Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Το φθινόπωρο του πλανητάρχη: Οι ΗΠΑ του Τραμπ και οι διεθνείς συμφωνίες για το Ιράν και για το κλίμα

Οι μονομερείς και μοναχικές πράξεις απόσυρσης των ΗΠΑ από σημαντικές διεθνείς συμφωνίες, πρόσφατα από τη συμφωνία για την μη ανάπτυξη πυρηνικών όπλων εκ μέρους του Ιράν, πέρισυ η αποχώρηση από τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα του Πλανήτη, αντιμετωπίζονται από πολλούς, ακόμη και τώρα, ως εκδηλώσεις ισχύος της Αμερικής. Ίσως να εκλαμβάνονται ως εφαρμογή έμπρακτη, και με προοπτικές επιτυχίας, του δόγματος Τραμπ «να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη». Μερικές φορές  οι αποσύρσεις παρομοιάζονται με παρελθούσες πράξεις επίδειξης δύναμης των ΗΠΑ, σε εποχές που οι όροι μονοπολικός κόσμος και πλανηταρχία είχαν πλήρη αντιστοιχία με την πραγματικότητα· όπως ήταν η στρατιωτική επέμβαση στους ενδογιουγκοσλαβικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990. Είναι όμως έτσι;
Ι.
Πρώτα-πρώτα, η μονομερής και μοναχική αποχώρηση των ΗΠΑ, χώρας - μόνιμου μέρους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, από τη συμφωνία που είχε προ ετών επιτευχθεί πολυμερώς για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, δεν είναι ισοδύναμο γεγονός στη διεθνή τάξη πραγμάτων με τη σύμπραξη μιας άτυπης συμμαχίας πολλών χωρών, εκτός του πλαισίου των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, και τις στρατιωτικές επεμβάσεις στους ενδογιουγκοσλαβικούς πολέμους το 1996 -1999 υπό την ηγεσία της διοίκησης Κλίντον.
Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας απλώς επιβεβαιώθηκε η μη ισχύς του παλαιού δόγματος «μή επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών» - ούτε καν σε υποθέσεις χωρών με ομοσπονδιακή δομή, οι συνταγματικές ιδιαιτερότητες των οποίων ορίζουν με πιο σύνθετο και δυσδιάκριτο τρόπο τα όρια μεταξύ «εσωτερικών» και «εξωτερικών» υποθέσεων.
Το δόγμα αυτό ουσιαστικά είχε ακυρωθεί πολύ παλαιότερα, στην εποχή του διπολικού κόσμου. Στον ένα πόλο καταλύθηκε με τις στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ουγγαρία το 1956, την Τσεχοσλοβακία το 1968 (Άνοιξη της Πράγας), στον άλλο πόλο με τις επεμβάσεις στον Παναμά και στη λοιπή Κεντρική Αμερική (για να μη μιλήσουμε για την αποτυχημένη επέμβαση των πρώην αποικιακών δυνάμεων Βρετανίας και Γαλλίας στη διώρυγα του Σουέζ το 1956, παρά την αντίθεση των ΗΠΑ, ή για τα τανκς του Σοβιετικού στρατού κατοχής που κατέπνιξαν την εξέγερση των εργατών στο Ανατολικό Βερολίνο το 1953). Οι «προσκλήσεις των νόμιμων κυβερνήσεων» στα στρατεύματα των 2 υπερδυνάμεων - βλ. επίσης Βιετνάμ και Αφγανιστάν - ήταν μάλλον φύλλα συκής που δεν μπορούσαν να κρύψουν την διπολική υποκρισία και όχι πιστοποιητικά νομιμοποίησης.
Από την άλλη πλευρά, στο πεδίο της «ρεαλιστικής» πολιτικής, το 1996-1999 με τη διεθνοποίηση των αλλεπάλληλων Γιουγκοσλαβικών πολέμων σηματοδότησε έναν μη νομιμοποιημένο μέσω του ΟΗΕ, ωστόσο οριστικό ενταφιασμό των τελευταίων καταλοίπων του διπολικού κόσμου. Οι ΗΠΑ έδρασαν χωρίς νομιμοποίηση, αλλά και ως ο ισχυρός επικεφαλής μιας συμμαχίας πολλών χωρών, ΝΑΤΟικών και μή, και «ως αρχηγός που πήρε την ευθύνη». Και το γεγονός συνέβη σε καιρούς που το απόγειο της δύναμης της Αμερικής ήταν μεν παρελθόν, ωστόσο ο κόσμος ήταν σαφώς μονοπολικός και η πλανηταρχική θέση των ΗΠΑ ήταν αδιαμφισβήτητη. 
ΙΙ.
Η τωρινή κίνηση Τραμπ, να εγκαταλείψουν μόνες οι ΗΠΑ τη συμφωνία με το Ιράν - πολύ περισσότερο, η εξίσου μοναχική αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα - είναι διαφορετικές και νεοφανείς πράξεις σε διαφορετικό παγκόσμιο περιβάλλον: Επιχειρούν να σηματοδοτήσουν μια μονομερή απόσυρση των ΗΠΑ από τα διεθνή συστήματα ισορροπιών εν γένει, είτε διπολικής φύσης, είτε μονοπολικής, είτε τριπολικής ή πολυπολικής.
Αυτό, οι σχολιαστές συνήθως το αποκαλούν «τάση απομονωτισμού», που δεν ήταν κάτι πρωτοφανές στην ιστορία των ΗΠΑ, ιδίως του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, προτού η Αμερική γίνει κυρίαρχη υπερδύναμη. Αλλά στην τωρινή παγκόσμια κατάσταση, τέτοιες κινήσεις μπορεί ταυτόχρονα να σηματοδοτούν και κάτι άλλο: Μια υπερδύναμη σε αποδρομή, έναν άρρωστο ή παρακμάζοντα γίγαντα.
Το ίδιο νόημα βγαίνει και από πολλά άλλα σήματα που στέλνει η πολιτική των ΗΠΑ ως όλον, δηλαδή ο Τραμπισμός μαζί με το παραδοσιακό ρεπουμπλικανικό κατεστημένο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), συν την αμηχανία ή αφωνία της αντιπολίτευσης του Δημοκρατικού Κόμματος, εσωτερικά διχασμένης και χωρίς πολιτικό σχέδιο.  Τα χαοτικά φαινόμενα στον Λευκό Οίκο και στο όλο σύστημα εξουσίας των ΗΠΑ, νομοθετικό, δικαστικό και εκτελεστικό, είναι σήματα «μεγάλης αναστάτωσης στη Δύναμη».
Το πιο μελαγχολικό φως το ρίχνουν στις ΗΠΑ τα δεδομένα της οικονομίας με ακραία και διογκούμενη κοινωνική ανισότητα και με τους χρηματιστηριακούς δείκτες σε πρωτοφανή, επικίνδυνα ύψη, η δυσαρέσκεια και αποπροσανατολισμός του εκλογικού σώματος, η όλο και πιο ετεροβαρής συμβιωτική σχέση μιας χώρας μεγα-καταναλώτριας και μεγα-δανειολήπτριας με τους Ασιάτες μεγαλεμπόρους και μεγαλοδανειστές της. Η νέα μονοκομματική αυτοκρατορία στην Κίνα, που συνδυάζει τον επιχειρηματία - επενδυτή με ανεξάντλητα οικονομικά και τον βεμπεριανό γραφειοκράτη με απεριόριστη εξουσία και πίστη μοιρασμένη στο Κομμουνιστικό Κόμμα και στον Κομφούκιο, εκπέμπει παράδοξα μια εικόνα αυτοπεποίθησης και «ήρεμης δύναμης - που ενεργεί με τα λεφτά της». Είναι μια εικόνα που φοβίζει την Αμερική.
η πραγματική απειλή «είναι η παρακμή της Δύσης, των ΗΠΑ κατεξοχήν συμπεριλαμβανομένων: Η κυριαρχία της προσοδοθηρίας (rent extraction) ως μοναδικού τρόπου οικονομικής ζωής, η αδιαφορία για την τύχη πολλών πολιτών της Δύσης, ο ρόλος του χρήματος ως διαφθορέα της πολιτικής, η αδιαφορία για την αλήθεια και η θυσία των μακροπρόθεσμων επενδύσεων στο βωμό της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης. 
Το γεγονός ότι ο καλύτερος τρόπος για να να ξεφύγουμε από τις χρηματοπιστωτικές και δημοσιονομικές κρίσεις που μπορέσαμε να βρούμε, ήταν νομισματικές πολιτικές που διακινδυνεύουν να τροφοδοτούν νέες φούσκες, είναι πραγματική τραγωδία. Μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο.
Η Δύση μπορεί και πρέπει να συμβιώσει με μια Κίνα που γίνεται δυνατή. Αλλά πρέπει να το κάνει μένοντας πιστή “στους καλύτερους αγγέλους της” [ευσπλαχνία, αυτοέλεγχος, τήρηση ηθικών αρχών καθολικής ισχύος, λογική - από το βιβλίο του
Steven Pinker The Better Angels of Our Nature - Why Violence Has Declined, 2011]. Για να διαχειριστεί επιτυχώς αυτή τη στροφή του τροχού της ιστορίας, η Δύση πρέπει να κοιτάξει μέσα της».
ΙΙΙ. 
Από την εποχή της Ρώμης, οι ιστορικές περίοδοι παρακμής μεγάλων δυνάμεων είναι εποχές αναστάτωσης και διακινδύνευσης. Πολύ περισσότερο όταν ο ρυθμός της μεταβολής επιταχύνεται και παύει να είναι εποπτεύσιμος. Τα 40 χρόνια σκληρού διπολισμού (1950-1989) βόλευαν τις ανερχόμενες κοινωνικές δυνάμεις, αλλά και τον πολύ λαό που είχε να επουλώσει τις πληγές του πολέμου και τις προ του πολέμου, στην Ελλάδα και στο σύνολο της πολιτικής Δύσης. Όμως, για μεγάλα κομμάτια του πλανήτη (στη Λατινική Αμερική, σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, στην Αφρική), ήταν χρόνια καταστροφικά, ταπεινωτικά και μισητά. Και κράτησαν πολύ, έμοιαζαν αιωνιότητα. Μετά το 1989, η «μονοπολική στιγμή» (Charles Krauthammer) πλανηταρχίας των ΗΠΑ έμελλε τελικά να κρατήσει 20 χρόνια. Λιγότερα, αλλά πάντως σχεδόν μια γενιά. Ο μονοπολικός κόσμος κατέρρευσε το 2008 και έσπασε στο σημείο που πολλοί θεωρούσαν ως ισχυρό του κρίκο: Στην «βιομηχανία» χρηματοοικονομικών προϊόντων που είχε - και έχει - αφεθεί «ελεύθερη» (δηλαδή απορρυθμισμένη, χωρίς κανονιστικό πλαίσιο και δημοκρατικό πολιτικό έλεγχο).
Εδώ και 10 χρόνια ζούμε σε πολυπολικό κόσμο, αλλά με ρευστούς, όλο και πιο γρήγορα μεταβαλλόμενους συσχετισμούς. Δεν προλαβαίνουμε να συνειδητοποιήσουμε how the time goes past, που λένε στην Αμερική. Σε γειτονιές ρευστών γεωπολιτικών ζωνών - όπως είναι η Ελλάδα στη γειτονιά  της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που δυσκολεύεται να ξαναβρεί τον χαμένο βηματισμό της - η ρευστότητα, η μονομερής δράση και οι αποσύρσεις ισχυρών «παικτών» από τα διεθνή συστήματα ισορροπιών κάνουν το γεωπολιτικό παιχνίδι απρόβλεπτο και επικίνδυνο. O μονομερής και απομονωτιστής που εγκαταλείπει διεθνείς συμφωνίες, ανειλημμένες υποχρεώσεις και διακρατικές ισορροπίες γίνεται στην πράξη ταραχοποιός και εμπρηστής.  Όπως έγινε στον Μεσοπόλεμο. Και μετά έτρεχαν για να σώσουν ό,τι μπορούσε ακόμη να σωθεί, πληρώνοντας βαρύτατο φόρο αίματος. 
Τότε έγινε η Αμερική μεγάλη. Αφήνοντας όμως τα κόκαλα των παιδιών της στο Περλ Χάρμπορ και σε όλο τον Ειρηνικό, στη Νορμανδία, στις Αρδέννες και στην Ιταλία, μαζί με τα κόκαλα των παιδιών της Ιαπωνίας και της Γερμανίας. Γιατί είχαν φροντίσει οι προηγούμενοι, οι υποστηρικτές της μονομερούς πολιτικής και του απομονωτισμού στα φρούρια των εθνικών κρατών, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, δημοκράτες και δικτάτορες. Και με ευθύνες δικές τους ήταν πιά αργά, πολύ αργά, για να γίνει κάτι πιο υποφερτό και ανθρώπινο. Ο πολιτισμένος, διαφωτισμένος κόσμος «ακτινοβολούσε από το κακό που θριάμβευε παντού» και οι πιο εκτυφλωτικές μαύρες λάμψεις του ήταν το Άουσβιτς, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Ομοίως, στα άλλα μέτωπα του Β' Πολέμου, τα παιδιά της Σοβιετικής Ένωσης πλήρωσαν βαρύ και άδικο τίμημα για τον εξουσιομανή καιροσκοπισμό και τον μονομερή «σοσιαλισμό» σε μια μόνον χώρα του δικτάτορά τους και των ανθρώπων του.
Είναι ο Ντόναλντ Τραμπ το αντεστραμμένο είδωλο του Φραγκλίνου Ρούσβελτ; Ο Τίμοθυ Σνάιντερ, που μελέτησε πολύ την ιστορία ως καταστροφή και τους ολοκληρωτισμούς, λέει ότι δεν μένει πολύς καιρός για να κριθεί η τύχη των ΗΠΑ ως δημοκρατίας. Το μέλλον θα δείξει, και ίσως δεν θα αργήσει, άν στέκει ή όχι η υπόθεση περί μεγάλου ασθενούς πέρα από τον Ατλαντικό.
 
Γιώργος Β. Ριτζούλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι