Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Μάρτιν Γουλφ: «Πλουτο-λαϊκισμός», ο γάμος της πλουτοκρατίας με τον δεξιό λαϊκισμό -
Οικονομικές συνέπειες της εκλογής Τραμπ

δύο άρθρα του γνωστού συντάκτη των Financial Times Μάρτιν Γουλφ. Το πρώτο, γραμμένο τον προηγούμενο Μάρτιο, διατηρεί όλη του την επικαιρότητα. Το δεύτερο είναι μια πρώτη εκτίμηση-πρόβλεψη για τις οικονομικές επιπτώσεις του προγράμματος Τραμπ
 
1. Οι μεγάλες δημοκρατίες δεν είναι απρόσβλητες ούτε αιώνιες
 
    
Όπως υποστήριξε σε ένα σημαντικό άρθρο του στην εφημερίδα Washington Post ο νεοσυντηρητικός διανοούμενος Ρόμπερτ Κέιγκαν (Robert Kagan), ο κ. Tραμπ είναι το «τέρας-Φρανκενστάιν του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος». Είναι, κατά τον κ. Κέιγκαν, το τερατώδες αποτέλεσμα της «άγριας πολιτικής κωλυσιεργίας» του κόμματος, της δαιμονοποίησης των πολιτικών θεσμών, του φλερτ του με τη μισαλλοδοξία και του «φυλετικά χρωματισμένου συνδρόμου πνευματικής διαταραχής» του, απέναντι  στον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Και συνεχίζει: «Υποτίθεται ότι η λεγεώνα αυτών τωνοργισμένωνανθρώπων που υποστηρίζουν τον Τραμπ, είναι οργισμένοι εξαιτίας της στασιμότητας των μισθών. Όχι. Είναι οργισμένοι, επειδή, τα τελευταία επτάμισυ χρόνια, οι Ρεπουμπλικανοί τους έχουν πει να είναι οργισμένοι για όλα αυτά τα πράγματα».
Ο κ. Kέιγκαν έχει δίκιο, αλλά δεν πάει αρκετά πίσω στο χρόνο. Αυτά δεν συνέβησαν τα τελευταία επτάμισυ χρόνια. Αυτές τις συμπεριφορές τις βλέπαμε ήδη στη δεκαετία του 1990, στις μομφές εναντίον του Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Στην πραγματικότητα, άν δούμε όλη την πολιτική διαδρομή, όλα αυτά άρχισαν με την καιροσκοπική αντίδραση του κόμματος αυτού στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των [μαύρων Αμερικανών] στη δεκαετία του 1960. Δυστυχώς, με το πέρασμα του χρόνου έγιναν χειρότεροι, όχι καλύτεροι. 
Γιατί συνέβη αυτό; Η απάντηση είναι η εξής: έτσι εξασφαλίζει τους «πεζικάριους στρατιώτες» και τους ψηφοφόρους που χρειάζεται, μια πλούσια κοινωνική τάξη δωρητών [χρηματοδοτών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος], δοσμένη ψυχή τε και σώματι στους στόχους της περικοπής των φόρων και της συρρίκνωσης του κράτους. Αυτό, λοιπόν, είναι «ο πλουτο-λαϊκισμός»: ο γάμος της πλουτοκρατίας με τον δεξιό λαϊκισμό. Ο κ. Tραμπ ενσαρκώνει αυτή την ένωση. Μόνον που εκείνος αυτό το κάνει απορρίπτοντας μερικώς την ελεύθερη αγορά, βεβαίως με περικοπές φόρων, αλλά και με συρρίκνωση των κυβερνητικών στόχων του ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, στους οποίους παρέμειναν προσκολλημένοι οι εσωκομματικοί αντίπαλοί του, οι πλήρως εξαρτημένοι από χρηματοοικονομικούς κύκλους. Αυτό του έδωσε ένα φαινομενικά ανυπέρβλητο πλεονέκτημα: «Ο κ. Tραμπ δεν είναι συντηρητικός» διαμαρτύρονται οι συντηρητικές ελίτ. Ακριβώς. Αλλά αυτό ισχύει και για τη βάση του κόμματος. 
Ο κ. Tραμπ λέει ανήκουστα πράγματα. Ωστόσο, από πολλές πλευρές, οι πολιτικές που πρότειναν οι δύο κορυφαίοι εσωκομματικοί αντίπαλοί του, οι γερουσιαστές Τεντ Κρουζ και Μάρκο Ρούμπιο, ήταν εξίσου κακές. Και οι δύο πρότειναν εντελώς οπισθοδρομικές φορολογικές περικοπές, όπως ακριβώς και ο κ. Tραμπ. Ο κ. Κρουζ ήθελε μέχρι και επιστροφή στον «κανόνα του χρυσού». Ο κ. Tραμπ λέει ότι οι άρρωστοι δεν πρέπει να πεθαίνουν στους δρόμους. Ο κ. Κρουζ και ο κ. Ρούμπιο δεν ήταν και τόσο κατηγορηματικοί.
Ωστόσο, το φαινόμενο Τραμπ δεν αφορά μόνον ένα κόμμα. Αφορά τις ΗΠΑ ως χώρα και συνακόλουθα αφορά αναπόφευκτα όλο τον κόσμο. Όταν δημιουργήθηκε η αμερικανική δημοκρατία, οι ιδρυτές γνώριζαν το παράδειγμα της Ρώμης. Ο Αλεξάντερ Χάμιλτον (Alexander Hamilton) στα  Federalist Papers υποστήριξε ότι η νέα δημοκρατία θα χρειαστεί «ενεργητική εκτελεστική εξουσία». Σημείωσε, ότι ακόμη και η Ρώμη, με την προσεκτική της επικάλυψη των αξιωμάτων και εξουσιών, σε ώρες ανάγκης στηριζόταν στην παραχώρηση της απόλυτης εξουσίας, έστω και προσωρινά, σε έναν άνθρωπο που ονομαζόταν «δικτάτορας». 
Στις ΗΠΑ δεν προβλέφτηκε τέτοιο αξίωμα. Αντίθετα, προβλέφτηκε να έχουν ενιαία εκτελεστική εξουσία: τον πρόεδρο ως εκλεγμένο μονάρχη.Ο πρόεδρος έχει οριοθετημένες αλλά μεγάλες εξουσίες. Για τον Χάμιλτον, ο κίνδυνος από μια αλαζονική εξουσία πρέπει να περιορίζεται «πρώτον, από την υποχρέωση της εξουσίας να είναι εξαρτημένη από τον λαό, δεύτερον, από την υποχρέωση να δρα με υπευθυνότητα».
Στον 1ο αιώνα π.Χ. η ευημερία της μεγάλης δύναμης αποσταθεροποίησε την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Στο τέλος, ο Αύγουστος, ο οποίος [μετά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα] κληρονόμησε το πιο δημοφιλές «κόμμα», τερμάτισε τη δημοκρατία και εγκαταστάθηκε ο ίδιος στο θρόνο του αυτοκράτορα. Το έκανε διατηρώντας όλους τους τύπους της δημοκρατίας, αλλά καταργώντας το νόημά τους.
Θα ήταν βιαστικό να υποθέσουμε ότι οι συνταγματικοί περιορισμοί θα επιβιώσουν
της προεδρίας κάποιου εκλεγμένου που δεν τους κατανοεί, ούτε πιστεύει σ' αυτούς. Το να μαζέψεις και να απελάσεις 11 εκατομμύρια ανθρώπους είναι μια τεράστια επιχείρηση επιβολής αναγκαστικών μέτρων. Ένας πρόεδρος που εκλέγεται για να το κάνει, μπορεί άραγε να εμποδιστεί; Και αν ναι, από ποιον; Τι μπορούμε να κάνουμε αντιμέτωποι με τον ενθουσιασμό του κ. Τραμπ για τις βαρβαρότητες των βασανιστηρίων; Θα μπορέσει να βρει ανθρώπους πρόθυμους για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του ή όχι;
Δεν είναι δύσκολο για έναν ηγέτη με αποφασιστικότητα να κάνει πράγματα προηγουμένως αδιανόητα, επικαλούμενος συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Και ο Αβραάμ Λίνκολν και ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ σε καιρό πολέμου έκαναν ασυνήθιστα πράγματα. Όμως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γνώση των ορίων. Έχει γνώση των ορίων και ο κ. Τραμπ; Η «ενεργητική εκτελεστική εξουσία» του Χάμιλτον είναι επικίνδυνο πράγμα. 



2. Οικονομικές επιπτώσεις της εκλογής Τραμπ
 
  
Ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε την προεδρία των ΗΠΑ, άν και έχασε στην ψήφο του λαού. Οι ΗΠΑ επέλεξαν ως επόμενο πρόεδρο έναν άνθρωπο, ο οποίος φαίνεται ακατάλληλος γι' αυτό το αξίωμα με δεδομένη την απειρία του, τον χαρακτήρα, την ιδιοσυγκρασία και τις γνώσεις του. Οι συνέπειες της προεδρίας Tραμπ θα είναι πολλές και διάφορες. Οι οικονομικές συνέπειες δεν θα είναι από τις ασήμαντες. Η διακυβέρνηση Τραμπ μπορεί ακόμη και να αντιστρέψει την παγκοσμιοποίηση, να αποσταθεροποιήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, να αποδυναμώσει τα δημοσιονομικά των ΗΠΑ και να απειλήσει την εμπιστοσύνη στο δολάριο.
Το φορολογικό του πρόγραμμα θα «βρέξει» έναν καταιγισμό από τεράστια οφέλη στους πλούσιους Αμερικανούς, όπως ο ίδιος.
 
Η καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ παγκοσμιοποίηση είναι ήδη εύθραυστη. Ίσως ο κ. Τραμπ την βάλει στο φέρετρό της. Μετά τη νίκη του, η εταιρική σύμπραξη των χωρών του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership  -ΤPP) φαίνεται νεκρή. Αυτό μπορούσε δώσει την ευκαιρία στην καθοδηγούμενη από το Πεκίνο εναλλακτική λύση: Στην Περιφερειακή Συνολική Οικονομική Εταιρική Σύμπραξη (Regional Comprehensive Economic Partnership). Ίσως όμως να μην υπάρξει αντικαταστάτρια συμφωνία στη θέση  της TPP. Η προτεινόμενη Διατλαντική Εταιρική Σύμπραξη Συναλλαγών και Επενδύσεων (Transatlantic Trade and Investment Partnership - TTIP) ήταν ήδη ετοιμοθάνατη και τώρα είναι νεκρή. Επίσης, ο κ. Tραμπ έχει προτείνει την κατάργηση ή την επαναδιαπραγμάτευση της Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών (NAFTA).
Πάνω απ' όλα, πρότεινε την επιβολή υψηλών δασμών, κυρίως στις εισαγωγές από την Κίνα και το Μεξικό, «για να αποθαρρύνουν τις [αμερικανικές] εταιρείες από την απόλυση εργαζομένων τους, προκειμένου αυτές να μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες αλλά να συνεχίσουν να πωλούν τα προϊόντα τους στις ΗΠΑ αφορολόγητα». Είναι μάλλον βέβαιο ότι αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Αυτό, επίσης, εμπεριέχει κίνδυνο επιβολής αντιποίνων από άλλες χώρες. Το κόστος που θα πλήρωναν οι ΗΠΑ, το παγκόσμιο εμπόριο και η αξιοπιστία του συστήματος συναλλαγών μπορεί να αποδειχθεί πολύ υψηλό.
Ένα δεύτερο πεδίο ανησυχίας αφορά τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο κ. Tραμπ έχει υποστηρίξει την κατάργηση του νόμου Dodd-Frank (2010), ο οποίος αφορά την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης μέσω ρυθμιστικών κανόνων. Πολλές εταιρείες του χρηματοπιστωτικού τομέα μισούν αυτόν τον νόμο. Ωστόσο, το ερώτημα είναι αν θα αντικατασταθεί από μια πιο αποτελεσματική εναλλακτική λύση ή θα έχουμε επιστροφή στην προ της κρίσης ασυδοσία για όλους. 
Άν ισχύει το δεύτερο, σίγουρα θα αυξηθούν οι πιθανότητες μιας άλλης, πιθανώς μεγαλύτερης κρίσης. Ωστόσο, στο πεδίο της ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο λαϊκισμός του κ. Τραμπ ίσως προστατεύσει τις ΗΠΑ από τα χειρότερα απορρυθμιστικα ένστικτα των Ρεπουμπλικανών του Κογκρέσου (και όχι το αντίστροφο, που ισχύει για πεδίο των διεθνών εμπορικών συναλλαγών). 
Επίσης, ο κ. Tραμπ θέλει μεγάλη αύξηση των δαπανών για έργα υποδομών καθώς και φορολογικές ελαφρύνσεις. Το πρώτο θα ήταν επιθυμητό, ​​ιδιαίτερα αν τα έργα θα είναι προσεκτικά επιλεγμένα και μελετημένα. Και θα ήταν πράγματι μεγάλη ειρωνεία, εάν ο κ. Tραμπ, με την υποστήριξη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο, εφάρμοζε ακριβώς εκείνο το είδος πολιτικής, της Κεϋνσιανής δημοσιονομικής τόνωσης, στο οποίο ήταν αντίθετοι οι Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου όταν το πρότεινε με εύλογα επιχειρήματα η διοίκηση του Μπαράκ Ομπάμα το 2009. Δυστυχώς, η χρονική στιγμή θα είναι τώρα πολύ λιγότερο ευνοϊκή, δεδομένου ότι η οικονομία των ΗΠΑ είναι σήμερα πολύ πιο κοντά στην πλήρη απασχόληση από ό,τι ήταν τότε.
Οι προτάσεις του για τη φορολογική πολιτική θα «βρέξουν» έναν καταιγισμό από τεράστια οφέλη στην μερίδα των ήδη πλούσιων Αμερικανών, όπως είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Σύμφωνα με το Tax Policy Center, άν εφαρμοστούν τα πιο πρόσφατα σχέδιά του, το ετήσιο εισόδημα μετά τη φορολόγηση εκείνων που ανήκουν το μεσαίο 1/5 της κλίμακας των εισοδημάτων θα αυξηθεί κατά 1.010 $ ή κατά 1,8 %. Όμως το κορυφαίο 0,1 του πληθυσμού θα απολαύσει μια μέση φορολογική περικοπή περίπου 1,1 εκατομμυρίων $, δηλαδή πάνω από το 14 % των εισοδημάτων του μετά τη φορολόγηση. Η σωρευτική αύξηση του ομοσπονδιακού χρέους μέχρι το 2026 ίσως να φθάσει το 25 % του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Οι Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου ίσως θελήσουν να αντισταθμίσουν αυτό το χρέος, τουλάχιστον εν μέρει, μειώνοντας τις δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης και της υγείας. Αλλά ο κ. Tραμπ αντιτίθεται σ' αυτό.
Έτσι, ο λαϊκισμός του κ. Tραμπ συμπράττοντας με τη μανία φορολογικών περικοπών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ίσως ανοίξουν το δρόμο σε μεγάλες και διαρκείς αυξήσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Αν συμβεί αυτό, θα θέσει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση. Η προφανής απάντηση είναι η πιο σφιχτή νομισματική πολιτική. Ο κ. Tραμπ έχει δηλώσει ότι το υποστηρίζει. Όμως, έχει δηλώσει επίσης ότι η οικονομία πρέπει να αναπτύσσεται με ρυθμό 4 % κάθε χρόνο. Αυτό φαίνεται αδύνατο, με δεδομένη την αργή μεγέθυνση του απασχολούμενου εργατικού δυναμικού.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»