Αυτό που μετράει είναι τί μπαίνει στην πολιτική ατζέντα κάθε κόμματος και τί αποκλείεται. Και άν μπαίνει, σε ποιά σειρά, με ποια βαρύτητα;
Πόσο αξιόπιστη είναι μια ατζέντα (“δεξιά”, “κεντρώα”, “αριστερή” ή άλλη), όταν στην πράξη αφήνει απέξω, το υπαρξιακό ζήτημα της εποχής, την κλιματική κρίση, την οικολογική καταστροφή, την απόλυτη προτεραιότητα για αποδέσμευση από τα ορυκτά καύσιμα και για σταθερή πορεία προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;
Τη στιγμή που καταρρέει το “γήπεδο” στο οποίο διεξάγεται ο κοινωνικός αγώνας, οι εγχώριες (και όχι μόνον) “αριστερές” και “προοδευτικές” δυνάμεις, μιμούμενες τις “δεξιές”, δηλαδή δυνάμεις αδιάφορες για την “κοινή μοίρα”, έχουν την προσοχή προσηλωμένη όχι στην κατάρρευση, ούτε και τόσο στον πραγματικό αγώνα, αλλά κυρίως στις μαζορέτες και στα ζογκλερικά τους.
Και παρόλο που πολλοί δηλώνουν αντιπολεμικοί και φίλοι της ειρήνης, αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι πόλεμοι συμβαίνουν επειδή οι επιτιθέμενοι επιτίθενται.
Αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι τόσο ακραίες ταξικές ανισότητες της εποχής μας, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η πολυεπίπεδη κρίση, κυρίως η αξιακή, σημαίνουν εποχή αποτυχίας, επικράτηση αποτυχημένου τρόπου ζωής.
Δεν έχουν ιδέα για το τί συνεπάγεται η τωρινή γεωπολιτική αναταραχή.
Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι οι “μάζες” όσο παραμένουν “μάζες”, είναι αδρανείς· παθητικές, άγονται και φέρονται. Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι στις προκλήσεις μπορούν να απαντήσουν μόνον πολίτες που δρούν συνειδητά, διαφωτισμένα, και πολιτικές δυνάμεις με στρατηγική και με σαφείς στόχους. Να ξέρουν τί θέλουν και να βλέπουν τον δρόμο [...]
Πόσο αξιόπιστη είναι μια ατζέντα (“δεξιά”, “κεντρώα”, “αριστερή” ή άλλη), όταν στην πράξη αφήνει απέξω, το υπαρξιακό ζήτημα της εποχής, την κλιματική κρίση, την οικολογική καταστροφή, την απόλυτη προτεραιότητα για αποδέσμευση από τα ορυκτά καύσιμα και για σταθερή πορεία προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;
Τη στιγμή που καταρρέει το “γήπεδο” στο οποίο διεξάγεται ο κοινωνικός αγώνας, οι εγχώριες (και όχι μόνον) “αριστερές” και “προοδευτικές” δυνάμεις, μιμούμενες τις “δεξιές”, δηλαδή δυνάμεις αδιάφορες για την “κοινή μοίρα”, έχουν την προσοχή προσηλωμένη όχι στην κατάρρευση, ούτε και τόσο στον πραγματικό αγώνα, αλλά κυρίως στις μαζορέτες και στα ζογκλερικά τους.
Και παρόλο που πολλοί δηλώνουν αντιπολεμικοί και φίλοι της ειρήνης, αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι πόλεμοι συμβαίνουν επειδή οι επιτιθέμενοι επιτίθενται.
Αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι τόσο ακραίες ταξικές ανισότητες της εποχής μας, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η πολυεπίπεδη κρίση, κυρίως η αξιακή, σημαίνουν εποχή αποτυχίας, επικράτηση αποτυχημένου τρόπου ζωής.
Δεν έχουν ιδέα για το τί συνεπάγεται η τωρινή γεωπολιτική αναταραχή.
Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι οι “μάζες” όσο παραμένουν “μάζες”, είναι αδρανείς· παθητικές, άγονται και φέρονται. Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι στις προκλήσεις μπορούν να απαντήσουν μόνον πολίτες που δρούν συνειδητά, διαφωτισμένα, και πολιτικές δυνάμεις με στρατηγική και με σαφείς στόχους. Να ξέρουν τί θέλουν και να βλέπουν τον δρόμο [...]
What matters, is what makes it onto each party’s political agenda - and what is excluded. And if it is included, in what order, and with what weight?
How credible is any agenda - whether “right-wing,” “centrist,” “left-wing,” or otherwise - when, in practice, it omits the existential issue of our time: the climate crisis, ecological destruction, and the absolute priority of breaking free from fossil fuels to move steadily toward renewable energy sources?
At a time when the very “playing field” upon which social struggle takes place is collapsing, domestic (and international) “left-wing” and “progressive” forces - mimicking the “right-wing” (that is, forces indifferent to our “shared destiny”) - have fixed their attention not on this collapse, nor even truly on the real struggle, but rather on the cheerleaders and their juggling acts.
And although many claim to be anti-war and advocates for peace, they fail to grasp that wars happen because aggressors choose to attack.
How credible is any agenda - whether “right-wing,” “centrist,” “left-wing,” or otherwise - when, in practice, it omits the existential issue of our time: the climate crisis, ecological destruction, and the absolute priority of breaking free from fossil fuels to move steadily toward renewable energy sources?
At a time when the very “playing field” upon which social struggle takes place is collapsing, domestic (and international) “left-wing” and “progressive” forces - mimicking the “right-wing” (that is, forces indifferent to our “shared destiny”) - have fixed their attention not on this collapse, nor even truly on the real struggle, but rather on the cheerleaders and their juggling acts.
And although many claim to be anti-war and advocates for peace, they fail to grasp that wars happen because aggressors choose to attack.
They fail to grasp that the extreme inequalities of our time - poverty, social exclusion and the multifaceted crisis (above all, a crisis of values) - signify an era of failure, the prevalence of a failed way of life.
They have no idea what the current geopolitical upheaval entails.
They have yet to understand that the “masses,” for as long as they remain “masses”, are inert - passive, easily led and manipulated. They have yet to understand that these challenges can only be met by citizens who act consciously and being enlightened, and by political forces possessing a strategy and clear objectives - forces that know what they want and can see the path ahead [...]
They have no idea what the current geopolitical upheaval entails.
They have yet to understand that the “masses,” for as long as they remain “masses”, are inert - passive, easily led and manipulated. They have yet to understand that these challenges can only be met by citizens who act consciously and being enlightened, and by political forces possessing a strategy and clear objectives - forces that know what they want and can see the path ahead [...]
