Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015
Τρία χρόνια μετά από ένα δημοψήφισμα

Το δημοψήφισμα του 2015 ήταν απόφαση εν θερμώ ζαλισμένων μυαλών. Έθεσε λάθος ερώτημα σε λάθος χρόνο. Ήταν στιγμιαία εκτόνωση πολιτικού ανορθολογισμού που την κυοφόρησε μια εσφαλμένη πολιτική διαρκείας· ωστόσο, άν το δούμε υπό ιστορική οπτική γωνία, δημιούργησε σωστό αποτέλεσμα.
Γράφαμε λίγο πριν το δημοψήφισμα, τον Ιούνιο του 2015 (Οι υπνοβάτες και ο βαρώνος Μινχάουζεν - πολιτικό λάθος και σωστό δημοψήφισμα, 28.6.2015):
Ο κ. Τσίπρας «γνώριζε [...] πως με αυτή την κυβερνητική σύνθεση [του πρώτου εξαμήνου του 2015] δημιουργικές πολιτικές και διακυβέρνηση για επακεκκίνηση και για κοινωνική συνοχή είναι ανέφικτες. Και οι εταίροι; Οι εκπρόσωποί τους, δηλαδή η κυβερνώσα σήμερα πολιτική ελίτ της ΕΕ, στους 5 μήνες της εικονικής διαπραγμάτευσης, συνέχισαν αυτό που γίνεται διαρκώς από το 2010. Συνέχισαν να περπατούν στην κρίση σαν υπνοβάτες, συντηρώντας το βαθύ δημοκρατικό έλλειμμα, χειριζόμενοι την Ευρώπη ως “ένα εγχείρημα των ελίτ αποκομμένο από τους πολίτες της” (Χάμπερμας). Πολιτικοί αυτοϋποβαθμισμένοι σε ταμίες, σε αναλυτές δημοσκοπήσεων και σε νομικούς συμβούλους τραπεζών, αυτό μπορούν να κάνουν, τίποτε περισσότερο.
Έτσι, σε μια μακρά διαπραγμάτευση - οπερέττα, είδαμε από τη μια πλευρά το κακό πολιτικό μείγμα, την πολιτική απειρία και ανεπάρκεια των νεοφώτιστων της Αθήνας, με αιθεροβάμονες φαντασιώσεις, κακές ανδρεοπαπανδρεϊκές μιμήσεις (αλλά χωρίς έλεγχο του όλου κόμματος από τον αρχηγό) και αδυναμία να εκτιμηθεί η συγκεκριμένη κατάσταση, ενώ από την άλλη είδαμε τους πολιτικούς-ζόμπι στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο. Το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα της οπερέττας ήταν η ακόμη μεγαλύτερη διάλυση της πραγματικής οικονομίας στην Ελλάδα και η πτώση της αξιοπιστίας της Ένωσης στο βαθύτερο σημείο της: Όλος ο πλανήτης σήμερα αναρωτιέται άν και πότε θα συμβεί Grexit και Brexit» [και δεν ήταν έκπληξη που το δεύτερο συνέβη πράγματι, έναν χρόνο αργότερα, ούτε εκπλήττει το πολιτικό χάος που επικρατεί τώρα στη Βρετανία, με τον πρωτεργάτη της απόσχισης Μπ. Τζόνσον να δηλώνει ότι «το όνειρο της Brexit πεθαίνει, το Ηνωμένο Βασίλειο θα καταλήξει αποικία και δουλοπάροικος της Ευρωπαϊκής Ένωσης»].
[...] «Αυτό το συνονθύλευμα στις Βρυξέλλες πολιτικών χωρίς όραμα, και τελικά χωρίς πολιτική, και μαθητευόμενων μάγων στην Αθήνα, θεωρεί το δράμα της φτώχειας και της ανεργίας με τις χαμένες γενιές στην ιδιόμορφηΕλλάδα, και την αποτυχία (μέχρι τώρα) της ευρωπαϊκής παραγωγικής οικονομίας να επωφεληθεί ουσιαστικά από την προσφορά χρήματος της ΕΚΤ, τόσο ασήμαντα πράγματα, όσο και την κοινή ιστορική μοίρα των ευρωπαϊκών εθνών. Η αποτυχία σε όλα αυτά τους φαίνεται παράπλευρη απώλεια. Αυτό που υπολογίζουν οι μεν είναι η ευρωστία της χρηματοπιστωτικής, εικονικής οικονομίας και των ολιγομελών κοινωνικών στρωμάτων που επωφελούνται από αυτήν. Αυτό που υπολογίζουν οι δε, είναι να διατηρηθεί το αποτυχημένο μετεμφυλιακό (και κυρίως το μεταπολιτευτικό) κοινωνικό συμβόλαιο στην Ελλάδα, του πελατειακού κράτους και των εξασφαλισμένων πελατών του. 
Το δημοψήφισμα ήρθε πολύ αργά. Έπρεπε να είχε αποφασιστεί και να γίνει έγκαιρα, Φεβρουάριο ή Μάρτιο 2015, και να είχε καθαρό ερώτημα προς τους Έλληνες πολίτες: Ποιά Ελλάδα θέλουμε; Να συνεχίσουμε [...] την επίπονη κοινή πορεία με την κοινή ευρωπαϊκή συντροφιά, αλλάζοντας όμως ως κοινωνία και κράτος τον κακό εαυτό μας, απορρίπτοντας επιτέλους τις κληρονομιές του μακροχρόνιου Οθωμανισμού και φροντίζοντας για κοινωνική συνοχή αντί για εγωϊσμό και για λάϊφ-στάϊλ; Ή ν' ανοίξουμε πανιά για άγνωστες θάλασσες, μοναχικοί, αδιόρθωτοι και πτωχαλαζονικοί; Ωστόσο ακόμη και τώρα, ακόμη και έτσι που προέκυψε, με τον κ. Τσίπρα την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενον, η απόφασή του είναι στην πράξη σωστή, ανεξάρτητα από τα κίνητρα. Μετά τις 5 Ιουλίου η Ελλάδα δεν θα είναι ίδια με πριν. Ούτε η λοιπή Ένωση. Η κίνηση αυτή, άν και μοιάζει με ζαριά ζαλισμένων απο τους καπνούς τζογαδόρων, έρχεται σαν μια εξαγνιστική νεροποντή: ταράζει όλο τον βάλτο, ελληνικό και ευρωπαϊκό, τον πλημμυρίζει και τον ξεχειλίζει, μετατρέπει τα στάσιμα νερά του σε κινούμενα.
Όσοι πολίτες έχουμε βιώσει και γνωρίζουμε τον τόπο μας και πού ανήκει ο τόπος μας, όσοι ξέρουμε τη θέση μας μέσα στη σκληρότατη ελληνική κοινωνία του όψιμου καπιταλισμού και την διαδρομή μας, θα επιλέξουμε να συνεχίσουμε “με δάκρυα και ιδρώτα” την επίπονη κοινή πορεία. Μαζί με τους εργαζόμενους της λοιπής Ευρώπης, από κρίση σε κρίση, άν έτσι το θέλει η ιστορία. Είμαστε πολλοί. Και δεν είμαστε αυτόχειρες.
Ο κ. Τσίπρας μοιάζει εκ πρώτης όψεως με τον βαρώνο Μινχάουζεν που κόλλησε στο βάλτο και για να μη πνιγεί
πιάστηκε από τα μαλλιά του [...]. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που μας αφηγείται: ο ίδιος δεν θα σηκωθεί λίγο ψηλότερα. Ομως ο βάλτος κινείται, κι έτσι ο πρωθυπουργός προσφέρει υπηρεσία και γράφει ιστορία, γιατί αυτή η “απρόβλεπτη” πολιτική επίπτωση είναι που μετράει στην πράξη».
Όλα αυτά είναι πια ιστορία, αρμοδιότητα των ιστορικών. Το ιστορικό ερώτημα εξακολουθεί να υπάρχει: Ήταν μοιραίο και αναπότρεπτο να περάσουμε ως «ιδιόμορφη» χώρα  -  διαφορετικά από τις άλλες παθούσες, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρο, Ισπανία - κάτω από αυτές τις μυλόπετρες; Παίρνει όμως και μια δεύτερη, νέα μορφή, και η απάντηση δεν είναι της αρμοδιότητας των ιστορικών, αλλά των πολιτών: Είναι μοιραίο και αναπότρεπτο, που το ελληνικό πολιτικό προσωπικό - ιδίως το αυτοαποκαλούμενο «ευρωπαϊστικό» και «μεταρρυθμιστικό», αλλά και μεγάλο μέρος των οικονομικών και ακαδημαϊκών ελίτ - «τίποτα δεν διδάχτηκαν από την κρίση, απολύτως τίποτα;»
Ποιό ήταν όμως το  πραγματικό στρατηγικό λάθος - αλλά κυρίως πολιτική ανευθυνότητα διαρκείας - σημαντικού μέρους του πολιτικού προσωπικού της ελληνικής Αριστεράς; Ήταν τα πεπραγμένα του στα χρόνια των άνω - κάτω «πλατειών» (2010-2012). Ήταν η αταξική και τοξική πολιτική επιλογή, που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ ουρά του μικροκομματικού «αντιμνημονιακού» Σαμαρά (ο οποίος, το μόνο που πραγματικά ήθελε, ήταν να ανατρέψει τον Γ. Παπανδρέου για να ξανα-κάνει την ΝΔ ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ). Έπαιξε αυτόν τον ρόλο τού προκαταβολικά ηττημένου, μοναχικά σε εθνικό επίπεδο και ως η «ιδιόμορφη περίπτωση Ελλάδα»ενώ έπρεπε πάση θυσία να συγκροτήσει συμμαχίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο και
«[...] να κάνει έναν Κεϋνσιανό διαχωρισμό των συστατικών του “φαρμάκου„ της Μέρκελ - που περιέχει ένα τοξικό μείγμα αντιβιοτικών και ποντικοφάρμακου - και να απορρίψει με σταθερότητα όλα τα νεοφιλελεύθερα συστατικά του. Αλλά ταυτόχρονα, έπρεπε να δείξει αξιόπιστα την πρόθεσή της να κάνει πράξη τον καθυστερούμενο, ληξιπρόθεσμο εκσυγχρονισμό του κράτους και της οικονομίας, να εξισορροπήσει την κατανομή των βαρών της κρίσης μέσα στην κοινωνία, να καταπολεμήσει τη διαφθορά και της φοροδιαφυγή, και ούτω καθ΄ εξής» (Jürgen Habermas: Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να δράσουν πολιτικά - Μια νέα αρχή για την οικονομία και για τον ελληνικό λαό, 22.6.2015).
Το πιο ασυγχώρητο λάθος ήταν η ανοχή από «αριστερά», η παράλληλη συνύπαρξη ή και υποστήριξη σε φασιστοειδή φαινόμενα τύπου Σώρρα και Σία, στις κρεμάλες και το ακκομπανιαμέντο στα απολιτικά υβρεολόγια του οργισμένου μεσο-μικρο-αστικού όχλου. Ήταν η «αριστερή» τροφή που δόθηκε στον ευρωπαιοφάγο «αντικαπιταλισμό για ηλίθιους».
Αυτό μπορεί να συνέβη είτε εξαιτίας
«ψευδαισθήσεων» που διαψεύσθηκαν, είτε εξαιτίας κυνικού πολιτικού υπολογισμού που επαληθεύτηκε δυόμισυ χρόνια μετά και επιβραβεύτηκε με την νίκη και την άνοδο στην εξουσία. Όμως, είτε ισχύει το ένα είτε το άλλο κίνητρο, οι ατυχείς παράπλευρες επιπτώσεις της θολής στρατηγικής επιλογής είναι συγκεκριμενες και είναι αυτές που βιώνουμε τώρα: Είναι ο εκφασισμός και άλλων μερίδων πολιτών, που δεν είχαν προηγουμένως σχέση με την παραδοσιακή ακροδεξιά. Και κυρίως, είναι η εξάπλωση σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες λαού, αδιαφορίας ή και απέχθειας για την πολιτική, για τη ζωντανή δημοκρατία και για τις αρετές του πολίτη.
Εκκρεμεί, λοιπόν, εκτός των άλλων, η αυστηρή, ακριβοδίκαιη αυτοκριτική του πολιτικού προσωπικού της Αριστεράς - όπως εξίσου και όλου του υπόλοιπου. Για να συνετίζονται, να γίνονται πιο ταπεινόφρονες οι πολιτικοί και για να αποκτούν πολιτική παιδεία οι πολίτες.
Καθώς εισερχόμαστε στη μετα-μνημονιακή περίοδο, η πολιτικά ανεύθυνη και ανήθικη στάση των τωρινών αντιπολιτευόμενων σε άλλα σημαντικά ζητήματα (λόγου χάρη στο λεγόμενο Μακεδονικό), το εμπόριο απόλυτου αρνητισμού, απελπισίας και οργής, με επίμονη διασπορά ζοφερής ψυχολογίας για να σπάσουν εντελώς την ηθική ραχοκοκαλιά των πολιτών, η υπόθαλψη του ταξικού μίσους ορισμένων μεσοαστικών στρωμάτων εναντίον των φτωχών και του κράτους πρόνοιας, δυστυχώς επιβεβαιώνει ότι «τίποτα δεν διδάχτηκαν από την κρίση, απολύτως τίποτα». Η λέξη-κλειδί που εξηγεί πολλά είναι πολιτικαντισμός. Το λεγόμενο πολιτικό κόστος και πίσω του το απέθαντο σύστημα κομματικής πατρωνείας.
Και έχουν απόλυτο δίκιο όσοι αρθρογράφοι διαπιστώνουν ότι σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως συνέβη στη δεκαετία του 1990 με το «Μακεδονικό», δυστυχώς συμμετείχε ή συναίνεσε στη γένεση του ακραίου εθνικισμού «κατά μέγα μέρος και η Αριστερά». Με πολλούς τρόπους - παρά τις μαχητικές εξαιρέσεις ανθρώπων τύπου Μ. Παπαγιαννάκη, Άγγ. Ελεφάντη και λίγων άλλων. 
Ούτε σ' αυτό δεν βλέπουμε ουσιαστική αυτοκριτική του πολιτικού προσωπικού της Αριστεράς. Αλλά τουλάχιστον, τούτοι επανορθώνουν τώρα εν μέρει με πολιτικές πράξεις για τη ζημία που προκάλεσαν άλλοτε και αυτοί μαζί με τους άλλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι