Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Μυστικά και ψέμματα, και μισές αλήθειες:
Tους πολιτικούς μας τους χάνουμε έναν έναν -
οι κοινωνικές ελίτ είναι πάντα εδώ


Από το λεύκωμα του αρχείου 
Κωνσταντίνου Μεγαλοκονόμου, 
"Η Άλλη Ελλάδα, 1950 -1965"
Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το 2013 μας εγκαταλείπει με μια πολιτική εικόνα σκοτεινά ενοχλητική, άν και ανάμεικτη με μια απρόβλεπτη πινελιά φαρσοκομωδίας:
Ναι, το «Κίνημα δεν Πληρώνω» μπορεί να είναι όλης της κοινωνίας, εντελώς διαταξικό. Χωρά όλο το έθνος. Απέδειξε ότι χωρά κατ' εξαίρεση ακόμη και γόνους των πιό γνωστών πολιτικών οικογενειών, με μακροχρόνια σταδιοδρομία. Τώρα πιά «συνταξιούχους». Αλλά έχουν και αυτοί τις δυσκολίες τους.
Άν, σε αντίθεση με άλλους, εκτός από μη ηθικοί γίνονται και μη νόμιμοι, αυτοί μας αποζημιώνουν με το απρόβλεπτο και με τη φαντασία τους. Τέτοια περιστατικά έχουν πολύ μεγάλη δόση αυτοσαρκαστικού και εντελώς απρόβλεπτου χιούμορ. Φωτίζεται ο τόπος από το γέλιο. 
Αντίθετα, τα σκοτεινά ενδεικτικά που προέκυψαν από την ετήσια ιεροτελεστία των βουλευτικών «έσχες» (άλλοτε χωρίς και άλλοτε με «πόθεν») ήταν νόμιμα, γκρίζα και εντελώς αναμενόμενα. Αυτό τα κάνει πιό οδυνηρά από εκπλήξεις που ίσως περίμεναν μερικοί. 
Γιάννης Νεγραπόντης - Λουκιανός Κηλαηδόνης, 1973

«Ομολογίες πάρε, παράς φέρνει παρά
να ’χεις σαν θα γεράσεις όλα σου τα καλά.
Τι θες τώρα να ζήσεις, ζωή είναι και περνά,
όμως σαν θα γεράσεις θα ’χεις παρά με ουρά.
Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι...»



Μάθαμε επιτέλους το όνομα ενός κυβερνητικού πολιτικού (ξεκίνησε ως στέλεχος του χρηματοπιστωτικού τομέα - και αυτό τυχαίο, διάολε;), που αγόρασε τα τελευταία χρόνια ακίνητο στο Λονδίνο, αξίας περίπου 1,5 εκατ. ευρώ. Όταν από έγκυρες μεσιτικές πηγές, ακούγεται πως μετά τους Σαουδάραβες, καλύτεροι αγοραστές στα εν λόγω ακίνητα είναι δικοί μας άνθρωποι, κάτι είναι να ξέρουμε με όνομα έστω και έναν.
Και οι εν όλω περιουσίες: Ακίνητες ή κινητές, σε καταθέσεις ή σε πολυτελή οικοδομήματα, σε ομόλογα ή αμοιβαία κεφάλαια, σε χρυσό ή σε μετοχές, σε εφάπαξ ή σε αποζημιώσεις εθελουσίων εξόδων από περιζήτητες θέσεις εργασίας, περιουσίες σε «δεξιές» ή «αριστερές τσέπες»;
Αυτά, τα όχι «μαύρα» αλλά μελαγχολικά νόμιμα, «out of the black and into the blue», αυτά είναι που αφήνουν την πιό στυφή γεύση και το πιό σκληρό σφίξιμο στο στήθος. Γιατί δυναμώνουν την πολύ πικρή αίσθηση, που ούτως ή άλλως υπήρχε και την αισθανόμασταν με αριθμούς που δεν λένε ψέμματα και με στατιστικές διασταυρωμένες: Ξέρουμε πόσο άνιση, ελάχιστα συνεκτική, ήταν και είναι η κοινωνία αυτή, η Ελληνική. Λίγες χώρες στην Ευρωπαϊκή ήπειρό μας της μοιάζουν σε ανισότητα, κυρίως οι ομοιοπαθείς στην κρίση χώρες του Μεσογειακού Νότου. Ξέρουμε πόσο άνιση ήταν εδώ και πολλές δεκαετίες, όπως βγήκε η χώρα από τον Εμφύλιο, αλλά και πως μπήκαν στέρεα θεμέλια σκληρής ανισότητας ήδη στο Μεσοπόλεμο. Ξέρουμε πόσο πιό άνιση έγινε η Ελλάδα στις δεκαετίες των παχειών αγελάδων 1990 - 2008, και πώς τώρα με την κρίση, η ανισότητα συνεχίζει να αυξάνει.
Επιβεβαιώνεται όμως και κάτι άλλο που ξέραμε, ίσως σαν μυστικό, πως η ανισότητα έρχεται από το παρελθόν, πώς κληρονομείται. Είτε μένει σταθερός, είτε αυγατίζει, έστω και όταν μειώνεται κατά τι, οι αποδείξεις για τον συσσωρευμένο οικογενειακό πλούτο στο προβεβλημένο τμήμα της πολιτικής ελίτ, φέρνουν στο μυαλό μιαν υπόθεση: Ότι είναι ψευδαίσθηση και οφθαλμαπάτη τα θρυλούμενα για κοινωνική κινητικότητα στην Ελλάδα. Ίσως και η αλλοτινή φιλολογία για τα νέα τζάκια των πρώην μη προνομιούχων έχει πολύ μικρότερη σχέση με την πραγματικότητα απ΄ όση υπέθεταν κάποτε. Άλλωστε, ένας μόνον ήταν ο «γιός του αγωγιάτη» που επέτυχε στη ζωή. 
Τουλάχιστον στο πολιτικό προσωπικό, αυτό που φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού είναι γόνοι, γόνοι, παντού γόνοι. ¨Οχι τόσο γόνοι πολιτικών, αλλά κυρίως, γόνοι πλουσίων.
Ο Αμερικανός συγγραφέας William Faulkner το βάρος του παρελθόντος το περιέγραψε με τρόπο λογοτεχνικό και φιλοσοφικό: The past is never dead, it is not even past.
Ένας άλλος Αμερικανός, ο ιστορικός και κοινωνιολόγος Christopher Lasch, αναφερόμενος στις νέες τεχνοκρατικές κοινωνικές ελίτ, τις αποκαλούσε ομιλούσες κοινωνικές τάξεις («talking classes»). Φαίνεται πως εδώ, στα δικά μας μέρη, μαζί με την περιουσία, μεταβιβάζεται και το βήμα του ομιλητή, από παππού σε εγγονό και από πατέρα σε γιό ή κόρη.
Επειδή ευαίσθητη σε θέματα ανισότητας δεν είναι η δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, ο μεγάλος θόρυβος γίνεται όταν τα χρήματα που έρχονται από παλιά, ο κληρονομημένος οικογενειακός πλούτος, βρίσκονται στις «αριστερές τσέπες».
Η εργαλειακή, υστερόβουλη χρήση του θέματος για σκοπούς παραταξιακούς, κομματικούς ή ενδοκομματικών τάσεων, πολεμικούς ή υποστηρικτικούς, είναι πολύ εύκολη για να είναι ουσιαστική. Άς προσέχουν όμως τα «επιστρεφόμενα πυρά», όσοι αριστεροί αρέσκονται να στηρίζουν τον πολιτικό τους λόγο σε συνωμοσιολογίες.
Ωστόσο, τα ζητήματα βάθους που ανακύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις, εξαναγκάζουν σε «επιστροφή στις πηγές»: Σε κλασικά (εν πολλοίς αναπάντητα) ερωτήματα, που αφορούν την πολιτική, τις κοινωνικές σχέσεις και νοοτροπίες, την ηθική και τη συνείδηση.
Π.χ. στον προβληματισμό του Καρόλου Μάρξ για τη «σχέση κοινωνικού είναι και κοινωνικής συνείδησης».
Ή στην πικρή ετυμηγορία του Μάξ Βέμπερ για τον όψιμο καπιταλισμό, για τους έγκλειστους στο «σιδερένιο κλουβί» του και για την «σπασμωδική τους αυτοαναγόρευση σε κάτι σπουδαίο» (στο τέλος της «Προτεσταντικής ηθικής και του πνεύματος του Καπιταλισμού»).
Εξαναγκάζουν βέβαια σε προβληματισμό, όσους επιμένουν να είναι σοβαροί.
Οι λοιποί μπορούν να βολευτούν, να ξεμπερδέψουν εύκολα με όλα αυτά, με την συνήθη υπεκφυγή: «Έ, αυτά είναι ηθικολογίες».

 
Γιώργος Β. Ριτζούλης


Υ.Γ. 1: Εντελώς διαφορετική είναι η περίπτωση της μεγάλης περιουσίας που αποκτήθηκε «εφάπαξ» από κορυφαίο πρώην συνδικαλιστή που είναι τώρα πολιτικός, μέσω ειδικού ασφαλιστικού προγράμματος της τράπεζας - εργοδότη. Εδώ το μεγάλο ζήτημα - πολύ πιό μεγάλο και από όσα προκύπτουν λόγω της συνδικαλιστικής ιδιότητας - είναι η απόκρυψη από πολλές πλευρές στην όλη δημόσια συζήτηση, ότι η τράπεζα είναι χρεωκοπημένη, κρατικοποιημένη απο το 2008, ανακεφαλαιοποιημένη από το Ολλανδικό δημόσιο. Αλλά αυτό το θέμα, δηλαδή ποιός τελικά πληρώνει για τις χρυσές παροχές στα golden boys (= οι απλοί εργαζόμενοι και φορολογούμενοι, παντού σε κάθε χώρα), είναι πολύ ευρύτερο απο τον Ελληνικό πολιτικό και κοινωνικό μικρόκοσμο, και ό,τι πρέπει να ειπωθεί, έχει ήδη ειπωθεί καθαρά. Χωρίς υπεκφυγές σκοπιμότητας του τύπου «δεν πειράζει, αφού (δήθεν) από τον ιδιωτικό τομέα τα παίρνουν».

  
Υ.Γ. 2: Υπάρχει πολύ απρόβλεπτο και αυτοσαρκασμός στην κορυφαία εκδήλωση των εξεγερμένων ελίτ που «δεν πληρώνουν»: Χρειάζεται πολλή τύχη για να σου τύχει ν΄ αγοράσεις μεταχειρισμένο τεράστιο τζίπ, που η αρχική πινακίδα του παλιού ιδιοκτήτη είχε γράμματα ΙΖΑ και αριθμό 4000 (όπως ακριβώς ο παλιός νόμος για τους τεντυμπόϋδες). Μετά, το μόνο που απομένει είναι να παραδώσεις την πινακίδα (για να «μη πληρώνεις» - λόγω των «δυσκολιών»). Και να φτιάξεις, για να κυκλοφορείς νέα, πλαστή, αλλά φυσικά, με τα ίδια ακριβώς γράμματα και αριθμούς.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»