«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου: Πάντα οι μειοψηφίες - ξυπόλητες ή κομψά ντυμένες - «σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα»*

(*παραφράζοντας λίγο τον Διονύση Σαββόπουλο)

Σε όλη την Ευρώπη, οι δεκαπεντάρηδες ή δεκαεξάρηδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες τις «Παρασκευές για το κλίμα και για το μέλλον», μαζί και η Γκρέτα Τούνμπεργκ που το ξεκίνησε, ασφαλώς ανήκουν σε μια μειοψηφία συνομηλίκων τους. Στη χώρα μας, ίσως και γενικά νοτίως των Άλπεων, ανήκουν σε μια οικτρή μειοψηφία. Δυστυχώς, κάθε σύγκριση των εδώ εκδηλώσεων με τις εκδηλώσεις στον Βορρά της ηπείρου μας, αλλά και με τις άλλες, γνωστές και εντελώς διαφορετικές εκδηλώσεις ημεδαπών συνομηλίκων (βλ. τη δήθεν ανησυχία για τη Μακεδονία), δεν είναι διόλου τιμητική για τον δικό μας τόπο.

Και συνήθως, όλα αυτά τα κορίτσια και αγόρια, παντού στην Ευρώπη, προέρχονται από οικογένειες σχετικά προνομιούχες, ή τουλάχιστον όχι εντελώς στερημένες, τόσο από την άποψη της παιδείας και την ευρύτερη πολιτισμική, όσο και την υλική. Όμως αυτό δεν κάνει την κίνηση αυτών των παιδιών μια εκδήλωση της ιδιαιτερότητάς τους, έναν «αγώνα πολυτελείας». Και προπαντός δεν δηλώνει ιστορική εξαίρεση. Αντίθετα, είναι κανόνας γενικής ισχύος για το πώς πραγματικά αρχίζουν να διαδραματίζονται κοινωνικοί αγώνες με καθολικό περιεχόμενο.

Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ σε καμιά νεωτερική κοινωνία «η ελίτ», η μία ενιαία ελίτ στον ενικό αριθμό. Υπάρχουν οι ελίτ. Πάντα σε πληθυντικό αριθμό. Διαφορετικές, διότι στη νεωτερική εποχή οι σφαίρες των αξιών είναι πολλαπλές και διαχωρισμένες: Άλλο οι οικονομικές, άλλο οι πολιτικές, άλλο οι μιντιακές, άλλο οι «λειτουργικές» - διαχειριστικές, άλλο οι διανοητικές-ακαδημαϊκές ελίτ, παρά τις συμπράξεις ή νοσηρές διαπλοκές τους. Επίσης, η έννοια ελίτ έχει μόνον πληθυντικό αριθμό, διότι καθεμία από όλες αυτές τις κατηγορίες μπορεί - δυνητικά - να περιλαμβάνει υποομάδες, έστω και ως ισχυρές εξαιρέσεις, που πιστεύουν σε αξίες αποκλίνουσες ή και συγκρουόμενες
Το πρόβλημα με τις ελίτ όλων αυτών των κατηγοριών είναι ότι συνήθως και κατά κανόνα υιοθετούν αξίες ωφελιμιστικές, και μάλιστα ωφέλιμες για τον «εαυτό τους» και μόνον. Πράγμα που σημαίνει δυνητικά βλαπτικές για όλους τους άλλους, δηλαδή για τη μεγάλη πλειοψηφία ανθρώπων. Με άλλα λόγια, οι ελίτ κατά κανόνα κάνουν ταξικό αγώνα «εκ των άνω». Εναντίον των «κάτω».

Γκρέτα Τούνμπεργκ: «Το σπίτι σας άρπαξε φωτιά». Μαθητές για το κλίμα, οι μειοψηφίες, η αδιάφορη νεολαία, οι ελίτ

1. «Αυτό που κάνετε ή δεν κάνετε τώρα, θα επηρεάσει όλη τη ζωή μου και τη ζωή των παιδιών μου· και των εγγονιών μου»

  
© Medium - Greta Thunberg: We Don’t Have Time - “Sweden is not a Role Model”, 24.8.2018

 

Θέλω να νιώθω ασφαλής:

•  Όταν επιστρέφω στο σπίτι αργά το βράδυ.

•  Όταν είμαι στο μετρό.

•  Όταν κοιμάμαι τη νύχτα.

Αλλά δεν αισθάνομαι ασφαλής.

Και πώς να αισθάνομαι ασφαλής, όταν ξέρω ότι αντιμετωπίζουμε την πιο οξεία κρίση στην ιστορία της ανθρωπότητας; Όταν ξέρω ότι αν δεν ενεργήσουμε τώρα, σύντομα θα είναι πολύ αργά;

Όταν πρωτάκουσα για την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας, σκέφτηκα: Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Τίποτε δεν μπορεί να είναι τόσο σοβαρό, ώστε να απειλεί την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου.

Γιατί άν ισχύει, σκεφτόμουν τότε, λογικά, εμείς οι άνθρωποι δεν θα μιλούσαμε για τίποτε άλλο παρά μόνον γι' αυτό. Μόλις άνοιγες την τηλεόραση, λογικά θα έπρεπε να ακούς και να βλέπεις μόνον πράγματα γι' αυτό το ζήτημα. Σε τίτλους, σε ραδιόφωνα, σε εφημερίδες. Δεν θα διάβαζες ούτε θα άκουγες τίποτε άλλο.

Θα ήταν σαν να ξεσπούσε ένας παγκόσμιος πόλεμος.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σχεδόν κανείς δεν μιλούσε γι΄ αυτό το θέμα...

Και όταν γινόταν λόγος, ποτέ αυτά που λεγόταν στα μέσα ενημέρωσης δεν συμφωνούσαν με τις δηλώσεις των επιστημόνων. Λίγες ημέρες πριν, παρακολουθούσα στην τηλεόραση έναν διάλογο μεταξύ ηγετών κομμάτων και είδα πώς οι συντονιστές της συζήτησης τους άκουγαν να ψεύδονται και τους άφηναν ανενόχλητους. Έλεγαν ότι δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να περιορίσουμε τις εκπομπές ρύπων στη χώρα μας, τη Σουηδία, γιατί είμαστε ήδη χώρα-«πρότυπο» περιβαλλοντικής πολιτικής. Έλεγαν ότι πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στο να «βοηθήσουμε» άλλες χώρες να μειώσουν τις εκπομπές τους.

 

Η Greta έξω από το Κοινοβούλιο, οι συμπαραστάτες της και δημοσιογράφοι του Guardian.

Οι μεγάλες αυταπάτες καίγονται καίγοντας ανθρώπους

Αυτή τη φορά δεν χρειάζονται οι ειδικοί των περιβαλλοντικών καταστροφών ή των οικοσυστημάτων και τα επιχειρήματά τους, αλλά μόνον ένα ελάχιστο κοινής λογικής για να καταλάβει κανείς το πώς και το γιατί. Τα ίδια τα γεγονότα μιλούν, αρκεί να τα διασταυρώσεις. Η φοβερότερη και φονικότερη πυρκαγιά στην ζεστή και ξερή Αττική ξέσπασε ενώ ήδη κατακαίγονταν τεράστια δάση κωνοφόρων στην Σουηδία και Φινλανδία, ακόμη και βορειότερα του Αρκτικού Κύκλου. Όποιος αρμόδιος, για να ελαφρύνει τη θέση του, επικαλείται μή αντιμετωπίσιμους «ασύμμετρους κινδύνους», «ασύμμετρες απειλές», πράκτορες ξένων δυνάμεων ή οικοπεδοφάγους, όπως έκαναν το 2007 και πολλοί άλλοι δεκάδες φορές πριν και μετά, ξέρει ή θα έπρεπε να ξέρει ότι λέει λόγια του αέρα. Στα αρκτικά σκανδιναβικά δάση δεν ανάβουν φωτιές Τούρκοι (ή άλλων χωρών) πράκτορες, ούτε οικοπεδοφάγοι, γιατί οι νόμοι είναι ισχυροί και η χώρα αχανής και αραιοκατοικημένη. Βέβαια, αυτό δεν αποκλείει λογικά την περίπτωση, κάποιοι από αυτούς τους «ασύμμετρους» δαιμόνιους να ανάβουν φωτιές στην Αττική ή στη Χαλκιδική, όμως τα γεγονότα μας λένε κάτι πολύ σαφές: Οι ασύμμετροι εχθροί που καταφέρνουν να μένουν επί δεκαετίες αόρατοι, περιττεύουν ως αίτια· ακόμη και σε τόπους πολύ λιγότερο εύφλεκτους από τις λίγες οάσεις που απέμειναν στην έρημο Αττική, τα δάση αρπάζουν φωτιά και καίγονται χωρίς αυτούς. Στη συνέχεια αρχίζει η σοβαρή και δύσκολη συζήτηση. 

Ι

1. Δασικές πυρκαγιές τα καλοκαίρια συνέβαιναν πάντοτε. Παντού, ακόμη και στη Σκανδιναβία ή στη Σιβηρία βορείως του Αρκτικού Κύκλου, πόσο μάλλον στην Ελλάδα, Τουρκία ή Πορτογαλία. Αυξήθηκε όμως η συχνότητά τους και οι λόγοι είναι δύο: Πρώτον η κλιματική αλλαγή, η οποία αλλού προκαλεί συχνότερες και πιο απότομες εναλλαγές του καιρού και αλλού ξηρασίες και ανομβρίες μεγαλύτερης διάρκειας από τη συνηθισμένη. Δεύτερον, αλλαγή των συνηθειών και τρόπου ζωής του ανθρώπου (π.χ. μεγαλύτερη κινητικότητα στον περιβάλλοντα χώρο μέσω της όλο και πιο εντατικής χρήσης του ιδιωτικού αυτοκινήτου - πόσο μάλλον με τον τρόπο που χρησιμοποιείται το ΙΧ στην Ελλάδα το καλοκαίρι, χαλαρές συμπεριφορές σε συνθήκες που γίνονται παράγοντας κινδύνου, άγνοια του τρόπου που λειτουργούν τα στοιχεία της φύσης κλπ), συνεπώς αύξηση της πιθανότητας άμεσα ανθρωπογενών αιτιών δασικής πυρκαγιάς.

Αττική (μέσο και επάνω), Σουηδία (κάτω)

Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών - 2. Μάικλ Κέιζιν: Οι αριστερές ιδέες είναι ακόμη ζωντανές

Ο Adam Puchejda (Kultura Liberalna, Βαρσοβία) συζητά με τον Michael Kazin

  

© Kultura Liberalna 241 (34/2013): Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin : The 21st Century. A World Without The Left? - 20.8.2013

       
   
Μια Αριστερά που δεν θα έχει τις ρίζες της μέσα στα κοινωνικά κινήματα, παλιά, νέα, ή σ' αυτά που μέλλει να γεννηθούν, δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά “une gauche caviar”: μια αριστοκρατική Αριστερά «του χαβιαριού και της σαμπάνιας».
  

Παρατηρούμε τον συνεχιζόμενο κατακερματισμό αυτού του συνόλου ανθρώπων που θεωρείται ότι ανήκει στην Αριστερά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί από εκείνους που ενδιαφέρονται σε βάθος για την οικολογία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για την αναδιανομή, ούτε καν βλέπουν τους εαυτούς τους ως αριστερούς και προτιμούν κάποιο άλλο όρο. Αυτό συμβαίνει εν μέρει, επειδή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά περιγράφουν ως «Αριστερά» την επικρατούσα τάση του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο, κατά τους ριζοσπάστες διαφόρων αποχρώσεων, θεωρείται ως αναπόσπαστο μέρος του «κατεστημένου».

Fot_Chris Jones_Źródło Flickr

Κρίση, επισφάλεια, κινήματα «παροντικής δημοκρατίας». Το «άλμα της τίγρης» (Βάλτερ Μπένγιαμιν)

της Ίζαμπελ Λόρευ

 

© transversal texts  (06/2014, μετάφρ. της Aileen Derieg):  

Isabell Lorey: Presentist Democracy - Exodus and Tiger’s Leap

   
  
Η επικαιρότητα της «παροντικής δημοκρατίας»  

Τα κινήματα που ασκούν κριτική στην αντιπροσώπευση και στην προσκόλληση σε ταυτότητες [κομματικές, εθνικές κτλ], όπως εμφανίστηκαν με τις καταλήψεις πλατειών μετά το 2011, επινοούν νέες μορφές δημοκρατίας για τις οποίες έχω προτείνει τον όρο «παροντικές» («presentist»). Η παροντική δημοκρατία δεν σημαίνει απλώς την άρνηση ή την άλλη πλευρά της πολιτικής εκπροσώπησης. Ο παροντισμός δεν είναι σε διχοτομική σχέση με την αντιπροσώπευση, αλλά προκύπτει με απομάκρυνση από τις συγκρούσεις ταυτότητας μεταξύ «ημών» και «αυτών», μέσω μιας εξόδου από τον δυϊσμό της άρνησης και της δέσμευσης ή της συναίνεσης και της σύγκρουσης. Ως κεντρικό χαρακτηριστικό του παροντισμού, η έξοδος αυτή από τον δυϊσμό, ανοίγει μια δίοδο για εγκάρσιες συντακτικές διεργασίες. 

Τα κινήματα που τηρούν κριτική στάση απέναντι στην αντιπροσώπευση, αμφισβητούν εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο κυβερνώμαστε. Σ' αυτά, κριτική σημαίνει απόρριψη εντός του παρόντος, σχέσεων που αναπτύχθηκαν ιστορικά. Σημαίνει επίσης ανάπτυξη νέων τρόπων τρόπων υποκειμενοποίησης μέσα σ' αυτό το κίνημα στο οποίο η κριτική γίνεται στάση. Το «παροντικό» [ο πολίτης είναι παρών και πράττει στον παρόντα χρόνο] συνενώνει αυτή την επικαιρότητα της κριτικής δραστηριότητας με το γίγνεσθαι της δημοκρατίας και με τους αγώνες στον χρόνο-του-παρόντος.

Η Ευρώπη πρέπει να αντιστρέψει την πορεία της Η πολιτική επιστρέφει

της Ούλρικε Γκερό

     

© Die Zeit 10 nach 8: - Ulrike Guérot:  Europa muss sich umstülpen  - 15.7.2015

          
Καθολική ισότητα σε δικαιώματα και υποχρεώσεις, για όλες τις αγορές και όλους τους πολίτες. Μετά την πολιτική καταστροφή στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης είναι καιρός να συζητήσουμε πως θα οικοδομηθεί η ευρωπαϊκή Δημοκρατία.
     
Το περασμένο Σαββατοκύριακο η Ευρώπη αντίκρυσε για μερικές ώρες την άβυσσο να χάσκει μπροστά της. Η Grexit αποτράπηκε μεν, όμως πληρώθηκε μεγάλο κόστος: Το κόστος είναι οι βαθιές πληγές που ανοίχτηκαν στη Σύνοδο έκτακτης ανάγκης εκείνης της νύχτας και ο σκληρός, επιθετικός τρόπος των διαπραγματεύσεων. Πρέπει να προσεχθεί πάνω απ' όλα, η λεπτή αλλά σημαντική ρωγμή που άνοιξε στις γαλλο-γερμανικές σχέσεις, η οποία μέσα στους επόμενους μήνες θα μπορούσε να διευρυνθεί, με αποτέλεσμα απροσδόκητες και σοβαρές επιπτώσεις. Αυτή τη ρωγμή πολύ δύσκολα μπορεί να την καλύψει ο νέος άξονας Βερολίνου-Ελσίνκι. Αν η Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες έδειξε κάτι, αυτό είναι ότι στο ελληνικό δράμα το σκόρ της διαπραγμάτευσης δεν είναι (πια) 18-1. 

H Ευρώπη ως αυτοκράτειρα,  Χάρτης του 1588 -  © Wikimedia Commons

Ούλριχ Μπεκ: Ευρωπαίοι ορθώστε το ανάστημά σας και ξεσηκωθείτε - Ή μαζί και ωφελημένοι ή χωρισμένοι και χαμένοι

Την Πρωτοχρονιά του 2015 πέθανε ξαφνικά ο Ούλριχ Μπεκ, o πολιτικός επιστήμονας και κοινωνιολόγος που πρώτος διέκρινε και μελέτησε την κοινωνία της παγκοσμιοποιημένης διακινδύνευσης, όπως αυτή παίρνει μορφή και αναπτύσσεται στον κόσμο όπου ζούμε. Οι κοινωνικές τάξεις, όπως τις ξέραμε στην παραδοσιακή βιομηχανική κοινωνία, αποσυντίθενται και αναδιαρθρώνονται, ενώ η παγκοσμιοποίηση οδηγεί σ' έναν «ταχύρρυθμο εκσυγχρονισμό» και σ' ένα είδος «δεύτερης νεοτερικότητας». Ενώ συμβαίνουν αυτά, αναπτύσσονται πολύμορφοι κίνδυνοι που εισβάλλουν στη ζωή του ατόμου: αρχίζουν από την ανεργία, την εξάπλωση της επισφάλειας και τα άλλα επακόλουθα των οικονομικών κρίσεων, και φθάνουν μέχρι την κλιματική αλλαγή και τις μεγάλες οικολογικές απειλές, την πολιτική τρομοκρατία καθώς και την ρευστότητα της οικογένειας ή άλλων δικτύων κοινωνικής συνοχής και σταθερότητας, που σε καιρούς θυέλλης όπως ο σημερινός, λειτουργούσαν ανέκαθεν ως «λιμάνια σ' έναν άκαρδο κόσμο» (Κρίστοφερ Λας).
 

Στη μνήμη του Ούλριχ Μπεκ δημοσιεύουμε το δοκίμιό του για την ευρωπαϊκή κρίση, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 34/2011 του περιοδικού © «Der Spiegel» και αναδημοσιεύτηκε με τον θάνατό του (pdf).

Η ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, σε μια στροφή που είναι τόσο σημαντική όσο ήταν εκείνη της γερμανικής Ostpolitik, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η λύση που βρέθηκε τότε ήταν «η αλλαγή μέσω της προσέγγισης» και το αντίστοιχό της σήμερα μπορεί να είναι «πιο πολλή δικαιοσύνη με πιο πολλή Ευρώπη». Και στις δύο περιπτώσεις, το ζήτημα είναι πως μπορεί να γεφυρωθεί ένα χάσμα: τότε το χάσμα ήταν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, τώρα είναι μεταξύ Βορρά και Νότου.

Η Ευρώπη είναι μια κοινότητα πεπρωμένου, έτσι μας διαβεβαιώνουν διαρκώς οι πολιτικοί. Ήταν ήδη από την ίδρυση της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ιδέα που προέκυψε μέσα στη φυσική και ηθική ερήμωση που άφησε πίσω του ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ostpolitik ήταν η ιδέα που έμελλε να απαλύνει τον Ψυχρό Πόλεμο και να διαπεράσει το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Αντίθετα από παλιότερα κράτη και αυτοκρατορίες, που με περηφάνια γιόρταζαν ως απαρχές τους, τους δικούς τους μύθους και ηρωικές νίκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διεθνικός και υπερεθνικός κυβερνητικός θεσμός που γεννήθηκε από την αγωνία της ήττας και από τον τρόμο μετά το Ολοκαύτωμα. Όμως σήμερα, τώρα που δεν τίθεται πια ζήτημα πολέμου και ειρήνης, τι σημαίνει ευρωπαϊκή κοινή μοίρα μέσα στις εμπειρίες των νέων γενεών; Η υπαρξιακή απειλή από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση της ευρωζώνης είναι αυτό που κάνει και πάλι τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν ότι δεν ζουν στη Γερμανία ή στη Γαλλία, αλλά στην Ευρώπη. Οι νέοι της Ευρώπης βιώνουν για πρώτη φορά την «ευρωπαϊκή μοίρα» τους. Η μοίρα αυτή, με τη μορφή αγορών εργασίας κατεστραμμένων από την οικονομική κρίση και από τις απειλούμενες χρεοκοπίες κρατών, πλήττει τους νέους και τις προσδοκίες τους, παρ' όλο που αυτοί είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι από κάθε άλλη εποχή. Το ένα πέμπτο των Ευρωπαίων κάτω των 25 ετών είναι άνεργοι.

Τι μπορεί να διδάξει η Ρουμανία στο δυτικό κόσμο; Λαϊκή διαμαρτυρία χωρίς ακροδεξιό εξτρεμισμό

του Μάρκου Νικουλέσκου 

το άρθρο του © Marcu Niculescu "What Romania can teach the western world", δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο © "Can Europe Make It?" focus - openDemocracy, 5 Φεβρουαρίου 2014

Euro elections 2014  - Το τοπίο των Ευρω-εκλογών 2014 στον ιστότοπο openDemocracy

 

Διαφορετικά από τη Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία [και την Ελλάδα], η κρίση των ελίτ στη Ρουμανία δεν ενίσχυσε τις ξενοφοβικές πολιτικές τάσεις, αλλά οδήγησε σε μια ψηφιακή επανάσταση, που αμφισβητεί παραδοσιακές υποθέσεις για τις δημοκρατικές αλλαγές. 

Μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους, ταραχές, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αμφιλεγόμενες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις για να καλύψουν τη διαφθορά... Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, η Ρουμανική κοινωνία έχει περάσει από μια σειρά πρωτοφανών κρίσεων, που έχουν κάθε άλλο παρά έχουν αντιστρέψει την φιλοδυτική τάση που ξεκίνησε με την προσχώρηση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι κρίσεις προκάλεσαν σκληρά λόγια από τις Βρυξέλλες και από την Ουάσιγκτον. «Ο σεβασμός της Ρουμανίας στα κριτήρια της Κοπεγχάγης (κριτήρια προσχώρησης στην ΕΕ) τίθεται τώρα υπό αμφισβήτηση από τους συμμάχους μας»,  δήλωσε πρόσφατα ο Πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου (Traian Băsescu) στην κρατική τηλεόραση. Ωστόσο, σε αντίθεση με χώρες της δυτικής Ευρώπης όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία, η κρίση των ελίτ στη Ρουμανίας δεν έχει οδηγήσει σε ενίσχυση των ξενοφοβικών ή εξτρεμιστικών πολιτικών τάσεων, αλλά σε μια ψηφιακή επανάσταση που έχει κλονίσει τον πυρήνα παραδοσιακών υποθέσεων σχετικές με την δημοκρατική αλλαγή.

Έργα του Ρουμάνου ζωγράφου Mihai Criste

Βοσνία & Ερζεγοβίνη, ο λαός κατά της ανεργίας και της πολιτικής διαφθοράς, η αλληλεγγύη:«Σήμερα η Τούζλα. Αύριο το Βελιγράδι»

«Αυτοί που διαμαρτύρονται είναι προδότες» 

 της Μυρτώς Αρετάκη

 

© ThePressProject, Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014

 

Οι περισσότερες, μαζικότερες και μαχητικότερες διαδηλώσεις της Βοσνίας συγκεντρώνονται στην επικράτεια της κροατομουσουλμανικής Ομοσπονδίας. Στην άλλη μεριά της χώρας, οι Σερβοβόσνιοι συμπάσχουν, αλλά δεν εξεγείρονται.

Διαβάζοντας την συνέντευξη του Aleksandar Trifunovic, αρχισυντάκτη του 6yka.com με έδρα τη Μπάνια Λούκα [πρωτεύουσα της Σερβοβοσνιακής συστατικής “οντότητας” της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης Republica Srpska], νέα κομμάτια μπαίνουν στο παζλ της «βοσνιακής άνοιξης». 

Από διαδήλωση συμπαράστασης στη Σερβία (Βελιγράδι):
«Αλληλεγγύη στο λαό της Βοσνίας κ Ερζεγοβίνης - Σήμερα η Τούζλα. Αύριο το Βελιγράδι»

Ορυχεία χρυσού στη Ρουμανία: «Η επανάσταση αρχίζει με τη Ρόσια Μοντάνα»

της Κλαούντια Τσιομπάνου 

   

το άρθρο «The Revolution begins with Rosia Montana» της © Claudia Ciobanu, δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο © "Can Europe Make It?" focus - openDemocracy (4.9.2013)

Αναδημοσίευση στο © Eurozine, 23/09/2013

  

Διαμαρτυρία στη γειτονική πόλη Alba Julia

Η προοπτική να περάσει μια νέα νομοθεσία απο το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας, που επιτρέπει την απαλ- λοτρίωση σπιτιών των πολιτών προς όφελος του μεγαλύτερου χρυσωρυχείου της Ευρώπης, προκάλεσε μερικές από τις πιο ση- μαντικές εκδηλώσεις διαμαρ- τυρίας στη χώρα μετά την πτώση του κομμουνισμού. 

Τι να πεί κανείς για ένα νόμο που δίνει μια ιδιωτική εταιρεία το δικαίωμα να απαλλοτριώνει τους πολίτες και ζητεί από τις κεντρικές και τοπικές αρχές να αγνοήσουν όλες τις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν ένα συγκεκριμένο θέμα, ανεξάρτητα από ποιό δικαστήριο της χώρας προέρχονται;

Είναι προβληματικός , ή τουλάχιστον παράξενος, θα μπορούσαμε να πούμε. 

Αντί παραγωγικές επενδύσεις, καταναλωτικές δαπάνες: Η περίπτωση των Κοινοτικών Leader, o «αγροτουρισμός», οι εξοχικές κατοικίες & βίλλες. Ποια Χώρα, Ποιο Μέλλον;

του Μιχάλη Αρτεμάκη

δημοσιεύθηκε στα "Χανιώτικα Νέα" (10/01/2014) και στον ιστότοπο Ομάδα Κοινωνικού - Πολιτικού Προβληματισμού, αναδημοσίευση στον ιστότοπο "Μεταρρύθμιση"

Ας ξεκινήσουμε την συζήτηση για το πώς θέλουμε αυτή τη χώρα και ποιο μπορεί να είναι το μέλλον αυτού του τόπου.

Η χρηματοδότηση από πόρους Κοινοτικούς, που προοριζόταν για επενδύσεις, σε εξοχικές κατοικίες, έκανε το γύρω των ΜΜΕ επειδή αφορούσε πολιτικά πρόσωπα. Και επειδή στην εποχή της κρίσης οι πολιτικοί είναι στη κυριολεξία υπό διωγμό, το θέμα πουλά, γιαυτό και τόσος ντόρος για την πολυτελή κατοικία της θείας του Michel Liapis ή της πεθεράς του Panos Kammenοs.

Θα ρωτήσω; Τι μπορεί σαν πολίτες αυτής της χώρας να συμπεράνουμε με τα καμώματα μέρους της πολιτικής ελίτ; Θεωρώ απύθμενη υποκρισία την ίδια στιγμή, από μέρος των ΜΜΕ, το να αναδεικνύουν, σε μείζον ζήτημα ένα πρόβλημα που είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες και δεν αφορά μόνο δύο πολιτικούς, αλλά αρκετές εκατοντάδες, πιθανόν και χιλιάδες πολίτες, ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης, που έλαβαν χρηματοδοτήσεις για επιχειρήσεις αγροτουριστικές και κατέληξαν σε πολύ σύντομο διάστημα να λειτουργούν σαν ιδιωτικές κατοικίες.