[...] Τα μεσαιωνικά φαντάσματα τύπου Φάουστ και ο τρόμος της πρώιμης νεωτερικότητας και των αρχών της βιομηχανικής εποχής, όταν για πρώτη φορά κάποιοι σκιάχτηκαν από το φάσμα του Σύγχρονου Προμηθέα - Φρανκενστάιν και του Τελευταίου Ανθρώπου (Μαίρη Σέλλευ, 1797 - 1851), επιστρέφουν, τώρα ζωντανά και χειροπιαστά, σε εποχή, υποτίθεται, μέγιστης αποδέσμευσης από το «βασίλειο της αναγκαιότητας». Είναι εποχή στην οποία, κατά πώς μας λένε, το κεφάλαιο συσσωρεύεται αντλώντας μόνον από πράγματα άυλα, και αυτά που μετρούν και έχουν αξία (ακόμη και χρηματιστηριακή!) είναι κυρίως τα άυλα bits, όχι τα σωματίδια της ύλης, όχι τα κβάντα της ενέργειας.
Η πραγματική φιλελεύθερη δημοκρατία είναι πολίτευμα που χτίστηκε σταδιακά, παράλληλα με την σχετική αύξηση του βαθμού υλικής ασφάλειας μεγάλων πληθυσμών σε μεγάλα τμήματα του πλανήτη. Το άλλο όνομα αυτής της υλικής ασφάλειας είναι κράτος πρόνοιας σε τόπους με ειρήνη και ελευθερία. Αυτή που βιώνουμε τώρα είναι εποχή μεγάλης αν-ασφάλειας: Βλέπουμε παντού εμπρηστές της κοινωνικής συνοχής να ρίχνουν βενζίνη στη φωτιά, μεγάλους και μεγάλης διάρκειας πολέμους, γεωπολιτική απορρύθμιση, προπαντός βλέπουμε μια κλιματική κρίση που υπερβαίνει κάθε προηγηθείσα πρόβλεψη για την σφοδρότητα και την επιτάχυνση της· τώρα τρώει τα σωθικά μας και ο φόβος μήπως καταστρέψει την ανθρωπότητα ένα τεχνικό δημιούργημα της. Στις νέες συνθήκες, αυτή η φιλελεύθερη δημοκρατία, η μόνη που αξίζει αυτό το όνομα, δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων ασφαλής· και ο αγώνας για την διασφάλιση της γίνεται πολύ πιο απαιτητικός.
[...] Faustian medieval specters - along with the terrors of early modernity and of the dawn of the industrial age, when the specter of the “Modern Prometheus” (Frankenstein) and the “Last Man” (Mary Shelley, 1797–1851) first struck fear into people - are returning. They reappear now as living, tangible realities in an era supposedly characterized by maximum liberation from the “realm of necessity”. It is an age in which, we are told, capital accumulates by drawing solely upon the intangible; what truly counts and holds value (even market value!) are immaterial bits, rather than particles of matter or quanta of energy.
True liberal democracy is a political system built gradually, in tandem with the rising material security of vast populations across large parts of the globe. The other name of this material security is the welfare state, in regions defined by peace and freedom. Instead of this, we are currently living through an era of profound in-security: everywhere we see arsonists of social cohesion pouring gasoline on the fire, major and protracted wars, and geopolitical destabilization; above all, we witness a climate crisis that surpasses all previous predictions regarding its severity and rate of acceleration. Now, we are also consumed by the fear that a technological creation of humanity might destroy humanity itself.
Under these new conditions, liberal democracy - the only form of government truly deserving of the name - cannot be taken for granted as secure, and the struggle to safeguard it becomes far more demanding.
