Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019

Το δάσος του Αμαζονίου καίγεται· για να βρείτε ποιοί φταίνε, ψάξτε και στον ανεπτυγμένο κόσμο

της Φριντερίκε Χάουπτ 
 
© Frankfurter Allgemeine Zeitung - Friederike Haupt: Der Wald brennt auch unseretwegen
Ein Kommentar von
 
Εμείς, στις χώρες της ανεπτυγμένης Δύσης, θεωρούμε φυσιολογικό να πληρώνουμε για να αγοράζουμε από άλλες χώρες χρυσό, φυσικό αέριο κι ένα σωρό άλλες πρώτες ύλες που θεωρούμε αλληλένδετες με την ευημερία μας. Όμως, νομίζουμε ότι το οξυγόνο μάς χαρίζεται ή είναι εγγυημένο και δωρεάν, χωρίς δική μας προσπάθεια. Ψευδαίσθηση. Πολύ βολική για τον ανεπτυγμένο κόσμο. «Άλλοι» πληρώνουν το κόστος γι' αυτό το αγαθό, που εδώ θεωρείται δωρεάν και δεδομένο. 
Αλλάζουν όμως οι καιροί: Αυτοί οι «άλλοι» δεν θέλουν πια να πληρώνουν ξένο λογαριασμό. Τούτο το αγαθό, το οξυγόνο, αρχίζει να γίνεται μή δεδομένο, και κατά κάποιο τρόπο περιζήτητο ή σπάνιο. Μήπως το οξυγόνο θ' αρχίσει σιγά-σιγά να μοιάζει με κάποια άλλα λιγότερο διαδεδομένα στοιχεία της φύσης; Λόγου χάρη, με το λίθιο ή με τις σπάνιες γαίες; Ευτυχώς, κατ΄ εξαίρεση για το οξυγόνο, υπάρχει και άλλη λύση άν δεν θέλουμε να το αγοράζουμε από αλλού: Tο δικό μας οξυγόνο μπορούμε να το παράγουμε και μόνοι μας - δηλαδή να μάς το δίνουν τα φυτά μας, ως (παρα)προϊόν της φωτοσύνθεσης· αρκεί λοιπόν να αναδασώσουμε τον Δυτικό κόσμο. Ωστόσο είναι κι αυτό ένα εγχείρημα που θα κοστίσει κάμποσο, και όχι μόνον σε χρήμα.
 
Είναι σαν εικόνα που φιλοτεχνεί με λόγια η Γκρέτα Τούνμπεργκ για να μας προκαλέσει ένα σοκ προκειμένου να ευαισθητοποιηθούμε για την αλλαγή του κλίματος. Αλλά δεν είναι ρητορικό σχήμα· εδώ, είναι πραγματικά τροπικά δάση που καίγονται. Αυτό που βλέπουμε είναι σκληρό: Βλέπουμε να καταστρέφεται κάτι που θεωρούμε σίγουρο, δεδομένο, και την ύπαρξή του διασφαλισμένη δια παντός. Το βλέπουμε όπως βλέπουμε πνεύμονες μαύρους σαν πίσσα πάνω στα πακέτα των τσιγάρων. Μπορούμε, πάντως, να κάνουμε μια προσπάθεια να μην το σκεφτόμαστε. Ή μπορούμε να πούμε: Δεν είναι δα και τόσο κακό. Αλλά είναι. 
© NASA
Είναι ακόμη χειρότερο. Το τροπικό δάσος δεν καίγεται επειδή ο πλανήτης υπερθερμαίνεται, αλλά επειδή του βάζουν φωτιά άνθρωποι. Λέγεται ότι οι αγρότες έχουν ανακηρύξει μια μέρα του έτους ως «ημέρα της φωτιάς»: Είναι ημέρα που βάζουν φωτιά σε δάση και να ανοίξουν νέους βοσκότοπους για τις αγελάδες. Εν τω μεταξύ, ακόμη και ο πρόεδρος της Βραζιλίας Μπολσονάρο, ο οποίος πρόσφατα δήλωσε πως αυτή η κόλαση είναι δουλειά των περιβαλλοντιστών (άραγε, τις φωτιές τις ανάβει ή ίδια η Γκρέτα Τούνμπεργκ αυτοπροσώπως;), το ξανασκέφτεται: Μπορεί και να τις βάζουν καλλιεργητές και κτηνοτρόφοι, δήλωσε. Βέβαια, τους έχει υπό την προστασία του. Δεν επιτρέπει απλά στους εμπρηστές να κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι από τις αρχές, αλλά και τους παροτρύνει: Η Αμαζονία πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο, να χρησιμοποιηθεί το έδαφός της για γεωργικές χρήσεις.
Rondonia, Βραζιλία - © Victor Moriyama/AFP-Getty Images/Los Angeles Times
Όλοι χρειαζόμαστε το τροπικό δάσος
Ο Μπολσονάρο  δρα με βάση το σύνθημα «το δέντρο είναι εχθρός μου», γιατί τα χρήματαμε που μπορείς να βγάλεις με τα δέντρα είναι συγκριτικά λίγα, ενώ με τις turbo-καλλιέργειες πολλά. Για παράδειγμα, στο τμήμα της Αμαζονίας που ανήκει στη Βραζιλία, αποψιλώθηκε μέσα στο πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους σχεδόν 70 % μεγαλύτερης επιφάνειας τροπικού δάσους σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρυσι. Τον αριθμό αυτόν τον δημοσίευσε μια γενναία κρατική υπηρεσία της Βραζιλίας. Αμέσως μόλις ο αριθμός αυτός έφθασε στη δημοσιότητα, ο Μπολσονάρο απέλυσε τον επικεφαλής της υπηρεσίας. Τις δασικές πυρκαγιές τις ονομάζει τώρα «καθαρά εσωτερική υπόθεση της χώρας». Κάθε ανάμειξη εκ των έξω την καταδικάζει ως σημάδι «αποικιοκρατικού τρόπου σκέψης». Είναι έτσι;
Όχι. Αυτό το τροπικό δάσος που έχει έκταση μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, παράγει [σύμφωνα με μια επιστημονική άποψη] το ένα πέμπτο του οξυγόνου που παράγεται σε ολόκληρη τη γη. Όλοι μας χρειαζόμαστε αυτό το δάσος. Η καταστροφή του είναι καταστροφή για ολόκληρο τον κόσμο. Όμως αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι μόνον η Νότια Αμερική έχει την αποκλειστική ευθύνη για τη διατήρηση και προστασία του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί ελεύθερα, 
απλά και μόνον να αναπνέει με όλη του την άνεση το οξυγόνο και να μετρά τα χρήματα στο θησαυροφυλάκιό του. Η Βραζιλία θέλει και αυτή ένα μέρος από αυτά τα χρήματα. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνον με καθαρό αέρα και με σάμπα.
Σε όλο τον κόσμο, οι φτωχές χώρες εκμεταλλεύονται τις πρώτες ύλες τους για να γίνουν πλούσιες. Το ίδιο κάνουν και οι πλούσιες χώρες για να γίνουν ακόμη πιο πλούσιες. Τρυπάνε τη γη για να βγάλουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο και τη σκάβουν για να βγάλουν κοβάλτιο. Σε χώρες που έχουν θαλάσσιες ακτές ψαρεύουν μέχρι να πιάσουν και το τελευταίο ψάρι και να μείνει άδεια η θάλασσα, σε χώρες με βουνά διοχετεύουν τους τουρίστες μέχρι και στις πιο απόμερες γωνιές τους. Στο όρος Έβερεστ υπάρχουν 600 τόνοι σκουπίδια αφημένα από ορειβάτες.

Ακόμη και η Δύση οφείλει την ευημερία της όχι στο χέρι του Θεού, αλλά στην ανελέητη και απερίσκεπτη πρόοδο. Κάποτε η Γερμανία ήταν σχεδόν ολόκληρη καλυμμένη με δάση, σήμερα τα δάση που της έχουν απομείνει καλύπτουν μόνον το ένα τρίτο της. Και παρεμπιπτόντως, αυτό που σταμάτησε τις εκχερσώσεις των δασών στη Γερμανία δεν ήταν η αγάπη των Γερμανών για το δάσος, αλλά κάτι εντελώς πεζό, η έλλειψη ξυλείας. Τον 19ο αιώνα, για να ζεσταθούν το χειμώνα έκαιγαν σκάλες, επειδή δεν εύρισκαν πια καυσόξυλα. 
Baumstümpfe und abgebrannte Stämme im brasilianischen Amazonasgebiet rund um Boca de Acre.
Καμμένοι κορμοί στην περιοχή Boca de Acre (Βραζιλιανή Αμαζονία). © Reuters/FAZ
Η άπληστη επιθυμία μας για σόγια και για βόειο κρέας
Και τί κάνουν στη Βραζιλία, σήμερα; Εκεί, κάποιοι κατάλαβαν ότι εμείς διψάμε για σόγια και για βόειο κρέας. Θέλουν λοιπόν να μας τα πουλήσουν αυτοί. Γι' αυτό χρειάζονται περισσότερη γη για να καλλιεργούν σόγια και να βόσκουν τα βοοειδή τους. Το δάσος καίγεται και εξαιτίας μας, εκτός των άλλων. Φταίμε και εμείς. Εάν θέλουμε να το προστατεύσουμε, πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό.
Ή να κάνουμε περισσότερα από ό.τι κάναμε μέχρι τώρα. Πληρώνουμε βέβαια προκειμένου να χρηματοδοτείται ένα «Ταμείο για την Αμαζονία». Ακούγεται όμορφο αυτό. Αλλά το ταμείο αυτό υπάρχει εδώ και δέκα χρόνια και  έχει ήδη λάβει 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων το ένα δισεκατομμύριο περίπου προέρχεται από τη Νορβηγία και 55 εκατομμύρια από τη Γερμανία. Ένα μέτρο σύγκρισης: Η Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη στη Φρανκφούρτη λαμβάνει ανά έτος 55 εκατομμύρια ευρώ από το κράτος. Ποιός λέει όχι; Όμως, όποιος θέλει να διαβάζει, πρέπει και να μπορεί να αναπνέει.
Αλλά και η αναπτυξιακή βοήθεια για τη Βραζιλία είναι μόνον μια σταγόνα νερού που πέφτει αναμμένο δάσος και εξατμίζεται σε χρόνο dt. Όταν η Γερμανία ανακοίνωσε πρόσφατα ότι λόγω της μαζικής αποψίλωσης του τροπικού δάσους
η οικονομική στήριξη που παρέχει στη Βραζιλία θα μειωθεί - ούτως ή άλλως εδώ και καιρό συνεχώς μειώνεται - ο Μπολσονάρο άστραψε και βρόντηξε: Δεν χρειαζόμαστε γερμανικά χρήματα, δήλωσε. Το λέει αυτό, γιατί θέλει να παίρνει χρήματα με άλλους τρόπους. Θέλει να κάνει εμπόριο, όχι να παίρνει δώρα σαν αυτά που παίρνει ένα παιδί, όταν φέρνει από το σχολείο στο σπίτι τους καλούς βαθμούς και τους δείχνει περήφανα στους γονείς του.
© NASA
Ο κόσμος πρέπει λοιπόν να ασχοληθεί με τον Μπολσονάρο. Εκείνος είναι έτοιμος: Για παράδειγμα, ο Μπολσονάρο επιθυμεί απεγνωσμένα την προτεινόμενη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με την ΕΕ που φέρει το όνομα Mercosur. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, η απειλή της Γαλλίας και της Ιρλανδίας να εμποδίσουν τη συμφωνία έπιασε τόπο. Ο Μπολσονάρο εξέδωσε αμέσως ένα διάταγμα: Επιτέλους στέλνει στρατό για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών και απειλεί με αυστηρές κυρώσεις αυτούς που εγκληματούν κατά του περιβάλλοντος. Όμως αυτό δεν αρκεί.
Οι πλούσιες χώρες του κόσμου πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τίποτε δεν τους χαρίζεται. Για ό,τι μοιάζει να τους παρέχεται δωρεάν, απλώς δεν πληρώνουν εκείνες το τίμημα. Το κόστος επιβαρύνει άλλους. Και κάποια μέρα, αυτοί οι άλλοι δεν θα έχουν πια καμμιά διάθεση να συνεχίσουν να το πληρώνουν.

Vila Nova Samuel, Porto Velcho  - © Eraldo Peres/AP/The Washington Post
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, η Βραζιλία εξάγει σε όλο τον κόσμο μια εξαιρετικά πολύτιμη πρώτη ύλη: Οξυγόνο. Μέχρι τώρα το παίρναμε δωρεάν. Ελικρινά όμως, άς αναρωτηθούμε: Γιατί δωρεάν; Εφόσον μπορούμε να πληρώνουμε για να πάρουμε χρυσό και φυσικό αέριο, άς πληρώνουμε και για οξυγόνο. Όμως υπάρχει και άλλη εναλλακτική λύση. Μπορούμε και να παράγουμε μόνοι μας το δικό μας οξυγόνο, αρκεί να αναδασώσουμε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο· ωστόσο, είναι και αυτό εγχείρημα που θα μας κοστίσει κάμποσο, και όχι μόνον σε χρήμα.
Η Friederike Haupt είναι πολιτική συντάκτρια της Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία, Δημοσιογραφία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Από το 2009 έως το 2011 εργάστηκε εθελοντικά στην Frankfurter Allgemeine Zeitung στα πλαίσια της πρακτικής της άσκησης. Το 2013 εξέδωσε μαζί με τον Volker Zastrow το βιβλίο Helmut Schmidt erklärt die Welt (Ο - Σοσιαλδημοκράτης πρώην καγκελλάριος - Χέλμουτ Σμιτ ερμηνεύει την κόσμο)
https://theintercept.com/2019/09/06/greta-thunberg-naomi-klein-climate-change-livestream/
The Right of the Future: Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στη Ν. Υόρκη, 9.9.2019  Συμμετέχουν: Ναόμι Κλάιν, Γκρέτα Τούνμπεργκ, οι νεαροί Ινδιάνοι ακτιβιστές από τις ΗΠΑ και την Κεντρική Αμερική Xiuhtezcatl Martinez, Xiye Bastida, Vic Barrett, καθώς και ο αρχηγός αυτόχθονης φυλής από την Αμαζονία Tuntiak Katan

Η συζήτηση μεταξύ της Ναόμι Κλάιν, της Γκρέτα Τούνμπεργκ και του αυτόχθονα αρχηγού φυλής από τον Αμαζόνιο Τουντιάκ Κατάν σε ελληνική μετάφραση (© εφημερίδα Η Εποχή)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι