Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών -
3. Μαρσέλ Γκωσέ: Για την αναβίωση της Αριστεράς

Ο Adam Puchejda (Kultura Liberalna, Βαρσοβία) συζητά με τον Marcel Gauchet
   
© Kultura Liberalna 241 (34/2013): Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin: The 21st Century. A World Without The Left? - 20.8.2013

   
A.P.: Πως βλέπετε την Αριστερά του μέλλοντος; Ως κοινωνική πρωτοπορία, πράσινη, προσανατολισμένη πιο πολύ προς τα ανθρώπινα δικαιώματα παρά προς την αναδιανομή, όπως π.χ. προτείνεται από τον Jacques Julliard; Ή μήπως πιο συντηρητική από κοινωνική σκοπιά, επικεντρωμένη στην οικονομία και επιφυλακτική προς την ευρωπαϊκή ενότητα;
    
M.G.: Αναπόφευκτα θα έχει λίγα από όλα αυτά τα στοιχεία, όπως τα περιγράφει ο Julliard. Σήμερα κανένα κόμμα δεν μπορεί να κάνει χωρίς την οικολογία. Φυσικά η Αριστερά θα συνεχίσει, αν και σε μικρότερο βαθμό, να υποστηρίζει την οικονομική αναδιανομή. Θα συνεχίσει να εμπνέεται από το ενδιαφέρον για την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν μπορούν να γίνουν πράξη νέα πράγματα με κάποιο θαυματουργικό τρόπο. Δεν θα υπάρξει νέα Αριστερά εντελώς διαφορετική από την παλιομοδίτικη Αριστερά. Πιστεύω ότι η Αριστερά θα δώσει κυρίως έμφαση στην αλλαγή κατεύθυνσης για ό,τι αφορά τη μείωση του ρυθμού της οικονομικής ανάπτυξης: για την απομάκρυνση από την ανάπτυξη ως φετίχ. Με δεδομένο το επίπεδο πλούτου και κατανάλωσης στις κοινωνίες μας, αυτό το φετίχ της ανάπτυξης καταντά σκέτος παραλογισμός. Το βλέπουμε πια καθαρά: Ο πλούτος δεν είναι αυτοσκοπός. Αν η Αριστερά κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, έχει κατά τη γνώμη μου πολλές αρετές: Αντικατοπτρίζονται και συνοψίζονται στις ιδέες της για την κοινωνία.

Τι εννοείτε με τον όρο «ιδέες για την κοινωνία» ?
Απλά μια κοινωνία αντάξια αυτού που σημαίνει η λέξη! Επειδή τώρα, ανεξάρτητα από το αν η κυβέρνηση είναι αριστερή ή όχι, κινούμαστε προς την κατεύθυνση μιας κοινωνίας παραμορφωμένης σε βάθος. Η εξατομίκευση των κοινωνικών σχέσεων και η έκθεσή τους στους κανόνες του ανταγωνισμού, κάνουν τις σχέσεις αυτές εξαιρετικά δυσάρεστες, έως και αποκρουστικές. Η τάση είναι προς τον αγώνα όλων εναντίον όλων, όμως αυτό δεν είναι η κανονική μορφή ανθρώπινης συνύπαρξης που θα 'πρεπε να προσδοκούμε. Αυτό είναι ένα πραγματικό ζήτημα για την Αριστερά. Έχει ασχοληθεί τόσο πολύ με τα «ριζικά αίτια», ώστε στη διαδρομή της έχει ξεχάσει τον τρόπο ζωής των πραγματικών ανθρώπων. Στην πράξη, το ζητούμενο είναι λιγότερη τεχνοκρατία, περισσότερο ενδιαφέρον για τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων. Γιατί μπορούμε να φανταστούμε ακόμη και μια πράσινη κοινωνία που θα ήταν τρομακτική άν τη βλέπαμε από την οπτική γωνία των ανθρώπων. Ιδού και κάτι που έχουμε ήδη βιώσει: η κοονωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν μας λέει τίποτε ως προς το τι θα σημάνει αυτό στη συνέχεια για την εκπαίδευση, για την οικογένεια, για τα παιδιά, για τον κύκλο της ζωής, για τη νεολαία, για την πόλη, για την απονομή της δικαιοσύνης, για το σωφρονιστικό σύστημα, για την υγειονομική περίθαλψη, για τους ηλικιωμένους. Αυτά είναι τα θέματα που συγκροτούν την κοινωνία, αυτά θα πρέπει η Αριστερά να επανεξετάσει.  
Σε τι μπορεί να βασίζεται αυτό το νέο πρόγραμμα; Σε ποιές ιδέες; 
Σήμερα η Αριστερά είναι σε αδιέξοδο. Πιστεύω ότι η έννοια του «κοινωνικού ατομικισμού» ορίζει αρκετά καλά αυτό το αδιέξοδο. Φαίνεται ότι υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα: πώς μπορεί - χωρίς επιστροφή στον κολεκτιβισμό - να βρεθεί η κοινωνικότητα. Αυτός είναι ο λόγος που μίλησα για μια ιδέα της κοινωνίας που θα μας επιτρέπει να ξαναβρούμε την ιδέα του σοσιαλισμού. Ο σοσιαλισμός είναι μια φιλοσοφική επιλογή, με την οποία μπορούμε να επιδράσουμε στην ποιότητα της κοινωνίας. Το θέμα δεν είναι να δημιουργήσουμε μιαν εντελώς διαφορετική κοινωνία, αλλά μια καλή κοινωνία, στην οποία το να ζεις θα είναι ευχάριστο, όπου οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα χαρακτηρίζονται από εγκαρδιότητα και πολιτισμό, όπου οι συζητήσεις θα είναι δημόσιες και ειλικρινείς, ακόμη κι αν είναι πολεμικές. Αυτό είναι το πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα. Προς το παρόν, η Αριστερά εργάζεται δραστήρια για να καταστρέφει αυτή την ποιότητα με τη βοήθεια του κοινωνικού ατομικισμού που προαναφέρθηκε. Σκεφτείτε μόνον, ότι η Αριστερά παραχωρεί δικαιώματα στα άτομα, όμως δεν αντιλαμβάνεται πως αυτό τα ενθαρρύνει να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει κοινωνία.
Ο τρόπος σκέψης σας προκύπτει, νομίζω, από την καλλιέργεια ενός είδους εμπιστοσύνης στην ιδέα της προόδου, ενώ ο Julliard λέει στο βιβλίο του ότι η ιδέα της προόδου είναι τελειωμένη υπόθεση. κατλα τη γνώμη του, η Αριστερά φοβάται τη σύγχρονη επιστήμη και επενδύει ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας της στην περιβαλλοντική πολιτική, η οποία από τη φύση της είναι μια συντηρητική πολιτική, δεδομένου ότι αντιτίθεται στην ιδέα της προόδου. 
Μια ορισμένη έννοια της προόδου έχει πεθάνει: ως η παγκόσμια, αυτόματη εξέλιξη που ανοίγει το δρόμο προς το λαμπρό μέλλον. Δεν νομίζω όμως ότι μπορούμε να εγκαταλείψουμε τελείως την ιδέα της προόδου. Ποιό άλλο όνομα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ιδέα, ότι είναι εφικτό να κινηθούμε προς τη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών; Μπορούμε να φανταστούμε, με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, μια κοινωνία που θα είναι σε πολύ καλύτερο επίπεδο από αυτό που βιώνουμε. Πώς λοιπόν να αποκαλούμε ένα τέτοιο εγχείρημα; Δεν βλέπω καμία άλλη απάντηση στο ερώτημα αυτό, παρά μόνον τον όρο «πρόοδος». Αυτή η καλύτερη κατάσταση του αύριο περιλαμβάνει προφανώς την ιδέα της δικαιοσύνης, όμως η ιδέα της προόδου χρειάζεται και αυτή, για να μπορούμε να συζητάμε τι οδηγεί σ' αυτή τη δικαιοσύνη. Το γεγονός ότι η αντίληψη περί προόδου της παλιάς εποχής είναι πια ξεπερασμένη, δεν σημαίνει ότι η όλη ιδέα της προόδου έχει χάσει εντελώς το νόημά της. Θα πρέπει να αναδιατυπωθεί εντελώς. Μια ορισμένη ιδέα της προόδου είναι νεκρή. Όμως θα πρέπει να βρεθεί κάποια άλλη.
Τι λογής θα είναι λοιπόν αυτή η νέα ιδέα της προόδου; Και τι σημαίνει αυτό για την Αριστερά;
Αυτό μπορεί να το εκφράσει η απάντηση στο ερώτημα «πως είναι μια καλή κοινωνία;» Με ποιο περιεχόμενο μπορεί να πληρωθεί αυτή η ιδέα και με ποια μέσα μπορεί να γίνει πράξη; Για ένα μεγάλο μέρος της φιλελεύθερης και της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο, αλλά κοινωνικό ζώο πολύ ιδιαίτερου είδους: έχουν τη γνωμη ότι το άτομο, όσο πιο λίγο σκέφτεται για την κοινωνία και όσο πιο πολύ σκέφτεται για τη δική του ατομική ελευθερία και για τα προσωπικά του συμφέροντα, τόσο καλύτερη είναι και η κατάσταση της κοινωνίας και τόσο πλουσιότερη γίνεται. Όμως αυτό είναι μια εξαιρετικά φτωχή ιδέα περί κοινωνίας. Αντίστροφα, νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από την ιδέα της κοινωνίας και να προβληματιστούμε για το τι μπορούμε να παρέχουμε στο άτομο, με τι πόρους κάθε λογής μπορούμε να το εφοδιάζουμε (και όχι μόνον υλικούς πόρους). Αν το θέμα τεθεί μ' αυτόν τον τρόπο, μου φαίνεται να ταιριάζει καλύτερα με τη μοίρα του ανθρώπου ως κοινωνικού ζώου. Γεμίζει την ιδέα της προόδου με νέο περιεχόμενο.
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε πολύ γενικές γραμμές υπάρχουν σήμερα τρία ή τέσσερα είδη κομμάτων. Υπάρχει το φιλελεύθερο κόμμα: ένα κλασσικό φιλελεύθερο κόμμα, που πιστεύει ότι καλή κοινωνία είναι εκείνη που παρέχει στην ατομική ανθρώπινη ύπαρξη τη μέγιστη ελευθερία και αφήνει τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν αυτή την ελευθερία όσο καλύτερα μπορούν. Υπάρχει το υπερ-φιλελεύθερο κόμμα, το ελευθεριακό (libertarian) κόμμα: πιστεύει ότι προορισμός του ανθρώπου είναι η απελευθέρωση του από την κοινωνία, η οποία μπορεί να είναι μόνο καταπιεστική· έχουμε εδώ μια καθαρά ατομικιστική λογική! Υπάρχει επίσης ένα συντηρητικό κόμμα, στην κλασική του έκδοση, το οποίο πιστεύει ότι η κοινωνία πρέπει να επιβάλει στους ανθρώπους καθορισμένα πρότυπα και ότι θα πρέπει υπάρχει μια συγκεκριμένη δομή διακυβέρνησης και συλλογικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι η ιδέα του συνετού σοσιαλισμού είναι πράγματι μια ιδέα των ανθρωπίνων ελευθεριών, αλλά τέτοιων ελευθεριών, που μπορούν να γίνουν πράξη μόνον μέσα σε μια κοινωνία που προβληματίζεται για τον εαυτό της: για το τι είναι ως κοινωνία. Έχει αποδειχθεί ότι μια κοινωνία που είναι απλά και μόνον δίκαιη, είναι από την άποψη αυτή εντελώς ανεπαρκής. Η ποιότητα της κοινωνίας εξαρτάται από την ποιότητα των διαπροσωπικών σχέσεων σε όλα τα πεδία και σε όλες τις καταστάσεις. Είναι κάτι πολύ πλουσιότερο και πιο περίπλοκο.
Όμως αυτό δεν είναι το πρόγραμμα των Γάλλων σοσιαλιστών σήμερα: αυτοί πιο πολύ ενδιαφέρονται για τους γάμους μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, παρά για την οικονομία ή τις κοινωνικές σχέσεις. Αντίθεταμ τα κοινωνικά θέματα τα θίγει το Εθνικό Μέτωπο!
Αλίμονο και τρεις φορές αλίμονο! Η γαλλική Αριστερά πέφτει θύμα μιας προφανέστατης έλλειψης προβληματισμού για το τι είναι η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε. Το παράδειγμα που αναφέρατε είναι πολύ χαρακτηριστικό: δεν έχω τίποτε εναντίον των γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου· όμως αυτό το θέμα, σε μια χώρα όπως η Γαλλία, αφορά το πολύ-πολύ το 1 % του πληθυσμού. Δεν αποτελεί θέμα κορυφαίας προτεραιότητας, προφανές δεν είναι; Ας επιτραπεί, αλλά η πολιτική ατζέντα δεν μπορεί να βασίζεται σ' αυτό. Η απροθυμία να δουν με ρεαλιστικό τρόπο τα σημερινά και μελλοντικά ζητήματα των πραγματικών κοινωνιών μας και να ασχοληθούν με τα ενδιαφέροντα της καθημερινής ζωής του μεγάλου μέρους του πληθυσμού, προκαλεί στους πολλούς απλούς ανθρώπους την αίσθηση ότι κανείς δεν τους ακούει, ότι δεν εκπροσωπούνται. Συνακόλουθα, τους παροτρύνει να ψηφίζουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να τεθεί ένα τέλος σ' αυτή την αδιαφορία για τον συνήθη πολίτη. Αυτό γίνεται παντού φανερό από την αύξηση της επιρροής της Άκρας Δεξιάς. Απέναντι στην κατάσταση αυτή οι Σοσιαλιστές βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση.
Ο Marcel Gauchet, ιστορικός και φιλόσοφος από τους πιο αξιόλογους στη σημερινή Γαλλία, είναι διευθυντής έρευνας στο EHESS (Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες) και διεθυντής της σημαντικής επιθεώρησης Le Debat. Εργάστηκε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης και διετέλεσε συνεργάτης των Κορνήλιου Καστοριάδη, Claude Lefort και Pierre Clastres. Ανάμεσα στα πολλά σημαντικά έργα του πρέπει να αναφερθούν: Le Monde du Désenchantement. Une Histoire de la politique de la Religion (1985) και L’Avènement de la démocratie, τομ. 1-3 (2007 2010).
Εναντίον της μελαγχολίας των αριστερών:
 
    
  
   


Βιβλία στα Ελληνικά:
http://www.biblionet.gr/book/182982/Gauchet,_Marcel/%CE%97_%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82http://www.biblionet.gr/book/165570/Gauchet,_Marcel/%CE%97_%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85http://www.biblionet.gr/book/147316/Gauchet,_Marcel/%CE%97_%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82
http://biblionet.gr/book/205266/Julliard,_Jacques/%CE%9F%CE%B9_%CE%91%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AD%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82
Jacques Julliard: Οι Αριστερές της Γαλλίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»