Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

«Μαλθακότητα», «δικαιωματισμός»; Παρακμή της Δύσης;
Ή «κοινωνία των πολιτών» χωρίς πολίτες;

Πολλά και διαφορετικά πράγματα στη Δύση, ευρωπαϊκή και αμερικανική, που συνοψίζονται με τους συνεκδοχικούς όρους «μαλθακότητα», «δικαιωματισμός» ή απλά και μονολεκτικά παρακμή, είναι έργο συνόλων ανθρώπων, ή έργο «μαζών» σύμφωνα με την ορολογία της Χάννα Άρεντ, που ανήκουν σε μια γενεά. Ή μάλλον σε δύο, ίσως και τρεις. Λέξη-κλειδί: Baby-boomers.
Πέρα από τα αφηρημένα σχήματα υπερπολιτικοποιημένων στοχαστών και σχολιαστών (λόγου χάρη G. Agamben - αλλά και η ημεδαπή Σ. Τριανταφύλλου στην ίδια κατηγορία ανήκει), γι' αυτά τα πράγματα έχει γίνει λόγος λιγότερο ιδεολογικός, άρα πιο περιεκτικός, από στοχαστές με αισθητήρες ιστορικο-κοινωνιολογικούς. Λόγου χάρη Μarc Mazower: Οι νέοι και η περιβόητη «γενιά του 1968» - Οι baby boomers κατέστρεψαν το μέλλον των παιδιών τους 
Και προπαντός οι κοφτερές αναλύσεις του Christopher Lasch για το πολιτισμικό πλαίσιο του ναρκισσισμού.
Αξίζει ίσως μια ματιά και στην ανάλυση του γερμανικής καταγωγής Αμερικανού δημοσιογράφου Hannes Stein, ο οποίος εισάγει στη συζήτηση για τις ημέρες και έργα αυτού του ναρκισσιστικού πλήθους έναν άλλο συνεκδοχικό όρο: «Woodstock» (εδώ, σε γερμανική γλώσσα). Kι αυτός - σαν τον Mazower - εισάγει με έμφαση την πτυχή της διαγενεακής ανισότητας, δηλαδή έλλειμμα αλληλεγγύης ακραίας μορφής, τυραννία εις βάρος των νεότερων γενεών, ιδιοτέλεια.
Έτσι ξαναμπαίνει επίμονα από το παράθυρο ο οικονομικός παράγων, όσο και άν πολλοί, με τους ψυχολογισμούς τους ή με την υπερπολιτικοποίηση των πάντων, πασχίζουν να διώξουν από την πόρτα τη σχέση που έχει με την οικονομία και με τις επακόλουθες νοοτροπίες όλο αυτό το έργο των «εξειδικευμένων χωρίς πνεύμα και ηδονιστών χωρίς καρδιά» (Μαξ Βέμπερ). Αυτοί αποφεύγουν να το δούν ως ιστορικό φαινόμενο, αναποδογυρίζουν τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος και ρίχνουν όλη την ευθύνη στη «μαλθακότητα», στις «γενεές της λούφας». Έτσι καίνε και τα χλωρά μαζί με τα ξερά, αλλά αποενοχοποιούν τον εμπρησμό και σιωπούν για το εύφλεκτο υλικό: την εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και των κοινωνιών* μετά το 1970.
Ας δούμε λοιπόν αυτό το παρελθόν 30-40 χρόνων υπό επίκαιρη οπτική γωνία. Κατά τρόπο φαινομενικά παράδοξο, με το να ταράζεται τώρα η μετά τη δεκαετία του 1960 «ραστώνη» της φιλελεύθερης δημοκρατίας, μας αποκαλύπτει ότι τα κανονιστικά της θεμέλια ήταν εξαρχής ασθενή. Γιατί όπως αποφαίνεται ο (παραδοσιακός;) Σοσιαλδημοκράτης συνταγματολόγος Ernst-Wolfgang Böckenförde, «Το φιλελεύθερο εκκοσμικευμένο κράτος τρέφεται και διατηρείται ζωντανό από προϋποθέσεις που δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ίδιο». Λέει δηλαδή ο Μπεκενφέρντε, ότι το βιώσιμο ή μή μιας δημοκρατίας με ελευθερία εξαρτάται από προ-πολιτικές προϋποθέσεις: Από κοινωνικές αξίες, από ιδέες και κυρίως από νοοτροπίες που συνδέονται πιο πολύ με την παιδεία, με την ηθική και με τα ήθη μιας εποχής, ή ακόμη και την θρησκεία, παρά με την πολιτική.
Έρνστ-Β. Μπέκενφέρντε: «Η ελευθερία είναι μεταδοτική» - Όμως, «το κράτος πρέπει να θέτει και πραγματοποιεί με αξιοπιστία ηθικούς στόχους, λόγου χάρη την κοινωνική δικαιοσύνη». 
Στις μετά το 1970 δεκαετίες φάνηκε να διαλύονται και πάλι οι κοινωνικές τάξεις και να γίνονται «μάζες», όχι βίαια όπως στο Μεσοπόλεμο αλλά με νέους τρόπους, κυρίως με τη διόγκωση νέου τύπου μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, με την εξατομίκευση, με την εξάπλωση του κατά David Riesman «μοναχικού πλήθους»
Στο βιβλίο Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, ο Παναγιώτης Κονδύλης, εφαρμόζοντας το γενικό θεωρητικό σχήμα του (περιγραφική θεωρία της απόφασης), είδε στη διαδικασία αυτή τον «μικρόκοσμο της ιδιωτικότητας να μεγεθύνεται και διευρύνεται», να δίνει «τον μακρόκοσμο της ιστορίας, εφόσον και οι δύο διέπονται από τις ίδιες μορφές συμπεριφοράς, αρδεύονται από τις ίδιες ψυχοβιολογικές πηγές». Όμως, σ΄ αυτή τη διόγκωση της ιδιωτικής σφαίρας ωθούσαν κρίσεις και αλλαγές στην οικονομία και κοινωνία και την υποβοηθούσαν ενεργά δρώντες παράγοντες στο πεδίο της πολιτικής. Ας θυμηθούμε, λόγου χάρη, το απόφθεγμα της Μ. Θάτσερ «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο τα άτομα και οι οικογένειές τους» και από την άλλη πλευρά ψευδοπολιτικές ονειροφαντασίες της νεο-αριστεράς του 1968 του τύπου «τα προσωπικά ζητήματα είναι πολιτικά».
Αυτή η στοχευμένη διόγκωση του μερικού, της ιδιωτικής ιδιαιτερότητας εις βάρος του καθολικού, έμεινε και στοιχειώνει την πολιτική διαμάχη. Π.χ. οι τωρινοί φιλελεύθεροι και η λεγόμενη πολιτισμική Αριστερά (βλ. και ενδο-ΣΥΡΙΖΑϊκές κριτικές μερίδες) προστρέχουν επίμονα σε υπερασπίσεις ιδιαιτεροτήτων για να τις προβάλλουν ως πιστοποιητικά προοδευτισμού και να καλύψουν την εκκωφαντική ανεπάρκειά τους στα θεμελιώδη ζητήματα. Αποδομητικές αερολογίες των ακαδημαϊκών εκφραστών ακραία εξατομικευμένων μεσοστρωματικών μικρόκοσμων, του τύπου μη βιολογικός «προσανατολισμός και ταυτότητα φύλου», υιοθετούνται εύκολα και χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για ψευδοπολιτική στοχευμένη σε ιδιαίτερες πελατείες εκλογέων (target groups), μειοψηφικές αλλά με δυσανάλογα ισχυρή επιρροή στα Μέσα ενημέρωσης και στην lifestyle ψευδοδημοσιότητα.  
Ο Κονδύλης σωστά έβλεπε σε όλα αυτά παρακμή της δημόσιας σφαίρας. Όμως, συνεπής με τη θεωρία του, υπερτόνισε ως υπερ-ιστορικό, ψυχοβιολογικό γενεσιουργό παράγοντα της πολιτικής συμπεριφοράς την αυτοσυντήρηση και διεύρυνση της ισχύος του υποκειμένου. Στην πραγματικότητα, αυτά προσαρμόζονταν στις εξωτερικές πιέσεις του συστήματος (δηλαδή της αγοράς και της πολιτικής εξουσίας, που «αποικίζουν» ολόκληρη τη ζωή και την κατακλύζουν με τα μέσα τους, το χρήμα και την εξουσία - βλ. Χάμπερμας). Η ιδιωτικότητα δεν γινόταν «εξωτερική μοίρα και εσώτερος νόμος της ύπαρξης», όπως έγραψε ο Κονδύλης, αλλά για τους λίγους ήταν πλεονέκτημα και ευκαιρία για ιδιοτελή επίθεση στα κοινά αγαθά και στη δημόσια σφαίρα, ενώ για τους πολλούς έγινε αναγκαστικό καταφύγιο σε εποχή πολιορκίας.
Στο τέλος, πολιτικοί από τις γενιές των baby-boomers, όταν βρέθηκαν στην εξουσία, αποσυνέδεσαν με λόγους και με πράξεις την δημοκρατία από αξιολογικές βάσεις. Όμως, όσο πιο πολλή εξουσία εν γένει διαθέτει μια κοινωνική ομάδα, τόσο πιο ισχυρή είναι και η ειδική εξουσία της να ορίζει τις έννοιες στη δημόσια σφαίρα ως όλον. Φυσικά, αυτή η σχέση ισχύει και αντιστρόφως. Έτσι, όσο περνούσε ο καιρός μετά το 1970, οι αρετές του πολίτη με τις διάφορες μορφές τους (λόγου χάρη του πολίτη-εργαζόμενου, του πολίτη-αστού, του πολίτη που μετέχει στην πόλιν και υπερασπίζεται τα κοινά) παρουσιάζονταν στα μάτια των πολλών ως έννοιες άνευ νοήματος. Χωρίς κοινωνικές τάξεις και χωρίς πολίτες, η πολιτική καταντά να έχει ρίζες στον αέρα.  
Όσο πιο πολύ απομακρύνεται η πολιτική από το προ-πολιτικό έδαφος (και για να ξαναπιάσουμε το Φρανκφουρτιανό νήμα, από τον βιόκοσμο των πολλών, δηλαδή τον απτό κόσμο της καθημερινής ζωής και τις σκέψεις του συνήθους πολίτη), τόσο πιο εύκολα γίνεται θύμα «πειρατείας». Και έτσι ξαναπιάνουμε το νήμα της συζήτησης για την ομηρία της φιλελεύθερης δημοκρατίας από τις ελίτ: Οικονομικές, πολιτικές, τεχνοκρατικές, μιντιακές, ακαδημαϊκές. Πάντως, η ομηρία της δημοκρατίας από το 1 % συνέβη πράγματι υπό την προστατευτική αιγίδα ενός ευρέως, πλειοψηφικού ίσως, κοινωνικού αστερισμού της «μαλθακότητας», του «δικαιωματισμού», της ανταρσίας των ιδιωτών που «τα θέλουν όλα και τα θέλουν τώρα». 
Σύνολο χρήσιμων ηλίθιων; Μάλλον πολύμορφο σύνολο αδιάφορων για την κοινή τύχη και για το αόρατο μέλλον, μολονότι έχουν την ακριβώς αντίθετη γνώμη για τον εαυτό τους. Και δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που ευρύτατα κοινωνικά σύνολα, χωρίς να το κάνουν συνειδητά, υπέκυψαν στον πειρασμό να παύσουν να είναι πολίτες και να ξαναγίνουν ιδιώτες μόνον. Να παίξουν τον πιο ανησυχητικό και παράδοξο από τους παράδοξους ρόλους, τον ρόλο του απολιτικού ζώου.  
Το πολιτικό προσωπικό και οι πολιτικολογούντες κάθε είδους οσμίζονται γρήγορα το πνεύμα της εποχής και προσαρμόζονται αμέσως στις επιταγές του. Αυτό που ενώνει τους ανόμοιους και αντίπαλους - τους νέους φιλελεύθερους Χαγιεκιανούς με την μετά το 1980 πολιτισμική Αριστερά των ιδιαίτερων ταυτοτήτων, την καθιερωμένη Δεξιά/Κεντρο-δεξιά (που καταφεύγει σε μια τεχνοκρατία χωρίς πολιτική) με τους αντιεξουσιαστές της εποχής μας, ή την φιλελευθερίζουσα Σοσιαλδημοκρατία μετά τους κλασικούς Μπραντ - Πάλμε - Κράισκυ - Σμιτ με τους δεξιούς λαϊκιστές που τόσο τυφλά λατρεύουν το αποπολιτικοποιημένο έθνος και τον ηγέτη του - είναι μια ιδέα κοινή: Μια «κοινωνία πολιτών» χωρίς πολίτες και χωρίς αρετές του πολίτη· ή όπως με ακρίβεια την ονόμαζε ήδη το 1800 ο Χέγκελ, μια αστική κοινωνία (bürgerliche Gesellschaft) χωρίς πολιτική κοινωνία (politische Gesellschaft).
Στο κάτω κάτω της γραφής, λέει το ανομολόγητο αλλά κοινό δόγμα, ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε τώρα. Μετά από μας ο κατακλυσμός - η αλλαγή του κλίματος, διάολε· είτε είναι αληθινή, είτε είναι το κατά Τραμπ εμπορικό κόλπο των Κινέζων. Ούτως ή άλλως, οι απόγονοί μας θα πάνε στον διάολο, μαζί με τον πλανήτη όλο. 

2 σχόλια:

  1. Θα προσπαθήσω να εξειδικεύσω στην ελληνική περίπτωση το εξής απόσπασμα από το άρθρο σου
    " ....ο Mazower - εισάγει με έμφαση την πτυχή της διαγενεακής ανισότητας, δηλαδή έλλειμμα αλληλεγγύης ακραίας μορφής, τυραννία εις βάρος των νεότερων γενεών, ιδιοτέλεια.
    Έτσι ξαναμπαίνει επίμονα ....ο οικονομικός παράγων, όσο και άν πολλοί, με τους ψυχολογισμούς τους ή με την υπερπολιτικοποίηση των πάντων, πασχίζουν να διώξουν από την πόρτα τη σχέση που έχει με την οικονομία και με τις επακόλουθες νοοτροπίες όλο αυτό το έργο των «εξειδικευμένων χωρίς πνεύμα και ηδονιστών χωρίς καρδιά» (Μαξ Βέμπερ). Αυτοί αποφεύγουν να το δούν ως ιστορικό φαινόμενο, αναποδογυρίζουν τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος και ρίχνουν όλη την ευθύνη στη «μαλθακότητα», στις «γενεές της λούφας». Έτσι καίνε και τα χλωρά μαζί με τα ξερά, αλλά αποενοχοποιούν τον εμπρησμό και σιωπούν για το εύφλεκτο υλικό: την εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και των κοινωνιών* μετά το 1970....."

    Ήδη από το 2009 είχα εντοπίσει το μεγάλο ηθικό πρόβλημα των περισσοτέρων "αριστερών" συνδικαλιστων. Το ιδιο ισχυει και για τους συνδικαλιστες και πολιτικό προσωπικό των άλλων παρατάξεων. Η αλληλεγγύη τους περιορίζεται στην οικογένεια τους, τους κολλητούς τους και στις εκάστοτε ερωμένες τους. Ειδικά για τα περισσότερα πρώην μέλη του ΚΚΕ φαίνεται να έχουν υποστεί συναισθηματικη "απονεύρωση".

    Όπως έχεις υποστηρίξει αριστερά χωρίς ηθική δεν είναι αριστερά.

    Πως μπορείς να χαρακτηρισεις ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι άλλο η δουλειά και άλλο η ιδεολογία! Τέτοιος ισχυρισμός είναι "συνδικαλια"( δηλ. φθηνή σοφιστεία που εκστομίζεται κατά την διάρκεια φοιτητικής συνέλευσης της δεκαετίας του 70).

    Πολλοί "αριστεροί" όπως έδρασαν τα τελευταία 45 έτη στην ελληνική κοινωνία χρησιμοποιησαν τους "κανόνες του παιχνιδιού" όπως και οι άλλοι ελληνες.

    Ας αναλογιστουμε :
    τον ρόλο των αριστερών στο ΥΠΕΘΟ το ‘82-’85 για τις προβληματικες.( Χαρακτηριστικη ρήση των εκ του ΚΚΕεσ. 'Κομμουνιστές είμαστε μ@λακες δεν είμαστε!)

    τι ηταν οι σημερινοι ολιγαρχες πριν 30 έτη,
    τι έγινε με την σύσκεψη του Γ.Α.Παπανδρεου με τους “νέους επιχειρηματιες”, του Κοσκωτα συμεριλαμβανομενου,
    πως βρεθηκαν ως συνεργατες του Κοσκωτα, στην αρπαγη της τραπεζας Κρητης πολλοι “αριστεροί”

    Και για να μην πάμε μακρυά ας δούμε και τους δικούς μας “αριστερους” μηχανικούς στο ΤΕΕ (που δημιούργησαν ληστρικές μικροομαδες συμφερόντων (ομάδες Λ, Σ, Κ, Τ (Ζ, Κ, Γ) και άλλες που δεν ξέρω, με πρωτοπαλληκαρα και στρατιώτες-έμπιστους υπηκοους, οι οποίοι με την σειρά τους -στη συνεχεια- μαθαίνουν την δουλεια της ληστοσσυμμοριας και κανουν δικες τους μικρο-ληστοσυμμοριες).


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι πιθανές αίτιες για την ελληνική περίπτωση.

    Η μεγάλη φτώχεια από το 1940 μέχρι το "οικονομικό θαύμα" της περιόδου 1953-1973 με 1 εκατομ. μετανάστες.

    Το ΑΕΠ και βιοτικό επίπεδο: Στην περίοδο 1953-73, το ΑΕΠ αυξανόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 6,9% και εντός 21 ετών είχε υπερ-τετραπλασιασθεί.

    Η εγκαταλειψη/απομόνωση της υπαίθρου, η μεγάλη αστυφιλία και η θεοποίηση της μεγαλούπολης. Δεν θα ξεχάσω το σοκ των περισσοτερων εσωτερικων μεταναστων συμφοιτητων μου στο ΕΜΠ απο το 1973 και εντευθεν. Και τα -πολλες φορες καλα κρυμενα - μικρα ή μεγαλυτερα τραυματα απο την αναγκαστικη εργασια ως παιδια στις οικογενειακες καλλιεργειες/κτηνοτροφια,συν τα προσωπικα τραυματα που καθε παιδι/εφηβος τυχαινει να εχει...
    Η ταση για τους ικανους ηταν "σπουδασαν για να μην σκαβουν ή βοσκουν". Δεν ειναι τυχαια η αποστροφη των περισσοτερων ελληνων προς την χειρωνακτικη εργασια, ειδικα μετα το 1990,που συντελεσε στην βαθμιαια σμικρυνση του πληθους των ελληνων τεχνιτων/εργατων.

    Για μας, γενημενοι στην Αθηνα, με σχετικα πλουσιες προσλαμβανουσες, που ειχαμε ενα δωματιο με σχετικες ανεσεις στην πρωτευουσα, καποιες ηθικες αρχες απο την οικογενεια, ηταν δυσκολοτερο να "χαλασουμε".

    Εξ άλλου δεν είχαμε το σύνδρομο του γυρισμού του ξενητεμενου (Γ.Σεφερης) ή την νοσταλγία του διηγήματος "ο Αμερικανος" (Παπαδιαμαντης).

    Ας καταδικάσουμε λοιπόν τους δεξιούς και πασοκους baby boomers + (γεννηθέντες 1940-1955) αλλα και τους “αριστερους”, τις μικροληστροσυμμοριες των εργολάβων μελετών και έργων και άλλων μονίμων συνδικαλιστων στο ΤΕΕ διότι διαφορετικα αποδεχομαστε να καρπωνονται το προϊόν του εγκλήματος ως πλιάτσικο οι “μικροειδικοι” της εξουσίας και του συνδικαλισμου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι