Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Ο ατυχής όρος «ακραίο Κέντρο». Στη Βρετανία, στην Ελλάδα και αλλού

Οι Βρετανοί που επινόησαν τον όρο «ακραίο Κέντρο» - όπως ο πακιστανοβρετανός πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Ταρίκ Αλί, ο οποίος σπούδασε στο Κολλέγιο Exeter της Οξφόρδης πολιτική επιστήμη, οικονομικά και φιλοσοφία - ανήκουν στην «αριστερά της Αριστεράς».
Όταν λανσαρίστηκε ο όρος, εννοούσαν κυρίως τους «Μπλεριστές» του Εργατικού Κόμματος, οι οποίοι ήταν πολύ πιο φιλοπόλεμοι από τους Συντηρητικούς (βλ. τους πολέμους στο Ιράκ και Αφγανιστάν κτλ). Κυρίως όμως, οι εφευρέτες του όρου είχαν κατά νου την κοινωνική και οικονομική πολιτική των «Μπλεριστών». Αυτοί συνέχισαν με πιο ήπιο τρόπο, αλλά επίμονα, την απότομη στροφή των Συντηρητικών κυβερνήσεων της εποχής Θάτσερ, με στόχο κυρίως να προσεταιριστούν τα ανώτερα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Οι «Μπλεριστές» έλαβαν μέτρα περιορισμού του μεταπολεμικού βρετανικού κράτους πρόνοιας, παρέδωσαν στην «αγορά» κοινωφελείς υπηρεσίες εμβληματικές της εποχής που άκμαζε η βρετανική  δημόσια εκπαίδευση και υγεία και αφάνισαν επιτυχώς την αριστερή πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος.
Τέτοιες πολιτικές, στις οποίες τον ρόλο του δεξιού εξτρέμ αναλαμβάνουν αριστεροί της μεσαίας γραμμής ή παίχτες σαν τον Άριεν Ρόμπεν (αριστεροπόδαροι που μπαίνουν όμως και σουτάρουν από τη δεξιά πλευρά), μέχρι και κεντρικοί οπισθοφύλακες, δεν αποτελούν ιδιαιτερότητα των λεγόμενων Νέων Εργατικών της «Μπλερικής» εποχής, ούτε είναι ιστορική εξαίρεση.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Άς θυμηθούμε, λόγου χάρη, τους «αρχέγονους Βενιζελικούς» (όρος του δημοσιογράφου κ. Ιορδανίδη στην εφημερίδα Καθημερινή) των αρχών του 20ού αιώνα. Το βενιζελικό Κόμμα των Φιλελευθέρων δεν είχε μόνον έντονη επιθετικότητα στην εξωτερική του πολιτική και διαρκή φιλοπόλεμη διάθεση, η οποία ωραιοποιήθηκε από την ελληνική ιστοριογραφία ως επιτυχής διεκδίκηση των εθνικών δικαίων. Ήταν, εκτός των άλλων, πολύ πιο αποτελεσματικό στην καταστολή των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων της εργατικής τάξης, πιο επίμονα αντικομμουνιστικό από το αντίπαλο Λαïκό Κόμμα (βλ. τον περιβόητο «Ιδιώνυμο Νόμο»), είχε ανάμεσα στους υποστηρικτές του ακόμη και ακραίους ρατσιστές αντισημίτες (βλ. το πογκρόμ του Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη), τα δε στηρίγματά του στις ένοπλες δυνάμεις ανταγωνίζονταν με τους μοναρχικούς συναδέλφους τους σε αριθμό και συχνότητα πραξικοπημάτων
Το «ακραίο Κέντρο» και οι πραγματικά ακραίες πολιτικές που έρχονται μετά εκ δεξιών
Βέβαια, όλα τούτα είναι ιστορίες παλιότερων εποχών. Ωστόσο, αυτά που βλέπουν στους δικούς τους «κεντρώους» ή «κεντροαριστερούς» τούτοι οι Βρετανοί αριστεροί, έχουν πολλές αναλογίες με τον τρόπο που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν το ελληνικό «Κέντρο» ή την ελληνική «Κεντροαριστερά» πολλοί Έλληνες ομοϊδεάτες τους, τουλάχιστον από την εποχή Σημίτη (και το εντυπωσιακό είναι, ότι τότε, από πολλές απόψεις, αυτοί οι Έλληνες αριστεροί μιμήθηκαν τη στάση της Δεξιάς), ιδίως όμως στα χρόνια της κρίσης που συνεχίζουμε να βιώνουμε.
Ωστόσο, αυτός ο τρόπος πολιτικής σκέψης που καθοδηγεί σε συμπεράσματα περί «ακραίου Κέντρου», αρκείται σε «στιγμιαίες φωτογραφίες». Άς δούμε όμως ολόκληρη τη συνέχεια αυτών των ιστοριών, από την αρχή μέχρι τό τέλος τους. 
To «video» με την παλαιά ιστορία από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τα μέσα του, δείχνει ότι ήταν μεν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο πρωθυπουργός που αποφάσισε την εκστρατεία στη Μικρά Ασία, αλλά στη συνέχεια τον ξεπέρασαν κατά πολύ σε καταστροφικό τυχοδιωκτισμό οι - δήθεν - κήρυκες της ειρήνευσης αντίπαλοι του Λαϊκοί με την μοιραία Εκστρατεία της Άγκυρας. Και συνεχίζει το παλιό «video», αποκαλύπτοντας την πραγματική πραγματικότητα: Μετά τα προνουντσιαμέντα των βενιζελικών αξιωματικών, ήρθε η πραγματική δικτατορία του πρώην βενιζελικού αξιωματικού Μεταξά· ήρθε όμως, όταν αυτός είχε πια γίνει κανονικός ακραίος και ακραιφνής δεξιός. 
Το «video» με τη νέα ιστορία από την γηραιά Αλβιόνα δείχνει ότι μετά τους «Μπλεριστές» και το βραχύβιο διάλειμμα του άχρωμου, ατυχούς Εργατικού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν, έγινε το big-bang. Ήρθαν οι πραγματικά ακραίοι Συντηρητικοί, ακραίοι με τον ανορθολογικό τρόπο του καταστροφέα και αυτοκαταστροφέα. Ένα μείγμα τυχοδιωκτών χωρίς αρχές τύπου Ντέιβιντ Κάμερον και Μπόρις Τζόνσον, υπό την επικυριαρχία ορκισμένων νεοφιλελεύθερων αντιευρωπαϊστών, ιδεολόγων με ψευδαισθήσεις περί ισχυρής, κοσμοκράτειρας Αγγλίας. Σε συμβιωτική συνεργασία με τον ακροδεξιό λαϊκισμό του κλόουν των αντιευρωπαίων Νάιτζελ Φάρατζ και με την επίμονη, στοχευμένη δημαγωγική διασπορά ξενοφοβίας για «Πολωνούς υδραυλικούς» και «Λετονούς εργολάβους» ξύπνησαν το «εθνικά» συναισθήματα της επαρχιακής, μικρο-μεσοαστικής μεσήλικης Αγγλίας, της χώρας, κατά τα άλλα, με το μεγαλύτερο ποσοστό απολύτως αποδεκτών και πλήρως ενσωματωμένων Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών στην Ευρώπη (μαζί με την Ολλανδία).
Είδαμε όμως και την απογοητευτική πολιτική ανεπάρκεια της νέας, μή ακραίας ηγεσίας Κόρμπιν των Εργατικών, την αδυναμία της να πολώσει δημοκρατικά την κοινωνία και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους πραγματικούς ακραίους, αυτούς που ήρθαν από τη Δεξιά και όχι από το «Κέντρο».
Διαβρωτικός ανορθολογισμός
Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός και η ανορθολογική πολιτική ακρότητα είναι πράγματα μεταδοτικά και διαβρωτικά: Διαδίδονται όπως η φωτιά σε πευκοδάσος και δεν σταματούν σε σύνορα κομμάτων και ιδεολογιών. Η φωτιά αυτή, όταν ανάψει, καίει ξερά και χλωρά. Με αφορμή το λεγόμενο Μακεδονικό και τις διορθωτικές κινήσεις της σημερινής κυβέρνησης, είδαμε πόσο διαφέρουν στην πράξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πατέρας του Κώστας Μητσοτάκης, μολονότι μετριοπαθούς και όψιμης - όχι «αρχέγονης» - φιλελεύθερης ιδεολογίας και οι δύο. Τα κίνητρα που δημιουργούν τη συγκεκριμένη διαφορά, όπως συμβαίνει κατά κανόνα, δεν είναι βέβαια ιδεολογικά.
Όσον αφορά τον παλαιό, πρό του 2015 ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είχε χαράξει αρχικά μια «αντιμνημονιακή» διαχωριστική γραμμή η οποία, κατά κύριο λόγο, περνούσε ανάμεσα από ευρωπαϊκές χώρες και έθνη, όχι ανάμεσα από κοινωνικές τάξεις και ομάδες. Και ενεργοποιούσε αντίστοιχες αντιπαλότητες. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά: Η δήθεν αναγκαστική, αλλά σίγουρα φθοροποιός συγκυβέρνηση με τον κ. Καμμένο, ασκήσεις γερμανοφαγίας μαζί με απόλυτη αδυναμία συνεννόησης με την Πορτογαλία και άλλες ομοιοπαθείς χώρες του Νότου, η εξάμηνη διαπραγματευόμενη και μή κυβερνώσα «κυβέρνηση Βαρουφάκη» κτλ. Είδαμε δε, πώς η άτυπη αλλά εγκάρδια συνεννόηση με το «καραμανλικό μπλοκ», τελικά κατέληξε στην τοξική Ρασπουτινιάδα.
Όμως, το καθαρό απόσταγμα αυτού του εσφαλμένου πολιτικού μείγματος είναι η ακραιφνώς εθνικιστική κλίση του μεγαλύτερου μέρους των λεγόμενων αριστερών τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνων που αποχώρησαν το καλοκαίρι του 2015.
Συγκάλυψη των πολιτικών διαφορών, στρατηγική αδυναμία
Ο όρος «ακραίο Κέντρο» και οι ελληνικές ισοδύναμες απομιμήσεις του εκφράζουν πολύ προβληματικές πολιτικές ιδέες. Λειτουργούν παραπλανητικά, συγκαλύπτουν την ουσία των πολιτικών διαφορών. Και αναστέλλουν την πραγματική, εύστοχη πολιτική κριτική. Ειδικά, όταν  αριστερές πολιτικές δυνάμεις στοχοποιούν κατά προτεραιότητα το «Κέντρο» ή την «Κεντροαριστερά», τότε το μόνο που καταφέρνουν είναι να καταστρέφουν εκ των προτέρων την δική τους ικανότητα να συγκροτούν αξιόμαχες πολιτικές στρατηγικές και να επιλύουν το ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών με τον εκάστοτε πιο κατάλληλο τρόπο. 
Εξαιτίας της πολιτικής γεωγραφίας και της διαρκούς μάχης για την κατάκτηση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, η στοχοποίηση αυτή των «ενδιάμεσων» πολιτικών δυνάμεων είναι για την Δεξιά συνήθης πρακτική, κάτι σαν φυσικό φαινόμενο, και έτσι την συναντάμε συχνά στην ιστορία του 20ού αιώνα. Βλέπουμε όμως κάθε φορά τις εγγενείς αντιφάσεις της. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η διαρκής επίθεση μετά το 1997 της θεωρητικά όχι ακραίας από κοινωνική άποψη ΝΔ (και ως κυβερνώσας μετά το 2004) κατά του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ και του «αρχιερέα της διαπλοκής» Κ. Σημίτη. Επίσης, από μια άλλη πλευρά, για τις πολιτικές δυνάμεις που προέρχονται από τη μήτρα του Μπολσεβικισμού, η κατά προτεραιότητα στόχευση εναντίον των πολιτικά «γειτονικών» Σοσιαλδημοκρατών ήταν, κατά καιρούς, βασικό τους πολιτικό πρόγραμμα (βλ. Μεσοπόλεμος). Με τα γνωστά αποτελέσματα.
Πυροβολισμοί στο γάμο του Καραγκιόζη
Ιδού όμως μερικά αποτελέσματα τέτοιων εικασιών, όταν
επιχειρούν να τις εφαρμόσουν στον σημερινό πραγματικό κόσμο λάθος δρώντες παράγοντες, σε λάθος χρόνο και σε λάθος τόπο: Οι Βρετανοί αριστεροί που λανσάρισαν τον όρο «ακραίο Κέντρο» και τον γαρνίρισαν μετά με ονειροφαντασίες περί αριστερής Brexit (η περιβόητη Lexit), αποδείχτηκαν χρήσιμοι ηλίθιοι ελάσσονος σημασίας, προς όφελος βέβαια των πραγματικών Brexiters, της σκληρής Δεξιάς.
