Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Ισπανία - Ελλάδα: Διαφορετικά κομματικά σκηνικά,
αδιέξοδο στην ελληνική Αριστερά & «Κεντροαριστερά»

Η ζωντανή κοινωνία των πολιτών με τα κινήματά της στην Ισπανία παράγει νέες ριζοσπαστικές, βιώσιμες πολιτικές δυνάμεις και προτάσεις. Δημιουργεί δυνατότητες για τη συγκρότηση νέων αριστερών ή κεντροαριστερών συμμαχιών και για πολιτικές διεξόδου από την κρίση. Αντίθετα, στην Ελλάδα το κομματικό σκηνικό μετά από 7 χρόνια κρίσης παραμένει άκρως τοξικό σε όλο του το πλάτος. Δηλητηριάζει την κοινωνία και την πραγματική οικονομία.
   
Την αντίθεση του ελληνικού πολιτικού τοπίου με το ισπανικό, την ανέδειξαν για πολλοστή φορά οι αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ισπανία, με τη μεγάλη άνοδο του Podemos, το τέλος των αυτοδυναμιών, την κατάρρευση του κυβερνητικού κόμματος PP και τον λελογισμένο περιορισμό της δύναμης των Σοσιαλιστών του PSOE (οι οποίοι όμως διατηρούν δυνάμεις για να παίζουν ρόλο σε πολυκομματικές κυβερνήσεις περιφερειών), ακόμη και με την ανάδυση του νέου κεντρώου ή «κεντροδεξιού» σχήματος Ciudadanos (Πολίτες) ως πιθανού πλευρικού υποβοηθητικού παράγοντα κατά της διαφθοράς που επιμένει και στην Ισπανία, ακόμη και εν μέσω κρίσης. Ανέδειξαν επίσης τις δυνατότητες για τη συγκρότηση νέων αριστερών ή κεντροαριστερών συμμαχιών, οι οποίες ανοίγονται προς το παρόν με αβέβαιο και αντιφατικό τρόπο.
Η πολιτική στην Ισπανία δείχνει επιτέλους να αποκτά κάποιες δυνάμεις της υγείας: παράγει νέες δυνάμεις και νέες προτάσεις, ριζοσπαστικές, αλλά βιώσιμες και δυνητικά εφαρμόσιμες. Αντίθετα, στην Ελλάδα το κομματικό σκηνικό μετά από 7 χρόνια κρίσης παραμένει άκρως τοξικό σε όλο του το πλάτος. Δηλητηριάζει αλύπητα την κοινωνία και την πραγματική οικονομία.
Ο ταύρος, σύμβολο της Ισπανίας και η αρκούδα, το σύμβολο της Μαδρίτης
Η κοινωνική και πολιτική δυναμική στην Ισπανία ωθεί προς μια δύσκολη συμμαχία Podemos και Σοσιαλιστών. Παρά τις πολλές «αμαρτίες» των τελευταίων στην περίοδο της παχειάς λίγδας μέχρι το 2008, ωστόσο αυτή είναι η φυσιολογική, η politically correct οδός. Και παρόλα όσα καταλογίζουν, δικαίως, οι πολλοί Ισπανοί πολίτες στο Σοσιαλιστικό κόμμα της Ισπανίας, όπως και στο Λαϊκό (PP), δύσκολα θα ισχυριστούν ότι οι Σοσιαλιστές ως κόμμα με συγκεκριμένη κοινωνική αναφορά και ιστορική διαδρομή, δεν είναι συστατικό μέρος της Αριστεράς. Μετά την οριστική αποτυχία του «Μπλερισμού», του «Τρίτου Δρόμου» και του «Νέου Κέντρου» στη Βρετανία (βλ. και τις πρόσφατες εκλογές εκεί), την ίδια άποψη για το τι είναι ή τι μπορεί να είναι ένα Σοσιαλιστικό, Εργατικό ή Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει πλέον και ο μέσος Βρετανός, Γάλλος, Γερμανός ή ανατολικοευρωπαίος, σε αντίθεση με αυτό που επικρατεί στο δημόσιο λόγο της «ιδιόμορφης»  Ελλάδας.
Ο δρόμος της επανόρθωσης μπορεί να είναι μόνον ο πολιτικά ορθός. Οι ανωμαλίες και οι 
«ιδιομορφίες»  των πολιτικά ακατατόπιστων και ιδεολογικά αναλφάβητων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, κυρίως όμως ο πελατειακός πολιτικαντισμός, δεξιός και «αριστερός», οδηγούν στον πολιτικό βάλτο που βλέπουμε εδώ, μπροστά μας.
Αυτά άς τα προσέχουν όχι μόνον τα στελέχη και οι διαμορφωτές γνώμης που υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσοι ενεργοί πολιτικά Έλληνες θεωρούν τον εαυτό τους σοσιαλιστή, σοσιαλδημοκράτη ή γενικώς αριστερό ή
«κεντροαριστερό». Οι δεύτεροι θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα ανάλογο π.χ. με της Ισπανίας, μόνον στο βαθμό που υπάρχει σήμερα άξιο λόγου σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα στην Ελλάδα με την αναγκαία κοινωνική αναφορά στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, πράγμα μάλλον αμφίβολο. 
Άν όμως η αυτή κοινωνική - πολιτική προϋπόθεση δεν ισχύει, τότε αντί να μιλάμε για «κεντροαριστερά» ή για σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, άς μιλήσουμε καλύτερα για αριστερούς φιλελεύθερους, με το περιεχόμενο που είχε αυτός ο όρος στους παλαιούς βενιζελικούς του Μεσοπολέμου ή και με την αμερικανική έννοια του liberal - Δημοκρατικού. 
Ο προσδιορισμός αυτός είναι πιο ακριβής και πολύ πιο παραγωγικός από πρακτική πολιτική σκοπιά. Δημιουργεί πιο ρεαλιστικούς όρους για την οικοδόμηση αυτού του πολιτικού χώρου, αλλά και πιο στέρεη βάση για συμμαχίες του με άλλους. 
Ακόμη και έτσι όμως, το άθροισμα δυνάμεων και ατόμων που αυτοπροσδιορίζεται σήμερα ως «κεντροαριστερά» στην Ελλάδα, είτε προέρχεται είτε δεν προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, έχει πολύ μεγάλο έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας και μέριμνας για την κοινωνική συνοχή. Έχει να διανύσει μακρύ ηθικοπολιτικό δρόμο για να πλησιάσει την κοινωνική ευαισθησία του κύκλου Παπαναστασίου στον Μεσοπόλεμο ή ακόμη και της διοίκησης Ομπάμα στις σημερινές ΗΠΑ. Και καλύτερα να μη μιλήσουμε για το έλλειμμα αυτοκριτικής των Πασοκογενών.
Ως προς την ουσία, το ίδιο έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας (σε μερικά θέματα ακόμη πιο κραυγαλέο έως εξοργιστικό για αριστερό κόμμα, π.χ. αδιαφορία για τη συνήθη μισθωτή εργασία στον ιδωτικό τομέα) χαρακτηρίζει βέβαια και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ, άν και κρύβεται μέσα σε διαφορετική, «αντισυστημική» συσκευασία.
***
Τρείς παρατηρήσεις - διευκρινήσεις:
1. Ο όρος «κεντροαριστερά» είναι χαρακτηριστικό μιάς (σε κάθε περίπτωση χρήσιμης) πολιτικής συμμαχίας, όχι όμως εσωτερική ταυτότητα συγκεκριμένου πολιτικού υποκειμένου. Δεν υπάρχει τέτοιο υποκείμενο, παρά μόνον στη φαντασία των Ελλήνων
«κεντροαριστερών».
2. Η μεγάλη δύναμη που διατήρησαν οι υποψήφιοι οι προερχόμενοι απο τη ΝΔ, κατά τόπους και από το ΠΑΣΟΚ, στις περισυνές αυτοδιοικητικές εκλογές (Μάης 2014), στις οποίες ως γνωστόν μετρά πολύ η «προσωπική σχέση» και όλα τα παρεπόμενα, λέει πολλά για την ποιότητα της «αριστερής» ψήφου που δόθηκε στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015. Αυτή είναι μια ακόμη αντίθεση της ελληνικής περίπτωσης με τις τωρινές ισπανικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Μαζί με πολλά άλλα πράγματα, κάνει και αυτό την φράση «πρώτη φορά αριστερά» να ακούγεται αρκετά φάλτσα.
3. Οι Ισπανοί «Αγανακτισμένοι», με πυρήνα το Κίνημα 15 Μάη (15Μ), ήταν κίνημα
πολύ διαφορετικό από τους Έλληνες τύποις συνωνόματους. Ήταν πραγματικό υγιές κίνημα πολιτών, ευρύ αλλά με σαφή κοινωνικά χαρακτηριστικά, κυρίως των επισφαλών, αστέγων, ανέργων. Καμμία σχέση με τους Έλληνες «δεν πληρώνω» της ανώτερης μεσοαστικής τάξης με τις μεζονέτες και τα τεράστια τζίπ. Επίσης οι Ισπανοί «Αγανακτισμένοι» δεν ήταν διαβρωμένοι απο τον εθνικιστικό λόγο ή από τον αντιευρωπαϊσμό και τον «γερμανοφαγικό σοσιαλισμό» για μονοψήφια ΙQ. Συνακόλουθα, το κίνημά τους δεν συγκροτήθηκε με βάση «εθνικοενωτικές» και αταξικές, δηλαδή απολιτικές πολώσεις, του τύπου «Μνημόνιο-αντιμνημόνιο». Έτσι το Podemos δεν έπεσε στην (α)πολιτική παγίδα μέσα στην οποία έπεσε, ταλαιπωρείται και μας ταλαιπωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οι καρποί του κινήματος πολιτών ωριμάζουν σιγά-σιγά στην Ισπανία. Βλέπουμε τώρα σαφώς ότι οι κινητοποιημένοι πολίτες δημιουργούν σε βάθος χρόνου καταλυτικά πολιτικά αποτελέσματα. Βλέπουμε επίσης, πόσο διαφορετικά πολιτικά αποτελέσματα δημιουργούνται, όταν είναι διαφορετικά τα κινήματα των πολιτών που τα παράγουν.
Γ. Ρ.
Αργύρης Παναγόπουλος (εφημερίδα "Αυγή", 25.5.2015) - Ισπανία: Βουτιά Λαϊκού Κόμματος και εισβολή Podemos - Ιστορική νίκη σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη
  

Αλλάζει το πολιτικό σύστημα στην Ισπανία (εφημερίδες El Pais - "Αυγή", 25.5.2015):
Οι περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν χθες στην Ισπανία επιβεβαιώνουν την έναρξη μιας νέας πολιτικής εποχής στην Ισπανία, που χαρακτηρίζεται από την απώλεια ηγεμονίας του Λαϊκού Κόμματος. Το τελευταίο χάνει τη μεγαλύτερη θεσμική εξουσία που απέκτησε ποτέ ένα κόμμα στη δημοκρατία. Είναι αλήθεια ότι κέρδισε τις περισσότερες ψήφους, με μικρή διαφορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η παραμονή του όμως στην κεφαλή των πόλεων που ήλεγχε και των περισσοτέρων αυτόνομων κοινοτήτων δεν εξαρτάται πλέον από αυτό, αλλά από την ικανότητα των δυνάμεων της Αριστεράς να συγκροτήσουν συμμαχίες. 
Οι σοσιαλιστές, από την πλευρά τους, μπορούν να είναι ικανοποιημένοι από τα ποσοστά τους, έστω και αν είναι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν τον δρόμο της ανανέωσης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, παραμένουν μια σοβαρή εναλλακτική λύση έναντι της κεντροδεξιάς στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου. 
Από την άποψη αυτή, επισημαίνει σε κύριο άρθρο της η El Pais, ο δικομματισμός παύει να καθορίζει την πολιτική ζωή της Ισπανίας, καθώς τα κόμματα Podemos και Ciudadanos κερδίζουν μεγαλύτερη δύναμη από αυτή που είχαν μέχρι σήμερα η Ενωμένη Αριστερά και το κόμμα «Ενωση, Πρόοδος και Δημοκρατία», τα δύο κόμματα τα οποία διαδέχονται. Μεγάλο ενδιαφέρον θα έχει τις επόμενες εβδομάδες η σχέση που θα διαμορφωθεί ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Podemos. Τα δύο αυτά κόμματα δεν θα ήθελαν να εμφανιστούν ως υπερβολικά ενωμένα ούτε όμως μπορούν να αφήσουν τις διαφορές τους να κυριαρχήσουν, όπως συνέβη στην Ανδαλουσία.
Οι νέες επιλογές που έχει μπροστά της η Αριστερά ανοίγουν μια νέα προοπτική για τις δύο πιο εμβληματικές πόλεις, τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, όπου μοιάζει να τερματίζεται η κυριαρχία του Λαϊκού Κόμματος και των καταλανών εθνικιστών αντιστοίχως. Αποφασιστικό ρόλο παίζει εδώ η προσωπικότητα των δύο γυναικών που ήταν επικεφαλής των αριστερών συνδυασμών, της Μανουέλα Καρμένα και της Αντα Κολάου. Αλλά και στη Βαλένθια, οι επιδόσεις των κομμάτων Compromis, Ciudadanos και Podemos τούς επιτρέπουν να εκδιώξουν το Λαϊκό Κόμμα από την εξουσία ύστερα από μια κυριαρχία δεκαετιών.
Σε γενικές γραμμές, αρχίζει στην Ισπανία μια περίοδος όπου θα υπάρχουν περισσότερες λύσεις και θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη περισσότεροι παράγοντες. Πρόκειται στην πραγματικότητα για τη συνέχεια ενός πολιτικού σεισμού που ξεκίνησε με τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2014. Όπως επισημαίνει στην El Pais η Σάντρα Λεόν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ και συνεργάτις του Fundacion Alternativas, το πολιτικό σύστημα της χώρας κλονίζεται εδώ και μια τετραετία από μια κρίση αντιπροσώπευσης που εκδηλώνεται τόσο στους δρόμους όσο και μέσα από ποικίλες πρωτοβουλίες κοινωνικών κινητοποιήσεων. Όλα τα κόμματα, και ιδιαίτερα τα νέα, θα πρέπει να προσαρμοστούν τους επόμενους μήνες στον νέο πολιτικό χάρτη της χώρας. Αν οι προσδοκίες των πολιτών περιοριστούν σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, υπάρχει κίνδυνος οι ελπίδες του σήμερα να εξουδετερωθούν από την απογοήτευση του αύριο.
Ένα σύστημα που στηρίζεται σε συμμαχίες προϋποθέτει την κατανόηση από την πλευρά των πολιτών ότι τα κόμματα που ψήφισαν θα προβούν σε παραχωρήσεις στο όνομα της συναίνεσης. Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Οι αλλαγές που σημειώνονται στο σύστημα των κομμάτων οφείλονται στην αίσθηση ενός μέρους του εκλογικού σώματος ότι τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα πρόδωσαν την ιδεολογία τους και κυβέρνησαν αγνοώντας τις επιθυμίες των πολιτών. Η διεύρυνση της πολιτικής προσφοράς, όμως, που έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της δυσαρέσκειας, αυξάνει την πιθανότητα τα κόμματα να υποχρεωθούν να παραιτηθούν από ορισμένες δεσμεύσεις τους ώστε να μπορέσουν να λάβουν μέρος στη διακυβέρνηση.
Αφίσα της Μ. Καρμένα με την
αρκούδα, σύμβολο της Μαδρίτης
Ινίγκο Ερρεχόν (Podemos) -  Ερνέστο Λακλάου, θεωρητικός της ηγεμονίας
  
   
 




Update 27.5.2015 - Μια επιβεβαίωση των διαφορετικών συσχετισμών σε Ισπανία και Ελλάδα:
Οι Ισπανοί Σοσιαλιστές (PSOE) στηρίζουν το Podemos για τη Δημαρχία της Μαδρίτης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»