 |
| Scene from the play Mr. Biederman and the Arsonists |
Συζητούμε διαρκώς για το τί είναι οι ΗΠΑ σήμερα, συζητούμε για
το Ιράν των αγιατολλάδων, αλλά και για το άλλο Ιράν των αγωνιζόμενων
δημοκρατών, ιδίως των γυναικών του· μακάρι να ακούγονταν επίσης δυό
λόγια για τον μεγάλο κινηματογράφο και άλλες τέχνες αυτού του δεύτερου
Ιράν (ιδού εικόνες από μια έκθεση γυναικών εικαστικών). Είναι καιρός
να γίνει λόγος και για το Ισραήλ, ιδίως για το πολιτικό Ισραήλ των
κυβερνώντων δυνάμεων περί τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Φωτίζοντας το θέμα και με ιστορικά δεδομένα.
Πολλοί, στην Ελλάδα και όχι μόνον, υπό ποικίλες πολιτικές και ιδεολογικές ετικέττες, καταγγέλουν τον «Σιωνισμό» και το «Σιωνιστικό κράτος», το «κράτος – τρομοκράτη» και ούτω καθεξής. Ωστόσο, πολλά, και ασφαλώς τα ιστορικά δεδομένα, γεννούν ισχυρά επιχειρήματα ότι η πραγματικότητα είναι άλλη: Οι ιστορικές ρίζες, η σημερινή κατεύθυνση και η δράση του κυβερνώντος πολιτικού συνασπισμού υπό το κόμμα Λικούντ και τον Νετανιάχου, δεν έχουν καλές σχέσεις με τις Σιωνιστικές απαρχές του Ισραήλ ως κράτους, ούτε με το προ του 1948 Σιωνιστικό κίνημα.
Αντίθετα, πρόκειται για πολιτικά ρεύματα ή και κόμματα, τα οποία είναι συνέχεια πολιτική και ιδεολογική, αλλά και σε επίπεδο προσώπων, των οργανώσεων και ένοπλων ομάδων οι οποίες είχαν αποσχισθεί από τον κορμό των Σιωνιστών στην ακόμη υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνη, πολύ πριν την απόφαση του ΟΗΕ για διχοτόμηση της Βρετανικής Παλαιστίνης και ίδρυση του Ισραήλ [...]
Πολλοί, στην Ελλάδα και όχι μόνον, υπό ποικίλες πολιτικές και ιδεολογικές ετικέττες, καταγγέλουν τον «Σιωνισμό» και το «Σιωνιστικό κράτος», το «κράτος – τρομοκράτη» και ούτω καθεξής. Ωστόσο, πολλά, και ασφαλώς τα ιστορικά δεδομένα, γεννούν ισχυρά επιχειρήματα ότι η πραγματικότητα είναι άλλη: Οι ιστορικές ρίζες, η σημερινή κατεύθυνση και η δράση του κυβερνώντος πολιτικού συνασπισμού υπό το κόμμα Λικούντ και τον Νετανιάχου, δεν έχουν καλές σχέσεις με τις Σιωνιστικές απαρχές του Ισραήλ ως κράτους, ούτε με το προ του 1948 Σιωνιστικό κίνημα.
Αντίθετα, πρόκειται για πολιτικά ρεύματα ή και κόμματα, τα οποία είναι συνέχεια πολιτική και ιδεολογική, αλλά και σε επίπεδο προσώπων, των οργανώσεων και ένοπλων ομάδων οι οποίες είχαν αποσχισθεί από τον κορμό των Σιωνιστών στην ακόμη υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνη, πολύ πριν την απόφαση του ΟΗΕ για διχοτόμηση της Βρετανικής Παλαιστίνης και ίδρυση του Ισραήλ [...]
We
constantly discuss what the USA is today, we discuss the Iran of the
ayatollahs, but also the other Iran of the struggling democrats,
especially its women; I wish we could also hear a few words about the
great cinema and other arts of this second Iran (here are images from an exhibition of Iran women artists).
It is time to talk about Israel, especially the political Israel of the
ruling forces around Benjamin Netanyahu. Shedding light on the issue
with historical data.
Many,
in Greece and not only, under various political and ideological labels,
denounce “Zionism” and the “Zionist state”, the “terrorist state” and
so on. However, many, and certainly historical data, give rise to strong
arguments that the reality is different: The historical roots, the
current direction and the action of the ruling political coalition under
the Likud party and Netanyahu, do not have good relations with the
Zionist origins of Israel as a state, nor with the pre-1948 Zionist
movement.
On the contrary, these are political movements or even parties, which are a political and ideological continuity, but also at the level of individuals, organizations and armed groups that had seceded from the core of the Zionists in Palestine, which was still under British mandate, long before the UN decision to partition British Palestine and establish Israel [...]
On the contrary, these are political movements or even parties, which are a political and ideological continuity, but also at the level of individuals, organizations and armed groups that had seceded from the core of the Zionists in Palestine, which was still under British mandate, long before the UN decision to partition British Palestine and establish Israel [...]
Καλοτάξιδο το νέο εγχείρημα. Για τον υποφαινόμενο είχε αποτελέσει ευχάριστη έκπληξη η επάνοδος του ΜτΚ στον σχολιασμό ύστερα από τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία. Η δε εσωτερική πολιτική επικαιρότητα προσφέρεται για την εκ νέου συνέχισή του.
ΑπάντησηΔιαγραφή