Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Η νεο-εθνικιστική επίκληση του μεγάλου φαντασιακού «Εμείς». Επιστροφή στον 19ο αιώνα ή στροφή στον παραλογισμό;

του Χένρικ Μύλλερ

© Der Spiegel - Henrik Müller : Katalonien, Brexit, Trump Geistige Kleinstaaterei, 08.10.2017
 
Στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Τραμπ και το κόμμα του, μετά τη φοροελάφρυνση των πλουσιότερων, ετοιμάζουν νομοθεσία που θα επιτρέπει στους εργοδότες να «βάζουν χέρι» και στα φιλοδωρήματα των σερβιτόρων. Τέτοιους απροκάλυπτους και μικροπρεπείς πολιτικούς προαγωγούς ενός βουλιμικού και άρπαγα καπιταλισμού που δεν αποδέχεται κανένα όριο, είχαμε να δούμε από την εποχή του Καρόλου Ντίκενς, του Όλιβερ Τουίστ και της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας με τον Σκρουτζ, πίσω στον 19ο αιώνα.
Αλλά πώς πείθουν οι απανταχού της Δύσης δεξιοί λαϊκιστές τους αδύναμους πολίτες και κερδίζουν την ψήφο τους; Πώς - αντιστρέφοντας το νόημα εκείνου του ρητού που, μάλλον εσφαλμένα, αποδίδεται στον Λένιν - πουλούν στους φτωχούς το σχοινί για να κρεμαστούν μόνοι τους; Πώς αναδείχτηκε στην προεδρία των ΗΠΑ ο κορυφαίος των λαϊκιστών του πλανήτη; 
«Πρώτα η Αμερική» ήταν το βασικό του σύνθημα.
Εν μέσω της ανασφάλειας που κυρίευσε μετά το 2008 μεγάλες ομάδες πολιτών παντού στη Δύση, ένα από τα πιο ισχυρά εκμαυλιστικά επιχειρήματα του δεξιού λαϊκισμού είναι «η επίκληση ενός φαντασιακού μεγάλου Εμείς», λέει ο Μύλλερ. Η στροφή του τρόπου σκέψης και των συναισθημάτων πίσω στο καπιταλιστικό εθνικό κράτος θυμίζει εκ πρώτης όψεως επιστροφή στους εθνικισμούς του 19ου αιώνα. Όμως στην πραγματικότητα  - και δεδομένου ότι ο πραγματικός κόσμος του 21ου αιώνα διαφέρει πολύ από τον κόσμο του 19ου αιώνα - αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι στροφή στο παράλογο. Προδίδει ακόμη και αυτά που μας κληροδότησε ο 19ος αιώνας με την αφύπνιση των εθνών.
Αλλά μόνον προπαγανδίζοντας το παράλογο - δηλαδή «πουλώντας τρέλα» - μπορεί να πουλήσει το σχοινί στους αυτόχειρες η πολιτική που προάγει την πιο άπληστη μορφή καπιταλισμού· έτσι, μπορεί και στέλνει μέσα σ' έναν χρόνο τον χρηματιστηριακό δείκτη Dow Jones σε ουράνια ύψη. Και μπορεί να προσδίδει νομιμοποίηση ακόμη και στους εργοδότες που βάζουν χέρι στα φιλοδωρήματα των σερβιτόρων. Αυτό το παράλογο τής είναι χρήσιμο, γιατί φτιάχνει χρήσιμους ηλίθιους.
Brexit, Τραμπ, Αυστρία, Πολωνία, Ουγγαρία, Εναλλακτική (AfD) στη Γερμανία. Αλλά και Καταλονία. «Παντού στη Δύση δυναμώνουν τα νεο-εθνικιστικά κινήματα. Πρόκειται για εξέλιξη παράλογη και τραγική».
Γ. Ρ.
 
Είναι φυσικό, η παγκοσμιοποίηση και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα να προκαλούν ανασφάλεια σε πολλούς ανθρώπους και να τους κάνουν να λαχταρούν τα στηρίγματα και την οικειότητα που προσφέρει ο ιδιαίτερος, ο δικός τους τόπος. Είναι αλήθεια ότι η κρίση του καπιταλισμού το 2008 έχει κλονίσει βαθύτατα την εμπιστοσύνη πολλών πολιτών στους θεσμούς και στα όργανά τους. 
Όλα αυτά ισχύουν. Είναι κατανοητά. Όμως δεν πρέπει να επιδεικνύουμε κατανόηση για τα πάντα. 
Το γεγονός ότι η τρέλα του εθνικισμού θολώνει και πάλι τα μυαλά είναι παράλογο και τραγικό. Αυτοκαταστροφικά και επιθετικά, η μια χώρα μετά την άλλη γλιστράει σ' αυτή την επικίνδυνη, λανθασμένη πορεία προς ένα χειρότερο μέλλον. Πάλι τίθεται ζήτημα περιχαράκωσης: Προς τα έξω και προς τα μέσα. Τίθενται επί τάπητος ζητήματα χάραξης συνόρων και αποκλεισμών. Τίθενται πάλι επί τάπητος τα παλιά, μικροπρεπή ζητήματα: Ποιος ανήκει εδώ, ποιος όχι; 
Και έτσι, δεν τίθεται επί τάπητος να αναρωτηθούμε για τα μεγάλα και επείγοντα ζητήματα του μέλλοντος. Υπ' αυτό το πρίσμα, τα εθνικά κινήματα είναι μόνον ελιγμοί αντιπερισπασμού, αποσπούν την προσοχή από τα ουσιώδη.[...]
Το τι θα συμβεί σε περίπτωση απόσχισης της Καταλονίας είναι ανοικτό. Θα ανεγερθούν συνοριακοί και τελωνειακοί σταθμοί; Μήπως η ιστορία αυτή θα καταλήξει και σε συγκρούσεις εμφυλιοπολεμικού τύπου; Μήπως θα νοιώσουν ενθαρρυμμένοι και οι Σκωτσέζοι ή οι Φλαμανδοί, οι Βρετόνοι ή οι Βάσκοι, οι Κορσικανοί ή οι Νοτιο-Τυρολέζοι για να κηρύξουν και αυτοί δικά τους ανεξάρτητα κράτη; Και τι θα γίνει με τους Βαυαρούς, με τους Σόρβους [Sorben ή Serby ή Wenden - μικρή αναγνωρισμένη Σλαβόφωνη εθνική μειονότητα στις ομόσπονδες χώρες της Σαξωνίας και του Βραδεμβούργου, κοντά στα σύνορα της Γερμανίας με την Πολωνία και την Τσεχία] ή με τους Φρίσιους [Friesen - αναγνωρσμένη εθνική μειονότητα κατά μήκος των ακτών στη Βόρεια Θάλασσα της Ολλανδίας, της Γερμανίας, της Δανίας, καθώς και σε νησιά της περιοχής αυτής];)
Η δημοκρατία λειτουργεί όταν η λογική και δίκαιη αξιολόγηση επικρατεί επί των συναισθηματικών αντιδράσεων. Αλλά τώρα οι Βρετανοί αποφάσισαν να φύγουν από την ΕΕ και δεν είναι καθόλου απίθανο, έτσι να προκαλέσουν την αυτοκαταστροφή τους (ας έχουμε πάντα στα υπόψη τον επόμενο γύρο διαπραγματεύσεων μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και της ΕΕ). Στις ΗΠΑ ψήφισαν ως πρόεδρο έναν άνθρωπο που βρυχάται «πρώτα η Αμερική», αλλά δεν έχει στρατηγική με συνοχή και συνέπεια σε κανέναν τομέα της  πολιτικής. Στην Πολωνία και στην Ουγγαρία οι πολίτες έχουν εξοικειωθεί με μια τέτοια ρητορική εδώ και πολύ καιρό. Και η Αυστρία θα κυβερνάται από έναν νεο-εθνικιστικό κυβερνητικό συνασπισμό, υπό την ηγεσία του νεαρού Σεμπάστιαν Κουρτς (Sebastian Kurz) αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος της. 
Η Γαλλία βρέθηκε επικίνδυνα κοντά στο πολιτικό Πουθενά, όταν στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της, οι μισοί περίπου ψηφοφόροι της υπερψήφισαν κραυγαλέους προπαγανδιστές του κλεισίματος των συνόρων, με δεξιό (Εθνικό Μέτωπο) και με αριστερό πρόσημο (Ζαν-Λυκ Μελανσόν). Για το θάρρος και την τόλμη του στο πεδίο της πολιτικής για την Ευρώπη, χρωστάμε πολλή ευγνωμοσύνη στον τελικό νικητή των εκλογών Εμμανουέλ Μακρόν. 
Και η Γερμανία; Στο ομοσπονδιακό της κοινοβούλιο μετακόμισε με διψήφιο εκλογικό ποσοστό ένα νεοφερμένο νεο-εθνικιστικό κόμμα, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Ήταν πραγματική εκλογική καταστροφή· γι' αυτό πάρα πολλοί στο στρατόπεδο των αστικών κομμάτων υπόσχονται τώρα να κάνουν τα πάντα «για να εξακολουθήσει να είναι η Γερμανία Γερμανία». Έτσι ακριβώς το είχε διατυπώσει το βαυαρικό Χριστιανικό Κοινωνικό Κόμμα (CSU) σε επίσημο κείμενο πολιτικών θέσεων, ήδη από τις αρχές του 2017. Ό,τι και να σημαίνει αυτό. 
Ιδού η γεμάτη συναισθηματισμό επίκληση ενός φαντασιακού μεγάλου Εμείς. Αυτό δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με λογικά επιχειρήματα.
«Αποξένωση»/«πολλοί ξένοι» (Überfremdung). Και άλλοι φόβοι (Ängste)
Τα παλαιά θέματα εισβάλλουν ξανά στην πολιτική συζήτηση: Η εθνική αποφασιστικότητα στην αιώνια πάλη των κρατών για κυριαρχία. Ο φόβος της πολιτισμικής αλλοτρίωσης. Το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. 
Όμως, όποιος φοβάται τα άλλα έθνη, πρέπει να ενδυναμώνει την ΕΕ και τον ΟΗΕ. Στο κάτω κάτω, το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς οργανισμοί φτιάχτηκαν για να εμποδίζουν την ανηλεή και χωρίς δεύτερες σκέψεις πάλη μεταξύ των κρατών.
Όποιος φοβάται την πολιτισμική αλλοτρίωση πρέπει να ενισχύει τα δικαιώματα των μη θρησκευτικών μειονοτήτων.
Αυτοί που απαιτούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του δικού τους λαού, δεν πρέπει να κάνουν σύγχυση ανάμεσα στις
καταπιεστικές αυτοκρατορίες και στα δημοκρατικά συνταγματικά κράτη, όπως η Ισπανία. Όπου ισχύει η περιφερειακή αυτονομία, δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν αποσχίσεις με επίκληση αυτής της νομικής βάσης. Δεν έχει το δικαίωμα η κάθε ομάδα πληθυσμού που ανακαλύπτει μια κοινή ταυτότητα οποιασδήποτε μορφής, να αντλεί από αυτήν την ταυτότητα την επιθυμία να ζει στο δικό της, ξεχωριστό κράτος.
Τα έθνη δεν είναι οντότητες που απλά υπάρχουν - Τα έθνη δημιουργούνται
Από ιστορική άποψη, σήμερα βιώνουμε την αντιστροφή προηγούμενων εξελίξεων. Τα εθνικά κινήματα του 18ου και 19ου αιώνα επιδίωκαν κυρίως να τερματίσουν την προηγούμενη κατάσταση της διασποράς σε πληθώρα μικροκρατικών οντοτήτων [Kleinstaaterei] και να δημιουργήσουν μεγαλύτερα, πιο ενοποιημένα κρατικά μορφώματα. Σε αυτά τα νέα σχήματα, ήταν επιβεβλημένο να ισχύει ενιαία νομοθεσία. Οι πολίτες ήθελαν την ελεύθερη κυκλοφορία, αλλά και μεγαλύτερες αγορές, στις οποίες θα μπορούσαν να ξεδιπλωθούν τα πλεονεκτήματα της βιομηχανικής κοινωνίας. Και ήθελαν να αυτοκυβερνώνται. Ήθελαν να έχουν λόγο.
Για όλα αυτά ήταν αναγκαία μια συναίσθηση του Εμείς [μιας συλλογικής ταυτότητας] χωρίς την οποία δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι μεγάλες και πολύπλοκες πολιτειακές οντότητες. Το έθνος ως αφήγηση ενός εθνοτικού ή πολιτισμικού συνανήκειν, προσέφερε ένα ευπρόσδεκτο εποικοδόμημα για μια μεγαλύτερης κλίμακας αστική κοινωνία της αγοράς -
για το νέο «ευρύτερο όλον».
Τα έθνη φτιάχτηκαν. Ο πατριωτισμός εμποτίστηκε στους πολίτες, κυρίως μέσω της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και της
υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Είναι μια ισχυρή συναίσθηση, η οποία, στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα οδήγησε σ' εκείνες τις εθνικιστικές υπερβολές, ιδιαίτερα στη Γερμανία, οι οποίες άνοιξαν μετά το δρόμο στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.
Παρόλα αυτά, στο ξεκίνημά της, η υπέρβαση της
διασποράς σε μικροκρατικές οντότητες ήταν πράξη εκσυγχρονισμού και χειραφέτησης - όπως ακριβώς ήταν στις απαρχές της και η παγκοσμιοποίηση,  έναν αιώνα αργότερα.
Ο 19ος αιώνας μας κληροδότησε ένα έργο για το μέλλον μας: Υπερβήτε το εθνικό κράτος!
Όμως οι ανοικτές και ενοποιημένες αγορές χρειάζονται θεσμικά αντίβαρα: Πριν από εκατό χρόνια, το καπιταλιστικό εθνικό κράτος άρχισε να μεταμορφώνεται σταδιακά σε κράτος πρόνοιας. Σήμερα, η ενοποιημένη οικονομία της ζώνης του ευρώ και η παγκόσμια οικονομία πρέπει να συμπληρωθούν με κανόνες, θεσμικά όργανα και μηχανισμούς οικονομικών μεταβιβάσεων διεθνούς ισχύος, που θα κάνουν τα αποτελέσματα της δράσης των αγορών πιο δίκαια και πιο βιώσιμα. 
Η αποδοχή και ανάληψη της πνευματικής κληρονομιάς του 19ου αιώνα, της παρακαταθήκης που μας άφησε για το μέλλον, στην πραγματικότητα θα 'πρεπε να σημαίνει το εξής: Να δημιουργήσουμε πολιτικές δομές μεγαλύτερης έκτασης προκειμένου να υπερβούμε εν μέρει το εθνικό κράτος· και μ' αυτό τον τρόπο, να γίνουν επιλύσιμα τα προβλήματα διακρατικής κλίμακας. 
Η επιστροφή στον τρόπο σκέψης των διεσπαρμένων και αλληλομισούμενων μικροκρατικών οντοτήτων που παρατηρούμε τώρα, είναι ακριβώς το αντίθετο: Είναι η απάρνηση του λόγου και της λογικής. 
Αντί να αντλούν συμπεράσματα από την πραγματικότητα του εθνικού κράτους και των οικονομικών του βάσεων, και στηριγμένοι σ' αυτά τα συμπεράσματα να αναζητήσουν καλές διασυνοριακές λύσεις - για την τρομοκρατία, την βία, την κλιματική αλλαγή, την πείνα, την φτώχεια ή για τις επιρρεπείς σε κρίσεις χρηματοπιστωτικές αγορές -, οι νεο-εθνικιστές ασχολούνται προπαντός με την περιχαράκωση και με την επίρριψη στους άλλους των ευθυνών για κάθε τι κακό που συμβαίνει. Δεν τους απασχολεί το πώς θα κατοχυρωθεί το δίκαιο, αλλά το πώς θα επιβάλλουν το δικό τους «δίκαιο». 
Πρόκειται για καταστροφική στάση. Δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των κρατών. Έτσι η ζωή γίνεται φτωχότερη και πιο επικίνδυνη. Είπαμε, όλα αυτά είναι εκτός λογικής.
Ο Henrik Müller είναι καθηγητής οικονομικής δημοσιογραφίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Dortmund. Εργάστηκε επίσης ως αναπληρωτής αρχισυντάκτης του περιοδικού Manager Magazin. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για θέματα οικονομικής και νομισματικής πολιτικής. Σήμερα είναι από τους βασικούς αρθρογράφους του περιοδικού Spiegel για θέματα οικονομίας και πολιτικής, γερμανικής και διεθνούς.

  
Πρόσφατη αρθρογραφία του Χένρικ Μύλλερ στο περιοδικό Der Spiegel (γερμανικά)

Χένρικ Μύλλερ στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση:
  
Κόσμος χωρίς σύνορα, ψευδαισθήσεις στα εθνικά κράτη

   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι