Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Εμείς που μας επέτρεψαν να γεννηθούμε και οι άλλοι, που μέλλει - άν τους το επιτρέπουμε - να γεννηθούν

Η συζήτηση που ξέσπασε με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου για θέσπιση «Ημέρας του Αγέννητου Παιδιού», πυροδότησε την οργισμένη αντίδραση φιλελεύθερων και αριστερών. Λάβαρό τους και κραυγή μάχης το δικαίωμα στην άμβλωση.
«Δικαίωμα» στην άμβλωση; Πότε και υπό ποιές προϋποθέσεις; Και πότε η άσκηση ενός δικαιώματος από κάποια άτομα δεν θίγει πιο θεμελιώδη δικαιώματα άλλων ατόμων;
Δεν είναι τόσο προφανή τα πράγματα, άν θέλουμε να κάνουμε μια συζήτηση ορθολογική και κανονιστική (που υπακούει σε κανόνες δικαιοσύνης, και μάλιστα καθολικής ισχύος).
Π.χ. ισχύει ο «χρυσός κανόνας», ή ακριβέστερα η κατηγορική επιταγή του Καντ ως κανόνας δικαιοσύνης; «Να πράττεις μόνον σύμφωνα με αρχές που θα ήθελες ταυτόχρονα να ισχύουν ως κανόνες καθολικής ισχύος». Εάν ναι, τότε προκύπτει το εξής: Εάν αναγνωρίσω το δικαίωμα στην άμβλωση ως καθολικής ισχύος και χωρίς προϋποθέσεις δικαίωμα, τότε πρέπει να το αναγνωρίσω (εκ των υστέρων, αλλά αυτό το επιβάλλει η καθολικότητα) και ως δικαίωμα της μητέρας μου. Αλλά εάν εκείνη το ασκούσε, δεν θα υπήρχα. Συγκρούεται - στην πράξη - το «δικαίωμα» της μητέρας μου με το δικό μου δικαίωμα στη ζωή.
Φυσικά δεν είναι επιχειρηματολογία σοφιστείας. Τίθεται το ζήτημα άν μπορεί ένα δικαίωμα να είναι έγκυρο όταν αντιτίθεται στην ύπαρξη κανόνων δικαιοσύνης καθολικής ισχύος.
Το απροϋπόθετο «δικαίωμα» στην άμβλωση είναι ένα ακραία φιλελεύθερο δόγμα, πράγμα που σημαίνει αντίθετο στην αξίωση για κανόνες δικαιοσύνης καθολικής ισχύος. Τελικά, ο ακραίος σχετικισμός του - το «όλα επιτρέπονται» - το κάνει υπόδειγμα ενός ανορθολογισμού που ντύνεται το ράσο της λογικής. Δεν είναι δουλειά μιας μη ιδιοτελούς ηθικο-πολιτικής στάσης (πείτε την αριστερή ή δημοκρατική ή απλώς ορθολογική, ή ότι άλλο θέλετε) να σύρεται πίσω από την ακραία ωφελιμιστική κοσμοαντίληψη των δογματικά ατομιστών φιλελεύθερων. Γιατί άν το κάνει, γίνεται και αυτή άκαμπτα αντι-κανονιστική επειδή γίνεται ιδιοτελής, και τελικά ανορθολογική, επειδή δεν θα μπορεί πια να διεκδικεί εγκυρότητα με επιχειρήματα επαληθεύσιμα ή διαψεύσιμα, παρά μόνον με τον ψευδοεπιστημονικό θετικισμό (όταν ψάχνει να βρει ποιά χρονική στιγμή το έμβρυο «γίνεται άνθρωπος») - και αυτό στην πιο μετριοπαθή περίπτωση δικαιωματιστών, εκείνων που αποδέχονται προϋποθέσεις.
Το απροϋπόθετο «δικαίωμα» στην άμβλωση έχει αρκετές αναλογίες με το «δικαίωμα» στην φοροαποφυγή. Για όσες το ασκούν είναι βολικό, μολονότι συχνά είναι και τραυματικό· είναι ακόμη πιο βολικό για άλλους, αρσενικούς, που εμπλέκονται στην άσκησή του. Και σίγουρα υπάρχουν άλλες και άλλοι, πολύ πιο αδύναμοι, για να πληρώσουν τις συνέπειες της άσκησής του από τους φύσει και θέσει ισχυρότερους. Υπάρχουν επίσης γεροί και χρυσωμένοι ακρογωνιαίοι λίθοι τούτου εδώ του κόσμου για να δώσουν στήριγμα (και να προπαντός να στηριχτούν) σ' αυτά τα «δικαιώματα»: Φορολογικοί παράδεισοι και μεγαλοεπιχειρήσεις «υγείας», οφσόρ και κλινικές του ημίφωτος, λαδωμένοι πολιτικοί ή υπηρεσιακοί παράγοντες, λιπαρή δικαστική εξουσία και ειδικά δικηγορικά γραφεία αφενός, κλινικάρχες και εκτρωσατζήδες γιατροί με Καγιέν και με Τζάγκουαρ αφετέρου.   
Το να ετεροκαθορίζεσαι από αυτά που λένε και κάνουν οι θεομπαίχτες της Ιεράς Συνόδου ή άλλοι όμοιοί τους και να αντιδράς με αντανακλαστικές κινήσεις στα λόγια τους, στις πράξεις τους και στα κίνητρά τους, δείχνει δυσάρεστα πράγματα· αποκαλύπτει την δίβουλη υποκρισία που καθοθηγεί το βλέμμα όταν η κοινωνία βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Οι «άλλοι», οι θεομπαίχτες, δεν αντιτίθενται στις εκτρώσεις για λόγους πάντα ηθικούς, αλλά κυρίως εθνικιστικούς: Θέλουν να μεγαλώσει το έθνος τους. Αλλά και οι αντίπαλοί τους, φιλελεύθεροι ή «αριστεροί» (σίγουρα όχι οι αριστεροί όπως τους όριζε ο Νορμπέρτο Μπόμπιο), υποστηρίζουν το χωρίς προϋποθέσεις ή με ασθενείς προϋποθέσεις δικαίωμα στην έκτρωση με επιχειρήματα που αντλούν από εγωιστικές-ωφελιμιστικές ιδεολογίες και καθιερωμένες νοοτροπίες μιας αντικοινωνικής αυτοπραγμάτωσης του ατόμου. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο ποιό από τα δύο κίνητρα είναι το χειρότερο. Σίγουρα όμως η στάση των πρώτων δείχνει απύθμενη υποκρισία, ανύπαρκτη ηθική και εργαλειακή χρήση του ανθρώπου ενώ τα επιχειρήματα των δεύτερων δείχνουν τον αδύνατο χαρακτήρα, την τεμπελιά της σκέψης ή μαλθακότητα καρδιάς και πνεύματος πολλών που ισχυρίζονται ή νομίζουν πως εκφράζουν στη δύσκολη εποχή μας μια μη ιδιοτελή, δηλαδή αλληλέγγυα ηθικο-πολιτική στάση και μια ορθολογική κοσμοαντίληψη. Συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης πολιτισμικής Αριστεράς. Στην Ελλάδα, αλλά και παντού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι