H πραγματικότητα εκδικείται: Μετά τα εμπρηστικά πρωτοσέλιδα για συλλαλητήρια και για σκάνδαλα, η προσοχή των εγχώριων ΜΜΕ και της δημόσιας συζήτησης στρέφεται τώρα στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στη Μέση Ανατολή. Τα γεγονότα, μια φορά ακόμη, έρχονται να υπενθυμίσουν τα αυτονόητα σε όσους συνηθίζουν να παραβλέπουν τα αυτονόητα: Η μακροχρόνια εμμονή πολλών πολιτευόμενων και πολιτικολογούντων να επικεντρώνονται στον ελλαδικό μικροκομματικό τους κόσμο (άν και με την κρίση τούς απέμεινε μόνον ένας μικρόκοσμος παρεών και μικροπελατειών της μιας ή της άλλης ομάδας νομής του κράτους), να βλέπουν το δάχτυλο που δείχνει προς τον ουρανό την ώρα που το φεγγάρι και άλλα ουράνια σώματα κάνουν ή ετοιμάζονται να κάνουν τούμπες, είναι πολιτικά ανόητη και δυνητικά αυτοκαταστροφική.
Η παρατήρηση προφανώς ισχύει για την κομματική ή παραταξιακή φανατική τύφλωση όσων (όλο και λιγότερων, ευτυχώς) θεωρούν τον πολιτικό ή ιδεολογικό ή ταξικό αντίπαλο ως εσωτερικό εχθρό.
Ισχύει όμως εξίσου και για όσους επικεντρώνονται εμμονικά σε δευτερεύουσες πολιτικές ή κοινωνιοψυχολογικές «μάχες» για τη διαχείριση συμβόλων, φαντασιακών ταυτοτήτων και ιστορικών αφηγήσεων, με γείτονες που δεν εγκυμονούν πραγματικούς γεωπολιτικούς ή άλλους κινδύνους, τη στιγμή που από άλλες πλευρές μας επισείεται ως φόβητρο το μεσανατολικό χάος.
Όμως, μέσα στην απειλή να μεταφέρουν το χάος και εδώ, σε δικά μας μέρη, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, δηλαδή στην Ευρώπη, κρύβεται ένας γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός εκβιασμός πολύ πιο μεγάλος απ' όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και δεν εκβιάζουν μόνον την Ελλάδα οι νοσταλγοί της μιας από τις τρείς αυτοκρατορίες που χάθηκαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο εκβιασμός έχει ως στόχο να τους παραχωρηθεί ως ζώνη επιρροής αυτοκρατορικού τύπου - ή ακριβέστερα ως προνομιακό πεδίο συγκυριαρχίας μαζί με άλλες περιφερειακές ή και πιο απόμακρες δυνάμεις, ο γεωπολιτικός χώρος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο που μένει «ακυβέρνητος» εξαιτίας της απόσυρσης των ΗΠΑ.
Η παρατήρηση προφανώς ισχύει για την κομματική ή παραταξιακή φανατική τύφλωση όσων (όλο και λιγότερων, ευτυχώς) θεωρούν τον πολιτικό ή ιδεολογικό ή ταξικό αντίπαλο ως εσωτερικό εχθρό.
Ισχύει όμως εξίσου και για όσους επικεντρώνονται εμμονικά σε δευτερεύουσες πολιτικές ή κοινωνιοψυχολογικές «μάχες» για τη διαχείριση συμβόλων, φαντασιακών ταυτοτήτων και ιστορικών αφηγήσεων, με γείτονες που δεν εγκυμονούν πραγματικούς γεωπολιτικούς ή άλλους κινδύνους, τη στιγμή που από άλλες πλευρές μας επισείεται ως φόβητρο το μεσανατολικό χάος.
Όμως, μέσα στην απειλή να μεταφέρουν το χάος και εδώ, σε δικά μας μέρη, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, δηλαδή στην Ευρώπη, κρύβεται ένας γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός εκβιασμός πολύ πιο μεγάλος απ' όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και δεν εκβιάζουν μόνον την Ελλάδα οι νοσταλγοί της μιας από τις τρείς αυτοκρατορίες που χάθηκαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο εκβιασμός έχει ως στόχο να τους παραχωρηθεί ως ζώνη επιρροής αυτοκρατορικού τύπου - ή ακριβέστερα ως προνομιακό πεδίο συγκυριαρχίας μαζί με άλλες περιφερειακές ή και πιο απόμακρες δυνάμεις, ο γεωπολιτικός χώρος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο που μένει «ακυβέρνητος» εξαιτίας της απόσυρσης των ΗΠΑ.
