Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Οι νέοι «μη προνομιούχοι»: Insiders κι outsiders στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία

του Hλία Τσίγκα
   
©  amfissaface.gr (16/10/2014) - αναδημοσίευση"Μεταρρύθμιση"
    
Σε ένα γνωστό βρετανικό ανέκδοτο, ο ταξιδιώτης ρωτάει κάποιον στο δρόμο: «Φίλε, μήπως ξέρεις πώς πάω για Δουβλίνο;». «Δεν θα ξεκινούσα από δω», του απαντά ο άλλος. Κάτι ανάλογο συμβαίνει παρατεταμένα και στην Ελλάδα της Κρίσης. Επί 5 γεμάτα χρόνια η χώρα, το πολιτικό της προσωπικό κι οι πολίτες αναζητούν εναγωνίως τη λύση στο γόρδιο δεσμό της απεμπλοκής από μνημόνια, ύφεση κι αποανάπτυξη εξόχως προσχηματικά, μιας και η αναζήτηση της «εναλλακτικής» λύσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα, της προάσπισης και διατήρησης των «κεκτημένων» της sui generis ελληνικής «μεσαίας» τάξης, που κάποτε ο Ανδρέας είχε βαφτίσει «μη προνομιούχους».
Ο όρος αυτός υπήρξε στην πραγματικότητα αποκύημα της αναλυτικής σκέψης του ιδρυτή του εμβληματικού κόμματος της Μεταπολίτευσης, εξωτερικευμένου και εκπεφρασμένου με την απαιτούμενη προπαγανδιστική δοσολογία για τις ανάγκες της εποχής. Επρόκειτο για μια σκόπιμα θολή κατασκευή, που ενσωμάτωνε εκτεταμένα πληθυσμιακά τμήματα και κοινωνικά υποσύνολα, από τους ηττημένους του εμφυλίου και την εαμική παράδοση ως τα αστικά στρώματα εκείνα που είχαν εκμεταλλευτεί ή αξιοποιήσει την οικονομική και μορφωτική πρόοδο της εποχής του «ανένδοτου» του Γεωργίου Παπανδρέου και που ζητούσαν μεγαλύτερες ευκαιρίες ενσωμάτωσης στο «σύστημα» και κοινωνικής κινητικότητας. Ήταν έτσι προπαγανδισμένος, ωστόσο, όρος, που ο καθένας μπορούσε να συμπεριλάβει τον εαυτό του μέσα σε αυτόν, ώστε οι εκλογικές υποδοχές του κινήματος να μην έχουν όρια.
Μια ψύχραιμη, εν τούτοις, ματιά στη σημερινή πραγματικότητα, 40 χρόνια μετά, αποδεικνύει ότι οι προνομιούχοι κι οι μη προνομιούχοι του σήμερα αποτελούν μάλλον ευδιάκριτα κοινωνικά υποσύνολα. Το ίδιο και τα κόμματα που εκφράζουν τα επί μέρους αιτήματά τους.
Οι σημερινοί «insiders» είναι εκείνοι που εν μέσω Κρίσης, αν κι υπέστησαν περικοπές εισοδημάτων, κράτησαν τις θέσεις τους, την εργασιακή τους ασφάλεια και τον τρόπο ζωής τους, έστω και περιεσταλμένο. Κι αποτελούν εδραίες και διακριτές συνιστώσες των κοινωνικών συμμαχιών που αποκρυσταλλώνονται στα κόμματα που συναπαρτίζουν τον ψευδο-διπολισμό που θα αναμετρηθεί (και) στις προσεχείς εκλογές υπό τους αχούς του λαϊκισμού. Πρόκειται για προμηθευτές του Δημοσίου, για επικαρπωτές της προσοδοθηρίας που ακόμα καλά κρατεί, για συνταξιούχους των «ευγενών ταμείων» - που σκανδαλωδώς εν μέσω Κρίσης απολαμβάνουν άλλων προνομίων σε σχέση με τους λοιπούς ομολόγους τους - για τη δημοσιoϋπαλληλία που αντιμάχεται κάθε απαραίτητη μεταρρύθμιση κι αξιολόγηση, για τα προστατευόμενα «κλειστά επαγγέλματα» των οποίων το ειδικό συμφέρον προτάσσεται έναντι του συμφέροντος του καταναλωτή, για τους προστατευόμενους αυτοαπασχολούμενους και για εκτεταμένα τμήματα της «ιδιωτικής» πρωτοβουλίας και οικονομίας, που επιμένει παρασιτικά να υφίσταται είτε χάρη στις εμπρόθετα κακές ομόλογες δημόσιες υπηρεσίες είτε χάρη στις προνομιακές συναλλαγές με κόμματα, κράτος και Αυτοδιοίκηση.
Με δυο λόγια, το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά η Δημόσια Διοίκηση, αλλά η «ελληνικής κοπής και ραφής» μεσαία αστική τάξη, που συνεχίζει να απαιτεί και να απολαμβάνει απαγόρευση ή δραστική περιστολή της λειτουργίας του ανταγωνισμού και του «πολέμου τιμών» σε μια σειρά από επαγγέλματα και που τελικό θύμα τους είναι ο καταναλωτής και γενικότερα οι «απ' έξω» του συστήματος, οι σύγχρονοι outsiders.
Πρόκειται για μια έως σήμερα πανίσχυρη τάξη που, παρόλο ότι ευθύνεται πρωταρχικά και καταλυτικά για τον ελληνικό εκτροχιασμό, είναι αυτή ακριβώς που αυτοπαρουσιάζεται, μέσω της νεολαϊκιστικής ρητορικής της θυματοποίησης, ως η πιο άγρια κυνηγημένη. Ακόμα και σήμερα είναι εκείνες οι «ειδικές ομάδες συμφερόντων» που προβαίνουν στις πιο θορυβώδεις συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις και που δίνουν τον τόνο του πολιτικού (δια)λόγου στα δύο κόμματα που επί μέρους τις εκπροσωπούν. Οι θέσεις της εντοπίζονται στα αντιπαραγωγικά επαγγέλματα και στους μη εμπορεύσιμους κλάδους της οικονομίας, τα οποία απομύζησαν τους πόρους των παραγωγικών και εξωστρεφών κλάδων της. Μόνο που χωρίς τις εισροές αυτών ακριβώς των κλάδων το «πάρτυ» του παρασιτισμού και της προσοδοθηρίας είναι αδύνατο να διαρκέσει για πολύ ακόμα. Φαίνεται κι από τις εξελίξεις στα ασφαλιστικά ταμεία. «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας»...
Είναι επισήμανση που εμπειρικά κι επιστημονικά καταλήγει στην ίδια διαπίστωση. Προνομιακός χώρος εκλογικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΑΔΕΔΥ κι οι ΔΕΚΟ. Της ΝΔ οι ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί, ταξιτζήδες, ένστολοι, δικηγόροι και δικαστικοί, φαρμακοποιοί, ενώ και των δύο οι κατ' επάγγελμα αγρότες της επιδοματικής πολιτικής, του εκτεταμένου αφορολόγητου, των χρεοκοπημένων συνεταιρισμών και του «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Και φυσικά, η πανταχού παρούσα Εκκλησία. Ακόμα και σήμερα, όλες οι νομοθετικές πρωτοβουλίες βουλευτών της ΝΔ γίνονται ακριβώς για αυτές τις «ειδικές ομάδες συμφερόντων», που πρωτοστατούν άλλωστε στον κατάλογο των ομάδων που καρπώνονται τη διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος προς άρση των «αδικιών» της Κρίσης.
Για να ανήκεις, όμως, στην καθολική εκκλησία, πρέπει πρώτα να αποδέχεσαι το Filioque! Οπότε, και μοιραία, στο χορό για την εκλογική πρωτοκαθεδρία στους θυλάκους των «insiders» δε γίνεται να υστερεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο στο πρόσφατα παρουσιασμένο πρόγραμμά του, όσο και στις πρώτες κινήσεις των εκλεγμένων του στους ΟΤΑ - βλ. Δούρου και Δήμαρχο Χαλανδρίου, που αρνούνται με πολεμικό ενθουσιασμό να επιτρέψουν τους ελέγχους για τους διορισμένους με πλαστά πτυχία - κυριαρχεί η γνωστή αποστροφή του Σίλερ: «Τις ψήφους δεν πρέπει να τις μετράμε, αλλά να τις ζυγίζουμε».
Αλλά εδώ έρχεται να απαντήσει ο Γκαίτε: «Τα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία δεν μπορεί να είναι στο έλεος των πραγμάτων που έχουν μικρότερη σημασία». Ποιοί είναι, λοιπόν, οι outsiders στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία της Κρίσης; Οι άλλοτε εργαζόμενοι στους παραγωγικούς κι εξαγωγικούς τομείς της οικονομίας, που εξαϋλώθηκαν πρώτοι (το περιβόητο 1,5 εκ. των ανέργων), για να συντηρηθούν οι στρατοί των insiders. Άνεργοι πτυχιούχοι των ΑΕΙ και ΤΕΙ, που ούτε στους διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους μπορούν να εργαστούν, λόγω του αφανισμού τους, ούτε στους μη εμπορεύσιμους, λόγω του κορεσμού τους από τους σύγχρονους προνομιούχους.
Στα προγράμματα και στις προθέσεις των εκπροσώπων του σύγχρονου δικομματισμού, ιδίως της εν αναμονή «αριστερής» κυβέρνησης, δεν υπάρχει πραγματική μέριμνα ενδεικτικά για υγιή επανεκκίνηση της μικρομεσαίας επιχείρησης ή για προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Πολιτική εξαιρετικά κοντόφθαλμη, μιας και αδήριτη προϋπόθεση για τη διατήρηση του έστω και περιεσταλμένου βιοτικού επιπέδου των φορέων της πολιτικής του συμμαχίας, των insiders, είναι η σημαντική αύξηση των εξαγωγών ή των εν Eλλάδι παραγόμενων υποκατάστατων προϊόντων και υπηρεσιών, που θα βελτιώσει τους δείκτες του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και γενικότερα του εμπορικού ισοζυγίου. Conditio sine qua non για τη διατήρηση θέσεων στους μη εμπορεύσιμους κλάδους, όπου εντοπίζεται η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών και ψηφοφόρων του. Οι δειλές μεταρρυθμιστικές απόπειρες της κυβέρνησης στον τομέα αυτό, από την άλλη πλευρά, γρήγορα εξέπεσαν σε ένα λαϊκιστικό πλαίσιο αποκατάστασης αδικιών ενστόλων και τηβενοφόρων και μετά τις ευρωεκλογές εκφυλίστηκαν ολοκληρωτικά.
Η σταδιακή ανάταξη του κλίματος της ελληνικής οικονομίας, και της κοινωνίας γενικότερα κατ επέκταση, είναι πρόδηλο ότι θα επισυμβεί μόνο μέσα από την έμφαση στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας και των εξαγωγών κι από μια εκ θεμελίων ανασυγκρότηση της Δημόσιας Διοίκησης. Κάτι τέτοιο, εν τούτοις, πλήττει ευθέως την καρδιά των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών των δύο πρωταγωνιστών του δικομματισμού. Καθιστώντας, έτσι, το παιχνίδι τελείως «σικέ», καθώς όλο το πρόγραμμά τους κι η στοχοθεσία τους είναι προσηλωμένη στην με κάθε μέσο προάσπιση των προνομίων των σημερινών insiders της ελληνικής κοινωνίας.
Κατά μία έννοια, Κρίση πάντοτε είναι μία αλλαγή που παλεύει να συμβεί. Αυτός που θα εκφράσει γνήσια τους outsiders μέσα από μια απλά επίκαιρη διατύπωση ενός σύγχρονου και ρεαλιστικού παραγωγικού μοντέλου εδρασμένου στην εξωστρέφεια και στις αποκτημένες ήδη δεξιότητες των νέων Ελλήνων, είναι κι αυτός που θα σαλπίσει τη «Μετά ΣΥΡΙΖΑ» εποχή. Με την ελπίδα μόνο, να έχει προλάβει κάτι να διασωθεί. Άλλωστε, όπως έλεγε κι ο Πολ Καρβέλ: «Η πολιτική, όπως και το τροπικό δάσος, τρέφεται από την ίδια της την αποσύνθεση»...

Ο Hλίας Τσίγκας είναι καθηγητής Φιλόλογος στην Ιδιωτική Εκπαίδευση, συνδιοκτήτης και συνδιαχειριστής της ενημερωτικής ιστοσελίδας Amfissaface.gr.


Δια του λόγου το αληθές: Οι «λειτουργοί» του χρηματοπιστωτικού συστήματος εν Ελλάδι (golden boys n' girls α λα Γκρέκα) είναι οι απόλυτοι insiders; Και καλοπληρωμένοι, και bonus και status και νόμιμη φοροαποφυγή.

Το κόστος του «αναβαλλόμενου» για τους φορολογούμενους - του Ανδρέα Κούτρα («Η Καθημερινή»)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»