Ούλριχ Πρόϊς: «Διάλυση της ευρωζώνης θα ήταν επικίνδυνη - Οι πολιτικές λιτότητας και λάθη στο προσφυγικό ζήτημα εγκυμονούν νέες κρίσεις»

του Ούλριχ Πρόϊς

καθηγητή Δημοσίου Δικαίου - Πολιτικής Επιστήμης και συνταγματολόγου. Δυό συνεντεύξεις

       

1. «Μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι από τα πιθανά οφέλη μιας διάλυσης της ευρωζώνης»

  
© Εφημερίδα των Συντακτών:  «Μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι από τα πιθανά οφέλη μιας διάλυσης του ευρώ» (συνέντευξη στον ΤάσοΤσακίρογλου), 17.01.2016

Ο Ulrich K. Preuß συγκρίνει τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας με προτεκτοράτα του παρελθόντος. Επισημαίνει τον κίνδυνο να μετατραπεί η Ε.Ε. σε αντιδημοκρατικό μόρφωμα, ξένο προς τις δεσμεύσεις της και προς τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η αλληλεγγύη πρέπει να επικρατήσει στο προσφυγικό και η Η Ε.Ε. πρέπει να μάθει να συμβιώνει με την πολιτισμική ποικιλομορφία της, τονίζει ο Γερμανός νομικός και καθηγητής.

  

• Τάσος Τσακίρογλου (Τ.Τ.): Η μέχρι σήμερα διαχείριση της κρίσης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη γερμανική κυβέρνηση έχει προκαλέσει περισσότερους διαχωρισμούς και ανισότητες ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη. Πόσο επείγουσα είναι η αλλαγή πολιτικής και πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό με τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων;

Ούλριχ Πρόϊς (Ο.Π.): Προφανώς μια αλλαγή πολιτικής του Γιούρογκρουπ αναφορικά με τα μέλη του που βρίσκονται σε βαθιά κρίση είναι επειγόντως αναγκαία. Η Ε.Ε. δεν μπορεί να επιβιώσει ως ήπειρος ειρήνης και ευημερίας, εάν οποιοδήποτε από τα μέλη της, όπως η Ελλάδα, έχει ποσοστό ανεργίας μεγαλύτερο από 20% και περίπου το 30% του πληθυσμού της βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Ανεξάρτητα από τα λάθη προηγούμενων κυβερνήσεων, τα οποία και συνέβαλαν στην κρίση, είναι απαράδεκτο να έχει το φάρμακο δηλητηριώδεις επιπτώσεις και να είναι χειρότερο από την ασθένεια. Επιπλέον, οποιαδήποτε πολιτική κατά της κρίσης και να είναι η κατάλληλη, εντός του θεσμικού και κανονιστικού πλαισίου της Ε.Ε. δεν μπορεί και δεν πρέπει να υιοθετείται ενάντια στην εκφρασμένη δημοκρατικά βούληση των πολιτών.

Ο Ulrich K. Preuß σε συζήτηση στο Ινστιτούτο Heinrich Boell

Παρίσι, Αιγαίο, Άγκυρα, Αίγυπτος, Δαμασκός...

Α. Ιδεολογίες.

Στην εποχή που συνέβαιναν και στην Ελλάδα πραγματικές ιδεολογικές διαμάχες, όποιος αποκαλούσε ψευδή συνείδηση την εμμονή σε ιδεολογίες άκαμπτες και ανεπίδεκτες επικοινωνίας με την πραγματικότητα, γνώριζε γιατί είναι ψευδής: επειδή, εκτός των άλλων, είναι «συνείδηση» που δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποκτήσει. Λόγου χάρη, υπάρχουν ιδεολογίες που προπαγανδίζουν πως θέλουν να καθαρίσουν τον κόσμο από το κακό, δεν συνειδητοποιούν όμως ότι στην πράξη οι ίδιες αντιπροσωπεύουν το κακό. Μυρίζουν καμένο ανθρώπινο κρέας. 

Δυστυχώς είναι πολλές. Μια προφανής είναι το κακό που αντιμετωπίζουμε τώρα, ο στρατευμένος, φανατικός πολιτικός ισλαμισμός. Άλλη, με πιο διακριτικό και εκλεπτυσμένο αλλά εξίσου ανορθολογικό τρόπο, είναι ο (δυτικός ή άλλος) αντι-ισλαμισμός. Αυτός εφαρμόζει την αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης και θεωρεί  τα παιδάκια που πνίγονται στις σάπιες βάρκες της μετανάστευσης ως συνυπεύθυνα για τα εγκλήματα κάποιων συμπατριωτών τους ή «ομόθρησκων» (τι θρησκεία μπορεί να έχει άραγε ένα παιδί;). Βέβαια, από την ίδια αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης απορρέουν και οι πιο άκακοι ανορθολογισμοί, όπως π.χ. εκείνων που θεωρούν την Άνγκελα Μέρκελ (η οποία γεννήθηκε το 1954) συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα των Ναζί.

Petrarcameister: Πόλεμος των Χωρικών, Γερμανία, 15ος αιώνας

Η Ευρώπη δυσκολεύεται, ο περίγυρος καταρρέει. Διαρκώς. Όλο και πιο κοντά, όλο και πιο επίφοβα

 (Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στην Τουρκία)

Αλεξάντερπλατς, Βερολίνο

Πρίν από ένα χρόνο (Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014, Η παλιά Ευρώπη αγκομαχά στον κατήφορο. Όμως ο περίγυρος καταρρέει), στον ιστότοπο αυτό γράφονταν πράγματα όπως αυτά:

Η ΕΕ και η ζώνη του ευρώ εξακολουθούν να πορεύονται διαμέσου της κρίσης που δεν νικήθηκε και παίρνει νέες μορφές: η κρίση εξαπλώνεται τώρα σαν βάλτος και προς τον πυρήνα, όχι μόνον στην περιφέρεια...

 ... Όμως η ΕΕ παραμένει περιοχή σχετικής ηρεμίας: εδώ συμβαίνει επίπονη αλλά ειρηνική σύγκρουση αντίπαλων κοινωνικών συμφερόντων και διαφορετικών ιδεών, ωστόσο και αναζήτηση κοινών διεξόδων, την ώρα που ο περίγυρος καταρρέει στο χάος πολεμικών συγκρούσεων χωρίς διέξοδο, από την Λιβύη, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Ιράκ, μέχρι τα σύνορα της Ουκρανίας με τη Ρωσία.

Ως πότε θα αυτοκαταστρέφεται ο αραβικός κόσμος, από το Μαγκρέμπ μέχρι το Ιράκ; Προφανώς το μεγάλο πρόβλημά του δεν είναι [όπως μερικοί νομίζουν] το Ισραήλ με το δικό του μερίδιο σε μια αδιέξοδη πολιτική. Η απόλυτη αυτοκαταστροφή στο Ιράκ και στη Συρία, ο θλιβερός δρόμος της Αιγύπτου από την αδιέξοδη εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ στη στρατιωτική δικτατορία, η ουσιαστική διάλυση της Λιβύης, [...] “ο καθένας εναντίον των άλλων και ο Αλλάχ εναντίον όλων”, ελάχιστη σχέση έχουν με την Ισραηλινή πολιτική μυωπία.

Ως πότε το “ενδιάμεσο μαξιλάρι” της Τουρκίας, υβρίδιου του ισλαμικού και του ευρωπαϊκού κόσμου, θα αντέχει και θα μπορεί να απορροφά τους Μεσανατολικούς κραδασμούς που έρχονται από κοινωνίες ολικά κατεστραμμένες, και να εμποδίζει έτσι να γίνει μετάσταση του Αραβικού χάους και σε έδαφος ευρωπαϊκό;

Από τότε, η κατάρρευση του περίγυρου, με επίκεντρο των δονήσεων τη Μέση Ανατολή και τις αφροασιατικές ακτές της Μεσογείου, συνεχίζει να παίρνει όλο και πιο καταστροφικές μορφές. Εν μέσω της τεράστιας προσφυγικής κρίσης, που θέτει σε πρωτόγνωρη δοκιμασία τα συστήματα διακυβέρνησης στην ηπειρωτική Ευρώπη, αποκτώντας διαστάσεις Μεγάλης Μετανάστευσης των Λαών (ως προς τα μεγέθη του διακινούμενου πλήθους αρχίζει να θυμίζει εκείνη που σημάδεψε το τέλος της αρχαίας περιόδου της ιστορίας και την είσοδο στη μεσαιωνική), φτάσαμε στη μεγάλη τρομοκρατική επίθεση στην Άγκυρα με τους 100 σχεδόν νεκρούς, σε περίοδο προεκλογική για την Τουρκία. 

Άγκυρα 14.10.2015, διαμαρτυρία για την απαγόρευση ενημέρωσης

Η φρίκη και η «Καρδιά του Σκότους»: Από το Βιετνάμ στο «Ισλαμικό Κράτος» και στη δολοφονία του Ιορδανού πιλότου

του Γιάκομπ Άουγκστάϊν

  

Spiegel 5.02.2015 - Jakob Augstein: IS ermordet jordanischen Piloten: Das Grauen 

   

Η δολοφονία του αιχμάλωτου Ιορδανού πιλότου από το «Ισλαμικό Κράτος» τρομοκράτησε τον κόσμο. Έγκλημα! Βαρβαρότητα; Ναι. Μια απάνθρωπη εξαίρεση; Δυστυχώς όχι. Για την «εκπαίδευση στη φρίκη», δάσκαλοι υπάρχουν παντού.

   

Τον Moaz al-Kassasbeh τον έκαψαν ζωντανό μέσα σε κλουβί. Όλος ο κόσμος το ξέρει. Όλος ο κόσμος μπορούσε να δει. Οι δολοφόνοι βιντεοσκόπησαν την πράξη και την δημοσιοποίησαν στο διαδίκτυο. Ο τρόμος είναι όπλο. Ήταν ανέκαθεν. Οι δολοφόνοι του «Ισλαμικού Κράτους» ξέρουν πώς να το χρησιμοποιούν. Το ίδιο κι εμείς. 

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί γνωρίζουν καλά τη στρατηγική «Σοκ και Δέος». Αυτόν τον τίτλο είχε μια μελέτη στη δεκαετία του 1990, την οποία δημοσίευσε το National Defense University, ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα του αμερικανικού στρατού. Στο μυαλό μας έρχονται αμέσως οι βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Τι στόχο έχουν αυτές οι θηριωδίες; «Άμεση καταστροφή ασύλληπτης έκτασης, που έχει ως σκοπό να επηρεάσει τον πληθυσμό στο σύνολό του, τους ηγέτες του, την κοινή γνώμη, και όχι επιμέρους στρατιωτικούς ή στρατηγικούς στόχους σε περιορισμένο πεδίο εφαρμογής».

Οι τρομοκράτες με την ετικέττα ισλαμιστές και ο Μπρέϊβικ: «Tο κακό που ακτινοβολεί»

Ο Άντερς Μπρέϊβικ σκότωσε 80 έφηβους στο κάμπινγκ των Νορβηγών Σοσιαλιστών στο νησί Ουτόγια, γιατί τους θεωρούσε «ένοχους για την εισβολή του Ισλάμ» στην Ευρώπη, ενώ παιδιά που μεγάλωσαν στη γαλλική επαρχία έγιναν στρατευμένοι τρομοκράτες, αυτή τη φορά με την επιγραφή ισλαμιστές, και σκότωσαν σκιτσογράφους επειδή εισβάλλουν στον κόσμο των ιερών τους και τα προσβάλλουν.
Αυτά, όπως πολύ χειρότερα που συνέβησαν στο παρελθόν, δεν είναι διαφορετικά πράγματα, ούτε επιστροφή στην «καθυστέρηση», στον «Μεσαίωνα», στο προ-νεοτερικό παρελθόν: Είναι μια διεστραμμένη νεοτερικότητα που έγινε παρακμή, είναι αποτυχία της εκδοχής της νεοτερικότητας που νίκησε, είναι η «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» που από νωρίς πήρε δρόμο (αυτο)καταστροφικό, δηλαδή ο Διαφωτισμός που γίνεται καθαρός «νεοτερικός» σκοταδισμός. Είναι το «ακραίο μοντέρνο», ο μηδενισμός.
Βλέποντας το οικείο, καθημερινό, συμβολικό δαιμονικό και άσχημο στις οθόνες και στο διαδίκτυο*, καταλαβαίνεις πως όταν «ο εντελώς διαφωτισμένος κόσμος ακτινοβολεί από το κακό που θριαμβεύει» (Αντόρνο-Χορκχάϊμερ), τότε και πάλι δεν πρόκειται για οπισθοδρομικότητα, αλλά για lifestyle τραβηγμένο στα άκρα. Πανταχού παρόν, γιατί είναι συμβολικό, το κακό και άσχημο έχει μετατραπεί σε σύμβολο του πνεύματος της εποχής μας. Το δράμα δεν είναι ότι ο κόσμος επιστρέφει στο παρελθόν, αλλά ότι ολόκληρος, Δυτικός, Ανατολικός ή Μεσανατολικός, έγινε υπερβολικά «μοντέρνος».

Σφαίρες, μαχαίρια και δηλητήρια

Η δολοφονία των 2 νεαρών μελών της ΧΑ και ο σοβαρός τραυματισμός ενός τρίτου, άνοιξε συζητήσεις πολυσυζητημένες στη χώρα αυτή, ωστόσο συζητήσεις που θα 'πρεπε να είναι εδώ και πολύ καιρό εξαντλημένες, και τώρα πιά με λίγη ή με καθόλου ουσία. 

  

Για το προφανές, δεν αξίζει να μακρηγορεί κανείς: Η δολοφονική πράξη είναι εξίσου καταδικαστέα, και με τον ίδιο τρόπο, όπως η άλλη, εκείνη που διέπραξαν πρίν ένα μήνα μέλη αυτής της ακροδεξιάς οργάνωσης, δολοφονώντας έναν αριστερό νέο. Ίδια είναι και η λύπη για τα νέα παιδιά, που χάθηκε η ζωή τους για ένα τίποτε. Αλλάζει κάτι στην ουσία, επειδή ήταν χρυσαυγίτες; Ίδια είναι η θλίψη. Οι “αριστεροί ή δεξιοί ήρωες και μάρτυρες” έχουν λάμψη και δόξα για όσους βρίσκονται σε απόσταση, η μόνη χειροπιαστή πραγματικότητα είναι χαμένες ζωές στα είκοσι, στα τριάντα...

Μωρά βορείων προαστείων

του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Ο Νίκος Ρωμανός ήταν δεκαπέντε χρονών, όταν σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια του από σφαίρα αστυνομικού ο φίλος και συνομήλικός του Αλέξης Γρηγορόπουλος. Σε αυτή την ηλικία, ακόμη και λιγότερο δραματικά βιώματα σε σημαδεύουν για πάντα. Εξίσου, αν όχι περισσότερο καθοριστικό, μπορεί να είναι όμως αυτό που βιώνεις καθημερινά σε ακόμη τρυφερότερη ηλικία. Ας πούμε στα δώδεκα-δεκατρία. Τόσο ήταν ο Νίκος Ρωμανός, όταν η μητέρα του έγραψε το μυθιστόρημα που την έκανε διάσημη, το «Μαμάδες βορείων προαστείων». 

Max Beckmann - "Πάρτυ στο Παρίσι"