Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Πάουλ ντε Γκράουε: Βρετανική απόσχιση, Καταλανική απόσχιση. Κοινοί μύθοι, κοινές αυταπάτες

© Ivory Tower / αναδημοσίευση Social Europe (6.10.2017) - Paul De Grauwe: Catalonia And Brexit. The Same Nationalism, 4.10.2017
 
Αδιέξοδες διαπραγματεύσεις για την απόσχιση μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας. Πόλεμος χαρακωμάτων μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης, διαρκές αδιέξοδο μετά τις εκλογές στην Καταλονία.
Αυτοί που επιζητούν περισσότερη τυπική εθνική κυριαρχία, στο τέλος επιτυγχάνουν λιγότερη πραγματική λαϊκή κυριαρχία. Θέλουν «να ανακτήσουν τον έλεγχο», αλλά έτσι καταλήγουν, στην πράξη, να ασκούν ακόμη λιγότερο έλεγχο. Επιζητούν ένα «μικρότερο όλον», ωστόσο εξίσου άκαμπτο και ιδεοληπτικό με το «μεγαλύτερο όλον» που πολεμούν.
Οι πολιτικοί που προπαγανδίζουν το συγκεντρωτικό εθνικό κράτος, στη Μαδρίτη ή αλλού, οι αποσχιστές πολιτικοί της Καταλονίας και οι αποσχιστές Συντηρητικοί (ή άλλοι) της Βρετανίας αποφεύγουν τα ουσιαστικά προβλήματα που βασανίζουν τις κοινωνίες, γιατί δεν ενδιαφέρονται γι' αυτά. Ενδιαφέρονται όμως πάρα πολύ για την τυπική εθνική κυριαρχία, δηλαδή για κάτι που σήμερα συρρικνώνεται σε απλή διαχείριση συμβόλων. Και το κάνουν για έναν λόγο σημαντικό για τους ίδιους: Η διαχείριση των συμβόλων διασφαλίζει στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ των χωρών μεσαίου ή και μικρότερου μεγέθους, ένα μερίδιο εξουσίας - οσοδήποτε μικρό, αλλά υπαρκτό - σ' ένα παγκόσμιο σκηνικό που αλλάζει ραγδαία. Αλλά το ζήτημα είναι, ότι με αυτήν την «πολιτική των συμβόλων» πείθουν μεγάλα πλήθη απλών πολιτών. Και τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία της δικής τους ιδιοτέλειας.
Γ. Ρ.
 
Ο Βρετανός πρώην Πρωθυπουργός, ο Ντέιβιντ Κάμερον, δεν θα περάσει στα βιβλία της ιστορίας ως φωτισμένος ηγέτης. Ωστόσο, όταν το 2014 έπρεπε να αποφασίσει άν θα επιτρέψει το δημοψήφισμα στη Σκωτία με θέμα την ανεξαρτησία της, χρησιμοποίησε το μυαλό του και άνοιξε την πόρτα για να γίνει το δημοψήφισμα. Και αυτό έγινε στις 14 Οκτωβρίου 2014. Μόνον το 45 % των Σκωτσέζων ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας. 
Η αντίθεση με το δημοψήφισμα στην Καταλονία δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Ο ισπανός πρωθυπουργός Ραχόι αποφάσισε ανόητα να χρησιμοποιήσει βία για να αποτρέψει το δημοψήφισμα στην Καταλονία, μολονότι ένα ειρηνικό δημοψήφισμα πιθανώς θα είχε οδηγήσει σε αποτέλεσμα παρόμοιο με το δημοψήφισμα της Σκωτίας. Τώρα, η  Ισπανία και η Καταλονία βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης. Αυτή η κατάσταση μπορούσε να αποφευχθεί εάν ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν έπασχε από την αρρώστεια του δογματισμού, και σε έναν βαθμό από την άλλη αρρώστεια, του εθνικισμού, εξίσου έντονου με της καταλανικής περίπτωσης.

Καταλονία εκλογές Δεκεμβρίου 2017, κέρδη και απώλειες των κομμάτων
Οι Καταλανοί εθνικιστές έλαβαν μια ώθηση που κανείς δεν ανέμενε, χάρις στην ηλιθιότητα του Ραχόι. Οι τηλεοπτικές εικόνες με Ισπανούς αστυνομικούς αρματωμένους σαν τον RoboCop  να χτυπούν ηλικιωμένους και νέους για να τους εμποδίσουν να ψηφίσουν, δημιούργησαν την εικόνα ενός καταπιεσμένου λαού που αγωνίζεται για την ελευθερία του. 
Τίποτε δεν απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Οι Καταλανοί δεν είναι καταπιεσμένος λαός. Έχουν υψηλό βαθμό αυτονομίας. Έχουν και ασκούν το δικαίωμα να οργανώνουν το δικό τους εκπαιδευτικό σύστημα στη δική τους γλώσσα. Δεν υπάρχουν εμπόδια για την ανάπτυξη του ξεχωριστού πολιτισμού της Καταλονίας. Είναι η πιο ευημερούσα περιοχή της Ισπανίας. Η Βαρκελώνη είναι μια πολύ ζωντανή πόλη, όσο καμία άλλη στην Ισπανία. Η φωνή των Καταλανών γίνεται ακουστή σε περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Η εικόνα ενός καταπιεσμένου λαού είναι σαν ανέκδοτο. 
Ο Καταλανικός εθνικισμός είναι παρόμοιου είδους με τον Βρετανικό εθνικισμό που οδήγησε στην Brexit. Βασίζεται σε διάφορους μύθους. 
Ο πρώτος μύθος είναι ότι υπάρχει ένας εξωτερικός εχθρός. Για τους Brexiteers, αυτός ο εχθρός είναι οι ευρωπαϊκές αρχές (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κ.λ.π.), οι οποίες επιβάλλουν την αυθαίρετη βούλησή τους στη Βρετανία. Για τους Καταλανούς εθνικιστές ο εχθρός είναι η Ισπανική κυβέρνηση που καταπιέζει τον λαό της Καταλονίας. 
Ο δεύτερος μύθος είναι ότι οι λαοί που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους έχουν σαφώς καθορισμένη ταυτότητα. Οι πολιτικοί του έθνους έχουν ως καθήκον να ακούν τη βούληση του λαού. Και μόνον μία φωνή μπορεί να υπάρχει  Δεν υπάρχει χώρος για διαφορετικές και αντίθετες φωνές. Τώρα, η Βρετανική Κυβέρνηση καλεί για πατριωτική στάση. Οι αντίπαλοι της Brexit δεν είναι αληθινοί πατριώτες.
Ο τρίτος μύθος είναι ότι η ανεξαρτησία θα δημιουργήσει πρωτοφανή οικονομική ευημερία. Όταν οι άνθρωποι «ανακτήσουν τον έλεγχο», θα έχουν στη διάθεσή τους τα εργαλεία για να πετύχουν τη μέγιστη οικονομική ευημερία. Αυτό είναι σήμερα το επιχείρημα των Brexiteers όπως ο Μπόρις Τζόνσον (Boris Johnson). Όταν η Brexit πραγματοποιηθεί (κατά προτίμηση το συντομότερο δυνατόν), η Βρετανία θα έχει κερδίσει το αληθινό της πεπρωμένο. Η «ανοιχτή στο παγκόσμιο σύστημα Βρετανία» θα υποσκελίσει την ΕΕ και τους προστατευτισμούς της. Η Μεγάλη Βρετανία θα συνάπτει απρόσκοπτα και πανηγυρικά συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με τον υπόλοιπο κόσμο, γεγονός που θα οδηγήσει σε άνευ προηγουμένου ευημερία. Ένα παρόμοιο επιχείρημα που υπόσχεται περισσότερη ευημερία σε μια ανεξάρτητη Καταλονία, ακούμε σήμερα από τους Καταλανούς εθνικιστές. 
Η πραγματικότητα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση υπονομεύει την εθνική κυριαρχία. Αυτό συμβαίνει με πολλούς τρόπους. Ένα παράδειγμα: Οι μεγάλες πολυεθνικές εκβιάζουν τις εθνικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να μειώνονται σχεδόν παντού οι εταιρικοί φόροι. Όμως σε καμία χώρα δεν υπάρχει βούληση του λαού υπέρ της μείωσης αυτών των φόρων. Ωστόσο, στην πράξη το αποτέλεσμα είναι αυτό, διότι οι κυβερνήσεις λειτουργούν ως εθνικές οντότητες. Εάν αποφάσιζαν από κοινού για τους εταιρικούς φόρους στην Ευρώπη, οι πολυεθνικές δεν θα μπορούσαν να εκβιάσουν τις κυβερνήσεις αυτές και δεν θα συνέβαινε αυτή η διαρκής, έρπουσα μείωση των εταιρικών φόρων. 
Ενα άλλο παράδειγμα: Σήμερα, το διεθνές εμπόριο δεν επηρεάζεται τόσο από τους τελωνειακούς δασμούς, αλλά από τους μη δασμολογικούς φραγμούς. Οι μεγάλες χώρες αποφασίζουν για τα ποιοτικά πρότυπα και για το κανονιστικό περιβάλλον που διέπουν το εμπόριο. Τώρα, ουσιαστικά υπάρχουν τρεις μόνον χώρες, οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Κίνα, που μπορούν στην πράξη να έχουν τη φιλοδοξία να αποφασίζουν για τη φύση αυτών των ποιοτικών προτύπων και κανόνων. Οι άλλες χώρες δεν παίζουν ρόλο σε αυτό το παιχνίδι. Έτσι, όταν η Μεγάλη Βρετανία αποχωρήσει από την ΕΕ για να αποκτήσει περισσότερη εθνική κυριαρχία («να ανακτήσει τον έλεγχο»), αυτό της το κέρδος θα είναι μόνον τυπικό. Στην πραγματικότητα, η ουσιαστική της εθνική κυριαρχία θα μειωθεί. Προφανώς το ίδιο ισχύει και για την Καταλονία. 
Φτάνουμε λοιπόν στο εξής παράδοξο του παγκοσμιοποιημένου μας κόσμου: Όταν οι εθνικιστές προωθούν περισσότερη τυπική εθνική κυριαρχία, στο τέλος επιτυγχάνουν λιγότερη πραγματική λαική κυριαρχία. Θέλουν να ανακτήσουν τον έλεγχο και καταλήγουν να ασκούν ακόμη λιγότερο έλεγχο. Σ' αυτό θα καταλήξει η Μεγάλη Βρετανία. Αυτό θα καταφέρουν και οι Καταλανοί εθνικιστές, αν προωθήσουν τα εθνικιστικά τους όνειρα.
Από αυτό το παράδοξο του παγκοσμιοποιημένου μας κόσμου προκύπτει το εξής λογικό επακόλουθο: Όταν χώρες στην Ευρώπη αποποιούνται ένα μέρος της τυπικής εθνικής κυριαρχίας, αυτό οδηγεί σε πιο πολλή πραγματική κυριαρχία των λαών της Ευρώπης. 
 
Ο Paul De Grauwe είναι Βέλγος καθηγητής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Οικονομίας στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο της London School of Economics LSE. Διετέλεσε επίσης καθηγητής της Διεθνούς Οικονομικής Επιστήμης στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν (Leuven), Βέλγιο, όπου είχε κάνει τις βασικές σπουδές. Μεταπτυχιακά σπούδασε ως υπότροφος στο Johns Hopkins University των ΗΠΑ.
Παλαιότερα εργάστηκε στην τότε Ευρωπαική Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην ΕΚΤ. Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο College of Europe, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, στα πανεπιστήμια Michigan, Tilburg, Pennsylvania, Kιέλου, Βρυξελλών, Saarbrücken, Γάνδης, Amsterdam, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Πορτογαλίας, στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, στο Università Cattolica del Sacro Cuore καθώς επίσης στην Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας, στην Norwegian School of Management και στο Board of Governors of the Federal Reserve System (fed - ΗΠΑ). Μεταξύ 1991 και 2003 διετέλεσε βουλευτής στο Βελγικό Κοινοβούλιο.
      
 
Αρθρογραφία του στον ιστότοπο Social Europe

De Grauwe, P, & Ji, Y. (2013) Panic-driven austerity in the Eurozone and its implications, Vox EU, Paper on voxeu.org, 21 February 2013

Paul De Grauwe, στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση:
Η γνώμη ενός φιλελεύθερου, αλλά ορθολογιστή: Ποσοτική χαλάρωση και δημόσιες επενδύσεις



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι