των Giorgio Cesarale και Matteo Pasquinelli
Πώς εμπλέκεται η τεχνολογία, η γεωπολιτική και η ...θεολογία, στη στρατηγική σκέψη «πνευματικών οδηγητών» του κινήματος MAGA, όπως ο Peter Thiel, δισεκατομμυριούχος της Silicon Valley και χρηματοδότης του αντιπροέδρου J.D. Vance;
Ο χωρισμός του πλανήτη σε «μεγάλους χώρους», σε στεγανές σφαίρες επιρροής μεγάλων δυνάμεων, είναι το νέο σχέδιο τους για να απαντήσουν στην αδυναμία των ΗΠΑ να ασκούν παγκόσμια ηγεμονία. Ο Τhiel, υπό τον φόβο της Κίνας, δανείζεται από τον Καρλ Σμιτ, «κορυφαίο νομικό» των Ναζιστών, γεωπολιτικές ιδέες περί παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Προτείνει ως δύο οργανωτικές αρχές (1) την επιτάχυνση της τεχνολογίας χωρίς πολιτικό έλεγχο και (2) την Σμιττιανή εχθρότητα· τα βλέπει ως αντίδοτα και αναστολείς του «απόλυτου κακού» που απειλεί το οικονομικό μοντέλο των ΗΠΑ, τις ολιγαρχίες τους και τα φορολογικά καταφύγια τους. Ως απόλυτο κακό θεωρεί την «παγκόσμια κυβέρνηση», δηλαδή μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων με κανόνες καθολικής ισχύος. Ο Thiel δεν διατάζει να χρησιμοποιήσει ως στήριγμα Αποκαλυψιακές θεολογικές έννοιες, και μάλιστα με σκοταδιστικό τρόπο. Βάζει στο παιχνίδι τον Αντίχριστο, τον Κατέχοντα και τον Αρμαγεδδώνα· και σε περίπτωση ανάγκης, ο τελευταίος τού φαίνεται προτιμότερος από τον Αντίχριστο του «One World».
Οι δύο καθηγητές του πανεπιστημίου Ca’ Foscari της Βενετίας ορθά εμμένουν στην οικουμενικότητα. Δηλαδή στην «πρώτη εντολή» για να επικρατήσει η κατά Ούλριχ Μπεκ αναστοχαστική νεωτερικότητα. Για στήριγμα, ελπίζουν στους agents της κλασικής θεωρίας της «αδύνατης επανάστασης», στους δρώντες υποκειμενικούς παράγοντες: Σε μια ενεργοποίηση και «ένωση των “κολασμένων της γης” με τους “κολασμένους” του ψηφιακού κόσμου», γράφουν. Παραβλέπουν όμως, ότι τα ίδια τα συστήματα της οικονομίας και πολιτικής à l'américaine προσκρούουν σε εμπόδια συστημικής φύσης [...] αδυνατούν να αλληλεπιδρούν λειτουργικά με το εξωτερικό περιβάλλον τους, δηλαδή με την εξωτερική φύση και με την «φύση του ανθρώπου». Το επιχειρηματικό και ενεργειακό μοντέλο των ΗΠΑ με την εμμονή στα ορυκτά καύσιμα, έχουν μείνει στην εποχή των Rockfeller, πράγμα που οδηγεί διαρκώς σε αλλεπάλληλες κρίσεις, ενεργειακές και οικονομικές, στους αποτυχημένους πολέμους των ΗΠΑ, σε εμμονικά αδιέξοδα με την πετρελαιοφόρο Μέση Ανατολή [...]
Στον πραγματικό κόσμο δεν διακρίνεται πουθενά ούτε το φιλελεύθερο «τέλος της ιστορίας» του Φουκουγιάμα, ούτε κάποιο «υποκείμενο της ιστορίας» ή «επαναστατικό υποκείμενο», όπως προσδοκούσαν άλλοι. Όμως ποτέ δεν λείπει η διυποκειμενικά δημιουργούμενη ορθολογικότητα στον κόσμο της πραγματικής ζωής των ανθρώπων, η οποία, αργά ή γρήγορα, γεννά δική της πολιτική ισχύ. Έτσι μπορεί να νοείται και η «νέα γενιά δια-κρατικών, δια-θεσμικών και δια-συστημικών αγωνιστών», στην οποία ελπίζουν οι δύο συγγραφείς, για «να οικοδομήσει την καθολικότητα που λείπει, ξεκινώντας από κάτω» [...] Η νέα γενιά υπερασπιστών της οικουμενικότητας είναι ανώφελο να είναι αντίπαλη εξίσου με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπως ακριβώς είναι ανώφελο να είναι φίλη εξίσου με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Κίνα [...]
Οι δύο καθηγητές του πανεπιστημίου Ca’ Foscari της Βενετίας ορθά εμμένουν στην οικουμενικότητα. Δηλαδή στην «πρώτη εντολή» για να επικρατήσει η κατά Ούλριχ Μπεκ αναστοχαστική νεωτερικότητα. Για στήριγμα, ελπίζουν στους agents της κλασικής θεωρίας της «αδύνατης επανάστασης», στους δρώντες υποκειμενικούς παράγοντες: Σε μια ενεργοποίηση και «ένωση των “κολασμένων της γης” με τους “κολασμένους” του ψηφιακού κόσμου», γράφουν. Παραβλέπουν όμως, ότι τα ίδια τα συστήματα της οικονομίας και πολιτικής à l'américaine προσκρούουν σε εμπόδια συστημικής φύσης [...] αδυνατούν να αλληλεπιδρούν λειτουργικά με το εξωτερικό περιβάλλον τους, δηλαδή με την εξωτερική φύση και με την «φύση του ανθρώπου». Το επιχειρηματικό και ενεργειακό μοντέλο των ΗΠΑ με την εμμονή στα ορυκτά καύσιμα, έχουν μείνει στην εποχή των Rockfeller, πράγμα που οδηγεί διαρκώς σε αλλεπάλληλες κρίσεις, ενεργειακές και οικονομικές, στους αποτυχημένους πολέμους των ΗΠΑ, σε εμμονικά αδιέξοδα με την πετρελαιοφόρο Μέση Ανατολή [...]
Στον πραγματικό κόσμο δεν διακρίνεται πουθενά ούτε το φιλελεύθερο «τέλος της ιστορίας» του Φουκουγιάμα, ούτε κάποιο «υποκείμενο της ιστορίας» ή «επαναστατικό υποκείμενο», όπως προσδοκούσαν άλλοι. Όμως ποτέ δεν λείπει η διυποκειμενικά δημιουργούμενη ορθολογικότητα στον κόσμο της πραγματικής ζωής των ανθρώπων, η οποία, αργά ή γρήγορα, γεννά δική της πολιτική ισχύ. Έτσι μπορεί να νοείται και η «νέα γενιά δια-κρατικών, δια-θεσμικών και δια-συστημικών αγωνιστών», στην οποία ελπίζουν οι δύο συγγραφείς, για «να οικοδομήσει την καθολικότητα που λείπει, ξεκινώντας από κάτω» [...] Η νέα γενιά υπερασπιστών της οικουμενικότητας είναι ανώφελο να είναι αντίπαλη εξίσου με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπως ακριβώς είναι ανώφελο να είναι φίλη εξίσου με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Κίνα [...]
Γ. Ρ.
by Giorgio Cesarale and Matteo Pasquinelli
How are technology, geopolitics - and theology - involved into the strategic thinking of the “intellectual guides" behind the MAGA movement, such as Silicon Valley billionaire and financier of Vice President J.D. Vance, Peter Thiel?
The division of the planet into “great spaces” - watertight spheres of influence controlled by major powers - is their new blueprint for addressing the inability of the United States to maintain global hegemony. Driven by a fear of China, Thiel draws upon the ideas of Carl Schmitt - the “Crown Jurist of the Third Reich” - regarding the geopolitical structure of the global order. He proposes two organizing principles: (1) the acceleration of technology, free from political oversight, and (2) “Schmittian” hostility. He views these as antidotes and bulwarks against the “absolute evil” that threatens the U.S. economic model, its oligarchies, and its tax havens. He defines this “absolute evil” as “global government” - that is, a world order governed by universally applicable rules. Furthermore, Thiel does not hesitate to employ Apocalyptical theological concepts as a foundation for his vision, doing so in a manner that is decidedly obscurantist. He brings the Antichrist, the Katechon (the Restrainer), and Armageddon into the mix; and, if push comes to shove, he finds the latter preferable to the Antichrist of a “One World” order.
The two professors from Ca’ Foscari University in Venice rightly insist on universality - that is, on the “first commandment” necessary to allow what Ulrich Beck termed “reflexive modernity” to prevail. For support, they look to the agents of the classical theory of the “impossible revolution” - that is, to the active, subjective forces: they envision an activation and a “union of the «wretched of the earth» with the «wretched» of the digital world”.
The division of the planet into “great spaces” - watertight spheres of influence controlled by major powers - is their new blueprint for addressing the inability of the United States to maintain global hegemony. Driven by a fear of China, Thiel draws upon the ideas of Carl Schmitt - the “Crown Jurist of the Third Reich” - regarding the geopolitical structure of the global order. He proposes two organizing principles: (1) the acceleration of technology, free from political oversight, and (2) “Schmittian” hostility. He views these as antidotes and bulwarks against the “absolute evil” that threatens the U.S. economic model, its oligarchies, and its tax havens. He defines this “absolute evil” as “global government” - that is, a world order governed by universally applicable rules. Furthermore, Thiel does not hesitate to employ Apocalyptical theological concepts as a foundation for his vision, doing so in a manner that is decidedly obscurantist. He brings the Antichrist, the Katechon (the Restrainer), and Armageddon into the mix; and, if push comes to shove, he finds the latter preferable to the Antichrist of a “One World” order.
The two professors from Ca’ Foscari University in Venice rightly insist on universality - that is, on the “first commandment” necessary to allow what Ulrich Beck termed “reflexive modernity” to prevail. For support, they look to the agents of the classical theory of the “impossible revolution” - that is, to the active, subjective forces: they envision an activation and a “union of the «wretched of the earth» with the «wretched» of the digital world”.
Yet, they overlook the fact that the very systems of economy and politics à l'américaine run up against obstacles of a systemic nature; they are fundamentally unable to interact in a functional way with their external environment - that is, with the natural world and with “human nature”. The US business and energy model, with its fixation on fossil fuels, remains stuck in the era of the Rockefellers - a state of affairs that consistently leads to recurring energy and economic crises, failed US wars, and persistent, dead-end entanglements with the oil-rich Middle East [...]
In the real world, one finds neither Fukuyama’s liberal “end of history” nor any “subject of history” or “revolutionary subject”, as others had anticipated. Yet, within the realm of people’s actual lives (Lebenwelt), there is always an intersubjectively generated rationality at work - one that, sooner or later, gives rise to its own political power. This is how one might understand the “new generation of transnational, trans-institutional and trans-systemic partisans” - a group in whom the two authors place their hope - tasked with building “the missing universal from below” [...] And it is futile for this new generation of defenders of universality to position itself as equally adversarial to both the US and Europe, just as it is equally futile for it to seek to be equally friendly to the US, Europe and China [...]
