Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Ιταλία, τίτλοι τέλους; Η απουσία της Αριστεράς συνιστά διαρκή απειλή για τη δημοκρατία

του Μάουρο Μποαρέλι
 
Ας αρχίσουμε με έναν αριθμό. Είναι ένας αριθμός που μας βοηθάει να κατανοήσουμε της ανθρωπολογική μετάλλαξη της χώρας μέσω των εκλογικών αποτελεσμάτων, και είναι ένας αριθμός που μας φέρνει πίσω στην Ματσεράτα [Macerata στην περιφέρεια Μάρτσε της κεντρικής Ιταλίας]. Είναι μια αναγκαία επιστροφή. Στις προηγούμενες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2013, στην μικρή αυτή επαρχιακή πρωτεύουσα με λίγο πάνω από σαράντα χιλιάδες κατοίκους, η [ακροδεξιά] Λέγκα είχε συγκεντρώσει 153 ψήφους, δηλαδή ένα ασήμαντο 0,61 %. Στις 4 Μαρτίου 2018 πήρε σχεδόν 5.000 χιλιάδες ψήφους, ανεβαίνοντας στο 21 % (δηλαδή σχεδόν 4 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον μέσο όρο σε εθνικό επίπεδο).
Από το περιοδικό © Gli asini
Η Ματσεράτα δεν είναι το μόνο μέρος όπου η Λέγκα έχει τόσο μεγάλη επιτυχία, όμως εδώ, αυτή την επιτυχία της μπορούμε να την δούμε υπό το φως των γεγονότων που εκτόξευσαν για μερικές εβδομάδες την πόλη αυτή στο εθνικό προσκήνιο, διακόπτοντας την διαρκή επαρχιακή υπνηλία της. Ο ξενοφοβικός λόγος που τροφοδοτήθηκε από την δολοφονία της Pamela Mastropietro [18χρονο κορίτσι που δολοφονήθηκε στις 18.1.2018] - για την οποία κατηγορούνται μερικοί άνδρες Νιγηριανής εθνικότητας - είχε εντυπωσιακή επίδραση, που δεν υποχώρησε όταν λίγες ημέρες αργότερα ένας φανατικός οπαδός της Λέγκα με φανερές φιλοφασιστικές ιδέες προέβη σε μια ρατσιστική επίθεση
Κανονικά, αυτά τα δύο συμβάντα θα έπρεπει να έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους και οι επιδράσεις τους να αλληλοεξουδετερώνονται. Όμως αντίθετα λειτούργησαν προσθετικά. Στην πραγματικότητα, μια ρατσιστική επίθεση όρισε τη μοίρα της τοπικής ψήφου, αλλά και ενίσχυσε την ψήφο υπέρ της Λέγκα σε εθνικό επίπεδο. Είναι ένα πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία της χώρας μας. 
Σ' αυτές τις σελίδες έχουμε ήδη γράψει για την ανεπαρκή αντίδραση των θεσμών και της πολιτικής σε ό,τι συνέβη. Τώρα που τα εκλογικά αποτελέσματα  επιβεβαίωσαν πόσο εκτεταμένες επιπτώσεις έχουν συμπεριφορές όπως αυτές που είδαμε εκείνες τις ημέρες, είναι καλό να επανέλθουμε. Αυτόν τον δεσμό μεταξύ μιας ανθρωποκτονίας και μιας επίθεσης έπρεπε να τον καταπολεμήσουν οι τοπικοί θεσμοί, οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις και φορείς. Αντίθετα, όλοι αυτοί συνεργάστηκαν μεταξύ τους σε μια συνωμοσία σιωπής, η οποία εκπηγάζει από την ανικανότητα, τον φόβο και την πολιτισμική φτώχεια που αγκαλιάζουν όλη την άρχουσα τάξη· αποτέλεσμα αυτής της συνωμοσίας ήταν να εδραιωθεί ο αλλόκοτος δεσμός αυτών των δύο συμβάντων. Η προσπάθεια να διαχωριστούν τα δύο συμβάντα, να τεθούν το ένα απέναντι στο άλλο, να αναδειχτεί η διαφορά μεταξύ του εγκλήματος και της ξενοφοβικής βίας και να ενθαρρυνθεί μια συλλογική απάντηση που εμποδίζει την εδραίωση αυτού του διεστραμμένου δεσμού, αφέθηκε στα χέρια μόνον ενός μικρού κινήματος βάσης ικανού ακόμη να παράγει διαφωνία, όμως εγκαταλειμμένου από την κοινωνία. 
Τα γεγονότα της Ματσεράτα έδειξαν πώς όταν η πολιτική εγκαταλείπει τα καθήκοντά της, αυτό μπορεί να παραγάγει δυνητικά εκρηκτική κατάσταση, άν συμβούν και άλλα πράγματα που λειτουργούν καταλυτικά για να εκδηλωθεί ανοιχτά η δυσαρέσκεια, η απογοήτευση και το μίσος που έχουν υποσκάψει σε βάθος το κοινωνικό σώμα. Όμως τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν ανάγλυφα και κάτι άλλο: Πώς όλα αυτά μπορούν να αντικατοπτριστούν και σε θεσμικό επίπεδο. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε ότι θα συμβεί και αυτό, αλλά - από την πλευρά της Αριστεράς - κανείς δεν ήθελε να το καταλάβει.
Ωστόσο, τούτη τη φορά, αυτό το τελευταίο σήμα συναγερμού είχε ηχήσει σε έναν τόπο όπου δεν φαινόταν και τόσο πολύ οργή και φόβος να τρώει τα σωθικά του κοινωνικού ιστού· κι αυτό θα έπρεπει να είχε ελκύσει την προσοχή και να φέρει στο φως στο πόσο εκτεταμένη είναι η κοινωνική μετάλλαξη, στο πώς μπορεί να διαδίδεται κρύβοντας ύπουλα το πιο άγριο πρόσωπό της, αλλά κάποια στιγμή να το αποκαλύπτει ξαφνικά. Όμως ποιο πολιτικό υποκείμενο έχει σήμερα την ικανότητα να «διαβάζει» τις μεταμορφώσεις της ιταλικής επαρχίας, να παρακολουθεί τις φωνές που έρχονται από τα βάθη της; Όπως υποστήριξε στο τελευταίο σημείωμα της Σύνταξης που έγραψε για τούτο εδώ το περιοδικό ο Αλεσάντρο Λεογκράντε [Alessandro Leogrande, 1977 - 26 Nοεμβρίου 2017, ο εξαίρετος δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος που χάθηκε πολύ πρόωρα, από τους ελάχιστους νέους ισάξιους των πριν το 1980 Ιταλών διανοουμένων - βλ. και το διορατικό δοκίμιό του για τον «Ενρίκο Μπερλινγκουέρ εναντίον του καταναλωτισμού», ελληνικά σε τούτο τον ιστοχώρο], οι πολιτικές αλλαγές μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνον με τη βοήθεια μιας ανθρωπολογικής ανάλυσης.  
Αλεσάντρο Λεογκράντε, 1977 - 2017
Η άποψη αυτή του Λεογκράντε είναι ό,τι πιο μακρινό και ξένο υπάρχει για την επικρατούσα δημόσια συζήτηση, στην οποία η πολιτική τάξη, οι δημοσιογράφοι και οι «πολιτικοί επιστήμονες» το μόνο που κάνουν είναι αυτοαναφορικές ασκήσεις που μένουν μόνον στην επιφάνεια των γεγονότων· τους λείπει ολοκληρωτικά η ικανότητα να εντοπίζουν τα υποκείμενα αυτών των αλλαγών και τα κίνητρά τους, να διερευνούν τους τόπους στους οποίους δρούν αυτά τα υποκείμενα και να προτείνουν μια πρώτη ανάγνωση των φαινομένων, η οποία δεν θα εγκλωβίζεται στο άμεσο «τώρα».
Οι εκλογές πιστοποίησαν το τέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, αν και πιθανώς η επιθανάτια αγωνία του θα τραβήξει σε μάκρος. Το Δημοκρατικό Κόμμα κατολισθαίνει ακόμη και στις καθαρά «κόκκινες» περιοχές της χώρας, όπου συγκεντρώνεται το ένα τέταρτο των περίπου 2,5 εκατομμυρίων ψήφων που έχασε σε εθνικό επίπεδο. Σ' αυτές τις «κόκκινες» περιοχές, τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: Σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές, έχασε το 24 % των ψηφοφόρων του στην Τοσκάνη, σχεδόν 25 % στην Ούμπρια, 26 % στην περιφέρεια Μάρτσε, περισσότερο από 32 % στην Εμίλια Ρομάνα.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης Ματσεράτα
Όλες οι αμφισημίες που συνοδεύουν το κόμα αυτό από τις αρχές της ίδρυσής του έρχονται στο προσκήνιο, και αυτό δεν εντοπίζεται μόνον στα λάθη του τελευταίου και εφήμερου ηγέτη του Ματέο Ρέντσι. Σε τελευταία ανάλυση, ο Ρέντσι δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά μόνον να ωθήσει στα άκρα το νεοφιλελεύθερο όραμα που ήταν ήδη εγγεγραμένο στα γενέθλια πιστοποιητικά του Δημοκρατικού Κόμματος, και από την άλλη πλευρά - με τη βοήθεια και της ναρκισσιστικής προσωπικότητας του - να επιβεβαιώσει έναν τρόπο του πολιτεύεσθαι που βασίζεται στην προσωποπαγή ηγεσία. Αυτό το δεύτερο, συναντάται στο Δημοκρατικό Κόμμα με την ιδιαίτερη παράδοση του συγκεντρωτισμού που αποτελεί  διαχρονική, ανθεκτική κληρονομιά. Αυτή άλλωστε είναι η μόναδική απτή κληρονομιά που κληρονόμησε αυτό το κόμμα από τον  παλαιό του πρόγονο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. 
Ωστόσο οι τελευταίες εκλογές σηματοδότησαν επίσης την ασχετοσύνη και ανεπάρκεια όλων των πολιτικών οργανισμών που κινούνται στα αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι μια ασχετοσύνη στην οποία ασκούνται με αυτο-καταστροφικό πνεύμα οι ηγετικές ομάδες τους, οι οποίες είναι πεπεισμένες ότι η καλύτερη στρατηγική συνίσταται στην επινόηση εκ του μηδενός νέων πολιτικών σχηματισμών την παραμονή των εκλογών. Όλοι δείχνουν να έχουν χάσει κάθε ίχνος συνείδησης για το τι ήταν η Αριστερά στην ιστορία και να έχουν ξεχάσει για ποιούς λόγους η Αριστερά έπαιζε καθοριστικό ρόλο στις τέσσερις πρώτες δεκαετίες της Ιταλικής Δημοκρατίας: Έχουν ξεχάσει τη δράση της που ήταν απλωμένη και ριζωμένη στους χώρους εργασίας και στις περιφέρειες, την πρακτική της σύγκρουσης, την ικανότητα να αναπτύσσει μέσα από τις κοινωνικές πρακτικές ένα θεωρητικό πλαίσιο αναφοράς, την συνύφανσή της με έναν πολιτισμό της αμοιβαιότητας και της αλληλοβοήθειας, την ικανότητα να παραγάγει ισχυρά οράματα και λύσεις εναλλακτικές στις κυρίαρχες.
Μέχρι τη στιγμή που η πολιτική θα επιστρέψει για να αντλήσει από αυτήν την τεράστια πολιτισμική κληρονομιά, που έχει σκορπίσει αλλά είναι ακόμη ζωντανή στις δραστηριότητες ενεργών μειοψηφιων στον Βορρά και στον Νότο της Ιταλίας, και για όσο καιρό η πολιτική δράση θα περιορίζεται μόνον σε βραχυπρόθεσμα εκλογικά τρικ, για όσο καιρό η τάξη των πολιτικών θα συνεχίσει να δίνει προτεραιότητα στην δική της αναπαραγωγή, μέχρι τη στιγμή που το ζήτημα της ισότητας θα επανέλθει στο επίκεντρο της συζήτησης, τίποτε - απολύτως τίποτε - δεν μπορεί να συμβεί στην Αριστερά.  
Εν τω μεταξύ, η απουσία της Αριστεράς θα συνιστά διαρκή απειλή για τη δημοκρατία.
Ο Mauro Boarelli σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (1989) με διδακτορικές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (1995). Δίδαξε στο Τμήμα Ιστορικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και διετέλεσε ερευνητής στην Scuola Normale Superiore της Πίζα (2009). Eίναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό πολιτικής για τον πολιτισμό στον Δήμο San Lazzaro di Savena, τμήματος του Μητροπολιτικού Δήμου της Μπολώνια.
Αρθρογραφεί στα περιοδικά Gli Asini και Lo Straniero.
 
Το περιοδικό Gli Asini και οι Edizioni dell'Asino (Εκδόσεις του Γαϊδάρου) είναι από τα πιο σημαντικά και ζωντανά εγχειρήματα στο πεδίο της πολιτισμικής κριτικής και της πολιτικής παιδείας της σημερινής Ιταλίας, που είναι βυθισμένη στην πιο βαθειά πολιτισμική, οικονομική και πολιτική κρίση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο


Αλεσάντρο Λεογκράντε στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι