Κρίση και αγωνία της Σοσιαλδημοκρατίας. Χθες στη Γαλλία και Ολλανδία, τώρα στη γενέτειρα Γερμανία

Τρία άρθρα, υπό διαφορετικό πρίσμα, για την μεγάλη κρίση και το μεγάλο δίλημμα της γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας αλλά και για την τύχη της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μετά την συρρίκνωση της γαλλικής και ολλανδικής Σοσιαλδημοκρατίας σε σκιές του εαυτού τους και κόμματα-νάνους, μετά τις διαρκείς ήττες άλλων Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και την άνοδο της ακροδεξιάς, η συζήτηση για την μοίρα του κόμματος του  Μαρξ, του  Ένγκελς, του  Μπέμπελ, του Μπερνστάιν, της Λούξεμπουργκ, του Κάουτσκι και του Μπραντ, είναι συζήτηση για τη μοίρα του συνόλου της Σοσιαλδημοκρατίας και για τη μοίρα όλης της Αριστεράς στον ευρύτερο χώρο της ηπείρου μας.
Στην τωρινή μεγάλη αναταραχή, θα μπορέσει άραγε η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία, πληρώνοντας ίσως βαρύτατο τίμημα, να γίνει αποφασιστικός παράγοντας αναζωογόνησης και ανανέωσης της Ευρώπης και του κράτους πρόνοιας, και έτσι να δικαιωθεί ιστορικά; Ή, μήπως, ο μοναχικός δρόμος του Τζέρεμι Κόρμπιν και του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, στην άλλη «μητρική» χώρα της Σοσιαλδημοκρατίας, θα αποδειχθεί ο μόνος βατός και βιώσιμος; Και πώς θα μπορούσε, από την πλευρά του, να συνεισφέρει και αυτός στο ευρύτερο, ευρωπαϊκό όλον;

Γ. Ρ.

  

1. Βόλφγκανγκ Μύνχάου: Ένα βαρύ τίμημα, που ίσως αξίζει, για χάρη της Ευρώπης;

© ft - Wolfgang Münchau: A German coalition deal to radically reshape Europe The preliminary agreement signals a shift to more agenda-driven EU politics, 15.1.2017 

[...] Στην προηγούμενη προγραμματική συμφωνία για τον μεγάλο συνασπισμό των Χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων με τους Σοσιαλδημοκράτες, το 2013, δεν υπήρχε σχεδόν καμία αναφορά στην Ευρώπη, πέρα ​​από τα συνήθη κλισέ. Το μεγάλο θέμα ήταν τότε ο βασικός μισθός. Όμως, στην προκαταρκτική συμφωνία της περασμένης εβδομάδας, η Ευρώπη είναι το «θέμα Νο1».

Αυτό το μέρος της συμφωνίας είναι πολύ πιο προχωρημένο ​​από μια γενική προθυμία για συνεργασία με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν με στόχο τη μεταρρύθμιση της ζώνης του ευρώ. Δηλώνει την προθυμία να αυξήσει τον προϋπολογισμό της ΕΕ, με μεγαλύτερη γερμανική καθαρή συνεισφορά. Ειδικά, υποστηρίζει έναν προϋπολογισμό της ευρωζώνης ικανό να χρηματοδοτήσει την μακροοικονομική σταθεροποίηση, την κοινωνική σύγκλιση και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Ζυρίχη 1893, Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες: Από αριστερά: Δρ. Ζίμον, Φρίντα Ζίμον-Μπέμπελ, Κλάρα Τσέτκιν, Φρίντριχ Ένγκελς, Γιούλια Μπέμπελ, Άουγκουστ Μπέμπελ, Έρνστ Σάττνερ, Ρεγκίνε Μπερνστάιν, Έντουαρντ Μπερνστάιν (μόλις διακρίνεται)

Άνοδος της Ακροδεξιάς: Προκαλεί μεγάλη ανησυχία, αλλά όχι αυτοεξέταση και έρευνα για το πώς και το γιατί

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 

© Der Spiegel - Jakob Augstein: AfD vor Einzug in den Bundestag Tüchtig aufgeregt, wenig überlegt, 11.09.2017

Με αφορμή το γερμανικό κόμμα της Εναλλακτικής (AfD), το οποίο γεννήθηκε ως ακραία ευρωσκεπτικιστικό-νεοφιλελεύθερο και ενηλικιώθηκε ως ακροδεξιό εθνικιστικό-ρατσιστικό, ο Jakob Augstein λέει πράγματα που ισχύουν ευρύτερα. Μιλά για το πώς αντιμετωπίζουν οι Δυτικές κοινωνίες και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες την άνοδο ακροδεξιών ή ριζοσπαστικών εθνικιστικών κομμάτων: Στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στη Βρετανία ή αλλού. «Πρέπει να ανησυχούμε και να αναστατωνόμαστε πολύ», λένε· «αλλά προς Θεού, δεν πρέπει θέσουμε το ερώτημα πώς σχετίζεται η άνοδος αυτή με εμάς. Με το τί πράξαμε και τί πράττουμε εμείς οι φιλελεύθεροι δημοκράτες».
Κι όταν το εκλογικό ποσοστό ενός κόμματος σαν την ΧΑ εμμένει σταθερά επί αρκετά χρόνια λίγο κάτω από το 10 %, αυτό δεν είναι σοβαρή ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά στη δημοκρατική Πολιτεία και στην κοινωνία που το παράγει; 

Γ. Ρ.

  

Η χειρότερη υποψία επαληθεύτηκε: Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) είναι κόμμα ακροδεξιό. Με δεδομένη την γενική αγανάκτηση για το e-mail που αποδίδεται στην πολιτικό αυτού του κόμματος Αλίς Βάιντελ (Alice Weidel), έρχεται στο νού, κάπως παραλλαγμένο, ένα παλιό ανέκδοτο για τον «Τιτανικό»: Τουλάχιστον τώρα, κανείς πια δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε τι υποστηρίζει η AfD.  
Παράλογο. Οι ψηφοφόροι της AfD το ήξεραν  πολύ καλά ήδη από πριν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ψηφίζουν αυτό το κόμμα παρόλες τις ακροδεξιές του εκρήξεις, αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτών. Τι λέει το κόμμα αυτό για τη Γερμανία;
Οι Άραβες, οι Τσιγγάνοι είναι «λαοί χωρίς πολιτισμό», οι κυβερνητικοί πολιτικοί της Γερμανίας είναι «γουρούνια» και η Γερμανία «δεν είναι κυρίαρχο κράτος». Αυτά φέρεται να έγραψε πριν λίγο καιρό στη Φρανκφούρτη η Alice Weidel, η ωραία οικονομολόγος, και τώρα, στην τελευταία φάση της προεκλογικής εκστρατείας, αυτές της οι λέξεις πλανώνται παντού στον αέρα. Αλλά η Βάιντελ δεν είναι μόνη της. Δίπλα της, σ' αυτό το κόμμα βρίκονται ο κακός Μπιερν Χέκε (Björn Höcke) που μιλάει για «το μνημείο της ντροπής» [αναφερόταν στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο] και ο κομψός Αλεξάντερ Γκάουλαντ (Alexander Gauland), που θέλει να «ξεφορτωθεί» μια πολιτικό στέλνοντάς την στην Ανατολία [αναφερόταν στην τουρκικής καταγωγής βουλευτή - και μία από τις αντιπροέδρους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας - Aydan Özoguz, η οποία από το 2013 είναι υπουργός παρά την καγκελλάριο Μέρκελ με αρμοδιότητα για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και την ενσωμάτωσή τους στη γερμανική κοινωνία]. Αυτή είναι ναζιστική ορολογία. 

Η αντιευρωπαϊκή αρχή της AfD και η ακροδεξιά-ρατσιστική της «ωριμότητα»

Αυταρέσκεια αντί αυτοεξέτασης και αυτογνωσίας. Αγανακτούν εναντίον του Τραμπ κατόπιν εορτής εκείνοι που του έστρωσαν το δρόμο

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 

© Der Spiegel - Jakob Augstein: Selbstgerechter Protest Die Vertrumpung der Welt, 26.01.2017

  

Τώρα αγανακτούν εναντίον του Τραμπ εκείνες οι ελίτ οι οποίες προετοίμασαν το έδαφος για την εκλογική επιτυχία του Τραμπ. Θα ήταν καλύτερο όλοι αυτοί να ρωτούσαν τον εαυτό τους: Τι κάναμε μέχρι χθές; Τι θα κάνουμε αύριο, άν ο Τραμπ ως πρόεδρος επιτύχει τους στόχους του;

 

Tην παγκοσμιοποίηση δεν τη βλέπουμε μόνον στην οικονομία. Έχει παγκοσμιοποιηθεί και η αγανάκτηση. Ομοφυλόφιλοι, γυναίκες, δημοσιογράφοι, κάτοικοι των μεγαλουπόλεων, πανεπιστημιακοί καθηγητές όλων των χωρών - όλοι έχουν ενωθεί κατά του Ντόναλντ Τραμπ! Τώρα όλοι αυτοί παίρνουν μέρος στο Black-lives-matter+occupy+women's-march. Πού ήταν όμως η διαμαρτυρία τους όταν χτίζονταν τα θεμέλια του οικοδομήματος «εκλογική επιτυχία Τραμπ»; Η φιλελεύθερη κοινωνία απέτυχε πικρά στα ζητήματα του παρελθόντος. Και δεν έχει απάντηση στο πιο σημαντικό ερώτημα του μέλλοντος: Τι θα κάνει, αν αποδειχτεί επιτυχής και η προεδρία Τραμπ;

2016, χρονιά αποκάλυψης ψευδών και ψευδαισθήσεων

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 

©  Der Spiegel - Jakob Augstein: Debatte über Ungleichheit - Liberale Lügen , 29.12.2016

 

Εξακολουθεί να παραμερίζεται στην ελλαδοκεντρική εγχώρια πολιτική συζήτηση η σκέψη, ότι οι διαπιστώσεις για τα συμβαίνοντα σήμερα και χθες, τουλάχιστον για την «ευρεία εικόνα» τους, για τα μεγάλα προβλήματα και για τα κρίσιμα διακυβεύματα, όταν μιλάμε για την θεωρούμενη ως οικονομικά «καλοστεκούμενη» Γερμανία ή για την ταλαιπωρημένη από την κρίση Ελλάδα ή για άλλη χώρα αλλού στη Δύση, ίσως έχουν διαφορές μόνον ποσοτικές και όχι ποιοτικές. Διαφεύγει έτσι και το εξής: ότι ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένη) πραγματικότητα σημαίνει επίσης ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένες) ψευδαισθήσεις.

Υπάρχει πάντως μια διαφορά όχι μικρή: Τώρα πιά, στην Ευρώπη, οι ελίτ συζητούν ανοιχτά για την κοινωνική ανισότητα. «Όχι επειδή είναι δίκαιες και ευπρεπείς», αλλά επειδή φοβούνται την ακροδεξιά, λέει ο Άουγκστάιν. Πότε θα συζητήσουν και οι ελληνικές ελίτ για την μεγάλη ανισότητα στην Ελλάδα; Άς ελπίσουμε μόνον, ότι δεν θα χρειαστεί πρώτα να νιώσουν και αυτές τον ίδιο φόβο.

Γ. Ρ.

Λέγεται ότι το 2016 ήταν η χρονιά των καταστροφών. Δεν είναι αλήθεια. 

Το 2016 ήταν το έτος της αλήθειας. Μάθαμε κάτι για τις ελίτ μας. Μετά την εκλογή του Τραμπ, την Brexit, την άνοδο του κόμματος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) και των ομοίων του, οι ελίτ φοβούνται για την τύχη της φιλελεύθερης κοινωνίας. Αλλά δεν φοβούνται επειδή είναι φιλελεύθερες. Φοβούνται επειδή τις έχει καταλάβει άγχος και φόβος. Υπάρχει διαφορά. Ξαφνικά έγινε σαφές το εξής: Όταν ετίθετο θέμα για τα δικαιώματα, εννοούσαν τα δικά τους δικαιώματα. Και όταν πάλευαν για την ισότητα, ήταν αδιάφορες για τη δικαιοσύνη. 

Δεν είναι ευχάριστο να παραδέχεσαι κάτι τέτοιο: Το γεγονός ότι τώρα γίνεται επιτέλους λόγος για τη δικαιοσύνη, το οφείλουμε στους ακραίους δεξιούς. 
Η Γερμανία φοβάται. Όχι [όπως στις προηγούμενες δεκαετίες] τον θάνατο των δασών, τον πυρηνικό πόλεμο ή την αλλαγή του κλίματος, αλλά τον εκ δεξιών κίνδυνο. Εν πάση περιπτώσει, φόβο αισθάνεται εκείνο το μέρος των Γερμανών που έχει κάτι να χάσει. Το διακύβευμα δεν είναι τα χρήματα. Για ό,τι αφορά τα χρήματα, κανείς δεν φοβάται πραγματικά την Ακροδεξιά. Διότι, για ό,τι αφορά τα χρήματα, η Ακροδεξιά είναι εξίσου νεοφιλελεύθερη όπως σχεδόν όλα τα άλλα κόμματα. Και οι ακροδεξιοί πιστεύουν πως είναι καλύτερο τα χρήματα να βρίσκονται στις τσέπες των πλουσίων.

© Gottfried Helnwein: Black Mirror, Αυτοπορτρέτο

Μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία. Πιο ισχυρή και πιό κοινωνική Ευρώπη εναντίον του λαϊκισμού της Δεξιάς

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 

© Der Spiegel - Jakob Augstein: Kampf gegen Rechtspopulisten: Last Exit, 23.6.2016

  

Τι μας διδάσκει το δημοψήφισμα για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια νέα υπόσχεση. Κάποτε λέγαμε: Ποτέ ξανά πόλεμος. Αν θέλουμε να σταματήσουμε την επανάσταση της ακραίας Δεξιάς, πρέπει να πούμε: Ποτέ ξανά κοινωνική αδικία!
 

Βιώνουμε μεγάλες στιγμές. «Το νιώθετε. Κάτι παλιό τελειώνει, κάτι νέο αρχίζει». Αυτά τα λόγια είπε πρόσφατα ο Ντόναλντ Τουσκ, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Είναι μια ιστορική στιγμή. Δεν συμβαίνει συχνά. Πλέοντας στη θάλασσα της ιστορίας, πάντα προσπαθούμε να διακρίνουμε ποιό κύμα μας οδηγεί, όμως τούτη τη στιγμή εμείς οι ίδιοι είμαστε το κύμα. Μόνον σε στιγμές μεγάλης κρίσης μπορούμε να διακρίνουμε την κίνηση που μας οδηγεί προς τα εμπρός. Ή προς τα πίσω. 

Αυτό το δημοψήφισμα ήταν καταστροφή. Πού ακούστηκε, ένα κράτος όπως η Βρετανία, να ψηφίζει για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Αυτό σημαίνει ότι η παλαιά Ευρώπη πεθαίνει. Το παλιό συμβόλαιο δεν είναι πλέον έγκυρο. Ήρθε η ώρα για ένα νέο. 

Κάτι νέο αρχίζει. Αλλά τι;  Χρειάζεται επειγόντως μια νέα υπόσχεση. Η ΕΕ χτίστηκε πάνω στα ερείπια του φασισμού. Σήμερα θα πρέπει να ανοικοδομηθεί πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού. Η ιδρυτική υπόσχεση της Ευρώπης ήταν: Ποτέ ξανά πόλεμος! Σήμερα πρέπει να είναι: Ποτέ ξανά κοινωνική αδικία! Τότε το ζητούμενο ήταν η αντίθεση στη βία και στο μίσος. Σήμερα πρέπει να είναι η αντίθεση στην ανεργία και τη φτώχεια.

Μια κοινωνική Ευρώπη: αυτή είναι η σύγχρονη εκδοχή της ιδρυτικής υπόσχεσης για μια ειρηνική Ευρώπη. Και είναι η μόνη υπόσχεση με την οποία μπορούμε πια να σταματήσουμε την επανάσταση της ακραίας Δεξιάς. 

Ο Johnny Depp ως William Blake στο φίλμ Dead Man του Jim Jarmusch

Jakob Augstein: Η δημοκρατία πεθαίνει στο Κέντρο

του Γιάκομπ Άουγκστάιν

  

© Der Spiegel - Jakob Augstein: Im Zweifel links: Deutschland, dein Elend ist die Mitte, 6.08.2015

  

Στην Ευρώπη συμβαίνουν ζυμώσεις. Η πολιτική διαμαρτυρία είναι παρούσα και πάλι.  Εξαίρεση αποτελεί προς στιγμήν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, όπου η δημοκρατία μοιάζει σαν να αποκοιμήθηκε. Οι Γερμανοί συγχέουν τώρα τη σταθερότητα με την απάθεια. Ωστόσο οι ποικίλες νέες ζυμώσεις στην ευρωπαϊκή επικράτεια, ακόμη και όταν παίρνουν τη μορφή του λαϊκισμού, απελευθερώνουν δυνάμεις αναγκαίες για την ανανέωση του κατεστραμμένου συστήματος. Oι πολιτικοί του Κέντρου δεν το κατανοούν, παρερμηνεύουν την πραγματικότητα. Ο Γ. Άουγκστάιν ρίχνει μια «αιρετική» ματιά στη σημερινή Ευρώπη.

   

Μια επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη. Μια μεγάλη αναστάτωση. Το άν πρόκειται να μας οδηγήσει σε κάτι καλύτερο ή σε κάτι χειρότερο, δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Το όπλο αυτής της επανάστασης είναι ο λαϊκισμός. Το Μέσο που την διαδίδει είναι το Διαδίκτυο. Όπως και κάθε επανάσταση, έτσι και αυτή έχει τους στόχους της και τα θύματά της. Στόχος είναι η ανανέωση της δημοκρατίας, πράγμα που είναι απολύτως αναγκαίο. Το θύμα είναι το κομματικό σύστημα με βάση το Κέντρο. Δεν αξίζει να χύνουμε και πολλά δάκρυα για το θύμα. Προς το παρόν, η Γερμανία, ο γίγαντας στην καρδιά της Ευρώπης που πάσχει από υπνηλία, νοιώθει μόνον ένα ασθενικό αεράκι από την επερχόμενη θύελλα. Όμως άν όλα πάνε κατ΄ευχήν, σύντομα θα πνεύσει και εδώ ένας ζωογόνος άνεμος και θα διώξει τη μούχλα που προκαλεί ασφυξία στο πολιτικό σύστημα. Είναι η μούχλα του Κέντρου. 

Ίσως είναι καλό το γεγονός ότι όλο και λιγότεροι άνθρωποι διαβάζουν εφημερίδες. Γιατί άν τις πιστέψουμε, το ποιά θα είναι η επόμενη Καγκελάριος είναι ήδη δεδομένο: η Άνγκελα Μέρκελ. Επίσης, γιατί μερικοί πολιτικοί στη Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι σίγουροι για το αν θα πρέπει να έχουν έναν δικό τους υποψήφιο για την καγκελαρία. Η Γερμανία δείχνει πώς μια δημοκρατία μπορεί να αυτοκτονήσει. Η δυστυχία των Γερμανών είναι ότι συγχέουν τη σταθερότητα με την απάθεια. Και αυτή η δυστυχία έχει ένα όνομα: Κέντρο. Το Κέντρο είναι η περιοχή της πολιτικής διαφθοράς. Η δημοκρατία πεθαίνει στο Κέντρο.

«Βγάλτε το κράνος». Από την εφημερίδα Freitag, τ. 33/2015

Ανοικτή επιστολή προς την καγκελάριο: Αγαπητή κυρία Μέρκελ...

του Γιάκομπ Άουγκστάϊν

 
© Der Spiegel: Jakob Augstein Offener Brief an die Kanzlerin: Liebe Frau Merkel... (26.3.2015)

    

... η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι: Ναι στο ευρώ, ναι στις εξαγωγές. Όχι στην Πολιτική Ένωση. Αυτό, όσο πιό πολύ διαρκεί, τόσο πιο παράλογο γίνεται. Κυρία Μέρκελ, τολμήστε! Ενώστε την Ευρώπη, όπως ο Χέλμουτ Κολ ένωσε τη Γερμανία.

   

Όλοι σας θεωρούν, κυρία Μέρκελ, άτομο που έχει την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Αλλά δεν γίνεται να είστε τόσο ταπεινόφρων, ώστε να είστε εντελώς αδιάφορη για το τι θα λέει κάποια μέρα για σας η ιστορία. Η «ιχτορία» [στα επίσημα γερμανικά η ιστορία είναι Geschichte - Γκεσίχτε, στην τοπική διάλεκτο του Παλατινάτου, στην περιοχή του Ρήνου, Gechichte -  Γκεχίχτε], όπως ονομαζόταν στη διάλεκτο του Παλατινάτου της πατρίδας του προ-προπροηγουμένου σας στην καγκελαρία. Είχε καλή τύχη εκείνος: «αχλάδι» μεν [τον αποκαλούσαν ειρωνικά έτσι λόγω του σχήματος της κεφαλής του], «Bimbes» δε [στη διάλεκτο του Παλατινάτου η λέξη σημαίνει το πως να κάνεις καριέρα και να πλουτίζεις], ωστόσο θα θυμόμαστε πάντα τον Χέλμουτ Κολ ως πατέρα της γερμανικής ενότητας και του ευρώ. Ως μεγάλο πρωτεργάτη της υπέρβασης των συνόρων. Πώς θα θυμόμαστε εσάς, κυρία Μέρκελ; Ως την καγκελάριο που έβαλε τέλος στην ευρωπαϊκή ενοποίηση; 

Αυτή τη στιγμή, η κληρονομιά του Αντενάουερ, του Ντε Γκωλ, του ντε Γκάσπερι και του Κολ φεύγει σαν το νερό μέσα από τα δάχτυλά μας και χάνεται. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό συμβαίνει ακριβώς τώρα που οι Γερμανοί είμαστε τόσο ισχυροί στην ήπειρό μας, όσο δεν είμασταν ποτέ άλλοτε μετά το τέλος της εποχής του «Τρίτου Ράιχ». Και δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτή τη διαπίστωση μέσα στα πλαίσια που δημιουργεί το παρελθόν. 

Δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα! Και δεν κάνετε τα πάντα! 

© Photo: Deutsche Welle

© Photo: Αυγή

Η φρίκη και η «Καρδιά του Σκότους»: Από το Βιετνάμ στο «Ισλαμικό Κράτος» και στη δολοφονία του Ιορδανού πιλότου

του Γιάκομπ Άουγκστάϊν

  

Spiegel 5.02.2015 - Jakob Augstein: IS ermordet jordanischen Piloten: Das Grauen 

   

Η δολοφονία του αιχμάλωτου Ιορδανού πιλότου από το «Ισλαμικό Κράτος» τρομοκράτησε τον κόσμο. Έγκλημα! Βαρβαρότητα; Ναι. Μια απάνθρωπη εξαίρεση; Δυστυχώς όχι. Για την «εκπαίδευση στη φρίκη», δάσκαλοι υπάρχουν παντού.

   

Τον Moaz al-Kassasbeh τον έκαψαν ζωντανό μέσα σε κλουβί. Όλος ο κόσμος το ξέρει. Όλος ο κόσμος μπορούσε να δει. Οι δολοφόνοι βιντεοσκόπησαν την πράξη και την δημοσιοποίησαν στο διαδίκτυο. Ο τρόμος είναι όπλο. Ήταν ανέκαθεν. Οι δολοφόνοι του «Ισλαμικού Κράτους» ξέρουν πώς να το χρησιμοποιούν. Το ίδιο κι εμείς. 

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί γνωρίζουν καλά τη στρατηγική «Σοκ και Δέος». Αυτόν τον τίτλο είχε μια μελέτη στη δεκαετία του 1990, την οποία δημοσίευσε το National Defense University, ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα του αμερικανικού στρατού. Στο μυαλό μας έρχονται αμέσως οι βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Τι στόχο έχουν αυτές οι θηριωδίες; «Άμεση καταστροφή ασύλληπτης έκτασης, που έχει ως σκοπό να επηρεάσει τον πληθυσμό στο σύνολό του, τους ηγέτες του, την κοινή γνώμη, και όχι επιμέρους στρατιωτικούς ή στρατηγικούς στόχους σε περιορισμένο πεδίο εφαρμογής».

Ευρωπαϊκές εκλογές 2014: Όποιος θέλει να παραμείνει εθνικά κυρίαρχος, πρέπει να γίνει ευρωπαϊστής

του Γιάκομπ Άουγκστάϊν
    

© Der Spiegel (30.5.2014) -  Jakob Augstein: EU-Wahl: Angela Nazionale 

 

Η εκλογική επιτυχία των ακροδεξιών λαϊκιστών είναι μια προειδοποίηση: Αν οι Γερμανοί σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, οι άλλοι κάνουν το ίδιο ακόμη περισσότερο. Στο θέμα αυτό η Άνγκελα Μέρκελ είναι ότι και η Μαρίν Λε Πεν. Και οι δύο δεν καταλαβαίνουν ένα πράγμα: Όποιος θέλει να παραμείνει εθνικά κυρίαρχος, πρέπει να γίνει ευρωπαϊστής.

   

Περιφρόνηση; Αυτό αισθάνεται κατά βάθος η καγκελάριος μας για τους ανθρώπους; Η περιφρόνηση είναι το αντίθετο του σεβασμού. Και έχει πια αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει πολιτικός που δείχνει λιγότερο σεβασμό στους ψηφοφόρους της Ευρώπης από την Άνγκελα Μέρκελ. Υπήρχαν υποψήφιοι που ήθελαν να γίνουν Πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Έγιναν εκλογές. Ήρθε πρώτος ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), του κόμματος της Μέρκελ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιβεβαίωσε την υποστήριξη προς το πρόσωπο του νικητή. Αλλά η Μέρκελ είπε: Περιμένετε!