Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Μυρίζει εκλογές: Οι δυνατότητες και το κύριο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

 του Νιλς Καντρίτσκε

Η κατάληξη από το άρθρο του Niels Kadritzke
στο © NachDenkSeiten (27 Νοεμβρίου 2014)


   
Μετά την ανεδαφική εξαγγελία του πρωθυπουργού, για έξοδο από τους περιορισμούς που επιβάλλει το «Μνημόνιο» η προσγείωση ήλθε άσχημα, τόσο πολιτικά όσο και στην κεφαλαιαγορά. Η Ελλάδα θα χρειασθεί και στο άμεσο μέλλον «προληπτική χρηματοδοτική στήριξη» από τον Ευρωπαικό Μηχανισμό Σταθερότητας, γεγονός που συνεπάγεται νέες αναγκαστικές υποχρεώσεις. Η μελλοντική «έξοδος στις αγορές» για αναχρηματοδότηση, θα είναι εφικτή μάλλον μόνον με την συνεγγύηση των εταίρων μας της Ευρωζώνης.
Ο δημοσιογράφος Niels Kadritzke, καλός
γνώστης της Ελληνικής πολιτικής, αναφέρεται στα πολιτικά και διαπραγματευτικά λάθη της κυβέρνησής μας, στην εμμονή των δύο «συστημικών» κομμάτων στο πελατειακό σύστημα και στην άρνησή τους για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό και η ανικανότητα της γραφειοκρατικού διοικητικού μηχανισμού, μοιάζουν πια ανυπέρβλητα εμπόδια για την ανάκαμψη υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες: «χωρίς μεταρρυθμίσεις η έξοδος απο την κρίση είναι αδύνατη», λέει ο Καντρίτσκε. Με αυτό το αδιέξοδο (και την εκκρεμότητα της εκλογής Προέδου), οι πρόωρες εκλογές φαίνονται τώρα πιθανές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερή σχετική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη δυσκολία του να βρεί αξιόπιστους συμμάχους για κυβερνητική λύση. Όμως το ουσιαστικό ζήτημα κατά τον Καντρίτσκε είναι το προγραμματικό: Πως θα μπορούσε μια κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ να επιτύχει εκεί όπου απέτυχε η σημερινή, δηλαδή στη μεταρρύθμιση και ανανέωση ενός συστήματος που είναι φανερά δυσλειτουργικό και ακραία άδικο απο κοινωνική άποψη;
   
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το πώς, με πόσες εκλογικές αναμετρήσεις και με ποιά εκλογική νομοθεσία είναι δυνατή μια αυτοδύναμη κυβέρνησή του. Είναι μάλλον το ερώτημα, πώς ένα αριστερό κόμμα μέσα σε μια τέτοια βαθιά οικονομική κρίση μπορεί να οργανώσει μια κοινωνική πλειοψηφία εναντίον των παλιών, αναξιόπιστων πολιτικών δυνάμεων χωρίς να μοιράζει ψεύτικες υποσχέσεις. Σε μια τέτοια κατάσταση, είναι ζωτικής σημασίας να ξεκινά κανείς από την πραγματικότητα, δηλαδή να περιγράψει την κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας έτσι όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι. Αυτό είναι σημαντικό, όχι μόνο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί - δικαίως - τον συνασπισμό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση των αλόγιστων υποσχέσεων και των ματαιωμένων success stories. Εκτός των άλλων, ένα αριστερό αντίπαλο πρόγραμμα που βασίζεται στην ειλικρινή ενημέρωση και στην νηφάλια καταγραφή της πραγματικότητας είναι προπάντων σημαντικό για να αποφευχθούν οι απογοητεύσεις. Η τιμιότητα είναι η πιο ανθεκτική στο χρόνο. Ενώ σε περίπτωση ανεντιμότητας, η νέμεσις έρχεται αρκετά γρήγορα. Εάν η πολιτική μιας κυβέρνησης υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει επειδή έδωσε υποσχέσεις ασυμβίβαστες με την πραγματικότητα, η οποιαδήποτε προοπτική της δημοκρατικής Αριστεράς στην Ελλάδα θα καταστραφεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. 
O A. Τσίπρας και οι B. Riexinger, G. Gysi, O. Lafontaine, S. Wagenknecht 
του κόμματος Die Linke στο Μνημείο των Σοσιαλιστών (Βερολίνο)

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Πωλ Κρούγκμαν: Γιατί δεν χτύπησε ο συναγερμός πριν την κρίση; Η «στιγμή Μίνσκυ»

δημοσιεύτηκε στο περιοδικό © The New York Review of Books - τεύχος 23ης Οκτωβρίου 2014:

  
Σύμφωνα με τον μάλλον αγνοημένο εν ζωή αλλά προφητικό Αμερικανό οικονομολόγο Hyman Minsky, οι οικονομικές κρίσεις γεννιούνται μέσα στις προηγούμενες περιόδους «κανονικής» σταθερής ανόδου του ΑΕΠ και στις συνακόλουθες φούσκες περιουσιακών στοιχείων. Και τα δύο είναι φαινόμενα αναπότρεπτα στο υπάρχον σύστημα παραγωγής. Ο Martin Wolf, γνωστός οικονομικός συντάκτης των Financial Times, συμφωνεί. Ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman έχει κάπως διαφορετική άποψη: Κατά τη γνώμη του, άν είναι αλήθεια ότι ο Δυτικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια φάση μακροχρόνιας διαρθρωτικής οικονομικής στασιμότητας (“secular stagnation”), τότε η ύφεση και η κρίση είναι μια «κανονική» και μάλλον μόνιμη κατάσταση, οι φούσκες είναι βραχείες περίοδοι «ευχάριστων» διαλειμμάτων και ο μόνος τρόπος για να συντηρείται η οικονομική άνοδος είναι «οι οικονομικές πολιτικές του κράτους για τη στήριξη της ζήτησης σε συνεχή βάση».
   
Σχεδόν κανείς δεν προέβλεψε την μεγάλη οικονομική κρίση που επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη μετά το 2008. Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι το έκανε, ρωτήστε τον πόσες άλλες κρίσεις είχε προβλέψει, όμως αυτές δεν έγιναν πραγματικότητα. Τα σταματημένα ρολόγια δείχνουν τη σωστή ώρα δύο φορές την ημέρα και οι μόνιμοι προφήτες καταστροφών έχουν την ευκαιρία να βιώσουν μερικές φορές και οι ίδιοι μια καταστροφή.
Άν και η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι δύσκολη, αυτό δεν απαλλάσσει από την ευθύνη την ελίτ μας την αρμόδια για τη οικονομική πολιτική. Το 2007, στις παραμονές της κρίσης, οι αξιωματούχοι, οι αναλυτές και οι ειδήμονες που διαμορφώνουν την οικονομική πολιτική βρισκόταν σε βαθιά κατάσταση πολύ άσχημου εφησυχασμού. Δεν έβλεπαν το 2008 που ερχόταν, αλλά αυτό που είναι το πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ούτε καν πίστευαν πως μπορούσε να συμβεί μια τέτοια καταστροφή. Όπως λέει ο Martin Wolf στο βιβλίο The Shifts and the Shocks, οι πανεπιστημιακοί οικονομολόγοι και οι σχεδιαστές της πολιτικής στην περίοδο που προπαρασκευαζόταν η κρίση επέδειξαν «άγνοια και αλαζονεία» και «η κρίση έλαβε τόσο σοβαρές διαστάσεις, σε μεγάλο βαθμό επειδή τόσοι πολλοί άνθρωποι θεωρούσαν ότι είναι αδύνατο να ξεσπάσει».

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Χάμπερμας: Η σημερινή Ευρώπη μεταξύ παράλυσης και σύγχυσης

«Η παράλυση μπορεί να ξεπεραστεί μόνον αν τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα συνεργαστούν, παραμερίζοντας τα σύνορα των χωρών τους, με καμπάνιες εναντίον της παραποίησης που μετατρέπει τα κοινωνικά ζητήματα σε εθνικά. Το γεγονός ότι δεν γίνεται αντιπαράθεση απόψεων σχετικά με πολιτικές εναλλακτικές λύσεις, ώστε να διαμορφωθεί η κοινή γνώμη μέσα στα εθνικά κράτη, μπορώ να το εξηγήσω μόνον με το φόβο των δημοκρατικών κομμάτων μπροστά στη δύναμη της δεξιάς. Οι συζητήσεις με αντιπαράθεση για την πορεία της Ευρώπης ξεκαθαρίζουν τα πράγματα και δεν υποδαυλίζουν απλά τις αντιπαλότητες, μόνον αν όλες οι πλευρές παραδεχτούν ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις χωρίς ρίσκο, ούτε δωρεάν. Αντί να στήνουν λάθος μέτωπα κατά μήκος των εθνικών συνόρων, καθήκον των κομμάτων είναι να διακρίνουν τις κοινωνικές ομάδες που βγήκαν χαμένες ή κερδισμένες, άλλες λίγο, άλλες πολύ περισσότερο, από τη διαχείριση της κρίσης, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
Τα ευρωπαϊκά κόμματα της αριστεράς είναι έτοιμα να επαναλάβουν το ιστορικό τους λάθος του 1914. Διστάζουν, φοβούμενα τη μεσαία τάξη που είναι επιρρεπής στο λαϊκισμό της δεξιάς».
   
(από το άρθρο του Χάμπερμας «Δημοκρατία ή καπιταλισμός; Από την δυστυχία του κατακερματισμού σε εθνικά κράτη σε μια καπιταλιστική ενοποιημένη παγκόσμια κοινωνία» (Μάϊος 2013). Περιέχεται στη συλλογική έκδοση «Η Ευρώπη σε κρίση - Δημοκρατία ή καπιταλισμός;» - μια συνεργασία των εκδόσεων «Blätter für deutsche und internationale Politik» και «Επίκεντρο».
Ως κόμματα της αριστεράς o Χάμπερμας εννοεί εδώ κυρίως τα σημερινά κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας. Το 1914, πολλά σοσιαλιστικά κόμματα στις ευρωπαϊκές χώρες υποστήριξαν τη συμμετοχή στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, φοβούμενα μην απομονωθούν από τα λεγόμενα μεσαία στρώματα, μεγάλο μέρος των οποίων υποστήριζε ένθερμα την είσοδο της χώρας τους στον πόλεμο, παρασυρμένο από ψευδο-πατριωτικές πολιτικές.
 
Μεταξύ παράλυσης και σύγχυσης
 
συνέντευξη στον εφημερίδα © Le Monde
αναδημοσίευση: Noticias Universitarias 
μέρος της συνέντευξης μεταφράστηκε στα Ελληνικά και στο «Βήμα», 12.11.2014
 
Ο Γερμανός φιλόσοφος Έντμουντ Χούσερλ (1859-1938) είχε πει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί την Ευρώπη ήταν η κόπωση. Είναι αυτό που συμβαίνει τώρα;
Δεν θέλω να κάνω καμμιά σύγκριση μεταξύ των σημερινών πολιτικών γεγονότων στην Ευρώπη και όσων συνέβαιναν στη διάρκεια της ναζιστικής εποχής. Όμως πράγματι, η λέξη «κόπωση» φαίνεται κατάλληλη: τόσο από πολιτική όσο και από οικονομική άποψη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως η Ευρωζώνη βυθίζεται σε ένα φαύλο κύκλο προβλημάτων για τα οποία είναι η ίδια υπεύθυνη - και από τις κυβερνήσεις μας λείπει το θάρρος και η φαντασία που οι ίδιες θα ήθελαν να έχουν οι άλλοι. Την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της «κόπωσης» που, εδώ και χρόνια μειώνει τον ενθουσιασμό, εγώ θα την χαρακτήριζα ως ένα θανατηφόρο μίγμα παράλυσης και σύγχυσης.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, τώρα τί;
Αντί για χώρες-τράπεζες «Καραϊβικής» στην Ευρώπη, ώρα για καθαρό ευρωπαϊκό τραπέζι

Ο πόλεμος του Ντέϊβιντ Κάμερον και των ομοϊδεατών του εναντίον του Γιούνκερ, των «νησιωτών» εναντίον των «ηπειρωτικών», δηλαδή των απανταχού ευρωσκεπτικιστών εναντίον των οπαδών της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι πασίγνωστος. Αυτοί που εκπροσωπούνται μέσω του Bloomberg, ως γνωστόν είναι με την πλευρά Κάμερον. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, το τι θέλουν οι αντιευρωπαϊστές είναι το δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι η απώλεια της ηθικο-πολιτικής νομιμοποίησης της προεδρίας Γιούνκερ.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Καταστροφική συναίνεση και αγώνας για την εξουσία

Η κατάληξη του άρθρου του Τάσου Γιαννίτση
«Το μισό που δεν λέγεται» - © Το Βήμα, 09/11/2014
αναδημοσίευση: "Πολιτική Επιθεώρηση", "Μεταρρύθμιση"
   
Ως εθνική συλλογικότητα αντιμετωπίζουμε:
  • το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας, της γήρανσης,
  • μια θεαματική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, 
  • μια επικίνδυνη καταστροφή του «ανθρώπινου και του φυσικού κεφαλαίου», 
  • μια αλματώδη ανάδειξη νέων επικίνδυνων ανταγωνιστών μας στην παγκόσμια οικονομία, 
  • πρωτόγνωρες ανακατατάξεις στον άμεσο γεωπολιτικό μας περίγυρο, και, 
  • μια από τις πιο έντονες φασιστοποιήσεις σε ευρωπαϊκή χώρα με πολλαπλές πατέντες, 

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Η άνοδος των εθνικιστών της Ευρώπης και το «γερμανικό πρόβλημα»

του Γιόσκα Φίσερ
   
© Project Syndicate, Joschka Fischer: Europe’s Nationalists on the March, 31 Μαΐου 2014 
 
H Γερμανία ενέχεται για την ανέφικτη, ουτοπική εμμονή των ηγετών της για ταυτόχρονη μείωση του δημόσιου χρέους και για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, καθώς και για τις αντιρρήσεις τους στις πολιτικές τις προσανατολισμένες στην ανάπτυξη εντός της ευρωζώνης. Το ερώτημα που καίει τώρα, είναι πόσα θα κάνει η Γερμανία για τη Γαλλία, για να σώσουν μαζί την Ευρώπη.
  
H Ευρώπη απαρτίζεται από έθνη της και έτσι πορεύτηκε επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό το γεγονός κάνει την ενοποίηση της ηπείρου ένα δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, ακόμη και σήμερα. Ο εθνικισμός δεν είναι μια αρχή εποικοδομητική για την Ευρώπη. Αντίθετα, ήταν και παραμένει η αρχή για την αποδόμηση της Ευρώπης. Αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα που συνάγεται από την δραματική άνοδο των αντι-ευρωπαϊκών λαϊκιστικών κομμάτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις εκλογές του Μαίου 2014.

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1821 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι