Dysfunctional democracy and institutions in the «special case» of Greece and elsewhere in the West world

by George V. Ritzoulis
 
What is the relationship between the way representative democracy is understood and practiced, the dysfunctions of the party- or generally political-system and the inefficiency of the state? For example in Greece, often called a «special case»-country or an «exception» within the euro zone.
To start discuss this question, let us think about the following short and very incomplete approach: To be a Greek citizen is a constitutional issue, namely to be member of the constituent body of the Greek polity, a republic.
In this perspective, the problem is as follows: since many decades in Greece, the party system as a whole and its functionaries, do not see themselves as representatives and «servants» of this constitutional entity, namely taking really into account also the majority of the citizens and not only its actual and potential clienteles. After any parlament election, the winners deal the state as booty. firstly for their milieus and every kind of «friends» in broader sence (not always ideological), and also for the closer standing professional groups or the more controlled and vulnerable to patronage ones.
© The New Yorker
«Children of superior and inferior gods» of democracy in Greece and elsewhere
Οver many decades, Greece belongs to rich countries in terms of average economic condition, ie GDP per capita (of course this being a virtual number, an indication for the economic output)However, as before with the so-called national currency, also now with the euro, this country suffered and continues equally to suffer from rather consistently strong social inequality and low social cohesion; this is a somehow US-type feature and not monopolized by countries once called the Third World. Like all peoples of the world, even in democracies, among the Greeks there are «children of different gods»; however, here, many people are unlucky enough to be «children of too inferior gods».
Besides this, because of a patronage state, permanently in favor of specific social milieus as well the state-cultivated and supported widespread corruption in Greece - this kind is endemic especially in most countries of Mediterranean and Balcan Europe, while the kind of corruption involving «big money», the so-called «diaploki» (interweaving), around which there is in a Greece so much hype without real result, is strong everywhere, even in Nordic countries -, all insiders are protected very well. Thus they were protected in the drachma era, so are now. 
The others; The political elites drive them into Caeadas without a second thought.
The worst and more difficult issue to adress, is that these political elites, working as executive body and agents in order to safeguard and preserve this disharmonious societal status quo, manipulate with very hard - but also sophisticated - ways the public sphere, implanting in this way a «false consciousness» to their electorates.
Not only the executive and the legislative (the latter has essentially resigned from its predicted role, ie. from the representation of large sections of society) act in this way. Unfortunately, many times the same way, as a safener in favor of insiders and and the last resort for them, acts in Greece and the third, the judiciary. About how synergize the Greek media, including the new digital, better let us not speak.
Critical dysfunction of democracy in Europe and America, a chaos beyond 
But, at the bottom line, this problem is not especially a Greek one. The underpinning cause is the current dysfunctionality of democracy - being caused by the too tight connection of the political and economical elites - everywhere, in Europe and America.The most tangible and most critical gap in representation, in national and European level, is everywhere the same; today is a constant in the West world: The «children of inferior gods» are not represented or are unterepresented; the result is cancellation of the «acquired» - historically earned and formed - typical characteristic of (Western European) democracy, the welfare state, but in practice is also being questioned the other, «genetic» founding feature of democracy in general: the legal, formal equality of citizens.  
The problem of non-representation - ie the most critical dysfunction of democracy today - is a pan-European and American one, to talk only about the West world. If we go further away, there is not a dysfunction, but chaos, different levels of brutality. Compared with other EU countries - all of whitch suffer, more or less, from the same problem - Greece represents an extreme case of dysfunctional democracy in the West world. Greece is an extreme case compared to other EU countries; but also Italy, for example, is not very different. 
The typical-morphological aspect of the party system and the aspect of political contents. What is real in the myth of «special case Greece» ? 
This Greek extremity has two aspects, and both are even fixed since many years: First, a typical-morphological aspect, ie a problematic party system, which in times of crisis becomes completely dysfunctional; some features of this problem already existed in the 19th century; then, it was, inter alia, the interwar fierce bipartisanship, the Civil War and its «tail» (the Cold War decades and 7 years of dictatorial regime), after the Junta a fierce clientelistic bipolar party system looting the state, finally, in the beginning of present crise, the illusive duopoly «memorandum vs contra-memorandum». Second, an aspect of political contents, which combines both (1) a capitalism of social inequality too high for European measures and (2) an economically inefficient capitalism, mainly because of the state's incapacity to exercise managerial-regulatory functions and to manage efficiently in the dimension of time the upward and downward cycles of the economy. As the impact of the Great World Economic Crisis of 1929-1930 in Greece was fiscal bankruptcy, so after the financial crisis of 2008, the Greek state was excluded from the credit markets and forced to resort to EU partners as last resort lenders.
To a large extent, these two sufficiently measurable components of the second aspect, namely (1) inequality and (2) managerial and economic inefficiency, are proportional magnitudes, at least in the political and social landscape of the European countries. Countries with greater social cohesion and more comprehensive welfare state - having institutions that could be characterized as inclusive, if we use the terminology of Daron Acemoğlu and James A. Robinson - are the most effective in terms of economic efficiency and managerial-regulatory capacity of the state, for example the Nordic. The opposite is countries with a capitalism of less social cohesion, ie with the greatest disparities, say with extractive institutions, according to the terminology of D. A. & J. A. R.; these are also the less effectiv capitalisms, for example whole Mediterranean area of ​​southern Europe, from the Atlantic and West Mediterranean to the Balkan Peninsula and the Black Sea: All the zone from Portugal to Italy (after operazione Mani Pulite and the destruction of traditional parties of Christian Democrats, Communists and Socialists, everything in the political system became rather worse), the former Yougoslav Rep. of Macedonia, up to Greece and Bulgaria.
Long-term social attitudes and institutional structures are actually much more important than the political ideologies  
Noteworthy is the following: it does not matter and does not affect this proportionality rule of the two measurable contents - nor the formal-morphological aspect of the party system of a country - what «socio-political system» (and what ideological background) dominated this country in the past decades. Thus, the most southern countries of the former communist eastern part of Europe, for example Bulgaria and Romania, have strong similarities with Greece and Italy, even related to the most «hard» deformities, such as widespread corruption, favoring of specific social milieus and systematic looting of the state for the sake of clientels. In the opposite of this, we found other countries outside the zone of these cultural attitudes and historical institutional structures, such as for example the Czech Republic, Slovakia or Slovenia; although also these had been communist countries, they are completely different in terms of social cohesion and economic efficiency - managerial capacity of the state. Long-term persistent societal attitudes and functional structures of institutions persistent in the long historical period, have in practice much more importance than political ideologies. Ultimately, what matters in practice are the results produced by attitudes and institutions.
©  IndexMundi
For consolidation, much determination and courage of political parties with a crucial role are needed
So if we want to continue talking in the context of representative democracy and that to be effective - in Europe and predominantly in Greece, it may be time for a very sharp shift in politics and policies: Not so much in terms of ideologies, but especially in terms of political attitudes and manners, as well as a change in fortitude of the political actors (parties and their personal) that are crucial for the fate of democracy. They need to undergo a shift to willingness, courage, determination, self-reliance, perseverance and strength, also to have a bit of ambition, to stop accommodating themselves as slaves, hostages or partners of the economically strong; to begin to act so as a «political animal» must act; and so, to start fixing the damage caused during the «thirty lost years» (Tony Judt). Surely, this will not be a comfortable political walk, nor a quick success project. 
Since we talked about the West world as a whole - for a European Union confronting the danger to become a toy in the of hands of rivals and challengers of democracy, and for America, which has already a president of the adventurist, Bonapartic kind - let us formulate the necessity and requirement of the times in American symbolic terms: Here as there, we must go from the «Herbert Hoovers» to «FD Roosevelts»,  while we avoid becoming - those avoiding to stay for a long - toys in the hands of «Trumps». 
Speaking about Greece, at the moment we do not see «Roosevelts» among Greek politicians, regardless of parties and ideological positions. Nor do we see significant signs of a coming strong positive, creative pressure from  the Greek people. But to abandon the hope, would be for us citizens the worst thing we can do now.
  
This article, besides due to other sources of stimulus, owes especially to studies by Claus Offe on policy and institutional failure, ungovernability and political crises.

This article in Greek language: 
Claus Offe: Ungovernability 
  
  
Tony Judt: What Is Living and What Is Dead in Social Democracy? (The New York Review of Books)
  
Zygmunt Bauman: How Neoliberalism Prepared The Way For Donald Trump (Social Europe)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»