Οι δε Έλληνες μιμητές και ομοϊδεάτες τους, παρατηρούν σήμερα αμήχανα πώς μεγάλο μέρος του ποσοστού ψηφοφόρων που μεταπήδησαν από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου στον ΣΥΡΙΖΑ στην «αντιμνημονιακή» περίοδο 2010-2015, τώρα μεταφορτώνεται απευθείας στη ΝΔ. Και η μόνη αντίδραση πολλών, προς το παρόν, είναι να εντάσσουν στο «ακραίο Κέντρο» και τον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκαστικά μεταλλάσσεται, για να διεγείρονται βλέποντας μεγαλύτερο και πολλαπλό στόχο. Και να τον πυροβολούν, ρίχνοντας στο γάμο του Καραγκιόζη. Συνεχίζουν εν τω μεταξύ και την ανειρήνευτη φαγωμάρα μεταξύ τους.
Εν τω μεταξύ, η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική τους πολιτική αστοχία. Και ιδού, εντός της ΝΔ, ο κ. Σαμαράς, ο οποίος βρίσκεται πολύ δεξιότερα από τους τωρινούς συνεχιστές της πολιτικής του Γ. Ράλλη ή του Κωνσταντίνου Καραμανλή - να αναφέρουμε, λόγου χάρη, τον κ. Δένδια -, προαλείφεται ως ο νέος Έλληνας Επίτροπος στις Βρυξέλλες. «Ανθ΄ υμών Σαμαράς, κ. Αβραμόπουλε», λένε στην ΝΔ. Kαι για να κρατήσουν σε απόσταση μια πιθανή πηγή μπελάδων, ετοιμάζονται, σ' αυτό το κατά δήλωσίν τους κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό κόμμα, να στείλουν στο κεντρικό όργανο εκτελεστικής εξουσίας της ΕΕ έναν πολιτικό, ο οποίος στα καυτά χρόνια 2010-2011 ήταν ο πρώτος αντιπολιτευόμενος πολιτικός αρχηγός στην Ελλάδα που πυροδότησε τον τυχοδιωκτικό χειρισμό της κρίσης της ευρωζώνης (βλέπε «Ζάππεια» και άλλα πράγματα και θάματα)!  
Ήταν μάλιστα η μοναδική τέτοια περίπτωση πολιτικού στην Ένωση. Ο χαρακτηρισμός της Ελλάδας ως χώρας - «ιδιαίτερη περίπτωση» (με δράστες ιδίως δεξιούς ομοϊδεάτες του κ. Σαμαρά από άλλες χώρες), επιχειρηματολογήθηκε όχι μόνον με οικονομικούς αριθμούς, αλλά και με τέτοιες τυχοδιωκτικές πολιτικές συμπεριφορές, οι οποίες καταλήγουν βέβαια αναγκαστικά σε θεαματικές κωλοτούμπες. Παρεπιμπτόντως, υπάρχει κανείς που να πιστεύει, ότι στην πρόσφατη ιστορία μας, πολιτικοί του πιο άγρια «ακραίου Κέντρου», όπως ήταν π.χ. ο κ. Παπαθεμελής κάποτε, επέφεραν στην πράξη πιο επικίνδυνα ακραία αποτελέσματα από πολιτικούς της Δεξιάς, όπως π.χ. ο κ. Σαμαράς;
Θα ήταν όμως πολύ ενδιαφέρον, αυτοί οι Έλληνες αριστεροί που στοχοποιούν κατά προτεραιότητα το «Κέντρο» ή την «Κεντροαριστερά», να μας ξεκαθαρίσουν μήπως τυχόν, κατά τη γνώμη τους, ανήκoυν και ο κ. Σαμαράς, ο κ. Γεωργιάδης, ο κ. Βορίδης και άλλοι ομοϊδεάτες τους σε τούτο το «ακραίο Κέντρο».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι