Γερμανία: Διαπόμπευση και ακροδεξιοί ιοί στα 2 «αστικά» κόμματα - Επικίνδυνη μόλυνση ή εμβολιασμός;

του Μίχα Μπρούμλικ

© Die Tageszeitung (taz) - Micha Brumlik: Nach Wahl durch AfD in Thüringen -Sind wir erfolgreich geimpft?, 8.2.2020

«Να ελπίσουμε ότι οι Χριστιανοδημοκράτες δεν θα αφεθούν να τους σύρει η Ακροδεξιά στην αρένα με χαλκά περασμένο στη μύτη»

Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρτ (Katrin Göring-Eckardt), συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στην Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή.

Στη Γερμανία, η διαπόμπευση του Χριστιανοδημοκρατικού και του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή της Ομόσπονδης Χώρας της Θουριγγίας από την ακροδεξιά AfD προκάλεσε γιγαντιαίο πολιτικό σάλο και και όξυνε σε τεράστιο βαθμό την αναταραχή στο κομματικό σκηνικό. Όπως έχει ήδη επισημανθεί, η πολιτική αναταραχή που εξελίσσεται στην Ομοσπονδιακή Γερμανία εδώ και καιρό δεν είναι φαινόμενο παροδικό. Γι' αυτό, δεν καταλάγιασε - αλλά οξύνθηκε και διευρύνθηκε - μετά τον επιτροχάδην εξαναγκασμό σε παραίτηση του «αυτοσχέδιου» πρωθυπουργού, τον οποίο είχαν εκλέξει αυτά τα 3 κόμματα από κοινού με μια παράδοξη διαδικασία που θύμιζε νούμερο τσίρκου.

Η πιο σημαντική επίπτωση - προς το παρόν - είναι, ότι μετά τους Σοσιαλδημοκράτες, εισέρχεται σε βαθειά κρίση ηγεσίας και πολιτικής το δεύτερο από τα παλιά μεγάλα κόμματα, το Χριστιανοδημοκρατικό. Η διαρκής κρίση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος μεταβιβάζεται τώρα και στην Χριστιανοδημοκρατική Ένωση CDU/CSU. Η Γερμανία διολισθαίνει σε όλο και πιο βαθειά πολιτική αβεβαιότητα· είναι σε εποχή διακύβευσης και αλλαγών. Νέο διακύβευμα είναι εάν μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης της ηγέτιδας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Annegret Kramp-Karrenbauer (η πολύ σύντομη θητεία της διαδόχου της Άνγκελα Μέρκελ ήταν εξίσου ατυχής με της πρώην Προέδρου των Σοσιαλδημοκρατών Andrea Nahles), θα δούμε διολισθήσεις της Κεντροδεξιάς προς δεξιότερες κατευθύνσεις. Εάν αυτό συμβεί, το χαρακτηριστικό του γνώρισμα θα είναι η αποποίηση κεντρικών σημείων της πολιτικής κληρονομιάς της Μέρκελ· και πιθανώς θα έχει, εκτός των άλλων, ευρωσκεπτικιστική ή και αντιευρωπαϊκή χροιά.

Γ. Ρ.

    

Όχι αδίκως, η μεταφορική χρήση στην πολιτική συζήτηση όρων που προέρχονται από τη γλώσσα της ιατρικής, κουβαλά πίσω της την υποψία ότι ενθαρρύνει μιαν απλοϊκή, αντιδραστική θέαση των πραγμάτων. Ωστόσο - ένας παραπάνω λόγος τώρα είναι και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με την επιδημία του κορωναϊού - πολλοί τολμούν παρομοιώσεις αυτού του είδους. Ήδη από τον 19ο αιώνα, γιατροί στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες - γνωστότεροι είναι ο Λουί Παστέρ (Louis Pasteur) και ο Ρόμπερτ Κοχ (Robert Koch) - είχαν διαπιστώσει ότι η τεχνητή μόλυνση υγιών ανθρώπων με μικρότατες δόσεις παθογόνων παραγόντων, ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό τους σύστημα σε τέτοιο βαθμό ώστε δύο τινά μπορούν να συμβούν στη συνέχεια: Είτε δεν μολύνονται καθόλου, είτε - στην δυσμενέστερη περίπτωση - περνούν  την νόσο με πολύ ήπιο τρόπο.
Τολμούν λοιπόν τώρα κάποιοι να παρομοιώσουν την κοινωνία της επανενωμένης Γερμανίας, και ιδίως των ομόσπονδων χωρών (Länder) που ανήκαν πριν στην Ανατολική Γερμανία (αλλά σε καμία περίπτωση μόνον αυτών), με οργανισμό που έχει προσβληθεί από ασθένεια, από τον παθογόνο παράγοντα του ακροδεξιού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Μέχρι στιγμής, οι τέτοιες μολύνσεις δεν ήταν θανατηφόρες, αλλά τα γεγονότα στην Ομόσπονδη Χώρα της Θουριγγίας προκαλούν ανησυχία.

Άνω, ο Björn Höcke  (AfD) συγχαίρει τον Thomas Kemmerich, πρωθυπουργό της Θουριγγίας, μόλις εκλεγμένο με ψήφους της Ακροδεξιάς και των 2 «αστικών» κομμάτων CDU και FDP. Κάτω, 1933: Ο Αδόλφος Χίτλερ αμέσως μετά την «εξουσιοδότησή» του από όλα τα «αστικά» κόμματα της Βαιμάρης, με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Paul von Hintenburg

Η παράδοξη κληρονομιά της ελληνικής δικτατορίας και οι παράδοξες συνήθειες Ελλήνων ακαδημαϊκών

Με αφορμή το άρθρο (στην Καθημερινή, 18.6.2017) του Στάθη Ν. Καλύβα, Μια παράδοξη κληρονομιά

 
Ίσως ο κ. Καλύβας θέλησε να είναι προκλητικός, εκτός των άλλων και για να αυτο-διαφημιστεί. Και για να γίνει αρεστός σε μια πολύ υπολογίσιμη μερίδα δυνητικού κοινού.

Έτσι, επέλεξε να μιλήσει «πολιτικώς μη ορθά», επειδή η λεγόμενη πολιτική ορθότητα βάλλεται καταιγιστικά σήμερα και είναι τώρα πιά εντελώς ντεμοντέ. Μερικά χρόνια πρίν δεν θα το έκανε. Σε καμμιά περίπτωση.

Τώρα πιά, αλίμονο, όχι μόνον «ριζοσπαστικοί αριστεροί», αλλά μέχρι και το ίδιο το κοινό που εκτιμά ιδιαίτερα τους δεξιόστροφους ακαδημαϊκούς (το ελληνικό «αστικό» κοινό κάποιου επιπέδου, άς πούμε, ιδίως αυτό που απεχθάνεται τόσο πολύ το κράτος πρόνοιας και τους «υψηλούς» φόρους του) λοξοκυττά με κρυφό έρωτα διάφορους δεξιολαϊκιστές, από εγχώριους διανοούμενους Τραμπιστές στην ουσία αλλά με ...«φιλελεύθερα» κίνητρα, έως ξυλοσχίστες της πολιτικής με παρδαλές γραβάτες. Αυτούς όλους που βομβαρδίζουν με ποικίλα όπλα την «πολιτική ορθότητα». Για να ενθρονίσουν στη θέση της μιαν άλλη: αυτήν που βρίσκουν ενδιαφέρουσα και συμφέρουσα.
Τους έρχονται, μήπως, εμπνεύσεις από την εποχή του Μεσοπολέμου και της Βαϊμάρης; Θα δείξει, υπομονή...
Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει ασφαλώς να πιστωθεί στα θετικά του κ. Καλύβα: Ορισμένα επιχειρήματά του είναι σε τελευταία ανάλυση υποδειγματική εφαρμογή της ιδέας του Χέγκελ περί «πανουργίας του Λόγου» - άν και, ίσως, δεν το σκέφτηκε έτσι και δεν το έκανε συνειδητά. Δηλαδή - όπως λέει ο Χέγκελ - η λογική και η ιστορία βάζουν την βλακεία, την ανοησία, την ματαιοδοξία, την βαρβαρότητα, τα καταστροφικά πάθη, τα ίδια τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα, «να δουλεύουν γι' αυτές», ακόμη και όσα αντιμάχονται σκληρά την λογική. Κι έτσι κάνουν αυτά τα παράλογα «τη δουλειά», ιδίως τη βρώμικη δουλειά, για λογαριασμό της λογικής και της ιστορίας.

Guiseppe Arcimboldo: O Οπωρολαχανοπώλης (~1565)

Πολίτες εκτός πολιτικής, νέοι αγανακτισμένοι και υποκριτικός κοινωνικός ρεβανσισμός «Μισούν τους φτωχούς και όχι τη φτώχεια»

Το εισαγωγικό κείμενο (του Γ. Ρ.) στο άρθρο του Δημήτρη Ψυχογιού Φταίνε οι πολίτες ή οι πολιτικοί; (δημοσιευμένο πέρισυ τον Ιούνιο, με την ευκαιρία της πρώτης επετείου από το δημοψήφισμα του 2015 και όσα ακολούθησαν), παρέπεμπε στην διάσημη συνέντευξή του Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ στο περιοδικό Der Spiegel το 1987, στην οποία ο Βαυαρός διανοούμενος μας είχε υπενθυμίσει το αυτονόητο: «Η κοινωνία δεν είναι κοπάδι προβάτων». Τα ίδια αξίζει να ξαναειπωθούν τώρα, αφήνοντας στην άκρη τα ιδιαίτερα του Ιουνίου 2016 και του 2015· συν μερικές προσθήκες στο τελικό συμπέρασμα, ώστε να είναι φανερό πόσο άμεση σχέση έχουν αυτά με ένα αξιομνημόνευτο και κρίσιμο ζήτημα του Ιουνίου 2017: Φαίνεται πάλι καθαρά, τι διαρκές (αυτο)καταστροφικό μίσος τρέφει ολόκληρο το εγχώριο κομματικό σύστημα και το σύνολο της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας, εναντίον των πολιτικών συναινέσεων της οποιαδήποτε μορφής.

  

Στη Βρετανία, στην Ελλάδα και παντού, πολιτικοί εξαπατούν και πολίτες εξαπατώνται. Συνήθως οι πολιτικοί που εξαπατούν, εξαπατούν εν πλήρει συνειδήσει. Όσοι πολίτες εξαπατώνται, συχνότατα εξαπατώνται λόγω ψευδούς συνείδησης. Ιδεολογίες ονόμαζε τις ψευδείς συνειδήσεις κάποιος που μερικοί σημερινοί ιδεολόγοι τον ακολουθούν πιστά ως Προφήτη και συντάκτη Ιερών Γραφών και άλλοι ιδεολόγοι τον εξορκίζουν ως απόστολο του Κακού.

Αυτή η διάκριση, μεταξύ του συνειδητού δράστη και του χρήσιμου στον δράστη αλλά ασυνείδητου (ενίοτε και ηλίθιου) συνενόχου, κατανέμει και τις ευθύνες. Αυτό δεν είναι ηθικολογία: οι ευθύνες ούτως ή άλλως είναι πολιτικές. Παρόλο που η κοινωνία και η πολιτική έχουν ανέκαθεν τις εγγενείς τους αδιαφάνειες, και πάλι πολιτικοί, στο παρόν και στο παρελθόν, φρόντισαν και φροντίζουν να γίνεται αυτό το πέπλο της ομίχλης - οι ιδεολογίες - βαρύ, αδιαπέραστο και «μοιραίο».
Είναι λοιπόν αναπόφευκτη σκληρή μοίρα αυτή η εξαπάτηση; Ο Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ, σε μια περίφημη συνέντευξή του στο περιοδικό Der Spiegel το 1987, μας είχε επισημάνει το αυτονόητο: «Η κοινωνία δεν είναι κοπάδι προβάτων»:

«Προς τα πού κινείται αυτό το Όλον, αυτό το μεγάλο, πλαδαρό, ευαίσθητο τέρας που ονομάζουμε κοινωνία, με τον εγκέφαλό του, τον διακλαδωμένο προς όλες τις κατευθύνσεις; Είναι παράδοξο, αλλά στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχουν λογικές απαντήσεις και συμπεράσματα. Μερικές φορές αυτό το Όλον αντιδρά εκπληκτικά έξυπνα, ευφάνταστα, ρεαλιστικά. Άλλες φορές συμπεριφέρεται με άθλιο, ηλίθιο και ύπουλο τρόπο. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του, και ως εκ τούτου πρέπει να τα βγάλω πέρα χωρίς αισιοδοξία χωρίς απαισιοδοξία» (Die Gesellschaft ist keine Hammelherde, συνέντευξη του Hans Magnus Enzensberger στους P. Von Stolle και H. Karasek (Der Spiegel, 19.01.1987)

Ο Πολιτευτής - © H Ροδιακή

Χθες κερδισμένοι, σήμερα απογοητευμένοι που απωθούν την αποτυχία. Μεταδοτική δυσθυμία απλώνεται στη χώρα

1. Φόροι, φόροι...  Δηλαδή: Λίγοι φόροι τότε, στην άνοδο, πολλοί φόροι τώρα, στην πτώση

To φορολογικό αδιέξοδο, που τόσο συχνά επισημαίνουν σχολιαστές στα ΜΜΕ, είναι απλά μια ψηφίδα του όλου αδιεξόδου. Και ασφαλώς δεν είναι η μεγαλύτερη. Η μακράν μεγαλύτερη είναι ασυζητητί η ανεργία. Αλλά ποιός νοιάζεται στη χώρα αυτή για τους συνήθης προμηθευτές του εμπορεύματος που λέγεται εργασία, ιδιαίτερα όταν επιχειρούν να το πουλήσουν στην αγορά του ιδιωτικού τομέα;
Εν πάσει περιπτώσει, το αδιέξοδο ως όλον μπορεί να συνοψισθεί με δυό σημεία: ως αποτυχημένο Κοινωνικό συμβόλαιο και αποτυχημένο παραγωγικό μοντέλο. Αποτυχημένα ήταν και τα δύο πολύ προ της κρίσης. 'Ομως η κρίση έβγαλε την αποτυχία από τη λανθάνουσα κατάσταση και την εξέθεσε σε κατάσταση ολοφάνερης «λαμπρότητας». Ποιοί την βλέπουν όμως καταπρόσωπο; Ποιοί αντέχουν να την αντικρύσουν με την αληθινή της μορφή, ως την αποτυχία που συνέβη πραγματικά στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής περιόδου;
Ακραία εκδήλωση, μετά το 2010, είναι το πώς κατανέμονται τα βάρη της κρίσης στις διαφορετικές ομάδες της κοινωνίας.

Πετάει η γάτα, όταν πεθάνει... Όπως ο μισθωτός με μπλοκάκι, τώρα άνεργος, 

δηλαδή νεκρός ως μισθωτός, φορολογείται τεκμαρτώς

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός: Φταίνε οι πολίτες ή οι πολιτικοί; - Με ένα σχόλιο

Παρά τις αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κανείς για επιμέρους κρίσεις του Δημήτρη Ψυχογιού, στο βασικό είναι σαφής και ακριβοδίκαιος: Στη Βρετανία, στην Ελλάδα και παντού, πολιτικοί εξαπατούν, πολίτες εξαπατώνται. Συνήθως οι πολιτικοί που εξαπατούν, εξαπατούν εν πλήρει συνειδήσει. Όσοι πολίτες εξαπατώνται, συχνότατα εξαπατώνται λόγω ψευδούς συνείδησης. Ιδεολογίες ονόμαζε τις ψευδείς συνειδήσεις κάποιος που μερικοί σημερινοί ιδεολόγοι τον ακολουθούν πιστά ως Προφήτη και συντάκτη Ιερών Γραφών και άλλοι ιδεολόγοι τον εξορκίζουν ως απόστολο του Κακού.

Αυτή η διάκριση, μεταξύ του συνειδητού δράστη και του χρήσιμου στον δράστη αλλά ασυνείδητου (ενίοτε και ηλίθιου) συνενόχου, κατανέμει και τις ευθύνες. Αυτό δεν είναι ηθικολογία: οι ευθύνες ούτως ή άλλως είναι πολιτικές. Παρόλο που η κοινωνία και η πολιτική έχουν ανέκαθεν τις εγγενείς τους αδιαφάνειες, και πάλι πολιτικοί, στο παρόν και στο παρελθόν, φρόντισαν και φροντίζουν να γίνεται αυτό το πέπλο της ομίχλης - οι ιδεολογίες - βαρύ, αδιαπέραστο και «μοιραίο».

Είναι λοιπόν αναπόφευκτη σκληρή μοίρα αυτή η εξαπάτηση; Ο Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ, σε μια περίφημη συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel το 1987 μας είχε επισημάνει το αυτονόητο: «Η κοινωνία δεν είναι κοπάδι προβάτων»:

«Προς τα πού κινείται αυτό το Όλον, αυτό το μεγάλο, πλαδαρό, ευαίσθητο τέρας που ονομάζουμε κοινωνία, με τον εγκέφαλό του, τον διακλαδωμένο προς όλες τις κατευθύνσεις; Είναι παράδοξο, αλλά στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχουν λογικές απαντήσεις και συμπεράσματα. Μερικές φορές αυτό το Όλον αντιδρά εκπληκτικά έξυπνα, ευφάνταστα, ρεαλιστικά. Άλλες φορές συμπεριφέρεται με άθλιο, ηλίθιο και ύπουλο τρόπο. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του, και ως εκ τούτου πρέπει να τα βγάλω πέρα χωρίς αισιοδοξία χωρίς απαισιοδοξία».

Die Gesellschaft ist keine Hammelherde, συνέντευξη του Hans Magnus Enzensberger στους P. Von Stolle und H.Karasek (Der Spiegel, 19.01.1987)

Σήμερα το κατά Έντσενσμπέργκερ «τέρας» με την ψευδή συνείδηση φαίνεται να αντιδρά ηλίθια. Αυτή η ηλιθιότητα - αντίθετα με τη γνώμη του Ε. Βενιζέλου - προκύπτει από λόγους πολύ σοβαρούς και είναι εξηγήσιμη. Πάντως, όποιοι και να είναι οι λόγοι, ζούμε σε εποχή θριάμβου των πραγματικών τεράτων της πολιτικής, των συνειδητών δραστών, αυτών που εννοούσε και ο Αντόνιο Γκράμσι στην πασίγνωστη ρήση του. Ωστόσο το παρόν δεν είναι αιώνιο: κάποια στιγμή κάτι «καινούργιο γεννιέται» (δηλαδή η κοινωνία αρχίζει να αντιδρά έξυπνα) ή ακόμη και αυτό που φαίνεται αναπόδραστη μοίρα, μερικές φορές «πεθαίνει» με ξαφνικό θάνατο, γκρεμίζεται, για λόγους ίσως δυσερμήνευτους αλλά όχι παράλογους. Λόγου χάρη, πριν ένα χρόνο, όπως γράφει ο Ψυχογιός, «ο συνταγματικός μας βασιλέας, από (λογική) ανάγκη της εξουσιαστικής επιβίωσης έγραψε στα παλιά του παπούτσια (παράλογα) εκλογικά προγράμματα και δημοψηφίσματα». Και έτσι «φαίνεται πως γλυτώσαμε», συμπεραίνει ο Δ.Ψ. Ποιός ξέρει; Μπορεί στην επόμενη κρίση ή στην πορεία της παρούσας, η πανουργία του Λόγου να φέρει μια κατανομή εξουσιών προσαρμοσμένη στην αυτεπίγνωση και στα «κιλά» ενός κράτους που απέτυχε. Μπορεί να φέρει ακόμη και (το όντως αναγκαίο) Συνταγματικό Δικαστήριο ή άλλες θεσμικές εξισορροπήσεις. Ίσως λοιπόν, η βαθιά απαισιοδοξία με την οποία καταλήγει ο Δημήτρης Ψυχογιός, μπορεί κάπως να μετριαστεί.

Γ. Ρ.

© Το Βήμα - Δημήτρης Κ. Ψυχογιός: Φταίνε οι πολίτες ή οι πολιτικοί; 30/06/2016

  

Από τη μια, έχουμε την επίσημη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για το δημοψήφισμα στη Βρετανία (Βήμα, 24/6/16, Τσίπρας: Χρειαζόμαστε μια μεγάλη προοδευτική συμμαχία στην Ευρώπη). Πρόκειται για αχταρμά όπου επαναλαμβάνονταν όλα τα γνωστά κυβερνητικά συνθήματα για να ερμηνευθεί το Leave:

«ακραίες επιλογές λιτότητας, έλλειμμα δημοκρατίας, εκβιαστική επιβολή αντιλαϊκών και άδικων επιλογών, διχαστικά στερεότυπα, υπεροπτικός και αλαζονικός λόγος των τεχνοκρατών».

Λεβιάθαν

Η ταξική ψήφος: Τι μένει αμετάβλητο, τι αλλάζει. Δυο άρθρα, των Πάνου Λουκάκου και Cas Mudde

Προς το παρόν ο Τσίπρας είναι η μόνη εναλλακτική λύση· η προσοχή θα στραφεί στην εσωτερική πολιτική. Η «πανουργία του Λόγου» (Χέγκελ) εκδηλώθηκε με μεγάλα κέφια: με τον τέως αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ η χώρα υπερβαίνει την απολιτική αντίθεση «μνημόνιο - αντιμνημόνιο». Tώρα η νέα μεγάλη διαχωριστική γραμμή είναι «πλούσιοι – φτωχοί». Απομένει να το συνειδητοποιήσει και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να επιχειρήσει επανορθωτικές πολιτικές για κοινωνική συνοχή και οικονομική αποτελεσματικότητα μετά από τα ατέλειωτα χρόνια (μνημονιακά και κυρίως προμνημονιακά) ακραίας κοινωνικής ανισότητας και παραγωγικής διάλυσης. Με δεδομένη τη διάσπαση της κοινωνίας, πρέπει και τα κόμματα της αντιπολίτευσης να εμπεδώσουν στη «διαδικασία πένθους» τους, αφενός ότι χωρίς σύνδεση με τον κόσμο της μισθωτής εργασίας (και των ανέργων!) η σοσιαλδημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι ανύπαρκτη, αφετέρου ότι η κεντροδεξιά δεν θα ανακάμψει όσο αδιαφορεί επιδεικτικά για την κοινωνική συνοχή. 

Γ. Ρ.

 

Η ταξική ψήφος

του Πάνου Λουκάκου

 

© The TOC - Times of Change: Η ταξική ψήφος 22.9.2015
  

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής αποτέλεσε έκπληξη. Έκπληξη γιά όλους: Πολιτικούς, δημοσιογράφους, δημοσκόπους, πολίτες. Οι περισσότεροι ανέμεναν εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά νίκη οριακή και με ποσοστά χαμηλά περί το 30%. Κανείς - ούτε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας - είχε προβλέψει νίκη με 35,5% και με 7,5 μονάδες διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία.

Υπήρχε ένα απλό σκεπτικό πίσω από όλα αυτά: Στις εκλογές του Ιανουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει 36%. Έκτοτε είχαν μεσολαβήσει πολλά. Αποτυχημένες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Κλείσιμο τραπεζών. Capital control. Λάθη εκτιμήσεων γιά το ισχύον διεθνές πλαίσιο. Λάθη στις επιλογές προσώπων. Υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας.

Θα ανέμενε κανείς ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες θα μείωναν ουσιωδώς το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τον Ιανουάριο. Και όμως αυτό δεν συνέβη. Παρά τις τρεις μονάδες που «έκοψε» η Λαϊκή Ενότητα μάλιστα, το κόμμα του κ. Τσίπρα έπεσε μόνο κατά μία. Και ο Α. Τσίπρας έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που υπογράφει μνημόνιο και επανεκλέγεται. Οι δύο προηγούμενοι – Παπανδρέου και Σαμαράς – συνταξιοδοτήθηκαν.

Μετα-δημοκρατία, το φάντασμα του πολιτικού εκφυλισμού πλανιέται πάνω από την Ελλάδα και την Ευρώπη

Στην τελευταία οξεία φάση της ελληνικής κρίσης, από πολλά στοιχεία και ομολογίες προκύπτουν ενδείξεις ότι οι υπουργοί οικονομικών δύο χωρών της ΕΕ, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Γιάνης Βαρουφάκης ενήργησαν σχεδόν ως πολιτικοί πραξικοπηματίες.
Ο πρώτος παραβίασε ακόμη και το γερμανικό Σύνταγμα, φέρνοντας απευθείας σε Κοινοτικό επίπεδο την περιβόητη πρόταση για προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την ζώνη του ευρώ, χωρίς αυτό να είναι σε γνώση της γερμανικής βουλής. Αργά ή γρήγορα θα φανεί, άν ήταν μια προβοκατόρικη κίνηση με στόχο να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ ή ήταν μόνον μέσο πίεσης, ένα εργαλείο σ' αυτό το «θάλαμο βασανιστηρίων» όπου «σταύρωναν τον Τσίπρα». Ήδη ετοιμάζεται από το κόμμα των Πρασίνων προσφυγή στο ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας. Ο χειρισμός των βασικών Κοινοτικών θεμάτων είναι αρμοδιότητα του κοινοβουλίου και η κυβέρνηση υποχρεούται να θέτει υπό την έγκριση του κάθε σημαντικό νέο βήμα πολιτικής για την ΕΕ.
Ο δεύτερος, σύμφωνα με δική του ομολογία, επιχείρησε μέσα σε έκτακτες πολιτικές συνθήκες να αντιστρέψει τη ρητή αιτιολόγηση του πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα και την ερμηνεία του «όχι» ή και να ακυρώσει την λαϊκή εντολή του Ιανουαρίου, που ήταν εντολή για διαπραγμάτευση εντός της ευρωζώνης. 

"Πτώση της Ρωμαïκής Αυτοκρατορίας" - Ο Κρίστοφερ Πλάμμερ ως Κόμμοδος

Ελπίζοντας στην «πανουργία του Λόγου» (Χέγκελ)

Η πραγματικότητα στη χώρα αυτή - και όχι μόνον - είναι τόσο αδιαφανής και αντιφατική, ώστε συχνά αναγκάζεται κανείς να αναρωτηθεί ποιό σοφό απόφθεγμα την περιγράφει πιο πιστά: του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Πρεσβύτερου για τη «χώρα - απέραντο φρενοκομείο» ή του  Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ για την «πανουργία του Λόγου», δηλαδή ότι η λογική «βάζει τα πάθη να δουλεύουν γι' αυτήν»,* ακόμη και όσα την αντιμάχονται, κι έτσι κάνουν αυτά «τη δουλειά» για λογαριασμό της. 
Άν μάλιστα σκεφτεί κανείς, πού οδήγησαν τη χώρα παλιά πολιτικά σχέδια ή συνθήματα που ακούγονταν λογικά και ευχάριστα στ' αυτιά, όπως για «επανίδρυση του κράτους», για εκσυγχρονισμένη «ισχυρή Ελλάδα» ή για «κάθαρση», τα οποία ίσως τα συνόδευαν και οι πιο καλές προθέσεις, αισθάνεται απορία για το που αρχίζει η λογική, που επεμβαίνει ο παραλογισμός και η βλακεία και που υπάρχει μόνον πανουργία των πολυμήχανων ιδιοτελών. Μήπως δεν είναι πανούργος μόνον ο Λόγος, αλλά και ο παραλογισμός;

Παρά τις απαισιόδοξες σκέψεις, η ανάγκη να διατηρούμε αισιοδοξία στη θέληση και το γεγονός ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, υποχρεώνει να προτιμήσουμε Χέγκελ και όχι Καραμανλή...

Γ. Ρ.

1. Είναι ώρα για τον Αλέξη Τσίπρα να επιδείξει γερά νεύρα

του Χούγκο Ντίξον

Hugo Dixon: Time for Alexis Tsipras to keep his nerve - Reuters / Breakingviews 21.2.2015 και εδώ

άλλη ελληνική απόδοση: 

EURO2day - Άννα Φαλτάιτς: Hugo Dixon - Πώς μπορεί να γυρίσει την παρτίδα ο Τσίπρας,
 επίσης  Lifo,  «Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές» 
   

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να επιδείξει γερά νεύρα. Ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός έχει διασχίσει τον Ρουβίκωνα ζητώντας παράταση για το μισητό στη χώρα του πρόγραμμα διάσωσής της, ενώ ταυτόχρονα εγκατέλειψε πολλές από τις προεκλογικές υποσχέσεις. Ο Τσίπρας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τώρα δεν υπάρχει πια επιστροφή. Μπορεί όμως να βγάλει μέσα από την ήττα νίκη, αν με σθένος ενστερνισθεί ριζικές μεταρρυθμίσεις.

Ο Τσίπρας άναψε το πράσινο φως την Παρασκευή το βράδυ, όταν κατέστη σαφές ότι γινόταν όλο και πιο πιθανό το ξέσπασμα ενός τραπεζικού πανικού, ο οποίος θα είχε ως αναγκαστικό επακόλουθο την επιβολή ελέγχου στις κινήσεις των κεφαλαίων τις επόμενες μέρες. Ο μόνος τρόπος να το αποφύγει, ήταν μια συμφωνία με τους επίσημους πιστωτές της ευρωζώνης. Αν δεν έφθαναν σε συμφωνία, η ίδια η κυβέρνηση θα κινδύνευε να πέσει σε μερικές εβδομάδες, ενώ η δυστυχία που θα έπεφτε πάνω σε ανθρώπους που ήδη υποφέρουν θα ήταν τρομερή.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν αναγκασμένος να δεχθεί σχεδόν όλα όσα του ζήτησαν οι πιστωτές του, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ωστόσο, η Αθήνα εξασφάλισε μια παραχώρηση που της προσφέρει σημαντικές δυνατότητες: θα μπορεί πια να προτείνει το δικό της κατάλογο μεταρρυθμίσεων.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel

Ούλριχ Μπεκ: Ευρωπαίοι ορθώστε το ανάστημά σας και ξεσηκωθείτε - Ή μαζί και ωφελημένοι ή χωρισμένοι και χαμένοι

Την Πρωτοχρονιά του 2015 πέθανε ξαφνικά ο Ούλριχ Μπεκ, o πολιτικός επιστήμονας και κοινωνιολόγος που πρώτος διέκρινε και μελέτησε την κοινωνία της παγκοσμιοποιημένης διακινδύνευσης, όπως αυτή παίρνει μορφή και αναπτύσσεται στον κόσμο όπου ζούμε. Οι κοινωνικές τάξεις, όπως τις ξέραμε στην παραδοσιακή βιομηχανική κοινωνία, αποσυντίθενται και αναδιαρθρώνονται, ενώ η παγκοσμιοποίηση οδηγεί σ' έναν «ταχύρρυθμο εκσυγχρονισμό» και σ' ένα είδος «δεύτερης νεοτερικότητας». Ενώ συμβαίνουν αυτά, αναπτύσσονται πολύμορφοι κίνδυνοι που εισβάλλουν στη ζωή του ατόμου: αρχίζουν από την ανεργία, την εξάπλωση της επισφάλειας και τα άλλα επακόλουθα των οικονομικών κρίσεων, και φθάνουν μέχρι την κλιματική αλλαγή και τις μεγάλες οικολογικές απειλές, την πολιτική τρομοκρατία καθώς και την ρευστότητα της οικογένειας ή άλλων δικτύων κοινωνικής συνοχής και σταθερότητας, που σε καιρούς θυέλλης όπως ο σημερινός, λειτουργούσαν ανέκαθεν ως «λιμάνια σ' έναν άκαρδο κόσμο» (Κρίστοφερ Λας).
 

Στη μνήμη του Ούλριχ Μπεκ δημοσιεύουμε το δοκίμιό του για την ευρωπαϊκή κρίση, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 34/2011 του περιοδικού © «Der Spiegel» και αναδημοσιεύτηκε με τον θάνατό του (pdf).

Η ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, σε μια στροφή που είναι τόσο σημαντική όσο ήταν εκείνη της γερμανικής Ostpolitik, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η λύση που βρέθηκε τότε ήταν «η αλλαγή μέσω της προσέγγισης» και το αντίστοιχό της σήμερα μπορεί να είναι «πιο πολλή δικαιοσύνη με πιο πολλή Ευρώπη». Και στις δύο περιπτώσεις, το ζήτημα είναι πως μπορεί να γεφυρωθεί ένα χάσμα: τότε το χάσμα ήταν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, τώρα είναι μεταξύ Βορρά και Νότου.

Η Ευρώπη είναι μια κοινότητα πεπρωμένου, έτσι μας διαβεβαιώνουν διαρκώς οι πολιτικοί. Ήταν ήδη από την ίδρυση της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ιδέα που προέκυψε μέσα στη φυσική και ηθική ερήμωση που άφησε πίσω του ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ostpolitik ήταν η ιδέα που έμελλε να απαλύνει τον Ψυχρό Πόλεμο και να διαπεράσει το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Αντίθετα από παλιότερα κράτη και αυτοκρατορίες, που με περηφάνια γιόρταζαν ως απαρχές τους, τους δικούς τους μύθους και ηρωικές νίκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διεθνικός και υπερεθνικός κυβερνητικός θεσμός που γεννήθηκε από την αγωνία της ήττας και από τον τρόμο μετά το Ολοκαύτωμα. Όμως σήμερα, τώρα που δεν τίθεται πια ζήτημα πολέμου και ειρήνης, τι σημαίνει ευρωπαϊκή κοινή μοίρα μέσα στις εμπειρίες των νέων γενεών; Η υπαρξιακή απειλή από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση της ευρωζώνης είναι αυτό που κάνει και πάλι τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν ότι δεν ζουν στη Γερμανία ή στη Γαλλία, αλλά στην Ευρώπη. Οι νέοι της Ευρώπης βιώνουν για πρώτη φορά την «ευρωπαϊκή μοίρα» τους. Η μοίρα αυτή, με τη μορφή αγορών εργασίας κατεστραμμένων από την οικονομική κρίση και από τις απειλούμενες χρεοκοπίες κρατών, πλήττει τους νέους και τις προσδοκίες τους, παρ' όλο που αυτοί είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι από κάθε άλλη εποχή. Το ένα πέμπτο των Ευρωπαίων κάτω των 25 ετών είναι άνεργοι.