Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Ελλάδα, πελατειακό κράτος και διαφθορά: Η χαμένη ευκαιρία και οι αυταπάτες

Στη συνεταίρο εν ΕΕ και αδελφή εν κρίσει Ισπανία, οι νέες ανερχόμενες δυνάμεις Podemos και Ciudadanos είναι βαθιά διαφορετικές και έχουν μεγάλες αντιθέσεις μεταξύ τους. Τοποθετούνται σε πολύ διαφορετικές θέσεις του πολιτικού φάσματος. Ωστόσο τους ενώνει κάτι: η υπόσχεση να κάνουν το παν για να διαλυθεί το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος της Ισπανίας. Είναι το πρώτο που τονίζουν ως πολιτικό στόχο.
Στην Ελλάδα, πότε τέθηκε ως σημαντικός στόχος η καταπολέμηση του (ίσως ακόμη πιο διεφθαρμένου) πελατειακού ελληνικού κράτους; Ο Γ. Παπανδρέου στην αρχή της θητείας του (2009-2010) τον έθεσε, και μάλιστα με θεατρικό τρόπο. Έπεσαν αμέσως επάνω του όλοι να τον φάνε, από την τότε ενιαία και «αντιμνημονιακή» ΝΔ (της Σαμαρικής, της Καραμανλικής ή της ακραίας λαϊκοδεξιάς πτέρυγας), ακολουθούμενη ενθουσιωδώς από το βαθύ ΠΑΣΟΚ (είτε μετανάστευε στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε «κρατούσε χαρακτήρα»), και φθάνοντας μέχρι τους αναρχοαριστερίστες. Φρονίμως ποιώντες, ο Γ. Π. και η κυβέρνησή του τα μάζεψαν. Στην πράξη οπισθοχώρησαν εντελώς, όπως χαρακτηριστικά φάνηκε στην περίπτωση της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ, αλλά δεν απέφυγαν το φάγωμα από τους ίδιους τους (προβλεπτικούς) πελάτες τους.
Μετά κάτι ψέλλισαν (πιο αδύναμα) για το θέμα μερικοί στον ΣΥΡΙΖΑ και στο Ποτάμι, ίσως και αλλού, όμως…
Επικράτησε εντελώς η απολιτική αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Στο λόγο της πολιτικής ελίτ*, μνημονιακής και αντιμνημονιακής, το πρόβλημα του διεφθαρμένου ελληνικού κράτους θάφτηκε κάτω από το βαρύ χαλί της κρίσης και την μαρμαρόπλακα της οριζόντιας λιτότητας. Στη συνείδηση του απλού λαού όχι. Το αντίθετο. Το γεγονός ότι η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης γίνεται όλο και βαθύτερη, άν και οι πολίτες υποκύπτουν παροδικά σε αυταπάτες και ρητορείες, οφείλεται εκτός των άλλων και στην αηδία που αισθάνεται το μεγαλύτερο μέρος τους, αλλά όχι όλοι, για τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και για το διεφθαρμένο κράτος. 
Τα από καιρό θρυλούμενα και πρόσφατα επιμένοντα περί «αραιών επαφών τρίτου τύπου» μεταξύ του «καραμανλικού μπλόκ» και του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πρόσθετη ένδειξη - όχι απόδειξη - του τι απεικονίζει η ευρύτερη αλγεβρική πολιτική συνάρτηση 2008-2015: Ένα είναι το κομματικό κατάστημα, το (βαθύ) ελληνικό κράτος. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ είναι υποκαταστήματα.
Αν μη τι άλλο, επειδή ο παλαιός και νέος ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο λέγεται ότι εφάπτεται το δεξιό «μπλόκ
» των παροχών και διορισμών 2004 - 2009, ήταν ή και είναι, εκτός των άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ του Α. Μητρόπουλου, της Λούκας Κατσέλη, του Α. Κοτσακά, του Δ. Τσουκαλά και άλλων με πολλά ένσημα στο τρίτο υποκατάστημα (για την ακρίβεια στο βαθύ ΠΑΣΟΚ). Οι επαφές είναι μια ακόμη ένδειξη. Αποδείξεις και λύσεις για την περίπλοκη συνάρτηση και για τα ελληνικά αινίγματα δεν υπάρχουν.
Ας ξαναθυμηθούμε πάλι το 2009-2010: η αντίσταση που υψώθηκε αστραπιαία εναντίον της βλάσφημης αναφοράς του Γ. Παπανδρέου στο «διεφθαρμένο κράτος» ήταν βιαιότατη.
Οι απειλητικές κραυγές των υπερασπιστών του οχυρού ήταν διαπεραστικές, ερχόταν από παντού, ήταν εντονότατες και μέσα στο κόμμα του.  
Τη στιγμή εκείνη, ο Γ.Π. δεν έπρεπε να φοβηθεί. Άν ήταν πολιτικός από αυτούς που αλλού αποκαλούν statesmen, θα προχωρούσε χωρίς δισταγμό στο συγκεκριμένο και στην δράση. Άν χρειαζόταν, θα «λύγιζε» ακόμη και την τυπική συνταγματική ή άλλη νομιμότητα μέχρι τα όριά της.** Γιατί, αν ήταν μεγάλος πολιτικός, θα γνώριζε ότι ως προς το επίδικο αντικείμενο είχε απεριόριστη δημοκρατική νομιμοποίηση και την ενεργητική υποστήριξη του Κυρίαρχου: των πολιτών. Με πλειοψηφίες τεράστιες. Η νομιμιμότητα ως προς τα ήδη καθιερωμένα, άν και πρέπει να είναι σεβαστή στις δημοκρατίες, δεν παράγει δημοκρατική νομιμοποίηση, όμως το αντίστροφο ισχύει. 
Εν μέσω της αδιέξοδης, νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβερνώσας ΕΕ και των ευρωπαϊκών ελίτ, το 2010 ήταν ωστόσο μια δύσκολη αλλά κρίσιμη στιγμή της δημοκρατικής απόφασης για το εσωτερικό της κοινωνίας μας και για την εθνική ελληνική πολιτική. Χάθηκε άδοξα. Μετά, εντός των πολιτικών της λιτότητας, κάθε ανατροπή του status quo έγινε πολύ δύσκολη. Εξίσου δύσκολη είναι και τώρα.
Στις αρχές του 2010 το πολιτικό μοντέλο του «παλαιού καθεστώτος» ήταν ετοιμόρροπο, από μόνο του λόγω της κρίσης και χωρίς κανένα απο τα ελληνικά κόμματα να το έχει σπρώξει. Στις αρχές του επόμενου έτους 2011 άρχιζε ήδη η μεσοβασιλεία, η
«εποχή των τεράτων», ίσως και μια παλινόρθωση του «παλαιού καθεστώτος», τουλάχιστον προσωρινή. Αυτήν βιώνουμε ακόμη, δυστυχώς.
Εν τω μεταξύ η πολιτική κινείται πάλι σε χαμηλή τροχιά, με τον τρίτο διαχειριστή της κρίσης να καίει και αυτός γρήγορα τα πολιτικά του καύσιμα. Ωστόσο για ένα διάστημα, ελλείψει πολιτικής εναλλακτικής λύσης, ο αποδυναμωμένος ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ευκαιρίες διορθωτικών κινήσεων. Λόγου χάρη, δόθηκε πρόσφατα
ως μασημένη τροφή από την κυβέρνηση της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, λίστα πιθανών μεγάλων φοροφυγάδων - συνήθως αυτοί ανήκουν σε κάστες μεγαλοπελατών του κράτους. Θα κάνει η Δικαιοσύνη και τα άλλα αρμόδια θεσμικά όργανα ό,τι κάνει κάθε οργανισμός που διαθέτει ένστικτο αυτοσυντήρησης; Όμως το έργο το έχουμε δεί πολλές φορές: κακά τα ψέμματα, σε τέτοιες καταστάσεις την σκανδάλη του νόμου την απασφαλίζει ή όχι η πολιτική βούληση. Η εκτελεστική εξουσία μπορεί να δράσει είτε ως φρένο είτε ως επιταχυντής. Και αν είναι να γίνουν όντως διορθωτικές κινήσεις για αποκατάσταση του κράτους ισονομίας, πρέπει να γίνουν ταχύτατα. Το «παράθυρο του χρόνου» κλείνει γρήγορα. «Όποιον καθυστερεί τον τιμωρεί η ζωή»
Σ' αυτό το κλίμα πολιτικής μελαγχολίας και μακροχρόνιας κούρασης των καταπονημένων πολιτών, μπορεί άραγε να υπάρξει μια δεύτερη ευκαιρία για τις ληξιπρόθεσμες αλλαγές στο ελληνικό κράτος;
Γ. Ρ.
  
   
  
  
 ΥΓ (23.12.2015): 
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τον όρο ελίτ, ο οποίος ορίζει συγκεκριμένο κοινωνικό-πολιτικό εμπόδιο προς υπέρβαση και ταυτόχρονα στοχοποιεί αντιπάλους στο χρόνο του παρόντος και εντός της πραγματικής κοινωνικο-πολιτικής διάρθρωσης σε εθνικό επίπεδο, τον αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι εξίσου οι Νεοδημοκράτες, οι Συριζαίοι και οι Πασόκοι του πολιτικού προσωπικού, τόσο οι θεωρούμενοι ως λαϊκιστές όσο και οι υποτιθέμενοι αντίπαλοί τους, αλλά και οι περισσότεροι αντίστοιχοι αναλυτές και σχολιαστές. Ας μην αυταπατώμαστε: Ο λόγος της αποφυγής δεν είναι μεθοδολογικός, δεν έχει σχέση με «σχολές» στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, αλλά με την υπερ-αντιπροσώπευση κοινωνικών ομάδων και μη αντιπροσώπευση άλλων στο πολιτικό μας σύστημα. Στην Ελλάδα υπάρχει εδώ και πολύ καιρό βαθύτατο πρόβλημα ενδογενούς συρρίκνωσης του περιεχομένου της δημοκρατίας, μετα-δημοκρατική διαστροφή, όπως την έχουν εντοπίσει αλλού ή στο υπερ/διεθνικό επίπεδο οι Κόλιν Κράουτς, Γιούργκεν Χάμπερμας και άλλοι
** Στην εύλογη κριτική ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, μια οριακή εξάντληση της συνταγματικής νομιμότητας εγκυμονεί τον κίνδυνο αυταρχικών λύσεων και νόθευσης της δημοκρατίας, μπορεί να απαντηθεί το εξής:
Πολλά συνηγορούν ότι η μεταπολιτευτική Ελληνική Πολιτεία δεν αντιπροσωπεύει μια τυχούσα ή συνήθη περίπτωση ευρωπαϊκής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Επίσης, όπως αποδείχθηκε απολύτως εκ των υστέρων, το φθινόπωρο του 2009 δεν έφερε μια συνήθη εκλογική νίκη και η πραγματικότητα δεν απαιτούσε απλά κάποια συνήθη μεταρρυθμιστική κίνηση - business as usual. Αν ίσχυαν τα ανωτέρω, η ανωτέρω κριτική θα ήταν δίκαιη - και μάλλον υπερβολικά ήπια.
Στην πραγματικότητα η κρίση αποκάλυψε ένα κράτος αποτυχημένο στη διάσταση του χρόνου και μια κοινωνία εξαιρετικά άνιση και δυσαρμονική για τα ευρωπα
ϊκά μέτρα, με ενδογενή βασική αιτία της θεσμικής ανεπάρκειας – τουλάχιστον η λεγόμενη ελληνική «ιδιαιτερότητα» εντός της κρίσης του ευρωπαϊκού Νότου έχει καθαρά ενδογενή αίτια. Επίσης, μετά από τη μακροχρόνια ανοδική πορεία του ονομαστικού ΑΕΠ, αυτή ήταν μια στιγμή απότομης στροφής που μπορεί να συμβεί μόνον κάθε 40-50 χρόνια. 

Πως αντιμετωπίζονται οι μεγάλες κρίσεις από πολιτικούς με υψηλή ικανότητα διακυβέρνησης, με γνώση και αίσθηση της λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας στον πραγματικό κόσμο υπό συνθήκες «υψηλής έντασης», το δείχνει η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 1930 και οι πολιτικοί χειρισμοί του Φραγκλίνου Ρούσβελτ. Αξίζει να αναφερθούν επίσης και οι πολιτικοί χειρισμοί του Σαρλ Ντε Γκώλ στη μεγάλη εξέγερση και κρίση του 1968, παρόλο που με την πολιτική του οικογένεια δεν με συνδέουν πολλά. Παρά την οριακή χρήση της συνταγματικής νομιμότητας, ούτε στον FDR καταλογίσθηκε παραβίαση του Συντάγματος ή αυθαιρεσία, αυταρχισμός ή βορειοαμερικανικός Περονισμός, ούτε ο Ντε Γκώλ κατηγορήθηκε από την πολιτική επιστήμη και τα βασικά αντίπαλα ρεύματα της δρώσας πολιτικής για αυταρχική και αντιδημοκρατική λύση της κρίσης του 1968, παρόλο που ενεργώντας στα όρια του συντάγματος διέλυσε την Εθνοσυνέλευση για να κατεβάσει αμέσως στο δρόμο τους υποστηρικτές του και να προκηρύξει εκλογές (που κέρδισε πανηγυρικά).
Δυστυχώς με χειρισμούς πελατο-κομματικής αδράνειας, όπως των Ελλήνων πολιτικών στην εποχή της κρίσης 2009-2015, οι κρίσεις μόνον παρατείνονται και βαθαίνουν.
 
4.1.2016:  Τα βασικά έχουν ειπωθεί πολλές φορές:
Η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως ακριβώς οι δύο προηγούμενες των Γ. Παπανδρέου και Σαμαρά, δεν θέλησε και δεν θέλει να κάνει έναν «Κεϋνσιανό διαχωρισμό» των συστατικών του φαρμάκου του Μνημονίου, δηλαδή του τοξικού μείγματος αντιβιοτικών και ποντικοφάρμακου (Amartya Sen - Jürgen Habermas): **
Να απορρίψει με σταθερότητα τα τοξικά νεοφιλελεύθερα συστατικά του, αλλά ταυτόχρονα να δείξει αξιόπιστες προθέσεις και κυρίως πράξεις που υποστηρίζουν τον ληξιπρόθεσμο εκσυγχρονισμό του κράτους και της οικονομίας, την ισορροπημένη κατανομή των βαρών της κρίσης, την καταπολέμηση της διαφθοράς, της μεγάλης φοροδιαφυγής και ούτω καθ΄ εξής. 
Αντ' αυτού, αφού εξάντλησε μισό χρόνο σε προσομοίωση διαπραγμάτευσης, συνεχίζει τώρα το «σχέδιο καθυστέρησης» των δύο προκατόχων κυβερνήσεων Σαμαρά και Γ. Παπανδρέου. Με τη σύμπραξη βέβαια των θεσμών της ΕΕ, οι οποίοι κατανοούν τον εκσυγχρονισμό, τη δίκαιη κατανομή και την ισοπολιτεία εδώ στο Νότο, ως ασήμαντες λεπτομέρειες ή στην καλύτερη περίπτωση ως ουτοπίες για τι μακρινό μέλλον. ¨Ολα βαίνουν προς όφελος των πελατών του όλου καταστήματος, δηλαδή του βαθέος μεταπολιτευτικού και μετεμφυλιακού κράτους της ακραίας ανισότητας και οικονομικής αποτυχίας . 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»