Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Τραμπ και Κιμ, ο ηθοποιός αντισυστημικός και ο γνήσιος μονάρχης. Και ο Έλληνας πολιτευτάκιας

Ο πλουτο-λαϊκισμός (όρος αναλυτή όχι λιγότερο ευφυούς από τον Μάρτιν Γουλφ των FT) είναι ο κληρονόμος του υπέργηρου και εξαντλημένου από τις καταχρήσεις πλουτο-φιλελευθερισμού. Εμφανίστηκε την κατάλληλη ώρα δίπλα στο νεκροκρέβατο του ξεσαλωμένου. Ήδη έβαλε ολόκληρο το μακρύ-μακρύ του χέρι βαθιά μέσα στο πουγγί του οσονούπω μακαρίτη.
Το σύστημα, δηλαδή η αγορά και οι καθιερωμένοι κρατικοί ή διακρατικοί θεσμοί, με τα μέσα τους, δηλαδή το χρήμα και την πολιτική εξουσία, έχουν την ικανότητα να δημιουργούν διαρκώς περισσότερες προσδοκίες ατομικής ευημερίας και ανόδου (ή έστω σταθερότητας), από όσες μπορεί να καταναλώσει - δηλαδή να απομυθοποιήσει - ο απλός πολίτης στον πραγματικό κόσμο της καθημερινής ζωής.
Μέχρι χθες, στη διάρκεια της τριακονταετίας 1980-2008, αυτές τις μεγάλες προσδοκίες στην ευρωπαϊκή και αμερικανική Δύση τις δημιουργούσε ο οικονομικός φιλελευθερισμός και οι πολιτικές που τον στήριζαν. Δηλαδή η αχαλίνωτη έκρηξη του τριτογενούς τομέα της οικονομίας, η συμμαχία  των ισχυρότερων κοινωνικών ομάδων (το αποκαλούμενο «1 %» - ή μήπως είναι το 5 %;) με επιλεγμένες μερίδες μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, κυρίως με τα νέα μισθωτά, ελευθεροεπαγγελματικά ή μικροεπιχειρηματικά μεσοστρώματα στους τομείς των νέων τεχνολογιών, των χρηματοοικονομικών και γενικά των
υπηρεσιών· κυρίως όμως η διόγκωση των περιουσιακών στοιχείων μέσω του απελευθερωμένου από ρυθμίσεις ή συνοριακούς φραγμούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και των συνακόλουθων του (π.χ. τιμές ακινήτων στην αγορά).
Σήμερα αυτή η πηγή προσδοκιών αποδείχθηκε απατηλή ή βραχύβια. Τις νέες προσδοκίες σταθεροποίησης ή και επανόρθωσης δημιουργούν για λογαριασμό του συστήματος οι πολιτικές του δεξιού λαϊκισμού, με την υπόσχεση της περιχαράκωσης στο εθνικό κράτος και του αποκλεισμού των «άλλων», αλλά κυρίως με μια επιθετική ρητορική (χωρίς πραγματικό περιεχόμενο) εναντίον των ελίτ. Από το Brexit και τα συμβαίνοντα στο μεγαλοπρεπές κτίριο του Κοινοβουλίου της Βουδαπέστης, μέχρι την ψήφο των πολιτών στην Πενσυλβάνια και στο Μίσιγκαν, ίδια σημάδια βλέπουμε παντού στη Δύση.
Ο λεγόμενος αντισυστημισμός των λαϊκιστών είναι το τυρί στη φάκα. «Ιδεολογία» - δηλαδή ψευδή συνείδηση - θα τον αποκαλούσαν οι κλασικοί κοινωνιολόγοι και θα έρριχναν φως στα πραγματικά γεγονότα. Αλλά οι μεταμοντέρνοι συνάδελφοί τους προτιμούν το ημίφως και είναι με το μέρος της φάκας.
Κατά τα άλλα, εκεί, κοντά στις ακτές του Ειρηνικού, βλέπουμε
παίκτες όπως έναν επιχειρηματία-showman πρόεδρο στην «κορυφή του κόσμου» και έναν νεαρό κληρονομικό μονάρχη με υπερμοντέρνο κούρεμα στη θέση του στέμματος, να συννενοούνται πολύ καλά. Φυσικά, αυτό έχει και τα καλά του. Όμως, τί καταλαβαίνουν πολλοί υπήκοοι των παικτών στις εξωτικές τους χώρες, τι καταλαβαίνει ο νέος ανθρωπολογικός τύπος Ευρωπαίου στην εποχή των (αντι)«κοινωνικών» δικτύων και τι καταλαβαίνει ο φθαρμένος τύπος παρακμία πολιτικού στη δύση του, εδώ στην παλιά, δοκιμασμένη, πολύπειρη δική μας ήπειρο, είναι μια άλλη, θλιβερή ιστορία.
Γ. Ρ.
ΥΓ: Στη χώρα όπου οι πολιτικοί, όταν είναι στην αντιπολίτευση, γίνονται οι πιο παρακμίες και φθαρμένοι πολιτικοί της Παλιάς Ηπείρου, για το πώς σκέφτεται η πλειοψηφία τους σε ζητήματα διεθνών σχέσεων τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ιδιαιτέρως όταν το διεθνές ζήτημα λέγεται «Μακεδονικό». 
Αλλά αυτή τη φορά, τα γεγονότα ήρθαν σαν διαβολικές συμπτώσεις: Προχθές, στη Σιγκαπούρη, τα βρήκαν σαν καλοί παλιόφιλοι ο μικρός και ο μεγάλος πυραυλάνθρωπος. Χθες συμφώνησαν οι Βαλκάνιοι (όχι, δεν είναι πια υποτιμητική λέξη - από χθες τουλάχιστον) γείτονες Τσίπρας και Ζάεφ.
Εκεί, στη «χώρα της ελευθερίας» και του «αμερικανικού ονείρου», κάποτε χώρα-«εξαγωγέα Δυτικού πολιτισμού», κανείς δεν μέμφθηκε τον Πρόεδρο της υπερήφανης δημοκρατίας τους, που συμφιλιώθηκε με τον κληρονομικό μονάρχη και δικτάτορα της πιο περίκλειστης (και της πιο κομμουνιστικής!) χώρας του πλανήτη. Ούτε καν η πικραμένη αντίπαλος του Χίλαρυ Κλίντον.
Ενώ εδώ; Η πράξη συμφιλίωσης με τους γείτονες, άν και της απολύτως τυπικής και λογικά αναμενόμενης μορφής (δηλαδή με αμοιβαίες υποχωρήσεις), προκαλεί κοινοβουλευτική πρόταση μομφής. Και άλλοι ερευνούν (εξ αριστερών κατά δήλωσή τους), τι κρύβεται πίσω από του Τσίπρα και του Ζάεφ την συμφωνία: Φταίει το φιλοαμερικανικό και ΝΑΤΟικό «κλείσιμο του τόξου», δηλαδή συμφωνία με τον «εχθρό», στην ευάλωτη κοιλιά της Ρωσίας; Φταίνε οι προαιώνιοι εχθροί μας, «οι Γερμανοί», που ψάχνουν εναγωνίως για καινούργιους «πελάτες»; Φταίει το ζαβό το ριζικό μας, φταίει ο Θεός που μας μισεί, φταίει το κεφάλι το κακό μας;
Και καλά οι εξ «αριστερών» καχύποπτοι· στο κάτω-κάτω οι πιο πολλοί από αυτούς είτε σταλινικοί είναι και δεν το κρύβουν, είτε έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Αλλά οι άλλοι, οι φιλελεύθεροι και φιλοευρωπαίοι - όπως επίμονα αυτοπαρουσιάζονται;
«Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Το Μακεδονικό δεν ξεχάστηκε. Ούτε σε 10, ούτε σε 25 χρόνια».
Από τη σκοπιά της πολιτικής ηθικής και αισθητικής, το θέαμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τρισάθλιο. Το να αποκαλούν ακόμη και τώρα τους αντιπάλους τους εθνικολαϊκιστές, ενώ οι ίδιοι κάνουν αντιπολιτευτικά ακροβατικά με εθνικούς αυτισμούς που αποδοκιμάζουν και οι πιο φιλικοί τους Ευρωπαίοι πολιτικοί, είναι κωμικοτραγική, οργουελική χρήση της γλώσσαςΠροσπαθούν, με ομοιοπαθητικές μεθόδους, να εμποδίσουν τη συγκρότηση και στην Ελλάδα «σοβαρού» ακροδεξιού κόμματος. Και έτσι γίνονται οι ίδιοι προπαγανδιστές ακροδεξιών ιδεών. Αυθόρμητα έρχεται ο πειρασμός της αξιολόγησης: «Το παιδί δεν κάνει». Όμως οι άλλοι εκεί στο κόμμα, οι παλιοί, με την πείρα αποτυχίας δεκαετιών (όπως, λόγου χάρη, απέτυχαν το 2010-2015 και το 1990-1993), τι κάνουν;
Αλλά ο πολιτικαντισμός έχει παντού φίλους, από τον Γ. Γραμματέα του ΚΚΕ και την Πρόεδρο του ΚΙΝ.ΑΛ, μέχρι φυσικά στους ΑΝΕΛ (πως θα μπορούσε να μην έχει εκεί;). Έχει φίλους ακόμη και δευτεροκλασάτους με φιλοδοξίες στο «Ποτάμι»· σε αντίθεση με την πολιτικά ενάρετη και χωρίς ίχνος μνησικακίας στάση του Στ. Θεοδωράκη, δηλαδή του πολιτικού τον οποίο σημερινοί κυβερνώντες - όταν ήταν αλλιώς, άλλοι άνθρωποι - κατηγορούσαν ως κατεξοχήν «διαπλεκόμενο», και για άλλα χειρότερα.
Τι σηματοδοτούν όλα αυτά για την πραγματική πραγματικότητα, και με αυτήν ως νέο δεδομένο, για τα αντανακλαστικά και την πολιτική ευφυία του ελληνικού πολιτικού προσωπικού; Οι ομόφωνες εκτιμήσεις των σοβαρών σχολιαστών, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι δύο: (1) Ριζική ανακατάταξη στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό: το μαϊμουδένιο δίπολο «μνημονιακών-αντιμνημονιακών» - που ήρθε στον κόσμο,  μη το ξεχνάμε, το 2010 με τα «Ζάππεια» της ΝΔ - ανασυντίθεται οριστικά σε άλλες αντιπαλότητες, λιγότερο εξωπραγματικές και με ουσιαστικό περιεχόμενο. Και (2), «αντί να διασπάσει την κυβέρνηση, η πρόταση δυσπιστίας συσπείρωσε όχι μόνον την ΝΔ, αλλά και τον μεγαλύτερο κυβερνητικό εταίρο»· όμως υποθήκευσε ακόμη πιο βαριά την εξ αρχής υποθηκευμένη, παρά φύσιν συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τον μικρότερο εταίρο.
Όμως, ένα άλλο, βασικό και πολύ δυσάρεστο συμπέρασμα είναι το εξής: Εδώ, στο κομματικό μας σύστημα και στην ελληνική δημόσια σφαίρα, εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως το 2010-2015, αλλά τώρα με ρόλους αλλιώς μοιρασμένους, πιο «Αμερικανάκια» από τoυς πραγματικούς Αμερικανούς και πιο Τραμπιστές από τους ψηφοφόρους του Ντόναλντ Τραμπ.
 
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=215&author_id=56
Δημήτρης Βιτσιώρης, Οι Μοιραίοι



Κώστα Βάρναλη: Οι Μοιραίοι (Μες την Υπόγεια την Ταβέρνα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι