Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Χρειάζονται αναδιανεμητικές πολιτικές. Άν δεν χάσουν μέρος του πλούτου οι πλούσιοι, είναι αδύνατο να στηριχτούν οι ασθενέστεροι

του Κεμάλ Ντερβίς
 
© Project Syndicate - Kemal Derviş: The Win-Win Fantasy of Liberal Democracy, 5.12.2016
 
Όταν ακόμη και μέλη του ανώτερου «ιερατείου» της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων αρχίζουν να παραδέχονται τα αυτονόητα του πραγματικού κόσμου, τι λένε και τι κάνουν οι επίδοξοι εκπρόσωποι των απλών πολιτών;
 
Λίγοι αναλυτές ανέμεναν ότι οι Βρετανοί θα ψήφιζαν υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή ότι οι Αμερικανοί θα επέλεγαν τον Ντόναλντ Τραμπ ως επόμενο πρόεδρό τους. Ωστόσο, δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλήξουν σε μια συναινετική ερμηνεία αυτών των λανθασμένων υπολογισμών. Όμως, όταν οι  εξελίξεις είναι τόσο πολύπλοκες και αλλεπάλληλες, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αποφεύγουμε τις εύκολες ερμηνείες.
Η τωρινή συναινετική ερμηνεία κατηγορεί τις «ελίτ» - του ακαδημαϊκού χώρου, των μέσων ενημέρωσης και των επιχειρήσεων - ότι έχουν παγιδευτεί στον δικό τους κοσμοπολίτικο και διασυνδεδεμένο κόσμο, ότι απέτυχαν να ακούσουν προσεκτικά τις λιγότερο μορφωμένες και λιγότερο διασυνδεδεμένες κοινωνκές ομάδες. Επειδή οι ομάδες αυτές είναι εκείνες που έχουν επωφεληθεί λιγότερο από την παγκοσμιοποίηση, το πιο πιθανό ήταν να απορρίψουν τους υπερεθνικούς θεσμούς (στην περίπτωση της Brexit) ή τους υποψήφιους που προέρχονται από το καταστημένο (στην περίπτωση του Τραμπ). Το γεγονός ότι αγνοήθηκαν οι ομάδες αυτές, ήταν από πολλές απόψεις προφανές λάθος. 
[Ο κλειστός κόσμος των ελίτ και η «νοοτροπία της ομάδας»]
Αυτή η άποψη έχει σημαντική αξία. H «νοοτροπία της ομάδας» («group thinking») [ο «ομαδικός τρόπος σκέψης», που αποθαρρύνει τη δημιουργική σκέψη και την ατομική ευθύνη] είναι μια διαρκής πληγή για τις σημερινές οικονομικές και πνευματικές ελίτ, συμπεριλαμβανομένων των δημοσκόπων. Όλοι αυτοί έχουν συχνά παρόμοιο υπόβαθρο παιδείας, εργάζονται μαζί, διαβάζουν τα ίδια μέσα ενημέρωσης και συγκεντρώνονται στα ίδια συνέδρια και εκδηλώσεις, από το Νταβός μέχρι το Άσπεν.
Όσοι ανήκουν σ' αυτό το πλήθος, έχουν την τάση να πιστεύουν ότι έχουν αφομοιώσει τα μεγάλα διδάγματα της ιστορίας. Γενικά επικρίνουν τον ρατσισμό, ακόμη και τις ηπιότερες μορφές του εθνοκεντρισμού και σπάνια απορρίπτουν τον φεμινισμό. Αν και αυτές οι ομάδες δεν είναι υποδείγματα διαφορετικότητας και ποικιλομορφίας, η αναγνώριση της αξίας της πολυμορφίας είναι ευρέως διαδεδομένη στους κόλπους τους, ενώ η κυριαρχία των ανδρών έχει αρχίσει, τουλάχιστον, να μειώνεται.
Ο άλλος κοινός παρονομαστής αυτής της ομάδας είναι ο πλούτος. Μολονότι δεν είναι όλα τα μέλη αυτής της ομάδας πολυεκατομμυριούχοι, γενικά έχουν την εκπαίδευση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για να καρπωθούν από τα οφέλη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Ως αποτέλεσμα, κατά κανόνα και μέχρι πρόσφατα, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ως μείζον πρόβλημα την αυξανόμενη ανισότητα, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, αν και είναι βέβαιο ότι πολλοί από τους πλουσιότερους των ελίτ καταγίνονται με την φιλανθρωπία περισσότερο από κάθε άλλη εποχή του παρελθόντος. 
Είναι σαφές ότι οι κοσμοπολίτικες ελίτ που λαμβάνουν διαρκώς αποφάσεις σε κρίσιμους τομείς, από τις επιχειρήσεις και τα χρηματοοικονομικά μέχρι την πολιτική, πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στα παράπονα των λιγότερο τυχερών, των λιγότερο σπουδαγμένων και των λιγότερο διασυνδεδεμένων. Αντί να συναθροίζονται στα «σιλό» των ελίτ μόνον με ομοϊδεάτες τους, θα πρέπει να δημιουργήσουν επικοινωνιακές πλατφόρμες που συνδέουν ανθρώπους προερχόμενους από πιο ποικιλόμορφα κοινωνικά πλαίσια και συνθήκες - συμπεριλαμβανομένων και εκείνων, των οποίων οι εμπειρίες με την παγκοσμιοποίηση είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές τους. Τέτοιες πλατφόρμες θα συμβάλλουν στο να καταπολεμηθεί ο κατακερματισμός της δημόσιας συζήτησης.
Ωστόσο, οι ιδεολογικές «φούσκες» δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Ένα παράδειγμα: οι ελίτ απέτυχαν όχι μόνον να προβλέψουν τις πρόσφατες νίκες των λαϊκιστών, αλλά και να προβλέψουν ότι ο αναμφισβήτητα μη-λαϊκιστής Φρανσουά Φιγιόν (François Fillon) θα κέρδιζε τις προκριματικές προεδρικές εκλογές στη γαλλική κεντροδεξιά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία. Είναι σαφές: Το γεγονός ότι οι ελίτ έχουν άγνοια για τον θυμό της εργατικής τάξης, δεν είναι λοιπόν η μόνη αιτία που παραπλανά τα πολιτικά τους ραντάρ.
Φυσικά, είναι παρήγορο να πιστεύουν ότι αρκεί να γνώριζαν καλύτερα την πραγματικότητα και τότε οι άνθρωποι θα μπορούσαν να συζητούν πιο ψύχραιμα, οι ψηφοφόροι θα ψήφιζαν πιο ενωτικά και η πολιτική θα ήταν πιο εποικοδομητική. Όμως, ακόμη και με καλύτερη συζήτηση και διαβούλευση, περισσότερο στηριγμένη στα πραγματικά δεδομένα, τα συμφέροντα των ανθρώπων θα αποκλίνουν.
[Πέρα από το «επικοινωνιακό» πρόβλημα, υπάρχουν τα αποκλίνοντα συμφέροντα. Οι φαντασιώσεις των φιλελεύθερων και η πραγματικότητα] 
Εκείνοι που ψήφισαν υπέρ της Brexit ή υπέρ του Tραμπ, δεν το έκαναν επειδή απλά αδυνατούν να διακρίνουν ή να κατανοήσουν τα αληθινά οφέλη της παγκοσμιοποίησης. Σήμερα, οι πολίτες αυτοί δεν έχουν τις δεξιότητες ή τις ευκαιρίες για να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι από την πίτα. Συνεπώς, εκτός από τα «επικοινωνιακά» προβλήματα, υπάρχει η πραγματική ανάγκη για αναδιανεμητικές πολιτικές, που από τη φύση τους δεν είναι «παιχνίδι win-win», στο οποίο όλοι βγαίνουν ωφελημένοι. Οι βασικοί επωφελημένοι από το ελεύθερο εμπόριο και τις τεχνολογικές αλλαγές πρέπει να αποζημιώσουν ενεργά τους ζημιωμένους μέσω της φορολογίας, με την ενίσχυση των ασθενέστερων μέσω της κρατικής πολιτικής και με τη στήριξη της απασχόλησης. 
Ομοίως, η εικασία ότι η φιλελεύθερη δημοκρατική Δύση έχει συνέπεια και συνοχή στα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της, είναι διαβλητή εκ θεμελίων. Η αλήθεια είναι, ότι οι παραδοσιακές δυτικές δυνάμεις, παρά το γεγονός ότι έχουν πολλά κοινά, αποκλίνουν σε πολλούς τομείς: Από την ενεργειακή πολιτική - ως προς τους υδρογονάνθρακες, η Ευρώπη είναι πολύ περισσότερο εξαρτημένη σε σύγκριση με τις ΗΠΑ - μέχρι την πολιτική ασφάλειας και άμυνας. Στο πλαίσιο αυτό, η απλή «βελτίωση της επικοινωνίας» και η συμφωνία για το ποιά είναι τα πραγματικά δεδομένα, δεν αρκούν ως προϋποθέσεις που θα διευκολύνουν την επίτευξη συμφωνίας και συνεργασίας. Θα χρειαστούν διαπραγματεύσεις, στις οποίες και οι δύο πλευρές θα θυσιάσουν κάποια από τα συμφέροντά τους. 
Και τα δύο αυτά ζητήματα μας οδηγούν σε ένα γενικότερο ελάττωμα της Δυτικής αντίληψης για τον κόσμο: Στην πίστη σε λύσεις win-win [με τις οποίες οι αντίπαλες πλευρές βγαίνουν και οι δύο κερδισμένες]. Στην πραγματικότητα, η φιλελεύθερη δημοκρατία, τόσο στην κεντρο-δεξιά όσο και στην κεντρο-αριστερή της εκδοχή, χρησιμοποιεί ως κρυφό θεμέλιο την πεποίθηση ότι τέτοιες λύσεις (η σημαντικότερη από τις οποίες είναι η ειρήνη) μπορούν μακροπρόθεσμα να ωφελήσουν μια ολόκληρη «κοινωνία» - ή και την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Η δημοκρατία διαπραγματεύεται τις ανατροπές και τις αλλαγές και διαχειρίζεται τις βραχυχρόνιες θυσίες. Αλλά, στο τέλος, όλοι επωφελούνται. 
Φυσικά, όταν αποτυγχάνεις να διασφαλίσεις τέτοιες λύσεις win-win, τότε καταλήγεις συχνά σε καταστάσεις lose-lose, στις οποίες βγαίνουν ζημιωμένες και οι δύο (ή οι περισσότερες) αντίπαλες πλευρές. Στο πρώτο μισό του περασμένου αιώνα ήταν ευρέως διαδεδομένη η πίστη, ότι άν μια χώρα δεν κατακτήσει γη κατάλληλη για γεωργικές καλλιέργειες,  είναι καταδικασμένη στην πείνα. Σήμερα, ακούγονται ίδια επιχειρήματα για την ενέργεια.
[Μεσοπρόθεσμα, στήριξη των ασθενέστερων σημαίνει απώλειες πλούτου για τους πλούσιους] 
Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Για τον εξής λόγο: Για να εξασφαλίσουν οι οικονομίες το «κέρδος» μιας περιεκτικής ανάπτυξης, οι πολύ πλούσιοι θα πρέπει να υποβληθούν σε μορφές ρυθμιστικών κανόνων και φορολόγησης, που θα περιλαμβάνουν και κανόνες διεθνούς ισχύος. Αυτά θα τους κοστίσουν απώλεια σημαντικού πλούτου σε μακροπρόθεσμη βάση. Μολονότι αυτό δεν θα μετατρέψει τους πλούσιους σε «χαμένους του παιχνιδιού» (διότι θα εξακολουθήσουν να είναι πλούσιοι), δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι θα υποστούν απώλειες.
Αυτό που είναι σωστό στη φιλελεύθερη-δημοκρατική προσέγγιση είναι το εξής: Σχεδόν πάντα υπάρχει περιθώριο για συμβιβασμό. Μολονότι δεν θα επιστρέψουν όλοι στο σπίτι τους με την αίσθηση του πραγματικού νικητή, είναι πολύ καλύτερο για τα άτομα και για τις χώρες να συνεργάζονται και να προσπαθούν να καταλήγουν σε συμφωνία, παρά να ιδιοποιούνται ατομικά ή μεμονωμένα περιορισμένες ποσότητες χώρων και πόρων και να τις περιφρουρούν με όλα τα διαθέσιμα μέσα τους. Στον σύγχρονο κόσμο, το κόστος των συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών αδιεξόδων στην εσωτερική πολιτική των κρατών, είναι πολύ μεγάλο, σε σημείο που ακόμη και οι νικητές καταλήγουν να μετατρέπονται σε ηττημένους.
Στον απόηχο των πρόσφατων λανθασμένων υπολογισμών, θα πρέπει να επαναρρυθμίσουμε τα πολιτικά μας ραντάρ. Και αυτό σημαίνει ότι τα ραντάρ αυτά θα πρέπει να δέχονται ερεθίσματα από όλες τις πιθανές πηγές εκπομπής, και όχι μόνον από εκείνες που ταιριάζουν στα ωραία μας και βολικά τακτοποιημένα αφηγήματα. Εδώ, η βασική διαφορά μεταξύ του τρόπου που βλέπουν τον κόσμο οι Φιλελεύθεροι ή οι Σοσιαλδημοκράτες αφενός και οι σκληροπυρηνικοί ιδεολόγοι, εθνικιστές ή άλλοι, αφετέρου, μπορεί να είναι η πιο καθοριστική και με τις πιο κρίσιμες συνέπειες. Οι πρώτοι πρέπει να αποδεχτούν καταστάσεις win-lose, οι οποίες μεσοπρόθεσμα θα έχουν κερδισμένους και χαμένους, αλλά θα διατηρήσουν μακροπρόθεσμα την πίστη τους στη σταδιακή δημοκρατική αλλαγή στις χώρες τους, ενώ θα εργάζονται για να διατηρήσουν τη διεθνή ειρήνη.
 
[Οι μεσότιτλοι προστέθηκαν στον ιστότοπο Μετά την Κρίση]
Ο Kemal Derviş σπούδασε οικονομικά στην London School of Economics και στο Πανεπιστήμιο Princeton, ΗΠΑ. Δίδαξε οικονομία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής της Άγκυρας και στο Πρίνστον. Διετέλεσε ανώτερο στέλεχος της Διεθνούς Τράπεζας (1977-2001) και μετά το 1996 χρημάτισε αντιπρόεδρός της. Το 2001 έγινε Υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας, την εποχή που η χώρα αντιμετώπιζε τη χειρότερη οικονομική κρίση της και συνετέλεσε ώστε η προσφυγή στη βοήθεια του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας να έχει σταθεροποιητικά αποτελέσματα. Στη συνέχεια εκλέχτηκε βουλευτής του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος («Κεμαλιστές»). Το 2005 ορίστηκε ως επικεφαλής του Προγράμματος Ανάπτυξης του ΟΗΕ (UNDP). Σήμερα είναι αντιπρόεδρος της παραδοσιακής δεγαμενής σκέψης της Ουάσιγκτων Brookings και διευθύνει το πρόγραμμα Παγκόσμιας Οικονομίας και Ανάπτυξης της. Διδάσκει επίσης στό Institute of International and Development Studies της Γενεύης. 
  
Βιβλία του: 
  
  
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»