Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Παλιά και νέα διακινδύνευση της δημοκρατίας και ο ρόλος των πολιτών

Το σύστημα, δηλαδή η αγορά και οι κρατικοί ή δια/υπερ-κρατικοί θεσμοί με τα μέσα τους, το χρήμα και την πολιτική εξουσία, έχουν την ικανότητα να δημιουργούν διαρκώς περισσότερες προσδοκίες ατομικής ευημερίας και ανόδου (ή έστω σταθερότητας), από όσες μπορεί να καταναλώσει, δηλαδή να απομυθοποιήσει, ο μέσος πολίτης στον πραγματικό κόσμο της καθημερινής του ζωής. 
Μέχρι χθες, στη διάρκεια της τριακονταετίας 1980-2008, αυτές τις μεγάλες προσδοκίες στην ευρωπαϊκή και αμερικανική Δύση τις δημιουργούσε ο οικονομικός φιλελευθερισμός και οι πολιτικές που τον στήριζαν. Δηλαδή η αχαλίνωτη έκρηξη του τριτογενούς τομέα της οικονομίας και κυρίως η διόγκωση των περιουσιακών στοιχείων μέσω του απελευθερωμένου από ρυθμίσεις χρηματοπιστωτικού συστήματος και των συνακόλουθων του (π.χ. τιμές ακινήτων). Σήμερα που αυτή η πηγή προσδοκιών αποδείχθηκε βραχύβια ή απατηλή, τις νέες προσδοκίες σταθεροποίησης ή και επανόρθωσης δημιουργούν για λογαριασμό του συστήματος οι πολιτικές του δεξιού λαϊκισμού και της «ταυτότητας», με την υπόσχεση της περιχαράκωσης στο εθνικό κράτος και του αποκλεισμού των «άλλων», αλλά κυρίως με μια επιθετική ρητορική (χωρίς πραγματικό περιεχόμενο) εναντίον των ελίτ. 
Από τον (πλουτο)φιλελευθερισμό ως πηγή προσδοκιών περνάμε στη φάση του πλουτο-λαϊκισμού (Μάρτιν Γουλφ).
Από τη σκοπιά αυτή, δηλαδή άν δούμε το «σύστημα» όπως το ορίζει η Κριτική Θεωρία, το τεράστιο σφάλμα όλου του κλασικού δημοκρατικού πολιτικού φάσματος και ιδίως της Αριστεράς, είναι ότι παίρνει τις μετρητοίς τη ρητορική του δεξιού λαϊκισμού και τον αντιμετωπίζει ως πραγματική αντισυστημική δύναμη. Και η μεν σοσιαλδημοκρατική Αριστερά (για την ακρίβεια η φιλελεύθερη μετάλλαξή  της μετά το 1990) θεωρεί αυτή την υποτιθέμενη αντισυστημική φύση του δεξιού λαϊκισμού ως κάτι κακό, ή μάλλον ως τον πυρήνα της κακότητάς του, ενώ αντίθετα, η λεγόμενη ριζοσπαστική συχνά την θεωρεί ως κάτι οιονεί καλό, ή έστω ως το «μικρότερο κακό» σε σχέση με τον φιλελευθερισμό του κλασικού συντηρητισμού ή της «νέας σοσιαλδημοκρατίας».
Πλανώνται και οι δύο πλάνην οικτράν. Ο ακροδεξιός λαϊκισμός ως γεννήτορας προσδοκιών και ισχυρός κατασκευαστής πολιτικής ηγεμονίας, σήμερα που η φιλελεύθερη πολιτική χάνει την ικανότητα να παράγει προσδοκίες ευημερίας ή σταθερότητας, έχει πιά αποκτήσει τον ίδιο λειτουργικό, συστημικό ρόλο που είχε το 1980 ο πρώιμος νεοφιλελευθερισμός της Μ. Θάτσερ και του Ρ. Ρέηγκαν. Ίσως και κάτι παραπάνω και πιο επικίνδυνο. Ακόμη και το τεστ της χονδροειδούς εμπειρικής πραγματικότητας είναι αμείλικτο: Αλήθεια, είδαμε κανέναν από τους νέους δεξιούς λαϊκιστές δημαγωγούς που να μην είναι πάρα πολύ πλούσιος και να μην έχει κατεσπαρμένα τεράστια περιουσιακά στοιχεία σε φορολογικούς παραδείσους; 
© The Guardian
Το γιατί ο πλουτο-φιλελευθερισμός εξαντλείται ως πηγή προσδοκιών, τουλάχιστον στη Δύση, το εξηγεί πειστικά κάποιος που διετέλεσε υψηλόβαθμος λειτουργός των διακρατικών και κρατικών θεσμών του συστήματος, ο γνωστός Τούρκος οικονομολόγος Κεμάλ Ντερβίς. Υπήρξε η αυταπάτη (ή απάτη), λέει, της πίτας που μεγαλώνει και από το μεγάλωμά της επωφελούνται όλοι, πλούσιοι και φτωχοί: Το περιβόητο «παιχνίδι win-win», μια από τις ισχυρότερες αλλά και πιο αποπλανητικές εικασίες, ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους των κατεστημένων αντιλήψεων στην οικονομία και στην πολιτική της χαμένης τριακονταετίας. Αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, λέει ο Ντερβίς.
Και δεν βγάζει βεβιασμένο συμπέρασμα. Μια ματιά στους δείκτες ανισότητας Gini και την εξέλιξή τους αυτά τα χρόνια της φούσκας στις χώρες της Δύσης (ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και στη Νότια Ευρώπη), αξίζει όσο η ανάγνωση πολλών τόμων με οικονομικές και κοινωνιολογικές θεωρίες. Η κοινωνική πραγματικότητα έχει πιο πολλά στοιχεία «παιχνιδιού» μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος της μιάς πλευράς είναι απώλεια για την αντίπαλη. Και συνεχίζει ο Ντερβίς: Θα χρειαστεί επανόρθωση, και αυτό σημαίνει αναδιανεμητικές πολιτικές, οι οποίες δεν είναι «παιχνίδι win-win». Για να αποζημιωθούν οι αδύναμοι, θα χρειαστεί να χάσουν κάτι οι πλούσιοι (Kemal Derviş: The Win-Win Fantasy of Liberal Democracy ελληνική μετάφραση).
Αυτό όμως είναι κάτι που ούτε μπορεί, ούτε θέλει ο δεξιός λαϊκισμός. Και ποιός θα μπορέσει και θα θελήσει να το κάνει; Παλεύοντας μάλιστα στον στίβο της πραγματικότητας, με τον σκληρό κοινωνικό - ταξικό της πυρήνα και μέσα στον πολωτικό αλλά πολυπολικό δημοκρατικό ανταγωνισμό που αυτός συνεπάγεται, και όχι παίζοντας συμβολικά διπολικά πολιτικά παιχνίδια με «κενά σημαίνοντα» και με ανταγωνιστική συνεργασία του αριστερού λαϊκισμού και του δεξιού λαϊκισμού. Ποιός θα το κάνει, άν όχι μια αναζωογονημένη (ή μήπως αναστημένη εκ νεκρών;) δημοκρατική, ενωτική, ορθολογική και συνάμα ριζοσπαστική αριστερή πολιτική;
Το τελευταίο μάς εισάγει απευθείας στο πραγματικό πεδίο πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων της νέας εποχής, της μετά την Brexit και την εκλογή Τραμπ.
Στην εποχή του (πλουτο)φιλελευθερισμού η κρίσιμη διακινδύνευση αφορούσε τον ένα πυλώνα της σύγχρονης δημοκρατίας, την υπόσχεσή μιας κατά το δυνατόν πραγματικής ισότητας των νομικά ίσων πολιτών. Μόνιμα αντιμέτωπος με τον άγριο, καταστροφικό Άγγελο της Ιστορίας (Walter Benjamin), ο πυλώνας αυτός έχει ως κυριότερη προστατευτική διάταξη ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας. Στην εποχή του πλουτο-λαϊκισμού στη Δύση, αυτός ο δημοκρατικός πυλώνας της ισότητας θα συνεχίσει να διακινδυνεύεται εξίσου, ή και περισσότερο. Η σκληρή πλουτο-λαϊκίστικη Δεξιά θα στηριχτεί στην απέχθεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας για το κράτος πρόνοιας (το διάτρητο και σε χώρες όπως του ευρωπαϊκού Νότου, υφαρπαγμένο από ισχυρά μεσοστρώματα, αλλά τι προτείνεται στη θέση του;) - την απέχθεια αυτή τη βλέπουμε ήδη πολύ έντονη και σε δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα - για να το υπονομεύσει ακόμη περισσότερο. Φυσικά, με το αζημίωτο. Αλλά τώρα θα κινδυνεύσει, ακόμη και εντός του εθνικού κράτους στη Δύση, επίσης και ο άλλος πυλώνας της δημοκρατίας, η υπόσχεση του κράτους δικαίου, με τις συνταγματικές εγγυήσεις των δικαιωμάτων του πολίτη και του ανθρώπου. 
«Η δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη, ούτε χαρίζεται, αλλά πάντοτε βρίσκεται σε κίνδυνο. Δεν ήρθε ακόμη η ώρα που θα είναι πολύ αργά για να το συνειδητοποιήσουμε» (Albrecht von Lucke).

Γιώργος Β. Ριτζούλης
ΥΓ.: Και ποιός ο ρόλος των πολιτών στα τεκταινόμενα; Μολονότι οι δημαγωγοί γεννήτορες απατηλών προσδοκιών, χθές οι φιλελεύθεροι, σήμερα οι ακροδεξιοί λαϊκιστές, ήταν και είναι οι ισχυροί του κόσμου τούτου, «η κοινωνία δεν είναι κοπάδι προβάτων» (Hans Magnus Enzensberger) και τα άτομα δεν μπορούν να αποφύγουν το βάρος της ευθύνης για τις αποφάσεις και για τη στάση τους. Οι αποπτωχευμένοι Αμερικανοί πολίτες που ψήφισαν τον υπερπλούσιο δημαγωγό δεν είναι αθώα θύματά του αλλά παθητικοί συνένοχοι, οι Ιταλοί που καλοβλέπουν την ρατσιστική διασπαστική Λέγκα ή τον κωμωδιακό Πεντάστερο πρωτο-φασισμό χρεώνονται εξίσου για τη στάση τους. Και στο τέλος, όταν όλα πηγαίνουν στραβά, αυτοί αλλά μαζί τους και άλλοι, πράγματι αθώοι, θα κληθούν στο ταμείο για τον λογαριασμό και θα πληρώσουν βαρύτατο τίμημα.
«Τελικά θα δικαιωθεί η απαισιόδοξη πρόβλεψη ότι θα υπερισχύσουν οι διαπλεκόμενες πολιτικές και οικονομικές ομάδες συμφερόντων; Ή η κρίση μπορεί να αποδειχθεί σήμερα μια ευκαιρία; Μια ευκαιρία να δημιουργηθεί μια προοπτική» [...] που θα βάλει «φραγμό στην υπονόμευση του μέλλοντος και της δημοκρατίας. Σε τελευταία ανάλυση, όλα εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους, τους πολίτες» (από την Εισαγωγή της Ρούλας Γκόλιου στον Β' Τόμο της ελληνικής έκδοσης του συλλογικού έργου Δημοκρατία ή Καπιταλισμός - Η Ευρώπη σε Κρίση).
  
  
Άλμπρεχτ φον Λούκε: Η φιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία και η «πολιτισμική» Αριστερά της γενιάς του '68 απέτυχαν. Μέρος Α΄ - Η εκλογή Τραμπ ορόσημο αλλαγής εποχής. Μέρος Β΄ - Η ΕΕ γεωπολιτικό μαλακό υπογάστριο, η δυνατότητα της δημοκρατικής πόλωσης 
  
Kemal Derviş (Project Syndicate, ελλ. μετάφραση): The Win-Win Fantasy of Liberal Democracy

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός: Φταίνε οι πολίτες ή οι πολιτικοί; - Με ένα σχόλιο 


2. «Έχουμε μια φουρνιά πολιτικών ηγετών που “δεν κάνει” για τη δουλειά αυτή»
 

2 σχόλια:

  1. “Ποιός θα το κάνει, άν όχι μια αναζωογονημένη (ή μήπως αναστημένη εκ νεκρών;) δημοκρατική, ενωτική, ορθολογική και συνάμα ριζοσπαστική αριστερή πολιτική;”

    Αφου συμφωνήσουμε ότι αυτή ακριβώς η “δημοκρατική, ενωτική, ορθολογική και συνάμα ριζοσπαστική αριστερή πολιτική” είναι που χρειάζεται και που “θα το κάνει”, τίθεται το ζήτημα:
    1) χρειάζεται αυτή η πολιτική ένα πολιτικό υποκείμενο ;
    2) αυτό το πολιτικό υποκείμενο θα είναι και νομικά αναγνωρισμένο κόμμα ;
    3) υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτή την στιγμή αυτό το υποκείμενο που εν δυνάμει έστω μπορεί να μετατραπεί σε φορέα αυτής της πολιτικής ;
    4) αν δεν υπάρχει, τότε πως (και από ποιους-ποιες) θα συγκροτηθεί ;
    5) αν υπάρχει τότε ποιο είναι ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύλογα ερωτήματα, ωστόσο τόσο περιεκτικά, ώστε για να πραγματευθεί κάποιος με στοιχειώδη επάρκεια το καθένα από αυτά (πόσο μάλλον, για να δοθούν πιθανές απαντήσεις), χρειάζεται ολόκληρη πραγματεία της πολιτικής επιστήμης.

      ΥΓ : Δυστυχώς το σχόλιό σας «παράπεσε» - και για πολύ καιρό - είτε λόγω αβλεψίας, είτε επειδή το σύστημα δεν ειδοποίησε, αλλά αυτό δεν έχει πολλή σημασία. Σε κάθε περίπτωση ζητούμε συγγνώμη.

      Διαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»