών εργαζομένων και του μέλλοντος των νέων, αυτοί που βάζουν μπαρούτι στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, έχασαν έναν επίμονο υπερασπιστή.
Μικρό το κέρδος ημών των υπολοίπων, θα πει κανείς. Αλλά αυτό το μικρό είναι καλύτερο από το τίποτε. 

* * *
Η χώρα χρειάζεται, εκτός από πολλά άλλα πράγματα, και μιαν άλλη γενεά δικαστών, διαφορετική από των σημερινών εξηντάρηδων και πενηντάρηδων ναρκισσιστών που βίωσαν και τόσο αγάπησαν την ελληνική φούσκα 1990-2008, με την πολλή λίγδα και τα πολλά λίπη και έλαια. Χρειάζεται δικαστές που θα αισθάνονται ιερό δέος μπροστά στην επιταγή για ισονομία, την καταγραμμένη - ως αφηρημένο ιδεατό σχήμα, αλλά κάτι είναι κι αυτό -  σε όλα τα δημοκρατικά Συντάγματα μετά τη Συντακτική Συνέλευση της Φιλαδέλφειας (1787) και τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση του 1789 στο Παρίσι. Δικαστές που θα αντιμετωπίζουν ως αυστηρά ισότιμες τις τρείς λέξεις ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη. Δικαστές που δεν αρνησιδικούν. Η χώρα χρειάζεται, προπαντός τώρα, δικαστές που δεν θα συνεργούν στο να υποκλέπτεται το ανέκαθεν αναιμικό ελληνικό κράτος πρόνοιας για να μετατραπεί σε φέουδο μιας κάστας. 
Άν θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους αστούς δικαστές, είναι σεβαστό δικαίωμά τους· άς προσπαθήσουν τότε να περάσουν από τον δικό τους Διαφωτισμό και άς ξεχάσουν τους βραχμάνους, τους κσατρίγια, τους βάισια και τους σούντρα.
Αυτά ως προς την πολιτική. Ως προς τα ήθη και την ηθική, δεν ξέρω πόσοι από τους τωρινούς δικαστές συμφωνούν με τον κ. Πάγκαλο, ότι όλοι καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι και μαζί τρώγαμε. Όσοι δεν συμφωνούν, θα 'πρεπε να γνωρίζουν ότι οι ευπρεπείς αστοί, οι παλαιών αρχών, πληρώνουν οι ίδιοι τον λογαριασμό για το τεράστιο ψητό γουρούνι που καταβρόχθισαν· και δεν τον πασάρουν στη ζούλα στο άλλο τραπέζι, εκείνο με τη ντομάτα, τις ελιές και το κρεμμύδι.
Στο κάτω-κάτω, πάρα πολλοί δικαστές τύπου Κλαύδιου Φρολό (o πλασματικός Claude Frollo στην «Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, Disney version), στη συγκρουσιακή πορεία από το Παλαιό στο Νέο Καθεστώς και στην έξοδο του ανθρώπου από την εξ ιδίας ευθύνης κατάσταση του ανήλικου, παραιτήθηκαν ή έχασαν τη θέση τους. Δεν είναι κακό να γίνει κάποτε και στην Ελλάδα. Ούτε θα χαθεί ο κόσμος, άν στο πλευρό των πραγματικών δικαστών της ιστορίας του τύπου Κλωντ Φρολό, σταθούν και Έλληνες δικαστές του τύπου του κ. Σακελλαρίου, έστω και ένα μήνα πριν από τη συνταξιοδότησή τους.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ με τις βαθύτατα δεξιές αρχές και τα χωρίς έλεος κοινωνικά πιστεύω, βρέθηκε στο αξίωμα αυτό ως ο εκλεκτός της σημερινής κυβερνητικής σύμπραξης
. Ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, η μοίρα το έφερε και τώρα αναρωτιόμαστε μήπως αυτά τα μικρά «ανοσιουργήματα» που έγιναν εις βάρος των «στυλοβατών της ελληνικής κοινωνίας» - την απόπειρα να φορτωθεί και σ΄ αυτούς ένα μέρος των βαρών της κρίσης και το γεγονός ότι το μυστικοσυμβούλιο που αποφασίζει για κέρδη και χασούρες έχασε τη μυστικότητά του - τα χρωστάμε τελικά στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Τσακαλώτος και στην «κωλοτούμπα» του Τσίπρα. Άν ναί, τότε γειά στα χέρια του Τσακαλώτου και γειά στα πόδια του Τσίπρα.
Γ. Ρ.
[...] «Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι πρέπει να επανανακαλύψουμε και να προτάξουμε το γενικό έναντι του μερικού, το δημόσιο έναντι του ατομικού. Να επανανακαλύψουμε τον κυβερνητισμό, όχι για να κυβερνήσουμε, μα για να γνωρίσουμε και να διαδώσουμε την ιδεολογία του συνολικού, τη σκοπιά του δημοσίου συμφέροντος, σε τελευταία ανάλυση την ιδιότητα του πολίτη. 
Να μην υπομένουμε απλώς στωϊκά (δηλαδή από τη σκοπιά του ατομικισμού) τις κακουχίες που έρχονται, μα να τις συναντήσουμε με πνεύμα προσφοράς και κοινωνικής αλληλεγγύης. Να δεχτούμε και μειώσεις μισθού, όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει επι ποινή καταστροφής η αγορά, αλλά για να μπορέσουν και κάποιοι άλλοι να κρατήσουν τη δουλειά τους -και για τον εαυτό τους μα και για να συμβάλουν κι αυτοί με την παραγωγή τους στην ανασυγκρότηση. Να στήσουμε μέσα από τα μειωμένα έσοδά μας ένα δίχτυ προστασίας για τους απολυμένους, τους πολλούς που αναπόφευκτα θα χάσουν τη δουλειά τους καθώς ολόκληρες περιοχές της οικονομίας θα καταστρέφονται ή θα συρρικνώνονται. 
Και επειδή άλλοι οικονομικοί τομείς θα πρέπει μελλοντικά να αντικαταστήσουν αυτούς που καταστράφηκαν, θα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε την παιδεία ως παραγωγική δύναμη (με την ευρύτερη δυνατή έννοια), να ασχοληθούμε και με την παραγωγή της πίτας, να επανανακαλύψουμε τον παραγωγισμό, τον οποίο εγκαταλείψαμε εδώ και πενήντα χρόνια κάπου εκεί στον Μπάτση. 
Να εναντιωθούμε σε κάθε είδους σπατάλη και ιδιοποίηση δημοσίου χρήματος με επίγνωση ότι στην κατηγορία αυτή εντάσσονται όχι απλώς οι “κλέφτες”, αλλά και πολλοί υψηλόμισθοι και υψηλοσυνταξιούχοι των ΔΕΚΟ, όπως επίσης στην ίδια κατηγορία εντάσσονται και οι κάθε λογής φοροφυγάδες, οι οποίοι όχι μόνο ιδιοποιούνται δημόσιο χρήμα, αλλά και με την ψευδή εικόνα που παρουσιάζουν, καθιστούν ανεφάρμοστο κάθε στοιχειώδες μέτρο κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης» [...] 


(Απόσπασμα του συλλογικού κειμένου «Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση», συντεταγμένου από τον Δαμιανό Παπαδημητρόπουλο, με συνυπογράφοντες τους Ορέστη Καλογήρου, Γιώργο Καρρά, Βάσω Κιντή, Μάνο Ματσαγγάνη και Ελίζα Παπαδάκη, έτος 2011)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι