Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Αντώνης Λιάκος: Ποιος κέρδισε στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο; Οι Βαλτικές Χώρες, οι Έλληνες, η ιστορία του 20ού Αιώνα και η Ευρώπη

  
Η αυγουστιάτικη αθηναϊκή τρικυμία σε φλυτζανάκι για το συνέδριο στην Εσθονία, τον ναζισμό και τον κομμουνισμό, ελάχιστα έχει να κάνει με την Δεξιά, την Αριστερά και με την πολιτική, όπως την καταλαβαίνει ο κόσμος σήμερα. Έχει όμως να κάνει πολύ με αυτό που όλος ο κόσμος αποκαλεί «ελληνική ιδιομορφία». Φυσικά και με τον εγχώριο πολιτικαντισμό. Και είναι πρώτα-πρώτα ζήτημα νοοτροπιών, θεσμών και κυρίως πολιτισμικό. Μόνον δευτερογενώς χρησιμοποιείται εργαλειακά ως πολιτικό ζήτημα. 
Πίσω από το ψυχόδραμα, πέραν της «ιδεολογικής» ρητορικής (και της αντιζηλίας εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης για εντελώς υλικά πράγματα), εμπλέκεται κάτι πιο στερεό και μακροχρόνιο με τη μορφή ανεπεξέργαστης συνέχειας: Ο παραδοσιακός εργαλειακός ελληνικός «φιλο-Ρωσισμός» άρχισε παλιά ως φιλο-Τσαρισμός (είχε εκκλησιαστικές και «αντιδυτικές» ρίζες και παρέβλεπε την κληρονομιά του Μεγάλου Πέτρου που έκανε την Ρωσία μέρος της πολιτισμικής Δύσης). Στον 20ό Αιώνα έγινε «φιλο-Σοβιετισμός» και κατέληξε νοσταλγικός ρετρό «φιλο-Κομμουνισμός» σήμερα. Στην «εθνική μας ιδιομορφία» ανήκει πια και η καθολική, διακομματική αλαζονεία των εγχώριων πολιτικών, μιντιακών και ακαδημαϊκών ελίτ απέναντι στις Κεντρο/Ανατολικο/Βορειοευρωπαϊκές χώρες - πρώην μέλη της ΕΣΣΔ ή του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Εξίσου υπεροπτικά βλέπουν βέβαια και τις «αδελφές» μας χώρες των Βαλκανίων, δηλαδή της καθ' ημάς Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αντίστροφα, αυτό που εκδηλώνεται στις Βαλτικές χώρες ως (ιδεολογικός) «αντι-Σοβιετισμός» ή «αντι-Κομμουνισμός», περιέχει μεγάλη δόση (ιστορικού) «αντι-Ρωσισμού». Γιατί, πριν από τις δύο Σοβιετικές κατοχές, οι χώρες αυτές βίωσαν μακροχρόνιες Τσαρικές κατοχές (συχνά ως συγκατοχή ή διχοτόμηση από συνεργασία Ρωσίας - Πρωσίας, πριν δημιουργηθει η Γερμανία). Το ίδιο, και πιό έντονα, ισχύει για την Πολωνία: Υπέστη δύο κατοχές από την Τσαρική Ρωσία, μια διχοτόμηση από τις εμπόλεμες μεταξύ τους Πρωσία και Αυστρο-Ουγγαρία των Αψβούργων και τρείς κατοχές-διχοτομήσεις από σύμπραξη Τσαρικής Ρωσίας και Πρωσίας ή Σοβιετικής Ενωσης και Χιτλερικής Γερμανίας.
Οι εγχώριες πολιτικές ελίτ θεωρούν αδιαπραγμάτευτους τους ιστορικούς λόγους που (ενδεχομένως) έχει η χώρα μας να πολιτεύεται έτσι στη διεθνή σκηνή. Όμως δεν σέβονται καθόλου αντίστοιχους ιστορικούς λόγους που έχουν άλλες χώρες για να πολιτεύονται αλλιώς. Φυσικά, αυτή η «εθνική» οπτική γωνία δεν αντέχει σε καμμιά λογική και δημοκρατική κριτική. Το παλιό άρθρο του ιστορικού Αντώνη Λιάκου μιλά για την πραγματική ιστορία του 20ού Αιώνα και για το δέον γενέσθαι.
Γ. Ρ.
 
Ποιος κέρδισε στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο; H απάντηση δεν φαίνεται σήμερα να είναι τόσο αυτονόητη, όσο στο τέλος του πολέμου.
Σύμφωνα με την τρέχουσα αμερικανική ρητορεία οι Αμερικανοί έσωσαν την Ευρώπη από τους Ναζί, όπως πενήντα χρόνια αργότερα την έσωσαν από τον κομμουνισμό. Μια άλλη απροσδόκητη απάντηση άκουσα στο «Μουσείο Κατοχής της Λεττονίας 1940-1991». Πρόκειται για ένα μουσείο - ως κτίσμα εντελώς αταίριαστο με την κουκλίστικη Ρίγα - το οποίο αναφέρεται στη διαδοχική κατοχή της Λεττονίας. Πρώτα οι Ρώσοι, που την κατέλαβαν με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, σύμφωνα με το οποίο Χίτλερ και Στάλιν διαμέλισαν την Πολωνία και ο δεύτερος κατέλαβε τις Βαλτικές δημοκρατίες. Υστερα οι Γερμανοί όταν επιτέθηκαν στους Ρώσους το 1941. Στη συνέχεια ξανά οι Ρώσοι όταν νίκησαν και απώθησαν τους Γερμανούς. H χώρα έγινε ανεξάρτητη μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η Λεττονία βρέθηκε ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα. Το ίδιο συνέβη και το 1919. Ενα χρόνο μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε θέατρο μαχών ανάμεσα στον εμφύλιο που ακολούθησε τη Ρώσικη Επανάσταση του 1917. Αλλοτε την καταλάμβαναν οι Ερυθρές φρουρές, άλλοτε η Σιδηρά φρουρά. Ο Κόκκινος τρόμος εναλλασσόταν με τον Λευκό τρόμο. Εχασε τότε η Λεττονία το ένα τρίτο του πληθυσμού της. Εχασε άλλο ένα τρίτο, στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Διανομή των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας
σύμφωνα με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροππ (1939-1940)
Το 1940 μπήκαν οι Ρώσοι. Μαζική μεταφορά των ελίτ στη Σιβηρία, σοβιετοποίηση της κοινωνίας, κρατικοποίηση των επιχειρήσεων και της αγροτικής γης, κλείσιμο των εκκλησιών. Οταν εισέβαλαν οι Ναζί, οι Λεττονοί τούς υποδέχθηκαν με λουλούδια, θεωρώντας τους απελευθερωτές. Υπάρχει μια μεγάλη φωτογραφία στο Μουσείο. Αλλά σε λίγο άρχισε η ναζιστικοποίηση της κοινωνίας. Εξόντωση όσων είχαν συνεργαστεί με τους Σοβιετικούς, εξόντωση των Εβραίων που αποτελούσαν το 7,5% του συνολικού πληθυσμού. Ο πόλεμος όμως είχε και εμφύλια διάσταση. Πριν φύγουν οι Ρώσοι, είχαν κάνει επιστράτευση και τα λεττονικά στρατεύματα εντάχθηκαν στον Κόκκινο στρατό. Νέα επιστράτευση από τους Ναζί. Στο παγωμένο βόρειο μέτωπο πολεμούσαν Λεττονοί εναντίον Λεττονών, πατεράδες εναντίον γιων, αδελφοί εναντίον αδελφών. Νέες εκκαθαρίσεις όταν νίκησαν οι Σοβιετικοί, μαζικές εξορίες στη Σιβηρία όλων εκείνων που συνεργάστηκαν ή που θεωρήθηκε ότι συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Αποναζιστικοποίηση και επανασοβιετοποίηση της κοινωνίας με ό,τι σήμαινε σε ανθρώπινο κόστος. Οι Σοβιετικοί κατείχαν τη μικρή βαλτική χώρα ως το 1991.
Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (1918)
1922 Πολωνία και Βαλτικές Χώρες
Σχολιάζοντας αυτή την τροπή της ιστορίας, η ξεναγός του «Μουσείου Κατοχής» είπε ότι οι Σύμμαχοι, εννοώντας τους δυτικούς Συμμάχους, έχασαν τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί έχασαν την Ανατολική Ευρώπη για πενήντα χρόνια. Τον πόλεμο τον κέρδισε ο Στάλιν, συμπέρανε μελαγχολικά. Παράξενο συμπέρασμα, αλλά αυτή την αντίληψη για την ιστορία έχουν οι Λεττονοί. Κι αυτή η αντίληψη συνοδεύεται με το αίσθημα ότι η Δύση τούς πρόδωσε. Επομένως δίκαια επανόρθωση η αποδοχή τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Από αυτή την ιστορική αντίληψη και τη συνακόλουθη ανασφάλεια προκύπτει και η πρόσδεση στην αμερικανική πολιτική. Και αυτή την ιστορική αντίληψη, περισσότερο ίσως επεξεργασμένη και με αποχρώσεις, και αυτά περίπου τα αισθήματα είναι κοινά όχι μόνο στις Βαλτικές δημοκρατίες αλλά και ανάμεσα στους Πολωνούς και στους Τσέχους, στους Σλοβάκους και στους Ούγγρους. Αυτό τουλάχιστον διαπίστωσα σε μια συνάντηση στη Ρίγα με συναδέλφους από την «παλιά» και τη «νέα» Ευρώπη, για τη σύγκλιση των προγραμμάτων ιστορίας στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.
Η Βαλτική μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721)
Τελικά αποδεικνύεται ότι ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος είναι η κοινή πληγή της Ευρώπης. Ο διευρυμένος πολεμικός κύκλος που άνοιξε με τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη σύγκρουση Επανάστασης και Αντεπανάστασης, Κομμουνισμού και Φασισμού, Συμμάχων και Αξονα, ήταν τελικά ένας παρατεταμένος ευρωπαϊκός εμφύλιος. Ευρωπαϊκός εμφύλιος όχι επειδή σήμερα θεωρούμε την Ευρώπη ως ενιαία πολιτική οντότητα, αλλά γιατί αποτελείται από πλήθος μικρούς και μεγάλους εμφύλιους. Ο τρόπος αντίληψης και ερμηνείας αυτού του κύκλου διαφέρει ανάμεσα στην παλιά και στη νέα Ευρώπη. Στην πρώτη, η αντίθεση στον φασισμό αποτέλεσε την κοινή βάση της μεταπολεμικής συναίνεσης (και στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία από τη δεκαετία του '70) στην οποία συναντιόνταν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, περιλαμβανομένων και των κομμουνιστικών. Στην Κεντροανατολική Ευρώπη όμως υπάρχει μια εντελώς διαφορετική πολιτική κουλτούρα της οποίας η κοινή βάση είναι η εναντίωση στον σοβιετικό ολοκληρωτισμό. Εμείς θέλουμε να συντηρήσουμε τη μνήμη στο Μακρονήσι και στη Γυάρο. Εκείνοι κάνουν μουσεία για τα Γκούλακ και τα στρατόπεδα στη Σιβηρία. Ομοιες ιστορίες βασάνων και πένθους, με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο όμως.
Και δεν είναι χωρίς τρέχουσες πολιτικές συνέπειες αυτές οι ιστορίες. Το πρόβλημα των ρωσικών μειονοτήτων στις βαλτικές δημοκρατίες, που μετρούν ποσοστά της τάξης του 30% και 40%, είναι ένα από αυτά. Οι Ρώσοι είναι πολίτες χωρίς δικαιώματα. Ούτε η γλώσσα τους έχει επίσημο στάτους. H διάκριση άλλωστε σε αυτούς που ήταν εγκατεστημένοι εκεί πριν από το 1940 και σε αυτούς που ήλθαν μετά το 1945 παραπέμπει σε ιδεολογίες που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρούμε ξεπερασμένες και επικίνδυνες.
Ρωσία και Βαλτική, 1350-1360 (Παν'μιο του Τέξας)
Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, 1618
Τελικά στις χώρες αυτές καταλαβαίνει κανείς τη διαφορετικότητα αλλά και την ευρυχωρία της Ευρώπης. Οι διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης, χωρίς να επιβάλλουν την κυριαρχία της μιας ιστορικής αντίληψης πάνω στις άλλες, μπορούν να γίνουν ένα ενδιαφέρον εργαστήριο ιστορίας για τον χειρισμό των προβλημάτων του παρελθόντος και την ανανέωση της μάθησης της ιστορίας. Γιατί σήμερα το ζήτημα δεν είναι «τι ακριβώς συνέβη στο παρελθόν». Αυτό δεν φτάνει και δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς την προβληματική πώς ερμηνεύουμε, τι κάνουμε με αυτά που συνέβησαν, δηλαδή ο χειρισμός του ιστορικού παρελθόντος. Γι' αυτό χρειάζεται να μαθαίνουμε την ιστορία των άλλων και να συγκρίνουμε τις εμπειρίες μας. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα και τη Λεττονία. Εμείς βρεθήκαμε στο δυτικό, εκείνοι στο ανατολικό στρατόπεδο. Εμείς γνωρίσαμε τον κομμουνισμό ως κίνημα, εκείνοι ως καθεστώς. Αλλη η διάταξη θυτών και θυμάτων σε μας, άλλη σ' αυτούς. Αν διδάξουμε τις δύο εμπειρίες μαζί, τότε εμείς έχουμε να μάθουμε από τους Λεττονούς και εκείνοι από μας. Εμείς δηλαδή μπορούμε να κατανοήσουμε μέσα από τη σύγκριση καλύτερα την ελληνική εμπειρία, και εκείνοι τη λεττονική. Αλλωστε, η συνάντησή μας εκεί κατέληξε, ότι 
«μέσα από τη σύγκριση και την αλληλόδραση διαφορετικών εθνικών οπτικών, οι σπουδαστές, οι δάσκαλοι και γενικότερα οι πολίτες μπορούν να αποκτήσουν μια κριτική ματιά σε ζητήματα τα οποία προηγουμένως δέχονταν απροβλημάτιστα. Μπορούμε δηλαδή να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο, αν μπορούμε να καταλάβουμε πώς ο καθένας φιλοτέχνησε το ιστορικό του πορτραίτο». 
Με αυτό τον τρόπο άλλωστε οι ιστορικοί αποτελούν ενεργά υποκείμενα στις τρέχουσες διαδικασίες.

Ο Αντώνης Λιάκος (1947) σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, φυλακίστηκε από τη δικτατορία, υπότροφος για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία. Δίδαξε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. (1981-1990), στα Πανεπιστήμια Μπέρμιγχαμ, European University Institute (Φλωρεντία), Πρίνστον, Νέας Υόρκης, Σύντνεϋ, École normale supérieure (Παρίσι), Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Από το 1990 καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το ερευνητικό και συγγραφικό έργο αφορά τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία και την ιστορία και θεωρία της ιστορίας. Έχει δημοσιεύσει πενήντα μελέτες περίπου και αρθρογραφεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Το 2012 έλαβε το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου για το βιβλίο του Αποκάλυψη, ουτοπία, ιστορία (Πόλις, 2011). Ηλεκτρονική διεύθυνση: aliakos@otenet.gr

  
Χρόνος - διαδικτυακό περιοδικό
  

Αρθρογραφία του Αντώνη Λιάκου στην εφημερίδα Το Βήμα

 
 
Upd 30.8.2017 - Αντώνης Λιάκος: Εγκληματικές ιδεολογίες και δημαγωγία (εφημερίδα Νέα Σελίδα, στο ένθετο Ιδεογράμματα, 28.8.2017)


 
   
 
Αντώνης Λιάκος στον ιστoχώρο Μετά την Κρίση:
  
 

  
Στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση - Για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη, τον Μεσοπόλεμο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε σχέση με τον τωρινό κόσμο:

«Να φοβάστε την καταστροφή του κράτους»! Μια συνέντευξη με τον Timothy Snyder
 

Timothy Snyder: «Έχουμε προθεσμία ενός χρόνου το πολύ για να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία στις ΗΠΑ»
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»