Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

Νότης Μαυρουδής: Λ. Παπαδόπουλος - Δ. Δανίκας, παλιά ξινά σταφύλια

© TaR.gr - Σχόλια του Νότη Μαυρουδή - Νότης Μαυρουδής: Παλαιά ξινά σταφύλια, Παπαδόπουλος – Δανίκας, 04/04/2019
 
Πώς πολλαπλασιάζονται έτσι ασταμάτητα οι παρακμιακές εκρήξεις ατόμων από τις ώριμες και υπερώριμες γενεές; Λες και δεν μας έφτανε ο κορεσμός στον κόσμο της πολιτικής, αυξάνονται και πληθύνονται οι «εκτός ελέγχου» στην παλαιά φρουρά της «παραδοσιακής show biz» (εκείνης της οικείας στους μεγαλύτερης ή μεσαίας ηλικίας απλούς πολίτες), αλλά και των Μέσων Ενημέρωσης. Επιρρεπείς βέβαια αυτές οι κοινωνικές ομάδες. Και σεσημασμένες περιπτώσεις οι δύο ανεξέλεγκτοι που σχολιάζει ο Νότης Μαυρουδής. Ωστόσο, κυττάζοντας μια ακόμη τέτοια βουτιά στα βρωμόνερα, παίρνουμε και μια γεύση του πόσο χαμηλά έπεσε το επίπεδο ευρύτερα, στην όλη δημόσια σφαίρα της χώρας τούτης.
Γι' αυτό και μόνον, μια τέτοια αθλιότητα αξίζει να μνημονεύεται ως προειδοποιητικό και αποτρεπτικό μήνυμα γραμμένο στον τοίχο, μήπως τυχόν συγκρατήσουν άλλοι τις παρορμήσεις τους που θα τους  ρίξουν κι αυτούς όλο και πιο χαμηλά. Και ως παρηγοριά τελευταίας καταφυγής: Για να μή ακουστεί απλώς ένα αμήχανο «τί κρίμα!», που δηλητηριάζει και ξεγράφει κάθε ελπίδα, ο πειρασμός να ξεγράψει κανείς τους κάποιας ηλικίας (άραγε τους άνω των 40, τους άνω των 35, ποιό το όριο;), γενεές ανίατα εθισμένες σε νοοτροπίες του μη βιώσιμου κόσμου με τις οποίες ωρίμασαν και υπερωρίμασαν, αυτός τουλάχιστον αφήνει ζωντανή μια κάποια ελπίδα.
«Άν έχουμε ακόμη κάποια ελπίδα, αυτή μας δίδεται μόνον για χάρη εκείνων που είναι απελπισμένοι» - Nur um der Hoffnungslosen willen ist uns die Hoffnung gegeben - Βάλτερ Μπένγιαμιν, από το δοκίμιο Goethes Wahlverwandtschaften (Το έργο του Γκαίτε Εκλεκτικές Συγγένειες), 1924.
Γ. Ρ. 
  
Η προσωπικότητα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του «Προέδρου», του ΑΕΚτζή, του δημοσιογράφου, του σημαντικότατου στιχουργού πολλών γνωστών τραγουδιών ήδη από τη δεκαετία του ’60, του «Πρύτανη», του αθυρόστομου, είναι ιδιαίτερη περίπτωση και η συνέντευξη στον Δημήτρη Δανίκα (στο Πρώτο Θέμα) λίγο πριν την Πρωταπριλιά, ομολογώ πως ξεφεύγει από το πλαίσιο της αθυροστομίας και της λεκτικής ελευθεριότητας του … Ποιητή (sic).
Τον γνωρίζω κι εγώ από τότε που ξεκίνησε. Κολλητός του Λοΐζου, του Μάτσα, του Νταλάρα, της Αλεξίου, και πολλών άλλων της εποχής, είχε γίνει, χρόνια τώρα, γραφικός και αντιπαθητικός σε πολύ κόσμο για την μαγκιά και το υπεροπτικό ύφος με το οποίο αντιμετώπιζε τους άλλους, ακόμα και τους κολλητούς του, όπως ένας ξερόλας ο οποίος πρυτανεύει στο συνάφι του, όχι επειδή είναι ευφάνταστος και ευφυής, αλλά επειδή στριμώχνει την όποια ακτινοβολία του στο αγοραίο καλαμπούρι, στον χαβαλέ και στη γλώσσα τού υποκόσμου.
Όχι, δεν είμαι ούτε παριστάνω τον σεμνότυφο και τον … νοικοκυραίο που απαγορεύει λέξεις, τις θεωρεί ακατάλληλες και κρύβεται πίσω από σεμνοτυφίες και θρησκευτικές αγωγές. Θεωρώ πως οι λέξεις υπάρχουν επειδή όλα, μα όλα, πρέπει να έχουν όνομα για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας. Οι λέξεις δεν φταίνε για την σημασία τους, ούτε για ό,τι σηματοδοτούνε· δεν φταίνε για τους συμβολισμούς τους, ούτε για την ενδεχόμενη υπόγεια πονηριά τους. Οι λέξεις όμως σίγουρα εκφράζουν τις προθέσεις και τις αντιλήψεις εκείνων που τις χρησιμοποιούν στον γραπτό ή στον καθημερινό τους λόγο· θα πρέπει δηλαδή εμείς να επιλέγουμε το πού, πότε, πώς και το γιατί θα χρησιμοποιούμε συγκεκριμένες λέξεις ώστε να μην προσβάλουμε έννοιες, πρόσωπα και ιδέες, στις διάφορες μορφές συζητήσεων.
Αίφνης, η «συζήτηση» του Παπαδόπουλου με τον Δανίκα, δεν ήταν μια …χαλαρή μεταξύ τους συζήτηση αλλά συνέντευξη για να δημοσιευτεί σε εφημερίδα, κοινώς να διαβαστεί από ένα κοινό· το κοινό της συγκεκριμένης εφημερίδας. Ο δημοσιογράφος Δανίκας αδιαφόρησε πλήρως για την οντότητα και την όποια ιστορία έχει καταγράψει στον ελληνικό πολιτισμό ο φίλος του και δεν φρόντισε να προστατέψει:
α) τον ίδιο τον απερίσκεπτο, υπέργηρο, αμετροεπή και με αψυχολόγητη συμπεριφορά «Πρόεδρο»,
β) το κοινό της εφημερίδας και των άλλων αναγνωστών,
γ) την ίδια την εφημερίδα, η οποία, ακολουθώντας ασφαλώς την ασύγγνωστη οδό τής φυλετικής πρόκλησης και του σεξισμού, δημοσίευσε δίχως αιδώ ένα τέτοιο παραλήρημα βωμολοχιών και προσβλητικών εννοιών για τη γυναίκα, για φίλους και γνωστούς, κατάλληλων να προκαλέσουν και να ενισχύσουν τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα. Αυτά που λέμε πρωτόγονα και ζωώδη.
δ) να προστατεύσει την δημοσιογραφική δεοντολογία και αισθητική, συνεπώς θα περίμενα να διαμαρτυρηθεί δίχως την παραμικρή καθυστέρηση, η ΕΣΥΕΑ, εξ ονόματος του δημοσιογραφικού… κύρους.

Θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλες σκέψεις, αλλά νιώθω πως τα δυο αυτά φιλαράκια (Δανίκας - Παπαδόπουλος) θα τρίβουν χαρούμενοι τα χέρια τους από ικανοποίηση γι’ αυτή την συνέντευξη που έγινε viral, απλώθηκε στο διαδίκτυο, έκαναν τη φιγούρα τους στη δημόσια σφαίρα, επέδειξαν μαγκιά και …γνώση τού λόγου που χρησιμοποιείται στα χαμαιτυπεία, απέδειξαν πως δεν παίζουν πια κανέναν δημιουργικό ρόλο στον πνευματικό χώρο στον οποίο αναδείχτηκαν, διαψεύδοντας όλους όσοι πιστέψαμε κάποτε πως η τέχνη και ο λόγος χτίζουν, αναγκαστικά, προσωπικότητες οι οποίες θεωρούνται προοδευτικές και «καλές περιπτώσεις». Τώρα, ο χρόνος τούς έχει αφαιρέσει τη σοφία να στέκονται σοβαροί μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο έτρεφε γι’ αυτούς μια κάποια συμπάθεια και κατανόηση. Κανείς δεν φταίει για το γήρας του, γι’ αυτό και πρέπει το περιβάλλον των γηραιών ανθρώπων να τους προστατεύει.
Οι δύο φίλοι (δημοσιογράφος και στιχουργός) υποθέτω πως για να εκτεθούν με τέτοιο χυδαίο τρόπο θα υποφέρουν από αφόρητη μοναξιά. Όταν φτάνει κάποιος στο σημείο, όπως ο συνεντευξιαζόμενος, να σπιλώνει τον απόντα κολλητό του Μάνο Λοϊζο και να αραδιάζει ασυστόλως λεπτομέρειες για τα οικογενειακά του, δείχνει όντως πως το γήρας τού πνεύματος έχει επέλθει και συσκοτίζει πλήρως τη νόηση· έμεινε όμως το δείγμα τού παλαιού χαρακτηριστικού τής βωμολοχίας, το οποίο φαίνεται πως κάνει ακόμα εντύπωση στον Δανίκα.
Τους φαντάζομαι και τους δυο στο άνετο σπίτι τού στιχουργού όπως απαθανατίζεται. Του λέει, υποθέτω, ο Δανίκας: Πρόεδρε βρίσε όσο θέλεις. Και εκείνος, χωρίς πρόβλημα, αρχίζει να βγάζει όση καθυστερημένη εφηβεία μπορεί να παραχθεί ώστε να δείξει πως ανήκει στην ηρωική γενιά των στιχουργών του ’60, ’70, ’80, ’90, που τα λέγαν έξω απ’ τα δόντια, λαϊκά και σταράτα.
Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους τα αστεία, το κλίμα μιας παρέας, οι συμπεριφορές και, τέλος, η ανοχή ή η αποδοχή του χυδαίου, του ευτελούς, του ποταπού και του πνευματικά μίζερου που προσδίδουν παλιά ξινά σταφύλια.





Ο Νότης Μαυρουδής είναι κιθαριστής – συνθέτης.

1 σχόλιο:

  1. Έχω καταλήξει ότι ένα από τα κυρίαρχα διλήμματα την Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, είναι: "πολιτισμός ή βαρβαρότητα".

    Αυτό - ενδεχομένως- εξηγείται από την υπερβολική αύξηση του βιοτικού επιπέδου έως το 2000, χωρίς την αντίστοιχη βελτίωση του πολιτιστικού επιπέδου.

    Και όσο πιο στερημένο ήταν κάποιος παιδί, όταν γίνει εύπορος τόσο πιο εκδικητικός, πικρόχολος, χυδαίος,... μεσήλικας-υπερήλικος θα γίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι