Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Βασίλειος, ο Άγιος των φτωχών, των αδυνάτων

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση της Καππαδοκίας, στα χρόνια που ο Μέγας Βασίλειος ήταν επίσκοπος της Καισάρειας (370-379), ήρθε με τους στρατιώτες του να την καταλάβει ένας τοπικός άπληστος άρχοντας ή στρατιωτικός διοικητής, έχοντας πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Βασίλειος ζήτησε από τις πλούσιες οικογένειες της πόλης να του φέρουν πολύτιμα κοσμήματα και χρυσά φλουριά, και από τις πιο φτωχές ό,τι νομίσματα αξίας είχαν και μπορούσαν να δώσουν, προκειμένου να τα παραδώσει ως «λύτρα» στον επιδρομέα πλιατσικολόγο.
Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά πολύτιμα και ο Βασίλειος τα πρόσφερε στον άρχοντα και απάλλαξε την πόλη από την επικείμενη καταστροφή. Κατά μια εκδοχή της παράδοσης, ο Άγιος γνωρίζοντας το πάθος του άπληστου άρχοντα για τα τυχερά παιχνίδια, τον δέσμευσε προηγουμένως στο εξής στοίχημα: Άν ο Βασίλειος νικούσε στον αγώνα της χαρτοπαιξίας, ο άρχοντας θα έδινε πίσω τα χρυσά, άν έχανε, ο άρχοντας θα έπαιρνε επιπλέον τα πολύτιμα της εκκλησίας και το κάστρο της πόλης. Ο Βασίλειος κέρδισε και πήρε πίσω τα χρυσά. 
Μέγας Βασίλειος. Καθεδρικός Αγ. Σοφίας, Οχρίδα

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

2015, «έτος των τυφώνων» στην Ευρώπη.
Ο αγώνας για τον πυρήνα των αξιών της

του Κας Μούντε
   
© Can Europe make it? - Cas Mudde : 2015 and the struggle for Europe’s core, 28.12.2015 
    
Καταστροφικές τρομοκρατικές επιθέσεις, μήνες ανασφάλειας για τη ζώνη του ευρώ, μεγάλες εκλογικές νίκες λαϊκιστικών κομμάτων, μια άνευ προηγουμένου κρίση προσφύγων..., δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το 2015 ήταν annus horribilis για την Ευρώπη.
Τόσο το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και της ευρωπαϊκής φιλελεύθερης δημοκρατίας αντιμετωπίζουν προκλήσεις με τρόπους που δεν έχουμε ξαναδεί. Το πραγματικό ερώτημα για το επόμενο έτος (και για μετά) είναι το εξής: ήταν απλά το 2015 μια κατ΄ εξαίρεσιν τερατώδης χρονιά που σύντομα θα ξεχαστεί, ή μήπως ήταν ένας χρόνος βαθιάς αλλαγής και μετασχηματισμού, έτος που έδωσε μια νέα μορφή στην ευρωπαϊκή πολιτική για τα χρόνια που έρχονται; 
Βαρομετρικό χαμηλό στον Β. Ατλαντικό - Χάρτης καιρού 28.12.2015
Όποια απάντηση και να δοθεί στο ερώτημα αυτό, το 2015 ήταν η χρονιά που έγινε ορατό σε όλους, ότι τα ρούχα του Ευρωπαίου αυτοκράτορα είναι (τώρα πια) ανύπαρκτα. Κάτι ακόμη χειρότερο: ο αυτοκράτορας δεν αρνήθηκε καν ότι είναι γυμνός!
Ασφαλώς η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η φιλελεύθερη δημοκρατία έχουν αμφισβητηθεί και άλλες φορές, στο παρελθόν. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, δεν δημιούργησε μόνον τα θεμέλια της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και γέννησε έναν αργά αλλά σταθερά αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό. 
Τα λαϊκιστικά κόμματα αποτελούν μόνιμο χαρακτηριστικό στοιχείο ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1980. Και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας έχει υπονομεύσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία από την 9η Σεπτεμβρίου 2001, για να μην πούμε απο ενωρίτερα. 
Konrad Gesner (1516-1565): Nomenclator aquatilium animatum

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Χόρχε Μορούνο (Podemos): «Στην κοιλιά του κήτους -
Σε κατάσταση και Δον-Κιχωτική και Μακιαβελική»

από συνέντευξη του Jorge Moruno στον Κάρλος Ντελκλός© Can Europe make it? “Our situation is Quixotic and Machiavellian”: an interview with Podemos’ Jorge Moruno, 15.12. 2015
    
CD: Δημοσιεύσατε πρόσφατα στην Ισπανία ένα βιβλίο, «La Fábrica del emprendedor» (Το εργοστάσιο του επιχειρηματία), με θέμα πώς έχει αλλάξει η εργασία τα τελευταία χρόνια και πως αυτό αντικατοπτρίζεται στον κατεστημένο λόγο και στις επικρατούσες ιδεολογίες. Πώς θα περιγράφατε σε γενικές γραμμές την αλλαγή αυτή; 
JM: Νομίζω ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια πολιτισμική αλλαγή, αλλά δεν το εννοώ αυτό ως την για πολλοστή φορά προφητεία που αναγγέλλει το τέλος του καπιταλισμού. Αυτό που εννοώ, είναι ότι συμβαίνουν μεταλλάξεις στα πεδία της παραγωγής, της επικοινωνίας και του πολιτισμού, που επηρεάζουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Κανείς δεν μπορεί να εκπροσωπήσει το σύνολο της κοινωνίας και των κοινωνικών κινημάτων.
Η κυριότερη αλλαγή έχει να κάνει με την παρακμή της κοινωνίας της απασχόλησης, την οποία είχαμε θεωρήσει ως κάτι «φυσικό», ως τον μοναδικό τρόπο σκέψης στο ζήτημα της ρύθμισης του κοινωνικού οργανισμού. Καθώς η απασχόληση χάνει την κεντρική της θέση, καταρρέει και ο κοινωνικός μηχανισμός που ήταν καθοριστικός για την οικονομική ανάπτυξη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - με την παραγωγή, τη ζήτηση, την απασχόληση, την κατανάλωση και τα δικαιώματα. Η εργασία νοούμενη ως δια βίου απασχόληση [σε σταθερή εργασιακή θέση] δεν θα επιστρέψει ποτέ. Έτσι κι αλλιώς, στην κλίμακα της ιστορίας αυτό δεν κράτησε και πολύ καιρό.
Pieter Bruegel the Elder: Το Κήτος

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Podemos: Η πρόκληση για την Ισπανία σε μια «νοσηρή» πολιτική στιγμή

του Χερμάν Κάνο
  
© Can Europe make it? - Germán Cano, Podemos: the challenge in Spain, 14.12.2015
   
Τροφή από την Ισπανία για την ατροφική και στείρα πολιτική σκέψη στην Ελλάδα της κρίσης (ιδίως την αριστερή): Πρέπει να επεκτείνουμε τον χώρο της χειραφέτησης για να πετύχουμε ό,τι είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια ενός μολυσμένου και μολυσματικού πολιτικού λόγου, μακριά από την κλασικό αριστερό λόγο, μακριά από την υπεροψία της θεωρίας του απέναντι «στις μάζες».
 
Για να ερμηνευθεί η εκρηκτική εμφάνιση του κόμματος Podemos στη πολιτική σκηνή της Ισπανίας, πρέπει κανείς να σκεφθεί πάνω σε μια ιδέα που έχει ήδη ερευνηθεί από την πολιτική σκέψη: ότι μαζί με τον μέχρι σήμερα ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης και τον ιστορικό της ρόλο στους κοινωνικούς αγώνες, θα πρέπει παράλληλα να ληφθούν υπόψη και άλλες αναδυόμενες κοινωνικές δυνάμεις που παίζουν παρόμοιο «κρίσιμο» ρόλο. 
Έξω από το εργοστάσιο μπορούμε να διακρίνουμε και άλλες πιθανές συμμαχίες με δυνάμεις μετασχηματισμού, συμμαχίες που φαίνονται αντισυμβατικές από την οπτική γωνία της παραδοσιακής και ορθόδοξης Αριστεράς. Από αυτό προκύπτει και το ενδιαφέρον μας, μέσα σ' αυτό το νέο ιστορικό πλαίσιο - δηλαδή μέσα σε κρίση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, για μια νέα ανάγνωση των επεξεργασιών και διαγνώσεων του Γκράμσι για την κατάσταση στην Ευρώπη μετά την ήττα της Αριστεράς από τις αντιδραστικές, φασιστικές δυνάμεις που είχαν εισβάλλει τότε στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Βαλένθια, 2014

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Ελλάδα, πελατειακό κράτος και διαφθορά: Η χαμένη ευκαιρία και οι αυταπάτες

Στη συνεταίρο εν ΕΕ και αδελφή εν κρίσει Ισπανία, οι νέες ανερχόμενες δυνάμεις Podemos και Ciudadanos είναι βαθιά διαφορετικές και έχουν μεγάλες αντιθέσεις μεταξύ τους. Τοποθετούνται σε πολύ διαφορετικές θέσεις του πολιτικού φάσματος. Ωστόσο τους ενώνει κάτι: η υπόσχεση να κάνουν το παν για να διαλυθεί το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος της Ισπανίας. Είναι το πρώτο που τονίζουν ως πολιτικό στόχο.
Στην Ελλάδα, πότε τέθηκε ως σημαντικός στόχος η καταπολέμηση του (ίσως ακόμη πιο διεφθαρμένου) πελατειακού ελληνικού κράτους; Ο Γ. Παπανδρέου στην αρχή της θητείας του (2009-2010) τον έθεσε, και μάλιστα με θεατρικό τρόπο. Έπεσαν αμέσως επάνω του όλοι να τον φάνε, από την τότε ενιαία και «αντιμνημονιακή» ΝΔ (της Σαμαρικής, της Καραμανλικής ή της ακραίας λαϊκοδεξιάς πτέρυγας), ακολουθούμενη ενθουσιωδώς από το βαθύ ΠΑΣΟΚ (είτε μετανάστευε στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε «κρατούσε χαρακτήρα»), και φθάνοντας μέχρι τους αναρχοαριστερίστες. Φρονίμως ποιώντες, ο Γ. Π. και η κυβέρνησή του τα μάζεψαν. Στην πράξη οπισθοχώρησαν εντελώς, όπως χαρακτηριστικά φάνηκε στην περίπτωση της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ, αλλά δεν απέφυγαν το φάγωμα από τους ίδιους τους (προβλεπτικούς) πελάτες τους.
Μετά κάτι ψέλλισαν (πιο αδύναμα) για το θέμα μερικοί στον ΣΥΡΙΖΑ και στο Ποτάμι, ίσως και αλλού, όμως…
Επικράτησε εντελώς η απολιτική αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Στο λόγο της πολιτικής ελίτ*, μνημονιακής και αντιμνημονιακής, το πρόβλημα του διεφθαρμένου ελληνικού κράτους θάφτηκε κάτω από το βαρύ χαλί της κρίσης και την μαρμαρόπλακα της οριζόντιας λιτότητας. Στη συνείδηση του απλού λαού όχι. Το αντίθετο. Το γεγονός ότι η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης γίνεται όλο και βαθύτερη, άν και οι πολίτες υποκύπτουν παροδικά σε αυταπάτες και ρητορείες, οφείλεται εκτός των άλλων και στην αηδία που αισθάνεται το μεγαλύτερο μέρος τους, αλλά όχι όλοι, για τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και για το διεφθαρμένο κράτος. 

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Ινίγκο Ερρεχόν: «Με το Podemos η λαϊκή πλειοψηφία πρέπει να ανακτήσει την αιχμαλωτισμένη από τις ελίτ δημοκρατία»

http://theprisma.co.uk
συνέντευξη (© The Prisma, Araceli Oliva Cazoria): Iñigo Errejón: “Podemos is not giving up on ideology”  28.2. 2015
   
΄Ενα χρόνο πριν τις εκλογές της 20.12.2015, ο γραμματέας πολιτικής στρατηγικής του Podemos προσδιόριζε το κόμμα του ως «ούτε αριστερό ούτε δεξιό». Βλέπει την εθνική αυτοδιάθεση των λαών της Ισπανίας ως νόμιμο δικαίωμα τους. Υποστηρίζει ότι τα πολιτικά μοντέλα της Λατινικής Αμερικής δεν ταιριάζουν στην Ισπανία, γιατί σε αντίθεση με τις χώρες στην αμερικανική ήπειρο, στην Ισπανία τίθεται ζήτημα να ανακτηθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί και όχι να επανεφευρεθούν εκ του μηδενός.

Το Podemos γεννήθηκε σε αντίθεση με τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα στην Ισπανία, τα οποία αναφέρετε ως η «κάστα». Ποιες διαφορές  από αυτά έχει το Podemos; 
Το Podemos γεννήθηκε ουσιαστικά ως μια δημοκρατική εξέγερση. Η δημοκρατία στην Ισπανία έχει αιχμαλωτισθεί από πολύ ισχυρούς ανθρώπους, οι οποίοι, αν και δεν παρουσιάζονται ως υποψήφιοι στις εκλογές, εδώ και πολλά χρόνια συνεχώς διασφαλίζουν ότι οι νόμοι, οι δημόσιες συμβάσεις και σε γενικές γραμμές η ομαλή λειτουργία των θεσμών μας, λειτουργούν προς όφελός τους. 
Υποστηρίζουμε ότι πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος, όχι επειδή είμαστε καλύτεροι από τους ανθρώπους που ήρθαν πριν από εμάς, αλλά επειδή κάθε πολιτικός κύκλος φτάνει κάποτε στο τέλος του. Εμείς έχουμε μάθει από τα λάθη του προηγούμενου κύκλου. 
Συνεπώς, για να αντιμετωπίσουμε την υφαρπαγή των θεσμών μας από τις προνομιούχες ομάδες, χρειαζόμαστε καλύτερες δεοντολογικές-ηθικές δεσμεύσεις και βελτίωση των θεσμικών ελέγχων. Με άλλα λόγια, πρέπει να καταπολεμήσουμε τη διαφθορά. Και χρειαζόμαστε ένα εκλογικό σώμα καλύτερα ενημερωμένο και πιο δραστήριο.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Η Ευρώπη του Χάμπερμας. Μια Ευρώπη που χάνεται;

του Τζέρεμι Ουώλντρον
   
© The New York Review of Books - Jeremy Waldron : The Vanishing Europe of Jürgen Habermas, 22.10.2015 (βιβλιοπαρουσίαση: Jürgen Habermas: The Lure of Technocracy, αγγλ. μτφ. Ciaran Cronin, Polity)

  
Για να νικηθεί η πολύπλευρη κρίση και για να γίνουν κάποτε οι πολίτες των χωρών της Ευρώπης κύριοι του κοινού τους πεπρωμένου, ο Γιούργκεν Χάμπερμας προτείνει να στηριζόμαστε σε ένα διπλό «Αρχιμήδειο σημείο»: Ασυμβίβαστη εναντίωση στις πολιτικές που ασκούν σήμερα οι ελίτ της ΕΕ και ταυτόχρονα ανυποχώρητη υποστήριξη του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα.
Στην Ελλάδα, από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα, η πολιτική στηρίζεται σε αντιδιαμετρικούς κοινούς τόπους: Έχουμε «μνημονιακούς» που υποτίθεται ότι θέλουν την ενωμένη Ευρώπη, αλλά ποτέ δεν εναντιώθηκαν στην αδιέξοδη πολιτική των ευρωπαϊκών και ελληνικών ελίτ. Έχουμε τέως ή νύν «αντιμνημονιακούς», οι οποίοι μαζί με τα μνημόνια, πολέμησαν, δυσφήμησαν (ή άφηναν στα αζήτητα) την υπερεθνική «χειροπιαστή ουτοπία» για το μέλλον της ηπείρου, αποσιωπώντας το πόσο δύσμορφο ήταν το ελληνικό κράτος της «ανάπτυξης» και πόσο σκληρά άνιση η ελληνική κοινωνία πολύ πριν αρχίσει η κρίση το 2008.
Ο παλιός μέντορας του Χάμπερμας, ο Τέοντορ Αντόρνο, έγραψε: «Δεν υπάρχει σωστή ζωή μέσα στη λαθεμένη» (Es gibt kein richtiges Leben im falschen - Minima Moralia). Από το 2009 μέχρι το 2015, το όλο ελληνικό πολιτικό σύστημα - που σε τόσες αμαρτίες είχε περιπέσει επί δεκαετίες - υποχρέωσε τους πολίτες να ζήσουν μέσα στο απόλυτο λάθος. Το 2016 πρέπει να είναι έτος διπλής αυτοκριτικής. Και επανεκκίνησης χωρίς αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.
Γ. Ρ.
1.
Ανάμεσα στις πολλές φωνές που υψώθηκαν στην Ευρώπη εναντίον των χειρισμών της Άνγκελα Μέρκελ και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, των σχετικών με την κρίση χρέους στην Ελλάδα, μια από τις πιο έντονες και αδιάλλακτες ήταν η φωνή του ογδονταεξάχρονου γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας. Ο Χάμπερμας, ο οποίος εδώ και πολύ καιρό θεωρείται ως ο κορυφαίος ανάμεσα στους διανοούμενους της Ευρώπης που ασχολούνται με τα «κοινά», κατήγγειλε τη συμφωνία που συνήψαν μετά από μακρά διαπραγμάτευση στις 12 Ιουλίου 2015 η Ελλάδα και οι ηγέτες της ευρωζώνης «τιμωρητική πράξη εναντίον μιας αριστερής κυβέρνησης». Ήταν, όπως έγραψε,
«ένα τοξικό μείγμα αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων... με περαιτέρω νεοφιλελεύθερες επιβολές που θα αποθαρρύνουν εντελώς τον εξαντλημένο ελληνικό λαό και θα σκοτώσουν κάθε ώθηση προς την την ανάπτυξη».1

Άνω, ο Χάμπερμας με φοιτητές του
Κάτω,
Ambrogio Lorenzetti (1290 -1348)
«Αλληγορία κακής διακυβέρνησης», 1339
Ambrogio Lorenzetti (1290 -1348)
«Αλληγορία κακής διακυβέρνησης», 
Λεπτομέρεια

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, 2003: «Ήμασταν εντελώς ηλίθιοι»

Ο Mike Flynn ήταν αρχηγός της στρατιωτικής αντικατασκοπείας των ΗΠΑ (DIA). Διετέλεσε αναπληρωτής συντονιστής των μυστικών υπηρεσιών και διοικητής των Ειδικών δυνάμεων στο Ιράκ την περίοδο 2004-2007. Από συνέντευξή του στον Spiegel (29.11.2015):
«...Ήμασταν εντελώς ηλίθιοι. Δεν καταλάβαμε τότε με ποιούς είχαμε να κάνουμε. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη 2001, αντί να αναρωτηθούμε γιατί δεχτήκαμε επίθεση, το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν από πού ήρθαν οι δράστες. Ήταν στρατηγικό λάθος... Αντί να ψάξουμε για τις αιτίες του φαινομένου, ψάχναμε για χώρες προέλευσης...
...Ο πόλεμος στο Ιράκ και η εισβολή στη Βαγδάτη ήταν τερατώδες λάθος. Αν και ο Σαντάμ Χουσείν ήταν κτηνώδης περίπτωση δικτάτορα, ήταν λάθος η ανατροπή και εξόντωσή του. Το ίδιο ισχύει για τη Λιβύη, η οποία είναι σήμερα, μετά την εκδίωξη από την εξουσία και την εξόντωση του Καντάφι, ένα αποτυχημένο κράτος. Το μεγάλο μάθημα που μας δίδαξε η ιστορία, είναι ότι από στρατηγική άποψη, η εισβολή στο Ιράκ το 2003 ήταν μια απίστευτα κακή απόφαση. Η ιστορία πρέπει να κρίνει πάρα πολύ σκληρά αυτή την απόφαση και αυτό θα κάνει».

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα: Όπως στις ΗΠΑ, λίγο χειρότερα. «Μήνυμα» από την Morgan Stanley. Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και οι εγχώριες ελίτ ακούν;

MS: Inequality in the US is about the same as Portugal, Italy, Greece and Spain
Here is Morgan Stanley's new ranking of the most-equal, and least-equal, rich countries: Inequality in the US is about the same as Portugal, Italy, Greece and Spain
  
Στη νότια Ευρώπη (μαζί με τις ΗΠΑ) βρίσκονται οι οικονομίες του ανεπτυγμένου κόσμου όπου παρατηρούνται οι μεγαλύτερες ανισότητες, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τρίτη θέση πίσω από την Πορτογαλία και την Ιταλία, σύμφωνα με έκθεση της Morgan Stanley.
Η Morgan Stanley προειδοποιεί ότι η επίμονη ανισότητα πλήττει την οικονομική ανάπτυξη μακροπρόθεσμα. 
(Ναυτεμπορική)

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών -
3. Μαρσέλ Γκωσέ: Για την αναβίωση της Αριστεράς

Ο Adam Puchejda (Kultura Liberalna, Βαρσοβία) συζητά με τον Marcel Gauchet
   
© Kultura Liberalna 241 (34/2013): Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin: The 21st Century. A World Without The Left? - 20.8.2013

   
A.P.: Πως βλέπετε την Αριστερά του μέλλοντος; Ως κοινωνική πρωτοπορία, πράσινη, προσανατολισμένη πιο πολύ προς τα ανθρώπινα δικαιώματα παρά προς την αναδιανομή, όπως π.χ. προτείνεται από τον Jacques Julliard; Ή μήπως πιο συντηρητική από κοινωνική σκοπιά, επικεντρωμένη στην οικονομία και επιφυλακτική προς την ευρωπαϊκή ενότητα;
    
M.G.: Αναπόφευκτα θα έχει λίγα από όλα αυτά τα στοιχεία, όπως τα περιγράφει ο Julliard. Σήμερα κανένα κόμμα δεν μπορεί να κάνει χωρίς την οικολογία. Φυσικά η Αριστερά θα συνεχίσει, αν και σε μικρότερο βαθμό, να υποστηρίζει την οικονομική αναδιανομή. Θα συνεχίσει να εμπνέεται από το ενδιαφέρον για την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν μπορούν να γίνουν πράξη νέα πράγματα με κάποιο θαυματουργικό τρόπο. Δεν θα υπάρξει νέα Αριστερά εντελώς διαφορετική από την παλιομοδίτικη Αριστερά. Πιστεύω ότι η Αριστερά θα δώσει κυρίως έμφαση στην αλλαγή κατεύθυνσης για ό,τι αφορά τη μείωση του ρυθμού της οικονομικής ανάπτυξης: για την απομάκρυνση από την ανάπτυξη ως φετίχ. Με δεδομένο το επίπεδο πλούτου και κατανάλωσης στις κοινωνίες μας, αυτό το φετίχ της ανάπτυξης καταντά σκέτος παραλογισμός. Το βλέπουμε πια καθαρά: Ο πλούτος δεν είναι αυτοσκοπός. Αν η Αριστερά κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, έχει κατά τη γνώμη μου πολλές αρετές: Αντικατοπτρίζονται και συνοψίζονται στις ιδέες της για την κοινωνία.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών -
2. Μάικλ Κέιζιν: Οι αριστερές ιδέες είναι ακόμη ζωντανές

Ο Adam Puchejda (Kultura Liberalna, Βαρσοβία) συζητά με τον Michael Kazin
  
© Kultura Liberalna 241 (34/2013): Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin : The 21st Century. A World Without The Left? - 20.8.2013
       
   
Μια Αριστερά που δεν θα έχει τις ρίζες της μέσα στα κοινωνικά κινήματα, παλιά, νέα, ή σ' αυτά που μέλλει να γεννηθούν, δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά “une gauche caviar”: μια αριστοκρατική Αριστερά «του χαβιαριού και της σαμπάνιας».
  
Παρατηρούμε τον συνεχιζόμενο κατακερματισμό αυτού του συνόλου ανθρώπων που θεωρείται ότι ανήκει στην Αριστερά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί από εκείνους που ενδιαφέρονται σε βάθος για την οικολογία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για την αναδιανομή, ούτε καν βλέπουν τους εαυτούς τους ως αριστερούς και προτιμούν κάποιο άλλο όρο. Αυτό συμβαίνει εν μέρει, επειδή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά περιγράφουν ως «Αριστερά» την επικρατούσα τάση του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο, κατά τους ριζοσπάστες διαφόρων αποχρώσεων, θεωρείται ως αναπόσπαστο μέρος του «κατεστημένου».
Fot_Chris Jones_Źródło Flickr

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών - 1. Ζίγκμουντ Μπάουμαν: Πως θα είναι η Αριστερά του μέλλοντος;

Ο Adam Puchejda (Kultura Liberalna, Βαρσοβία) συζητά με τον Zygmunt Bauman © Kultura Liberalna 241 (34/2013): Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin: The 21st Century. A World Without The Left? - 20.8.2013
Τί λογής θα είναι, κατά τη γνώμη σας, η Αριστερά του μέλλοντος; Συντηρητική όσον αφορά τις κοινωνικές νοοτροπίες, με έμφαση στην ανακατανομή του πλούτου και δύσπιστη προς την Ευρώπη; Ή μήπως μια παράταξη με πρωτοποριακές θέσεις, με ριζοσπαστικές οικολογικές απόψεις και μαχητική υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τα χαρακτηριστικά που αναφέρατε δεν περιλαμβάνουν όλη την πολυπλοκότητα που περιέχεται στην έννοια της σύγχρονης Αριστεράς. Επί πολύ καιρό είχαμε δύο προσεγγίσεις για την οικοδόμηση της Αριστεράς, που είναι δυστυχώς και οι δύο λανθασμένες. Ακόμη και τώρα ασκεί μεγαλύτερη επιρροή η ιδέα να δημιουργηθεί η Αριστερά καθ' εικόνα και ομοίωση της Δεξιάς, προσθέτοντας βέβαια την υπόσχεση ότι θα κάνουμε ό,τι κάνει και η Δεξιά, απλώς θα το κάνουμε καλύτερα και πιο αποτελεσματικά. Ας ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι πιο δραστικές κινήσεις για την διάλυση του κοινωνικού κράτους έλαβαν χώρα υπό σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση. Παρά το γεγονός ότι η προφήτισσα και η ιεραπόστολος της νεοφιλελεύθερης θρησκείας ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ, αυτός που έκανε τη θρησκεία αυτή κρατική θρησκεία ήταν ο Τόνι Μπλερ, ένα μέλος του Εργατικού Κόμματος.  

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Παρίσι, Αιγαίο, Άγκυρα, Αίγυπτος, Δαμασκός...

Α. Ιδεολογίες.
Στην εποχή που συνέβαιναν και στην Ελλάδα πραγματικές ιδεολογικές διαμάχες, όποιος αποκαλούσε ψευδή συνείδηση την εμμονή σε ιδεολογίες άκαμπτες και ανεπίδεκτες επικοινωνίας με την πραγματικότητα, γνώριζε γιατί είναι ψευδής: επειδή, εκτός των άλλων, είναι «συνείδηση» που δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποκτήσει. Λόγου χάρη, υπάρχουν ιδεολογίες που προπαγανδίζουν πως θέλουν να καθαρίσουν τον κόσμο από το κακό, δεν συνειδητοποιούν όμως ότι στην πράξη οι ίδιες αντιπροσωπεύουν το κακό. Μυρίζουν καμένο ανθρώπινο κρέας. 
Δυστυχώς είναι πολλές. Μια προφανής είναι το κακό που αντιμετωπίζουμε τώρα, ο στρατευμένος, φανατικός πολιτικός ισλαμισμός. Άλλη, με πιο διακριτικό και εκλεπτυσμένο αλλά εξίσου ανορθολογικό τρόπο, είναι ο (δυτικός ή άλλος) αντι-ισλαμισμός. Αυτός εφαρμόζει την αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης και θεωρεί  τα παιδάκια που πνίγονται στις σάπιες βάρκες της μετανάστευσης ως συνυπεύθυνα για τα εγκλήματα κάποιων συμπατριωτών τους ή «ομόθρησκων» (τι θρησκεία μπορεί να έχει άραγε ένα παιδί;). Βέβαια, από την ίδια αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης απορρέουν και οι πιο άκακοι ανορθολογισμοί, όπως π.χ. εκείνων που θεωρούν την Άνγκελα Μέρκελ (η οποία γεννήθηκε το 1954) συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα των Ναζί.
Petrarcameister: Πόλεμος των Χωρικών, Γερμανία, 15ος αιώνας

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Βόρνεο και Σουμάτρα, Ινδονησία: Εμπρησμοί στον Παράδεισο και το ταραγμένο κλίμα της Γης

New York Times News.com.au Jakarta Post Der Spiegel  Borneo Orangutan Survival Foundation

Οι εμπρησμοί δασών και η ξηρασία έχουν προκαλέσει στην Ινδονησία τεράστια καταστροφή στα τροπικά δάση, που ίσως θα έχει επιπτώσεις στο κλίμα όλου του πλανήτη. Εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από το πυκνό νέφος καπνού, σπάνια είδη άγριων ​​ζώων κινδεύουν, σπάνια είδη φυτών ίσως χάνονται για πάντα.
  
Από το τέλος Αυγούστου, περισσότερα από 250 εκατομμύρια ανθρώπων σ' ολόκληρη την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας υποφέρουν εξαιτίας των συνεπειών του καταστροφικού συνδυασμού μιας μακροχρόνιας ξηρασίας και πολυάριθμων εμπρησμών τροπικού δάσους με σκοπό τη δημιουργία νέων καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Με περισσότερες από 100.000 εστίες πυρκαϊών μόνο στην Ινδονησία, είναι μία από τις χειρότερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην ιστορία της νησιωτικής αυτής χώρας.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Νεοφιλελευθερισμός, εδώ στο Νότο - Για την τοπική, ιδι- αίτερη & ιδιόμορφη ιστορία μιας παγκόσμιας πολιτικής

Από το τέλος της δεκαετίας του 1970 και μετά, παντού στον τότε ανεπτυγμένο κόσμο της Βορείου Αμερικής και της Ευρώπης, ο νεοφιλελευθερισμός προωθήθηκε με ενεργό συμμετοχή του κράτους και της πολιτικής - παρόμοια όπως εναργέστατα περιγράφηκε από τον Karl Polanyi (Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός») η «σχεδιασμένη» προέλαση («planned lessaiz-faire») ανεξέλεγκτων μορφών καπιταλισμού που συνέβη σε προηγούμενες εποχές. Ωστόσο ο νεοφιλελευθερισμός δεν εμφανίστηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη με την ίδια μορφή. Ούτε εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αργότερα από τις άλλες χώρες της Ευρώπης ή σε «αραιωμένη» και «ήπια» μορφή, όπως ισχυρίζονται πολλοί εντός της εγχώριας Αριστεράς, ακόμη και της ακραίας. Το αντίθετο. Ήταν και εδώ - όπως και στη λοιπή Ευρώπη (πλην Σκανδιναβικών χωρών) - παρών από τα πρώτα ιδρυτικά του χρόνια των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Χειρόγραφα 1844 - Ιστορία και Ταξική Συνείδηση: Τα πρώιμα έργα των Μαρξ και Λούκατς. Αλλοτρίωση, πραγμοποίηση και η Σχολή της Φρανκφούρτης

του Άντριου Φίνμπεργκ
     
     
Από την εισαγωγή στη νέα έκδοση του βιβλίου του Andrew Feenberg, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser του Βανκουβερ (Καναδάς), The Philosophy of Praxis: Marx, Lukács and the Frankfurt School. Το βιβλίο αποτελεί επανεπεξεργασία της πρώτης δημοσίευσης του, υπό τον τίτλο Lukács, Marx and the Sources of Critical Theory (1981)
      
Το γεγονός ότι τόσο ο Μαρξ όσο και ο Λούκατς δεν μπόρεσαν να αποτιμήσουν σωστά την αξία των δικών τους πρώιμων έργων, είναι μία από τις μεγάλες ειρωνείες της ιστορίας του πνεύματος. Τα Χειρόγραφα του Μαρξ γράφτηκαν το 1844, αλλά χρειάστηκε να περιμένουν σχεδόν 100 χρόνια για να δουν το φως της μέρας. Όμως μετά τη δημοσίευσή του, αυτό το πρώιμο και ημιτελές έργο κατέληξε να γίνει ανταγωνιστής του Κεφαλαίου ως κείμενο αναφοράς για τους μαρξιστές και άλλους ενδιαφερόμενους για τον μαρξισμό. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού αιώνα μετά τη δημοσίευση του βιβλίου Ιστορία και Ταξική Συνείδηση, το έργο αυτό του Λούκατς, άν και αποκηρύχτηκε από τον συγγραφέα του και ήταν γνωστό μόνο σε λίγους Ευρωπαίους μελετητές, μεταξύ των οποίων και οι φιλόσοφοι της Σχολής της Φρανκφούρτης, κατέληξε τελικά να γίνει ένα «απόκρυφο» κλασικό έργο. 

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

H κοινωνική δικαιοσύνη στην Ελλάδα - Updated 2017
Άλλαξε ο ουραγός και έβαλε τα ρούχα αλλιώς;


Τι άλλαξε το 2017 ; Η μελέτη (αγγλικά): Social Justice in the EU – Index Report 2017
(Aφιερωμένη, όπως και πέρισυ, στο ελληνικό πολιτικό προσωπικό, το σημερινό 
και κυρίως των προηγούμενων δεκαετιών )


 
2016, Updated
 
Η ταπείνωση του αλαζόνα: Συνηθίζονταν και συνηθίζεται στις ελληνικές ελίτ (πολιτικές, μιντιακές, ακαδημαϊκές - «δεξιές» και «αριστερές»), να καταφρονούν την Βουλγαρία, την Ρουμανία και άλλες γειτονικές χώρες επειδή είναι «Βαλκανικές» - λες και η Ελλάδα είναι χώρα γειτονική της Γροιλανδίας, λες και όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, σε αντίθεση με αυτά τα κεχρισμένα ανώτερα πλάσματα, είμαστε από τη φύση μας παρίες. Και κάνουν πώς δεν πρόσεξαν, ότι εδώ και καιρό, πολύ πριν την κρίση και τα μνημόνια, ως προς την κοινωνική ανισότητα η Υποσαχάρια Αφρική έχει επεκταθεί και σε μια γωνιά της βόρειας ακτής της Μεσογείου. Ίσως δεν κάνει να βλέπουν τι γίνεται δίπλα αλλά μόνον πέρα μακριά, επειδή τα αφεντικά τους έγιναν πιά Παναμέζοι και Κεϋμανέζοι. Και από τότε τους χαρτζηλικώνουν πιό γενναιόδωρα.
Ούτε καν αναφέρουν τη Μελέτη τα περισσότερα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης. Αναμενόμενο. Το να τρώς τη σκόνη ακόμη και εκείνων που τόσο καταφρονείς είναι αποπνικτικό. Δεν σ΄αφήνει να αρθρώσεις ούτε λέξη.

Το προφίλ της χώρας σύμφωνα με τη μελέτη του 2016 [ μετάφραση]
Greece ranks as the worst-performing country in terms of social justice. The country fnds itself among the bottom five in all six dimensions that comprise our index, ranking very last in two of these dimensions (labor market access and intergenerational justice). Regarding this edition’s special subindex on children and youth, Greece comes in at place 23 with a score of 4.37. 
The crisis has had a devastating efect on poverty and social exclusion. The bailout package measures have aggravated existing social problems. The share of people threatened by poverty or social exclusion remains extraordinarily high: 35.7 percent of the total population is now at risk of poverty or social exclusion (2015).
The rate for children is 37.8 percent and for older people 22.8 percent. The gap between old and young in terms of poverty have strongly increased over the last years with young people harder hit by poverty and social exclusion. Moreover, the share of children living under conditions of severe material deprivation has more than doubled from 10.4 percent in 2008 to 25.7 percent in 2015.
A thriving and socially just economy requires high employment rates in good, well-paying jobs. Greece, however, falls dauntingly far of the mark. Its score of 3.32 in the area of labor market access places it last among the 28-member EU. In 2015, only 50.8 percent of working-age Greeks were employed, the lowest rate in our sample. While the rate of employment has been moderately improving since 2014, it is still 10 percentage points lower than the rate seen in 2008. Older Greek workers, those 55 to 64, have the lowest incidence of employment in the EU, just 34.3 percent were employed. The ratio of women to men active in the labor force is likewise low (0.72 in 2015, rank 27). Looking at the Greek labor market from the perspective of the unemployed, it becomes clear how much must still be done. The overall unemployment rate, 25.1 percent in 2015, is the highest in the EU. Again, a moderate improvement can be seen since the peak in 2013, but the number of unemployed is still more than 15 percentage points higher than it was in 2008 and far higher than the EU average of 9.8 percent. The share of the long-term unemployed, those out of work for a year or more, has also moderately improved but remains alarmingly high: 18.3 percent. These long-term unemployed are at greater risk of poverty and social exclusion. In addition, many of those who are employed find themselves in temporary employment. Indeed, 83.3 percent of Greeks in temporary work could not find a permanent placement. Likewise, young Greek workers face an uncertain future. The unemployment rate of these 15-to-24-year-olds has more than doubled since 2008 to 49.8 percent.
Greek policies are also failing to adequately ensure social cohesion and non discrimination. In terms of the Gini coefcient, a measure of income inequality, Greece ranks 21st. In addition, Greece has the second-highest NEET rate in the EU. In 2015, 26.1 percent of 20-to-24-year-old Greeks were neither employed nor participating in education or training. This rate has continued to decline since peaking at 31.3 percent in 2013, but remains distressingly far from the 15.8 percent seen in 2008. If unresolved, this high incidence of inactive young adults threatens to seriously destabilize the country over the long term. Given these already poor indications, it may come as little surprise that the government’s social inclusion policies were assessed by the SGI researchers to be the worst-performing in the EU (receiving a score of 3 out of 10). The experts determine that “past governments’ negligence in anti-poverty measures and social exclusion policymaking have left those most vulnerable in Greek society unprepared to sustain the efects of the economic crisis.”101
“All in all, it seems that successive governments either did not have a comprehensive plan to fight poverty or deferred to react to increasing social exclusion.”102 Social assistance NGOs and the Orthodox Church have
intensifed their charity work and “the traditional extended Greek family, often including family members over three generations who pool resources, has served as a solution of last resort for the poor and the socially excluded.”103
Greece’s nondiscrimination policies fared only somewhat better, placing 19th with a score of 6. The experts point out that, though protections have been enacted both domestically and at the EU level, “legislation against discrimination has rarely been implemented.”104 There is, however, reason for optimism, with “the rise to power of a strong left-wing party, Syriza, … the opposite of racist discrimination, namely tolerance, solidarity and support of foreigners, was observed in the summer and the fall of 2015, when Greece received a vast infow of refugees from Syria, Iraq and Afghanistan (210,000 refugees arrived in and passed through Greece in the month of October alone).”105
Greece also ranks at the bottom in terms of intergenerational justice. The country is one of the demographically “oldest” countries in the EU and also carries the highest public debt (178.4% of GDP). Although budget defcits have been scaled back through the implementation of harsh austerity policies, the debt level remains dauntingly high. The fscal burdens for today’s young people as well as future generations are thus immense. At the same time, investment in research and development – vital for future economic growth – is very low (0.8% of GDP).


Σημειώσεις:
101 Sotiropoulos, Featherstone, and Karadag (2016), available at www.sgi-network.org.
102 Ibid.
103 Ibid.
104 Ibid.
105 Ibid. 


Ελληνική μετάφραση
* 
Η κατάταξη της Ελλάδας στη βαθμολογία της ΕΕ (και το σκορ της) ήταν περίπου ίδια και προ κρίσης (2008):

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1821 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι