Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Γερμανία (Β): Πολιτικός αναβρασμός και ζύμωση. O «Μεγάλος Συνασπισμός» CDU-CSU-SPD ως πολιτικό απολίθωμα

Μετά τις εκλογές του 2017, «οι κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις στη Γερμανία θα είναι πολύ πιο πολωμένες. Η δημοκρατία θα είσέλθει σε περίοδο ακόμη πιο έντονης ζύμωσης, η γερμανική πολιτική θα γίνει ακόμη πιο οξυμένη και συναρπαστική» [...] «Το “δεν χρειαζόμαστε πειραματισμούς, σύνθημα του Κόνραντ Αντενάουερ και των Χριστιανοδημοκρατών στις εκλογές του 1957, είναι πια απαρχαιωμένο. Επτά κόμματα σε έξι κοινοβουλευτικές ομάδες σημαίνουν αναπόφευκτα να τολμήσουμε περισσότερη δημοκρατία, όπως έλεγε το σύνθημα του Βίλλυ Μπραντ και των Σοσιαλδημοκρατών στις εκλογές του 1969. Σημαίνουν συγκρουσιακή συζήτηση, οξυμένη πολιτική διαμάχη».
(Από το άρθρο του Άλμπρεχτ φον Λούκε: Γερμανία, μια δημοκρατία σε εποχή έντονης ζύμωσης)

1. «Σαν σκηνή από ταινία με δράκουλες και εξορκιστές»
Στις αρχές Μαΐου 2008, ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ (Markus Söder) και το κυβερνών Κόμμα της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU) πρότειναν και επέβαλαν με απόφαση της τοπικής Βουλής την υποχρεωτική ανάρτηση του συμβόλου του σταυρού σε όλα τα δημόσια κτίρια της ομόσπονδης χώρας της Βαυαρίας.
Η αντίδραση του Καρδιναλίου Ράινχαρντ Μαρξ (Reinhard Marx), Αρχιεπισκόπου των Γερμανών Καθολικών και επισκόπου Μονάχου ήταν αμεση και σκληρά αρνητική: 
Με την απόφαση αυτή η Βαυαρική Κυβέρνηση «διχάζει και προκαλεί αναταραχή», δήλωσε ο Καρδινάλιος. «Όποιος βλέπει τον σταυρό ως ένα πολιτισμικό σύμβολο μόνον, δεν έχει καταλάβει τι είναι ο σταυρός. Το μόνο που κάνει έτσι, είναι να απαλλοτριώνει τον σταυρό, να τον μετατρέπει σε όμηρο του κράτους». Και πρόσθεσε: «Δεν είναι δουλειά του κράτους να ερμηνεύει τι σημαίνει ο σταυρός. Ο σταυρός είναι σύμβολο αντίθεσης στη βία, στην αδικία, στην αμαρτία και στο θάνατο, αλλά δεν είναι σύμβολο που στρέφεται εναντίον άλλων ανθρώπων. Η παρουσία του σταυρού σε έναν χώρο σημαίνει θέλω να έχω ως οδηγό των πράξεών μου τα λόγια Εκείνου που πέθανε πάνω στον σταυρό για χάρη όλου του κόσμου».
Ο Βίνφριντ Κρέτσμαν (Winfried Kretschmann), είναι πρωθυπουργός της Βάδης-Βυρτεμβέργης, ομόσπονδης χώρας γειτονικής της Βαυαρίας. 
Ο Κρέτσμαν, ο οποίος εκτός από το κόμμα των Πρασίνων που συγκυβερνά με ελάσσονα εταίρο το κόμμα της Μέρκελ CDU, ανήκει και την Κεντρική Επιτροπή των Γερμανών Καθολικών, αντέδρασε με δηλητηριώδη ειρωνεία:
«Η εικόνα του συναδέλφου μου, του πρωθυπουργού της Βαυαρίας, Ζέντερ, να κραδαίνει σχεδόν απειλητικά το σύμβολο του σταυρού, λες και θέλει να αντιμετωπίσει κάτι επικίνδυνο, μου θυμίζει σκηνή από κινηματογραφική ταινία με δράκουλες και εξορκιστές».
2. Πολιτικός αναβρασμός και ζύμωση
  
© Der Postillon
Αλεξάντερ Γκάουλαντ (Alexander Gauland), συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), πρώην εξέχον στέλεχος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος στο Βερολίνο (CDU) 
  
   
«Δεν μπορώ πια να συνεργάζομαι μ' αυτή τη γυναίκα» 
Χορστ Ζέεχόφερ (Horst Seehofer), Ομοσπονδιακός Υπουργός Εσωτερικών, Πρόεδρος του Χριστιανικού Κοινωνικού Κόμματος (CSU) της Βαυαρίας, πρώην Πρωθυπουργός της Βαυαρίας.


 
Τα μέτρα για  την διαχείριση του μεταναστευτικού που ζητά «με όλο και μεγαλύτερη επιμονή» ο Χορστ Ζέεχόφερ, δηλαδή «απώθηση των μεταναστών στα σύνορα», και μάλιστα «χωρίς διαβούλευση με τους γείτονές μας και εις βάρος τρίτων χωρών, κινδυνεύει να διαιρέσει και να αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο την Ευρώπη. Ιδίως ενόψει των σημερινών παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων χρειαζόμαστε - περισσότερο από κάθε άλλη φορά - μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη». 
Διακινδυνεύεται η ευρωπαϊκή κληρονομιά του Χέλμουτ Κολ, «η κατάσταση είναι σοβαρή», βλάπτεται ανεπανόρθωτα η Ένωση των δύο Χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων CDU και CSU. 
Από ανοιχτή επιστολή σε όλα τα μέλη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (CDU) της Αννεγκρέτ Κραμπ-Καρρενμπάουερ (Annegret Kramp-Karrenbauer), Γενικής Γραμματέως του κόμματος, πρώην Πρωθυπουργός της Ομόσπονδης Χώρας του Ζάαρλαντ και δυνητικής διαδόχου της Άνγκελα Μέρκελ στην ηγεσία του Κόμματος (15.6.2018)
  
  
(Η απάντηση του Χορστ Ζεεχόφερ) 
(Νόρμπερτ Ρέτγκεν, CDU, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής)
 
 
Τί μέλλει γενέσθαι; Η κυβέρνηση της Βαυαρίας και ο ίδιος ο Χορστ Ζέεχόφερ (που είναι και Ομοσπονδιακός Υπουργός Εσωτερικών), έθεσε στην Άνγκελα Μέρκελ προθεσμία 20 ημερών, προκειμένου να κάνει μια τελευταία προσπάθεια και να αναζητήσει «ευρωπαϊκή λύση» για την κατανομή των μεταναστών που έχουν καταγραφεί σε άλλη χώρα της ΕΕ και φθάνουν στα σύνορα της Γερμανίας, και ειδικά στα νοτιοανατολικά, που ελέγχονται από την Βαυαρική αστυνομία. Την έρριξε έτσι εντελώς συνειδητά στα νύχια του Σαλβίνι της ιταλικής Λέγκα. Όταν τελειώσει η προθεσμία, πώς και από ποιόν θα λυθεί ο γόρδιος δεσμός του Μονάχου;
Το βέβαιο είναι ότι οι συνταγματολόγοι θα έχουν πολλή δουλειά. Το «ζήτημα των αρμοδιοτήτων» που ξέσπασε μεταξύ Βαυαρίας και γερμανικής Ομοσπονδίας και το θέτει ανοιχτά η βαυαρική κυβέρνηση (άν και «το κάνει με λύπη της»), είναι περίπλοκο. Ποιός ελέγχει τα σύνορα για την είσοδο προσφύγων και μεταναστών; Στην ομοσπονδιακή Γερμανία, η αστυνομία (και η αστυνομία προστασίας των συνόρων) ανήκει αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των ομόσπονδων «κρατιδίων». Η Ομοσπονδία έχει ελάχιστη εμπλοκή σε ζητήματα αστυνόμευσης, εντελώς διαφορετικά από ό,τι ισχύει στις ΗΠΑ με το FBI. Ισχύει δε το εξής: Άν το μεταναστευτικό θεωρηθεί ζήτημα ασφάλειας του πληθυσμού της Βαυαρίας, η αστυνομία της Βαυαρίας πρέπει, σύμφωνα με τον Θεμελιώδη Νόμο της Ομοσπονδίας, να εφαρμόζει τον Βαυαρικό νόμο. Άν αντίθετα το μεταναστευτικό θεωρηθεί ζήτημα εξωτερικής πολιτικής, η αστυνομία της Βαυαρίας οφείλει να εφαρμόζει τον Ομοσπονδιακό νόμο, δεδομένου ότι τα «κρατίδια» έχουν άφθονες αρμοδιότητες, όχι όμως για θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Το βαυαρικό CSU, εν όψει και τοπικών εκλογών τον Οκτώβριο (μολονότι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών της Βαυαρίας δεν επιδοκιμάζει την σκληρή πολιτική του), απειλεί την Μέρκελ και με ένα άλλο βέλος που έχει στη φαρέτρα του: Απειλεί να ακυρώσει την παλιά και ανθεκτική συμφωνία με το «αδελφό» κόμμα CDU, σύμφωνα με την οποία, το CDU ως κόμμα δεν αναπτύσσει πολιτική δράση σε βαυαρικό έδαφος και αντίστοιχα, το CSU δεν αναπτύσσει πολιτική δράση στην υπόλοιπη Γερμανία. Άν κάνει πράξη την απειλή, το CSU θα παύσει να είναι ένα περιφερειακό βαυαρικό κόμμα και θα εμφανιστεί αυτόνομα σε όλη τη Γερμανία, ως δεξιό κόμμα ανταγωνιστικό του CDU - και της ακροδεξιάς AfD βέβαια. Ως αντίμετρο, το CDU θα αναπτύξει πολιτική δράση και στο έδαφος της Βαυαρίας, ως κεντροδεξιός ανταγωνιστής του CSU.
Σε τέτοια περίπτωση, το γερμανικό κομματικό και εκλογικό σκηνικό θα ρευστοποιηθεί απολύτως και θα μοιάζει, λόγου χάρη, με το ολλανδικό, στο οποίο σήμερα κανένα κόμμα δεν κερδίζει στις εκλογές ποσοστό πάνω από 20 %.
Έτσι, όποια και να είναι η εξέλιξη του νέου δράματος στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Γερμανίας, αυτό, πιθανότατα, δεν εγκυμονεί τίποτε καλό για τη σταθερότητα της Ευρώπης. Άλλωστε, το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα δεν είναι η μόνη αιτία που γεννά την εχθρότητα μεταξύ των δύο «αδελφών» και συγκυβερνώντων κομμάτων, του γερμανικού CDU και του βαυαρικού CSU - την ώρα που το τρίτο κυβερνητικό κόμμα, η Σοσιαλδημοκρατία, βρίσκεται σε πολιτικό κώμα. Στη Γερμανία όπως και σχεδόν παντού στην ήπειρό μας, ξυπνούν τώρα δαίμονες της παλιάς Ευρώπης, της προ- Γιάλτας, της προ- Νυρεμβέργης και φυσικά της προ- ΕΟΚ και προ- ΕΕ.
Φιγούρα αυτού του σκοτεινού δαιμονικού χορού είναι και οι α λα Τραμπ επιθέσεις των ηγετών του βαυαρικού δεξιού κόμματος εναντίον των Μέσων Ενημέρωσης και των αντιπάλων τους πολιτικών. Τους κατηγορούν ότι δήθεν δυσφημούν την πολιτική του CSU διαδίδοντας «ψευδείς ειδήσεις». Έτσι εφαρμόζουν μια δημαγωγική συνταγή που αποδείχτηκε δυο φορές πετυχημένη: Τώρα που την εφάρμοσε σε όλη τη Δύση η λαϊκιστική Ακροδεξιά, αλλά για πρώτη φορά παλιά, στον Μεσοπόλεμο. Τότε, ολόκληρη η γερμανική εθνικιστική Δεξιά - και όχι μόνον οι Ναζιστές - χρησιμοποιούσε ως εργαλείο καταστροφής της κριτικής ικανότητας των πολιτών κάτι πολύ γνώριμο και σε εμάς, εδώ στη χθεσινή και σημερινή Ελλάδα: Τον προπαγανδιστικό μύθο του αντεθνικού, προδοτικού «πισώπλατου μαχαιρώματος», που δήθεν κατάφεραν στη Γερμανία οι δημοκρατικοί πολιτικοί της (ιδιαίτερα οι Σοσιαλδημοκράτες) και ο δημοκρατικός Τύπος. Το ίδιο εργαλείο χρησιμοποιούν οι Τραμπιστές στις ΗΠΑ, όταν καταγγέλουν για «αντιαμερικανικό πισώπλατο μαχαίρωμα», τόσο τον Καναδά και τον πρωθυπουργό του Τριντό μετά τη σύνοδο των G7, όσο και τα αντίπαλα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ ή τους πολιτικούς του Δημοκρατικού Κόμματος και τους ελάχιστους Ρεπουμπλικανούς που απορρίπτουν την πολιτική τους.
Ίσως φαίνεται πιο καθαρά, ότι τώρα κρίνεται το πιο σημαντικό διακύβευμα της μακράς εποχής μετά το 1945: Εάν η Ευρώπη που ζήσαμε τις μεταπολεμικές δεκαετίες και έγινε καταφανώς ευάλωτη μετά το 2008, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο οι πολιτικές ελίτ της διαχειρίστηκαν την χρηματοοικονομική κρίση και το ζήτημα των προσφύγων, θα χαθεί οπισθοδρομώντας προς το 
«σκοτεινό» παρελθόν της. Ή, αντίθετα, θα βρεί στις κοινωνίες της, στον πολιτισμό της και στα πολιτικά κεκτημένα της, δυνάμεις για να μετεξελιχθεί σε μια πιο βιώσιμη Ένωση.
Γ. Ρ.
http://www.biblionet.gr/book/64979/Mazower,_Mark,_1958-/%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%82
3 Κοινοβουλευτική ομάδα εναντίον των κομματικών στο «Κόμμα της Αριστεράς» («Die Linke»): Διπλή ηθική για το μεταναστευτικό; Ανοιχτά σύνορα ή προτεραιότητα στους αδύναμους αυτόχθονες;

«Πολλοί στην Αριστερά φροντίζουν να διατηρούν καθαρή τη συνείδησή τους με το να υποστηρίζουν την πολιτική του καλοσωρίσματος των μεταναστών» και τα ανοιχτά σύνορα, ώστε μετά να μπορούν «να θεωρούν τους πραγματικούς αγώνες για τη διανομή του κοινωνικού προϊόντος ως υπόθεση  κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση από τη δική τους ζωή»
Ζάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht), συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Die Linke, στο Ομοσπονδιακό Γερμανικό Κοινοβούλιο
«Θέλουμε να μη πεθαίνουν στη Μεσόγειο, στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό, χρειάζονται ασφαλείς, νόμιμες διαδρομές διαφυγής, ανοικτά σύνορα και ένα δίκαιο σύστημα υποδοχής προσφύγων και κατανομής των βαρών στην Ευρώπη που θα εγγυάται την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Αντί για απελάσεις, ζητούμε δικαιώματα παραμονής για τους ανθρώπους και αντί να χωρίζουμε οικογένειες, θέλουμε να τις διατηρούμε ενωμένες». 
Από σχέδιο απόφασης που συντάχθηκε από την Κάτια Κίππινγκ (Katja Kipping) συμπρόεδρο του Κόμματος Die Linke και υπερψηφίστηκε στο πρόσφατο Συνέδριο του κόμματος στην Λειψία (8.6.2018). Η απόφαση επιβεβαίωσε τις προηγούμενες θέσεις του κόμματος για το μεταναστευτικό, και επανεξέλεξε τους δύο προέδρους Κάτια Κίππινγκ και Μπερντ Ρίξινγκερ, αν και με κάπως μικρότερο ποσοστό. Έδωσε μια παροδική μόνον λύση στη σύγκρουση για το προσφυγικό ζήτημα και την πρόταση της Βάγκενκνεχτ για κοινή - μη κομματική εκλογική λίστα της Αριστεράς, καθώς και στη διαμάχη των δύο προέδρων, της Κάτια Κίππινγκ και της Ζάρα Βάγκενκνεχτ. 
Sahra Wagenknecht (αριστερά) και Katja Kipping
4. Η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία σε κώμα

του Κρίστιαν Τέεβς

Από τις μεταρρυθμίσεις της εποχής Σρέντερ «επωφελήθηκαν μέρη των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων και του καθιερωμένου πολιτικού προσωπικού. Ο τρόπος και οι προοπτικές της ζωής τους δεν έχουν καμμιά σχέση με τον τρόπο ζωής των ψηφοφόρων του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος»
  
Μια ομάδα πέντε ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων κλήθηκε να συντάξει μια ολοκληρωμένη ανάλυση για τα αίτια της συνεχούς μείωσης της εκλογικής επιρροής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD). Όπως γράφει το περιοδικό Der Spiegel, εμπειρογνώμονες διεξήγαγαν 101 συνεντεύξεις με στελέχη του κόμματος, δημοσκόπους, δημοσιογράφους και κοινωνικούς επιστήμονες. Ο τίτλος της έκθεσης των 108 σελίδων είναι: Μαθαίνοντας από τα Λάθη. Και σύμφωνα με την έκθεση, τα λάθη που έκανε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, είναι πολλά. 
Ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης είναι ο ειδικευμένος στις στρατηγικές εκλογικών εκστρατειών Frank Stauss. Η ανάλυση δεν περιορίζεται στα λάθη του 2017, λέει. «Τα προβλήματα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος συσσωρεύονταν εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία. Δεν δημιουργήθηκαν τώρα και δεν μπορούν να διορθωθούν σύντομα», δήλωσε ο Stauss. 
Το κόμμα δεν έχασε τις εκλογές του 2017 το 2017. «Τις είχε χάσει ήδη από το 2015 ή και ενωρίτερα». Αυτή είναι η πρώτη πρόταση στο κεφάλαιο της ανάλυσης που εχει ως τίτλο «Ναυάγιο με το καλημέρα». Το πιο τραγικό ήταν το γεγονός ότι το 2017, η Σοσιαλδημοκρατία «διέπραξε ακριβώς τα ίδια λάθη» που είχε κάνει στην προεκλογική εκστρατεία του 2013. 
Λόγου χάρη, η Σοσιαλδημοκρατία κανονικά «θα έπρεπει να είχε καταβάλει κάθε προσπάθεια για να μη δίνει την εντύπωση ότι έχασε τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας· και θα έπρεπε να προβάλει έντονα τις πολιτικές της διαφορές από τους εταίρους της στον κυβερνητικό συνασπισμό 2013-2017», δηλαδή τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα CDU και CSU. 
Η αποξένωση μεταξύ του κόμματος της Σοσιαλδημοκρατίας και μεγάλων τμημάτων των ψηφοφόρων της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική της Agenda 2010 που είχε προωθήσει ο Σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ωστόσο μετά τα μέσα Μαρτίου του εκλογικού έτους 2017, η κοινωνική δικαιοσύνη είχε παύσει πιά να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία του Σουλτς, παρά την έμφαση που της είχε δοθεί στην αρχή, όταν ο Σουλτς ορίσθηκε ως υποψήφιος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. 
«Αυτοί που επωφελήθηκαν και αναβαθμίστηκαν από τις μεταρρυθμίσεις εκείνης της εποχής, όταν κυβερνούσε ο Σοσιαλδημοκράτης Σρέντερ, είναι εδώ και πολύ καιρό μέρος των ανώτερων κοινωνικών τάξεων ή του καθιερωμένου πολιτικού προσωπικού». Ο τρόπος και οι προοπτικές της ζωής τους έχουν απομακρυνθεί πάρα πολύ από τον τρόπο και τις προοπτικές της ζωής των ψηφοφόρων του SPD. 
Αυτά δεν μπορούν να διορθωθούν εν μια νυκτί. Όμως η Σοσιαλδημοκρατία πρέπει να αποκτήσει νέο προσανατολισμό και, λόγου χάρη, να ενδιαφερθεί περισσότερο για τους ανθρώπους που εργάζονται στις υπηρεσίες και γενικά στον τριτογενή τομέα. Αυτοί υφίστανται τις ισχυρότερες πιέσεις: Περίπου τέσσερα εκατομμύρια τέτοιοι εργαζόμενοι δεν αμείβονται ούτε καν με τον  κατώτατο μισθό. Όλοι οι Σοσιαλδημοκράτες πρέπει να το καταλάβουν: «Έχει καταστραφεί η κοινωνική ισορροπία, η ζυγαριά γέρνει από το κέντρο της κοινωνίας και κάτω, γίνεται όλο και δυσμενέστερη η θέση των ασθενέστερων». 
Η Σοσιαλδημοκρατία  πρέπει να προβάλει ως απόλυτα πρωταρχικό το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και να το κάνει «με περισσότερη αυτοπεποίθηση σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια και με συγκεκριμένο τρόπο. Σ' αυτό περιλαμβάνονται τα θέματα της διανομής του κοινωνικού προιόντος, της κοινωνικής πρόνοιας και της εξασφάλισης από τους κινδύνους της ζωής, το θέμα των ενοικίων και το χάσμα μεταξύ των μεγάλων αστικών κέντρων και των επαρχιακών περιοχών».
 

H παρουσίαση της έκθεσης ανεξάρτητης επιτροπής εμπειρογνωμόνων για την πτώση της επιρροής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας είναι του δημοσιογράφου Christian Teevs (© περιοδικό Der Spiegel)


   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι