Μπουτάρης

«Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι
Να μή τολμήσεις να τη δείς ποτέ απ' τη στεριά»

Νίκος Καββαδίας, Θεσσαλονίκη ΙΙ, από το Tραβέρσο, 1979) 

 

Όλα αυτά άρχισαν στον Μεσοπόλεμο, όταν πολιτικές δυνάμεις που όλοι γνωρίζουμε έβαλαν τα δυνατά τους για να αλλάξουν την φυσιογνωμία της «περιπόθητης πόλης» (Π. Ριζάλ ή Ι. Νεχαμάς) και να την κάνουν τόπο του πογκρόμ του Κάμπελ, επίκεντρο της υπόθεσης Πολκ, πόλη της Συμμορίας της Καρφίτσας και της δολοφονίας Λαμπράκη. Τώρα, όπως και στη δεκαετία του 1990, πολλοί πάσχισαν να της κληροδοτήσουν ως έμβλημα για τον 21ο Αιώνα τα συλλαλητήρια για τα «Σκόπια». Εν ολίγοις, η Θεσσαλονίκη του Καλού Στρατιώτη Αγίου Δημητρίου, της Αμύνης και της Φεντερασιόν, έγινε και πόλη του παρακράτους, κομβικός τόπος εκείνης της Σκοτεινής Ευρωπαϊκής Ηπείρου για την οποία μας μίλησε ένας υμνητής αυτής της πόλης, ο Μαρκ Μαζάουερ - όπως η άλλη Πόλη των Φαντασμάτων, η «Χρυσή Πράγα» του Καλού Βασιλιά Βέντσεσλας, του Κέπλερ και του Κάφκα είναι και η πόλη των εκπαραθυρώσεων για πολιτικούς λόγους. Από το 1419 μέχρι το 1948 μετράει τρεις.
Ο Γιάννης Μπουτάρης ως δήμαρχος είχε και αρνητικές πλευρές. Όπως π.χ. τις επιδείξεις νομιμοφροσύνης σε απατηλά σύμβολα ενός αμφισβητήσιμου πολιτισμικού φιλελευθερισμού της εποχής μας. Αλλά πίσω από αυτά σέρνονται και πολλοί άλλοι. Βλέπουμε π.χ., εδώ μερικές δεκαετίες, μια «πολιτισμική Αριστερά» που εγκατέλειψε το έργο εφ'ω ετάχθη και κάνει διαχείριση συμβόλων, αντί να κάνει, ως ώφειλε, διαχείριση της πραγματικότητας με τρόπο ώστε να διαπλάθονται και ενδυναμώνονται μέσα στον πραγματικό κόσμο δυνάμεις που τον αλλάζουν προς το καλύτερο.
Όμως παρόλα αυτά - και ευτυχώς - σφραγίδα στη θητεία του Δημάρχου μπήκε όλη η δυσεύρετη πια καταγωγική επιμονή και πολύτιμη ξεροκεφαλιά του Βλάχου από το Νυμφαίο - οι Βλάχοι φημίζονται ως αγύριστα κεφάλια. Έτσι και μόνον έτσι, αυτός δεν εγκατέλειψε το δύσκολο έργο εφ'ω ετάχθη και κατάφερε με τρόπο θαυμαστό να αποκαταστήσει πολλή διαταραγμένη ισορροπία.

Λούλα Αναγνωστάκη (1928 - 8 Οκτωβρίου 2017)

από τα Θεατρικά Τετράδια (έκδοση της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» / Θέατρο «Αμαλία» Θεσσαλονίκη), τεύχος 43, Νοέμβριος 2004: Η Λούλα Αναγνωστάκη της Πόλης και της Νίκης

(→ pdf - ολόκληρο το τεύχος ←)

Στο τεύχος αυτό είχαν αναδημοσιευτεί κείμενα του παλιότερου τεύχους 3 των Θεατρικών Τετραδίων (Μάρτιος 1980, → pdf - ολόκληρο το τεύχος ←) με την ευκαιρία των παραστάσεων του θεατρικού έργου της Λούλας Αναγνωστάκη Η Νίκη, στα πλαίσια των λθ' Δημητρίων (5-7 Νοεμβρίου 2004) από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».

Μετά το βιογραφικό της Λούλας Αναγνωστάκη, ο Τάσος Λιγνάδης, ο Αντώνης Μοσχοβάκης, ο Νίκος Μπακόλας και η ίδια η Λ. Αναγνωστάκη, γράφουν για το θεατρικό έργο Η Νίκη. Είναι το χρονικό μιας οικογένειας η οποία, όπως σημείωνε στο πρόγραμμα η Αναγνωστάκη, «ξεκίνησε από τα βόρεια της Μακεδονίας, πέρασε από κάποια συνοικία του Πειραιά για να τελειώσει στη Γερμανία». Είναι ένα «δράμα σπαρακτικό, κρεουργημένων ανθρώπων, δράμα ξεριζωμού κι αποτομής από τον ομφάλιο λώρο μιας μάνας πατρίδας», έγραφε ο Α. Μοσχοβάκης σε κριτική του στην Ελευθεροτυπία. Και στη συνέχεια: «Αποσιωπά ταπεινόφρονα την ουσία η συγγραφέας όταν λέει ότι το θέμα της “δεν είναι το μεταναστευτικό”. Είναι το μεταναστευτικό, αλλά στην άλλη όψη, την πιο ανατριχιαστική, στο ιλιγγιακό,  ανθρώπινο βάθος του».

 - για μεγέθυνση και ευκολότερη ανάγνωση, click στα παρακάτω κείμενα - εικόνες -

Παρίσι, Αιγαίο, Άγκυρα, Αίγυπτος, Δαμασκός...

Α. Ιδεολογίες.

Στην εποχή που συνέβαιναν και στην Ελλάδα πραγματικές ιδεολογικές διαμάχες, όποιος αποκαλούσε ψευδή συνείδηση την εμμονή σε ιδεολογίες άκαμπτες και ανεπίδεκτες επικοινωνίας με την πραγματικότητα, γνώριζε γιατί είναι ψευδής: επειδή, εκτός των άλλων, είναι «συνείδηση» που δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποκτήσει. Λόγου χάρη, υπάρχουν ιδεολογίες που προπαγανδίζουν πως θέλουν να καθαρίσουν τον κόσμο από το κακό, δεν συνειδητοποιούν όμως ότι στην πράξη οι ίδιες αντιπροσωπεύουν το κακό. Μυρίζουν καμένο ανθρώπινο κρέας. 

Δυστυχώς είναι πολλές. Μια προφανής είναι το κακό που αντιμετωπίζουμε τώρα, ο στρατευμένος, φανατικός πολιτικός ισλαμισμός. Άλλη, με πιο διακριτικό και εκλεπτυσμένο αλλά εξίσου ανορθολογικό τρόπο, είναι ο (δυτικός ή άλλος) αντι-ισλαμισμός. Αυτός εφαρμόζει την αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης και θεωρεί  τα παιδάκια που πνίγονται στις σάπιες βάρκες της μετανάστευσης ως συνυπεύθυνα για τα εγκλήματα κάποιων συμπατριωτών τους ή «ομόθρησκων» (τι θρησκεία μπορεί να έχει άραγε ένα παιδί;). Βέβαια, από την ίδια αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης απορρέουν και οι πιο άκακοι ανορθολογισμοί, όπως π.χ. εκείνων που θεωρούν την Άνγκελα Μέρκελ (η οποία γεννήθηκε το 1954) συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα των Ναζί.

Petrarcameister: Πόλεμος των Χωρικών, Γερμανία, 15ος αιώνας

Μάης 1936: Η ζωή και ο θάνατος του Τάσου Τούση, του ανθρώπου που έγινε σύμβολο

Η εποχή κοινωνικής και πολιτικής κρίσης του  Μεσοπολέμου, δοσμένη μέσα από την πορεία ενός ανθρώπου

  
της Ρούλας Γκόλιου

    

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Χορτιάτης 570" (φύλλο 570 - καλοκαίρι 2013)

και στην ομώνυμη ιστοσελίδα

 

Η ζωή του Τάσου Τούση

Ο Τάσος Τούσης γεννήθηκε στο Ασβεστοχώρι το 1906, ανήμερα πρωτοχρονιά. O παππούς του, ο γερο Τούσης είχε μαζέψει από βραδίς στο πατρικό το σπίτι, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε χρόνο, τα 6 παιδιά του, τις νύφες του, τους γαμπρούς του και τα εγγόνια του για να γιορτάσουν μαζί τον ερχομό του καινούργιου χρόνου. Σαν ήρθε ο καινούργιος χρόνος έκοψαν τη βασιλόπιτα κι ο γέρο Τούσης μοίρασε τα κομμάτια σε όλους για να δουν σε ποιον θα πέσει το φλουρί. Η Κατίνα, η νύφη του, γυναίκα του Γιώργου, δεν πρόλαβε να ψάξει για το φλουρί. Την έπιασαν οι πόνοι της γέννας. «Απόψε θα γεννήσω», είπε στον άνδρα της κι εκείνος την πήρε, την πήγε στο δωμάτιό τους κι έτρεξε να φωνάξει τη μαμή. Ως το πρωί η Κατίνα γέννησε ένα όμορφο και υγιές αγοράκι. 

Το πρωί της πρωτοχρονιάς, μετά τη λειτουργία, το Τουσέικο γέμισε κόσμο. Ο παππούς συνήθιζε να καλεί εκείνη τη μέρα για κεράσματα κι ευχές τον παπά του χωριού, τους ψάλτες, τον καντηλανάφτη, όλη τη δημογεροντία, φίλους και συγγενείς. Την ώρα που τσούγκριζαν τα ποτήρια κι εύχονταν ο ένας τον άλλο «καλή χρονιά» μπαίνει ο Γιώργος στο δωμάτιο, ξαναμμένος και χαρούμενος. «Η Κατίνα γέννησε! Γέννησε αγοράκι!» φώναξε. Παππούς και γιαγιά παράτησαν τους καλεσμένους κι έτρεξαν να δουν το νεογέννητο. Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας αλλά το πρώτο αγόρι. Ο παππούς  κρέμασε με καμάρι στα φασκιά του μωρού ένα μαλαματένιο σταυρό και στη νύφη του, την Κατίνα, έδωσε μια χρυσή λίρα.  Η γιαγιά η Τούσαινα κρέμασε στο μωρό ένα φλουρί κωσταντινάτο. Το μωρό αυτό θα είναι πολύ τυχερό, είπαν όλοι. Αφού γεννήθηκε ανήμερα πρωτοχρονιά, χώμα θα πιάνει και μάλαμα θα γίνεται...   

Αποχαιρετισμός στη λίμνη

για την Κορώνεια ή λίμνη του Αγίου Βασιλείου  

→ Google Maps

του Γιώργου Β. Ριτζούλη 

 

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Χορτιάτης 570», φύλλο 156 - καλοκαίρι 2013

 αναδημοσιεύεται από την ηλεκτρονική της έκδοση - ιστοσελίδα «Χορτιάτης 570» :

Αποχαιρετισμός στη λίμνη του Αγίου Βασιλείου

 

Ακόμη και τώρα, τον κόσμο όπου έζησα σαν παιδί και μέσα του μεγάλωσα, δύσκολα μπορώ να τον φαντασθώ χωρίς νερά. Στο Ασβεστοχώρι υπήρχαν βρύσες που έτρεχαν ελεύθερες, όπως η Πόποβα, «η βρύση του παπά». Ήταν κοντά στην εκκλησία, δυο βήματα από το σπίτι μου. Είχε το πιο καλό νερό στο χωριό, αυτό που πίναμε. Δεν βρίσκεται μακριά η πηγή απ’ όπου ανάβλυζε. Υπήρχαν και πολλές άλλες πηγές με πόσιμο νερό, τρεχούμενο, όχι μακριά από τα τελευταία σπίτια. Μια ήταν σε μια ρεματιά κάτω από την Αγία Παρασκευή, ανάμεσα στους κράταιγους με τα κόκκινα «κερασάκια», εκεί που στήναμε τον Σεπτέμβριο ξόβεργες και παγίδες, για να πιάσουμε καρδερίνες, σκαθιά και φανέτα.

Νόρα Αναγνωστάκη (1930 - 31 Δεκεμβρίου 2013)

από τα γραπτά της Όλγας Σελλά

(Νόρα Αναγνωστάκη: Μία ζωή αφιερωμένη στην κριτική σκέψη - «Καθημερινή» 31.12.2013

Έφυγε η Νόρα Αναγνωστάκη - περιοδικό και ιστότοπος «Ο Αναγνώστης»)

Νόρα Αναγνωστάκη 

(Φωτο: Γ.Κ., Μάρτιος 1998, 

σπίτι των Δ. Δασκαλόπουλου 

και Μαρίας Στασινοπούλου - 

από το "Εντευκτήριο")

«Τη Νόρα Αναγνωστάκη δεν τη διακρίνει η πληθωρικότητα. Το δημιουργικό έργο της, αποκλειστικά κριτικό και στοχαστικό, αυτό που βλέπουμε συγκεντρωμένο στη “Διαδρομή”, θα το ονόμαζα μινιμαλιστικό, χρησιμοποιώντας έναν όρο της μουσικής, όχι μόνο λόγω μεγέθους, αλλά λόγω μιας αίσθησης της οικονομίας και λόγω της επίμονης και σε βάθος διερεύνησης ενός αρχικού σχεδίου. Το εξίσου δημιουργικό μεταφραστικό έργο της χαρακτηρίζεται και αυτό όχι από ποσότητα, αλλά από την εκλεκτικότητα των μεταφραστικών επιλογών της». Αυτά έγραφε, μεταξύ πολλών άλλων, η πανεπιστημιακός Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου στο βιβλίο της «Η γραφή και η βάσανος», για την κριτικό λογοτεχνίας, δοκιμιογράφο και μεταφράστρια, Νόρα Αναγνωστάκη, που έφυγε από τη ζωή την τελευταία μέρα του 2013...

Δεκαοχτώ Κείμενα 1970

Νόρα Αναγνωστάκη, 

Μανόλης Αναγνωστάκης 

(από video του Γιώργου Κορδομενίδη)

«Ιστορική μνήμη» ή κρίση αμνησίας; Θεσσαλονίκη, Πλατεία Ελευθερίας.

του Ευάγγελου Χεκίμογλου

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Αυγή", 26.11.2013

αναδημοσίευση Red NoteBook

 

Στη Θεσσαλονίκη διεξήχθη ένας «αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανάπλαση» μιας κεντρικής πλατείας, της πλατείας Ελευθερίας.

Η συμμετοχή «επιφυλάχθηκε σε συγκεκριμένη επαγγελματική κατηγορία» (σύμφωνα με την αργκό της προκήρυξης), ήτοι αρχιτέκτονα, μηχανολόγο και αρχιτέκτονα τοπίου ή γεωπόνο ή δασολόγο. Υποβλήθηκαν 131 συμμετοχές και πενταμελής επιτροπή αρχιτεκτόνων επέλεξε τις καλύτερες και τις βράβευσε.

Μεταξύ των 15 παραμέτρων που έθεσε η προκήρυξη του διαγωνισμού ήταν και η «ανάδειξη της ιστορικής μνήμης της πλατείας». 

O Τρίτος Δρόμος με τον Τρίτο Τομέα

του Γιάννη Μπουτάρη

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Καθημερινή" 29 Iουλίου 2013

αναδημοσιεύθηκε στις ιστοσελίδες "αριστερή στρουθοκάμηλος", "μεταρρύθμιση",  "dim/art"

αξίζει να  γίνει αντικείμενο προσεκτικής σκέψης και αναλυτικής συζήτησης

Πρόσφατα το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος οργάνωσε ένα υψηλού επιπέδου συνέδριο για τον ρόλο του μη-κερδοσκοπικού τομέα, γνωστού και ως Τρίτου Τομέα, στη δημιουργία μιας κοινωνίας πρόνοιας. Μιας κοινωνίας πρόνοιας που συμπληρώνει και συνυπάρχει με το κράτος πρόνοιας. Η συζήτηση αυτή όμως για την κοινωνία πρόνοιας ξεπερνά την πρωτοβουλία του συγκεκριμένου Ιδρύματος. Διότι είναι μια συζήτηση που αφορά τη συλλογική μας ικανότητα να παράγουμε, σε βιώσιμο κόστος και αποδεκτή ποιότητα, τα δημόσια αγαθά που τόσο έχουμε ανάγκη. Είναι μια συζήτηση που πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά του δημόσιου διαλόγου και της αναπόφευκτης πολιτικής αντιπαράθεσης.

Θα αρχίσω λέγοντας ότι ναι μεν έχουμε εμφανώς αποτύχει να κατασκευάσουμε ένα αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας, έχουμε αποδείξει όμως στο πρόσφατο παρελθόν την ικανότητα να κατακτήσουμε υψηλό βαθμό συλλογικής πρόνοιας σε αναρίθμητες ελληνικές κοινότητες.

Εκτός ευρωπαϊκής τροχιάς

του Νίκου Ξυδάκη
αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Καθημερινή", 13 Iουλίου 2013 και την ιστοσελίδα βλέμμα
Η ανακοινωθείσα πώληση των μεγάλων εταιρειών υδάτων, ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, εντός του τελευταίου τριμήνου του έτους, πρέπει να συνεκτιμηθεί μαζί με τις πρόσφατες δηλώσεις του επιτρόπου Ελεύθερης Αγοράς, Μισέλ Μπαρνιέ, και τις προτροπές του απελθόντος επικεφαλής του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Πριν από μερικές ημέρες ο επίτροπος Μπαρνιέ, απαντώντας στην ευρωπαϊκή οργάνωση Right2Water, δήλωσε: «Η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις της Ε.Ε., δεν υπήρξε ποτέ πραγματικότητα». Η οργάνωση είχε συγκεντρώσει 1,5 εκατομμύριο υπογραφές, ζητώντας από την Ε.Ε. να μην ιδιωτικοποιήσει τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης. Ο κ. Μπαρνιέ υποσχέθηκε ότι θα εισηγηθεί να εξαιρεθεί το πόσιμο νερό από τις ιδιωτικοποιήσεις και είπε ότι αντιλαμβάνεται γιατί εξαγριώνονται οι πολίτες όταν ακούνε πως οι υπηρεσίες ύδρευσης θα ιδιωτικοποιηθούν. Ηταν σαφής.

Δ. Ν. Μαρωνίτης: «Κρατείστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μη φοβάστε όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν»

 της Βίκυς Χαρισοπούλου
 
Δημοσιεύθηκε στο (©) Αθηναικό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Αναδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Πολιτική Επιθεώρηση

«Κρατείστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ΄ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε. Μη φοβάστε τους ανθρώπους που έχουν ρωμαλέα πάθη. Όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν. Απομονώστε όσους σας χαμογελούν, και όταν τους δίνεις το χέρι δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να το σφίξουν».
Είναι μερικά μόνο από τις υποδείξεις -συμβουλές - παρακαταθήκη γνώσης και ιδεολογίας ζωής, που άφησε στο πολυπληθέστατο κοινό - πρώην «φυσικούς» αλλά και ιδεολογικά μαθητές του - ο καθηγητής Δ. Ν. Μαρωνίτης, ως το δικό του ιδεολογικό «αντίδωρο» στην «απρόβλεπτη τιμή από τη γενέθλια πόλη», όπως είπε.
Τα παραπάνω σπαράγματα του λόγου του προέρχονται από επιφυλλίδα του που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 26/10/1974, λίγους μήνες μετά την πτώση της χούντας, και συγχρόνως με την επιστροφή του στην καθηγητική του έδρα απ' όπου το δικτατορικό καθεστώς τον είχε βίαια απομακρύνει. «Δεν υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις από τότε», συμπλήρωσε ο καθηγητής. «Θα διαφοροποιούσα ίσως μόνο τον ορισμό του φασισμού και θα τον προσδιόριζα για το σήμερα ως: Φασισμός είναι να σε ρωτούν δημοσίως για την ιδιωτική σου ζωή και να σε ανακρίνουν ιδιωτικά για τις δημόσιες πράξεις σου».  

Το νερό της Θεσσαλονίκης πωλείται; Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης

 από την ιστοσελίδα της Κίνησης 136

            

Επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν οτι σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση, αυτή συνοδεύθηκε από υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, αύξηση της απώλειας νερού, υποβάθμιση των υποδομών και αύξηση των τιμών.

Εδώ και 20 χρόνια, οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών παροχής νερού, αντιμετωπίζοντας το νερό ως εμπόρευμα, υποσχέθηκαν παγκόσμια αυξημένες επενδύσεις και μεγάλη αποτελεσματικότητα στη διαχείριση του νερού παγκόσμια. Έτσι, το 2010, το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού είχε νερό από ιδιωτικές εταιρείες. Ποιά ήταν λοιπόν τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης; 

Από μια έρευνα για την ιδιωτικοποίηση στις ΗΠΑ, κατά την οποία εξετάσθηκαν τα 10 μεγαλύτερα συστήματα ύδρευσης στις ΗΠΑ, προέκυψε ότι έπειτα από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, οι τιμές αυξήθηκαν 3 φορές πάνω από τον πληθωρισμό και οι λογαριασμοί νερού των νοικοκυριών κατά μέσο όρο τριπλασιάσθηκαν στα πρώτα 10 χρόνια. Παρόμοια, μια έρευνα της ίδιας της Παγκόσμιας Τράπεζας κατέληξε ότι παγκόσμια το μοντέλο της σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού (ΣΔΙ) απέτυχε να μειώσει τα τιμολόγια νερού και να αυξήσει τις επενδύσεις σε υποδομές νερού .

Οι πόλεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν τις αποτυχίες της ιδιωτικοποίησης του νερού. Η άνιση πρόσβαση, η αθέτηση υποσχέσεων, οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι και τα σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους, ωθούν τους δήμους και τους πολίτες να ξαναπάρουν τον έλεγχο αυτής της βασικής υπηρεσίας. Ακόμα και το Παρίσι, που ήταν το διεθνές σύμβολο της ΣΔΙ, το 2010 επιστρέφει σε δημόσια διαχείριση και σε ένα χρόνο εξοικονόμησε 35 εκατομμύρια ευρώ και μείωσε 8% τις τιμές. Ύστερα από δεκαετίες ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, οι πόλεις στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο εγκαταλείπουν πλέον την ιδιωτική διαχείριση (Βερολίνο, Μόναχο, Στουτγάρδη, Παρίσι, Γκρενόμπλ, Μπορντώ, Τουλούζ, Μονπελιέ, Μασσαλία, Λιλ, Βρέστη, Μπουένος Άιρες, Ατλάντα, Γιοχάνεσμπουργκ, Κοτσαμπάμπα κλπ).

H Θεσσαλονίκη μετά την εκατοστή επέτειο της απελευθέρωσης: Προς μια εποχή μειωμένων προσδοκιών ;

Για τα προβλήματα μπροστά στα οποία βρίσκεται η Θεσσαλονίκη ως πολεοδομικό σύνολο, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωσή της, έχουν ήδη γραφεί και ειπωθεί πολλά. Ένα σκέλος αφορά τις προοπτικές της πόλης στη σημερινή εποχή ισχνών αγελάδων. Το άλλο έχει να κάνει με δυσλειτουργίες ή δυσμορφίες του αστικού χώρου, που έχουν διαπιστωθεί πολύ πριν αρχίσει η οικονομική κρίση, αλλά τώρα, με τη στενότητα πόρων, φαίνονται ακόμη πιο δυσεπίλυτες.

Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι οι ακραίες εκδηλώσεις πολεοδομικού εκτροχιασμού που συνήθως μονοπωλούν τη συζήτηση. Το πιο σημαντικό (και πιο καταστροφικό), είναι ότι η Θεσσαλονίκη μεγαλώνοντας, μεταβλήθηκε άκριτα και “απορρυθμίστηκε” ως πόλη, με σχετικά αργούς ρυθμούς, αλλά συνεχώς, σταθερά, χωρίς στάση ή παλινδρόμηση, εδώ και περίπου 80 χρόνια. Για το λόγο αυτό, ο έμφυτος συντηρητισμός του δημότη για ότι αφορά τον χώρο της καθημερινής του ζωής, το «ένστικτο αυτοσυντήρησης» του κατοίκου, δεν μπορούσε ν’ αφυπνισθεί, όπως αφυπνίζεται παντού στον κόσμο με αφορμή αιφνίδια καταστροφικά γεγονότα.