Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Παύλος Τσίμας: Εκατό χρόνια Ανδρέας Παπανδρέου

© Huffington Post - Παύλος Τσίμας: Εκατό χρόνια Ανδρέας: Το αίνιγμα και το έπαθλο, 5.2.2019
  
Συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου. «Πόσο τον γνωρίζουν αυτοί που τον “διεκδικούν” σήμερα και πόσο σωστά τον αξιολογούν αυτοί που τον μισούν; Και τί ήταν στην πραγματικότητα ο Ανδρέας Παπανδρέου; Λαϊκιστής του κρατισμού, του πελατειακού κυνισμού και της δημοσιονομικής κραιπάλης; Ή μεταρρυθμιστής - με αντιφάσεις και υπαναχωρήσεις, έστω»;
Στα ερωτήματα αυτά που θέτει ο Π. Τσίμας, προσθέτει και μια δική του διαπίστωση, που ίσως αποκαλύπτει και τη γενικότερη αδυναμία (ή μήπως μή βούληση;) της ελληνικής πολιτικής να εξετάσει τον εαυτό της και την ιστορία της, να κυτταχτεί στον καθρέφτη: «Όσοι λατρεύουν κι όσοι μισούν τον Παπανδρέου, θυμούνται μόνον δύο χρόνια από την ζωή του, τα δύο πρώτα χρόνια μετά την εκλογική νίκη του 1981». Θυμούνται μόνον τα δύο χρόνια που ο Α. Π. έκανε τις τομές με το παρελθόν, την «αλλαγή» όπως έλεγαν τότε, πράγματα αυτονόητα προοδευτικά και καλοδεχούμενα σύμφωνα με τους μεν, αυτονόητα καταστροφικά και απορριπτέα σύμφωνα με τους δε
Κανείς δεν θυμάται τα επόμενα χρόνια του Α. Παπανδρέου. Ίσως γιατί δεν προσφέρονται ούτε για τις δοξολογίες της μιας πλευράς ούτε για τις καταδίκες της άλλης. Με τις αντιφάσεις, τις υπαναχωρήσεις και τα ζιγκ-ζαγκ αντιπροσωπεύουν πολύ καλά, ως ένα είδος «μέσου όρου», τη γενική εικόνα της πολιτικής μας στη μεταπολιτευτική περίοδο, είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε κυβερνούσε η ΝΔ. Η πολιτική διαχείριση στον αυτόματο πιλότο, με τους ζωντανούς πιλότους να εναλλάσσονται στο πιλοτήριο. Στο «είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε κυβερνούσε η ΝΔ» θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει «είτε κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα», μόνο που για τη νέα πράξη αυτού του έργου, αυτή που άρχισε μετά την εισπήδηση και στην Ελλάδα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, δεν ξέρουμε ακόμη πώς θα λήξει. Ενώ για τις προηγούμενες ολοκληρωμένες πράξεις του, δηλαδή τα επεισόδια «1981-1989», «1989-1990», «1990-1993», «1993-1996», «1996-2004» και τον συγκλονιστικό επίλογο «2004-2009», με όλες τις υπαρκτές διαφορές μεταξύ τους, τώρα ξέρουμε ποιά ήταν η τελική ανακεφαλαίωση τους, το σωρευτικό τους φινάλε. 
Τόσο εκείνοι που θαυμάζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσο και εκείνοι που τον μισούν, κάνουν το ίδιο λάθος. Ξεχνούν ότι οι πολιτικές αξιολογήσεις που έχουν νόημα και μπορούν να είναι χρήσιμες (ακόμη και για τους ίδιους, άν ενδιαφέρονται για τα μακροπρόθεσμα) γίνονται εκ του αποτελέσματος και με βάση τα πραγματικά γεγονότα· όχι με βάση ιδεατές κατασκευές βολικές για τους αξιολογούντες ούτε με το τί ταιριάζει στα βραχυπρόθεσμα πολιτικά τους συμφέροντα και στόχους.
Γ. Ρ.
 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1919. Η μητέρα του ήταν μια καλλιεργημένη αλλά συναισθηματικά ανασφαλής γυναίκα, ο πατέρας του ένας έντονα πολιτικοποιημένος δικηγόρος. Γενέτειρά του η Χίος, όπου ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου υπηρετούσε ως γενικός διοικητής νήσων Αιγαίου Πελάγους. Τα νησιά είχαν περιέλθει πρόσφατα στην Ελλάδα από την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Έτσι αρχίζει η βιογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου - η καλύτερη που έχει γραφτεί - από τον Σπύρο Δράϊνα. Εκατό χρόνια από την γέννησή του σήμερα, ο Ανδρέας, η πολιτική του κληρονομιά, το συμβολικό φορτίο του ονόματός του, είναι προς διεκδίκηση. Το έπαθλο ενός πολιτικού αγώνα, παράξενου, αταίριαστου αλλά πολιτικά κρίσιμου. Τον διεκδικούν οι φυσικοί κληρονόμοι της παράταξης που εκείνος ίδρυσε, το σημερινό ΚΙΝΑΛ, στην προσπάθειά τους να αμυνθούν απέναντι στο πολιτικό σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα να τους περιθωριοποιήσει εκλογικά και να τους αφομοιώσει, δια «επιθετικής εξαγοράς» μετεκλογικά, όταν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ θα συγκατοικούν στην αντιπολίτευση. Τον διεκδικεί και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, φυσικά. Ο οποίος φιλοδοξεί να κάνει, με άλλους όρους και με διαφορετικά πολιτικά μεγέθη, το ανάποδο από αυτό που έκανε στην πρώιμη μεταπολίτευση ο Ανδρέας. Εκείνος μετατόπισε το Κέντρο προς τα αριστερά. Ετούτος επιδιώκει να κατακτήσει το Κέντρο, με μια έφοδο εξ αριστερών.
Στο μεταξύ, η επέτειος των 100 χρόνων επαναφέρει, ξανά, το πολυσυζητημένο και αναπάντητο ερώτημα: Ποια είναι στ’ αλήθεια η πολιτική κληρονομιά, το αυθεντικό στίγμα του Ανδρέα στην ιστορία;

Για τους μεν, ο Ανδρέας είναι ο αυθεντικός λαϊκός ηγέτης, που μοίρασε λεφτά και περηφάνεια στον κόσμο. Έδωσε 40 % αύξηση στον κατώτατο μισθό, μέσα σε μια νύχτα, το 1982. Έσπασε τα πολιτικά στεγάνά και άνοιξε τις πόρτες της δημόσιας διοίκησης σε όλους, αυξάνοντας τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων κατά 34 % μέσα σε τέσσερα χρόνια. Κρατικοποίησε τις προβληματικές επιχειρήσεις. Δημιούργησε κοινωνικό κράτος, αυξάνοντας τις κοινωνικές δαπάνες από 10 % του ΑΕΠ το 1980 σε 16 % το 1985 και τις δημόσιες δαπάνες, συνολικά, από το τριτοκοσμικό 31 % του ΑΕΠ το 1980 σε ένα γενναιόδωρο 43 % το 1985 - χωρίς αντίστοιχη αύξηση στα δημόσια έσοδα. Συμφιλίωσε το έθνος, αναγνωρίζοντας την εθνική αντίσταση και απονέμοντας συντάξεις στους αντιστασιακούς.
Για τους δε, ο Ανδρέας είναι - για τους ίδιους ακριβώς λόγους - ο λαϊκιστής που έβαλε τα θεμέλια της καταστροφής μας. Στα χρόνια του, λένε, ο ρυθμός ανάπτυξης μειώθηκε κατά ένα τρίτο, οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά ένα τέταρτο, το εμπορικό έλλειμμα διπλασιάστηκε, το δημοσιο έλλειμμα ξεπέρασε το 10 % και το δημοσιο χρέος τετραπλασιάστηκε. Κατά τον Στάθη Καλύβα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου (και η ΝΔ του Καραμανλή «που το μιμήθηκε και το υποκατέστησε») φέρει την βασική ευθύνη για όσα φοβερά μας συνέβησαν μετά το 2010.
Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι μεν και οι δε αναπέμπουν τους ύμνους ή τις κατάρες τους, αναφερόμενοι σε μία μόνον στιγμή της διαδρομής του. Στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ - κι ούτε καν ολόκληρη. Στα δύο πρώτα χρόνια, 1981-83. Παραβλέπουν την πρώτη «διόρθωση» του 1983, με την υποτίμηση της δραχμής και τον «ετεροχρονισμό» των μισθολογικών αυξήσεων. Παραβλέπουν το πρόγραμμα λιτότητας 1986-87, που ακύρωσε τις αυξήσεις κι επανέφερε το μισθολογικό κόστος πίσω στα επίπεδα του 1980. Παραβλέπουν κυρίως τον Ανδρέα του 1993, που εφάρμοσε ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής - το αυστηρότερο που είχε γνωρίσει η χώρα μέχρι το πρώτο μνημόνιο και το αποτελεσματικότερο, αφού οδήγησε στην συμμετοχή στο ευρώ. Παίζει παράξενα παιχνίδια η μνήμη - ακόμη και η συλλογική μνήμη.
Όσοι λατρεύουν κι όσοι μισούν τον Παπανδρέου, θυμούνται μόνον δύο χρόνια από την ζωή του. Τα δύο πρώτα χρόνια μετά την εκλογική νίκη του 1981.
Αγνοούν ότι ο ίδιος είχε ασκήσει κριτική στην πολιτική του εκείνης της τετραετίας. Έμπρακτη (μέχρις ότου η αρώστεια και το σκάνδαλο Κοσκωτά ανακόψουν την προσπάθεια), μετά το 1986. Αλλά και θεωρητική. Μια συνέντευξή του, του 1987, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Δηλώνει πάντα οπαδός του σοσιαλισμού, μα παραδέχεται ότι τα συνδικαλιστικά προνόμια που είχε παραχωρήσει, είχαν βλάψει την εργασιακή πειθαρχεία: «Οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προσλαμβάνουν και να απολύουν εργαζομένους». Αναγνωρίζει ότι η Κεϋνσιανή πολιτική της αναθέρμανσης της οικονομίας μέσω της αύξησης των αποδοχών των εργαζομένων δεν λειτουργεί πια:
«Αν ενισχύσουμε την αγοραστική δύναμη εδώ στην Ελλάδα, θα δημιουργήσουμε θέσεις εργασιας στην Ιταλία ή την Γερμανία. Αφου είμαστε μέλη της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς, οι καταναλωτές μας θα αγόραζαν ιταλικά παπούτσια ή καλά γερμανικά αυτοκίνητα και θα δημιουργούσαν πρόβλημα στο ισοζύγιο συναλλαγών της Ελλάδας. Ενας Κεϋνσιανός σήμερα θα οδηγούσε την Ελλάδα σε χρεοκοπία μέσα σε δύο χρόνια».
Κι είχε επίσης αναγνωρίσει το πρόβλημα του δημοσίου:
«Στραγγαλίζουμε τις ιδιωτικές επιχειρήσεις επειδή έχουμε έναν υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα… Έχουμε περίπου τον διπλάσιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων από τον αναγκαίο για την παροχή των δημοσίων υπηρεσιών».
Ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον στον Λευκό Οίκο
Τι ήταν, λοιπόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου; Ένας λαϊκιστής, του κρατισμού, του πελατειακού κυνισμού και της δημοσιονομικής κραιπάλης; Ή ενας μεταρρυθμιστής- με αντιφάσεις και υπαναχωρήσεις, έστω;
Είναι βέβαιο ότι όταν πρωτοεμφανίστηκε στην ελληνική σκηνή, το 1960, ο Ανδρέας ήταν ένας αυθεντικός εκσυγχρονιστής. Στα κείμενά του εκείνης της εποχής βρίσκει κανείς μια φιλελεύθερη, αριστερή κριτική του ελληνικού μοντέλου, μια αυστηρή καταδίκη της πληθωρικής, αντιπαραγωγικής και διεφθαρμένης κρατικής παρέμβασης στην οικονομία και των εγωιστικών, κρατικοδίαιτων ελίτ. Ξαναβρίσκει κανείς την ίδια κριτική - με άφθονη αυτοκριτική για τα πεπραγμένα της πρώτης τετρατετίας του ΠΑΣΟΚ - στην εισήγησή του στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά την επιστροφή του στην εξουσία, το 1993. Ήταν τότε που έριξε το σύνθημα: «είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος, είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος».
Ας αφήσουμε την ιστορία να λύσει το αίνιγμα Παπανδρέου. Μα στο μεταξύ, σε εκείνους που διεκδικούν την κληρονομιά του ως έπαθλο, καλό είναι να υπενθυμίζεται ότι ο Ανδρέας δεν ήταν πάντως, δεν ήταν οπωσδήποτε αυτό που νομίζουν ότι μιμούνται.
 
Ο Παύλος Τσίμας (1953) σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και, από το 1980 εργάζεται ως δημοσιογράφος. Διετέλεσε πολιτικός συντάκτης του Ριζοσπάστη για 10 χρόνια, αργότερα διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού 902 και της εφημερίδας Πρώτη. Εργάστηκε στην εφημερίδα Τα Νέα από το 1992. Στην τηλεόραση παρουσίασε την πρώτη του εκπομπή το 1993. Έχει επιμεληθεί και παρουσιάσει εκπομπές λόγου («Μετρό» στον ΣΚΑΪ, «Μήλον της Έριδος» στο MEGA, «Μετά» στη ΝΕΤ), εκπομπές έρευνας («Video» στο MEGA, «Μαύρο Κουτί» με τους Αλέξη Παπαχελά και Τάσο Τέλλογλου στο MEGA και «Κόκκινο πανί" στον ANT1) καθώς και αθλητική εκπομπή, στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων, στη ΝΕΤ. Σήμερα αρθρογραφεί στο Huffington Post.
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι