Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Σσσσσουτ ! Διασώζουμε τη χώρα

της Μαριλένας Κοππά
 
δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα "Μεταρρύθμιση" (25/10/2013) και στον "Insider"

“...Η αστική δεξιά, που αυτή τη στιγμή επιμένει σε μια λογική «δυο άκρων», χωρίς τη σύμπνοια όλων των μελών της Νέας Δημοκρατίας, βασικά αναζητεί ένα εκ των δεξιών κυματοθραύστη. Το όποιο «κέντρο», σοσιαλδη-μοκρατικό ή φιλελεύθερο, εκτιμά ότι «το έχει», αφού μπορεί πάντα να υπολογίζει στην πόλωση που καλλιεργεί. Ποιος βγαίνει σε τέτοιους καιρούς άλλωστε έξω απ' το μαντρί; Έτσι όσο η κεντροαριστερά ανέχεται την ακροδεξιά, πλην αστική, ρητορική της Νέας Δημοκρατίας, όσο συζητάμε για «ανασύνταξη» της κεντροαριστεράς με όρους προσώπων και όχι με όρους προγράμματος, ο κ. Σαμαράς οραματίζεται μια δική του αντι-ΕΛΙΑ ή επί το ελληνικότερο Μέλανα Ζωμό, που έχει άλλωστε πολύ ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο ή κοινώς «ψωμί».
Άλλωστε, «τι άλλο να κάνουμε», ν' αφήσουμε «το άλλο άκρο» να ενδυναμωθεί; Η δική μας αποστολή είναι άλλωστε «να σώσουμε τη χώρα». Οι αξίες και οι ιδεολογίες είναι άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, «λόγια του αέρα», εφήμερα πράγματα, των πολιτικάντηδων και των λαϊκιστών..."
 
Η σύγκριση της Χρυσής Αυγής μ' άλλα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κινήματα είναι αρκετά δύσκολη. Καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του ελληνικού κινήματος είναι η χρήση βίας ως συστατικό στοιχείο του πολιτικού μηνύματος. Και αυτό συνάδει με την οργανική διασύνδεση της παραστρατιω- τικής και πολιτικής δράσης του κόμματος. Αυτή η ιδιαιτερό- τητα κάνει τη ΧΑ μέλος μιας ολιγομελούς οικογένειας ευρω- παϊκών κομμάτων. Και το νόημα αυτής της σύγκρισης είναι η αφύπνιση ενός μέρους της πολιτικής τάξης, που νομίζει ότι τελείωσε με τη ΧΑ, όπως ξυπνάει κανείς από εφιάλτη.
Ο αξιακός πυρήνας της Χρυσής Αυγής παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με πολλά παραδοσιακά κόμματα του ευρωπαϊκού εθνικιστικού χώρου, που είτε δεν έχουν ενσωματώσει τη βία στο «λεξιλόγιό» τους, είτε διατηρούν σε επίπεδο πολιτικής τακτικής μια προσεκτική απόσταση από βίαιες πρακτικές, είτε θεωρούνται κόμματα επαρκώς ενταγμένα στην κοινοβουλευτική τάξη πραγμάτων. Το κόμμα αναφέρεται σε «παραδοσιακές οικογενειακές αξίες» (με αναφορές στο συγκεκριμένο ρόλο της γυναίκας ως τροφού και την έκφραση μιας δυναμικής ομοφοβίας), εμφανίζει τη μετανάστευση ως κίνδυνο για την ομοιογένεια του έθνους (αξιακή ή/και ρατσιστική), με ανοικτό ή έμμεσο αντισημιτισμό (αναφορές στη μασονία και το διεθνή σιωνισμό, ή στις ΗΠΑ και τη διεθνή τοκογλυφία), ενδύεται το μανδύα της εργατικής πρωτοπορίας με αντικαπιταλιστικές, αντιευρωπαϊκές, και αντι- ΝΑΤΟικές κορώνες. Πολλά από τα συνθήματα και τη ρητορική της Χρυσής Αυγής, χωρίς τη νομιμοποίηση της χρήσης βίας, μπορεί κανείς να συναντήσει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας (FN), η Νέα Δύναμη (FN) της Ιταλίας, τα τρία ακροδεξιά σχήματα της Γερμανίας (Ρεπουμπλικανικό - REP, Λαϊκό - DVU και Εθνικό-Δημοκρατικό - NDU), ακόμα και το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (BNP), δεν θα είχαν πρόβλημα να προσυπογράψουν μια ανάλογη, αν όχι πανομοιότυπη, αξιακή ατζέντα. Εκτός φυσικά από το ζήτημα του αντισημιτισμού, που σε ορισμένες χώρες είναι παράνομος.
Η βία κάνει τη διαφορά. Άμεση σχέση με τη βία έχουν πολύ λίγα κόμματα στην Ευρώπη. Οι ιδρυτές της Forza Nuova (FN) στην Ιταλία παρουσιάζονται ανοικτά και μάλιστα τηλεοπτικά ως αδελφή δύναμη της Χρυσής Αυγής. Οι πνευματικοί πατέρες του κόμματος ήταν οι Roberto Fiore και Massimo Morsello, που το 1980 ζήτησαν και πήραν πολιτικό άσυλο στην Αγγλία, μετά την εμπλοκή τους στη βομβιστική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια. Η επανίδρυση της οργάνωσης από τον Francesco Pallottino στα τέλη της δεκαετία του 1990, γνωστό μέλος ενός νεοναζιστικού ροκ συγκροτήματος – κάτι σαν Καιάδας με γνώσεις γραμματικής – ήταν προάγγελος της επιστροφής των πνευματικών πατέρων από τη Βρετανία.
Από άποψη οργάνωσης, όπως η Χρυσή Αυγή πριν από λίγα χρόνια, το κόμμα έχει λίγες χιλιάδες μόνο μέλη και εκλογικά αποτελέσματα της τάξης του 0,2 - 0,3%. Στο καλύτερό του αποτέλεσμα, στις Ευρωεκλογές του 2004, το κόμμα κατάφερε να συγκεντρώσει ποσοστό 1,2% και εξέλεξε έναν Ευρωβουλευτή. Σε κάθε περίπτωση, ενώ έχει αναφορές στο «αγωνιστικό του παρελθόν», το κόμμα δεν παίρνει άμεσα την ευθύνη για ενδεχόμενες πράξεις βίας των μελών του, που φυσικά υπερασπίζεται ηθικά και πολιτικά. Και η στρατιωτική ιεροτελεστία δεν είναι άγνωστη στις εμφανίσεις του στο δημόσιο χώρο. Όμως, παραμένει ακόμα ένα περιθωριακό κόμμα.
Το μόνο ευθέως συγκρίσιμο κίνημα με τη Χρυσή Αυγή στην Ευρώπη είναι το Jobbik (Κίνημα για μια καλύτερη Ουγγαρία). Αξιακά έχει ακριβώς τις ίδιες αναφορές με τη Χρυσή Αυγή και είναι, επίσης, το τρίτο κόμμα στην Ουγγαρία. Ιδρύθηκε ως οργάνωση νεολαίας το 2002 και μετεξελίχθηκε σε κόμμα το 2003, υπό την ηγεσία του Gergely Pongrátz, παρουσιάζοντας μια σταδιακή αλλά εντυπωσιακή εκλογική ανέλιξη. Στις εκλογές του 2009, κρίθηκε ότι το σύνθημα του κόμματος «η Ουγγαρία για τους Ούγγρους» ήταν αντισυνταγματικό, αλλά χωρίς επιπτώσεις για το κόμμα. Το μεγάλο ζήτημα φυσικά είναι η σχέση του κόμματος με τη βία. Το παραστρατιωτικό τμήμα του κόμματος, «η Ουγγρική Φρουρά», διατηρεί μια σχετική αυτονομία, αν και ο Πρόεδρός της συμμετείχε στην Εκτελεστική Επιτροπή του Κόμματος. Το 2009, η Ουγγρική δικαιοσύνη κατήργησε την παραστρατιωτική οργάνωση, χωρίς επιπτώσεις για το κόμμα, που επανιδρύθηκε ως πολιτιστικός σύλλογος. Στο μεταξύ, το κόμμα προσφέρει ηθική και πολιτική κάλυψη στη βία που ασκείται, χωρίς ν' αναλαμβάνει την ενδεχόμενη ποινική ευθύνη, που όμως ακόμα δεν έχει προκύψει.
Από αυτές τις ευρωπαϊκές εμπειρίες, καθώς και από τις πρόσφατες εθνικές εμπειρίες, η Χρυσή Αυγή ή, γενικότερα, το κίνημα της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, θα μάθει. Το θέμα είναι τι θα μάθει και πώς θα κινηθεί.
Ήδη σε μια πρόσφατη εκδήλωση παιδικού θεάτρου στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, ορισμένα από τ' αλλοτινά επιφανή στελέχη της Χρυσής Αυγής παρουσιάστηκαν «διχασμένα» με σημαία ευκαιρίας το Εθνικό Μέτωπο, που είχε ιδρύσει ο κύριος Βορίδης. Μαθαίνουμε ότι αυτή είναι μια γενικευμένη τάση. Το ερώτημα είναι εάν αυτό το νέο «κίνημα» (;), που έκανε την τιμή στην ελληνική κοινή γνώμη να μας φέρει σ' επαφή με τη γαλλική διανόηση του πατρός Le Pen, θα ακολουθήσει το παράδειγμα του ιδρυτή του σε προγραμματικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, μια επιλογή είναι η πρόταξη μιας εθνικιστικής πρότασης, με κάποιες αξιακές διαφοροποιήσεις. Για παράδειγμα, ο κύριος Βορίδης αποφεύγει να μιλά για το «άτακτο» παρελθόν του, που ήταν συνυφασμένο και μ' ένα «αγωνιστικό» προφίλ, για το οποίο μπορεί και να μετανιώνει. Πάντως δεν ταυτίζεται με τον αντισημιτισμό και τον αντι-ευρωπαϊσμό, ενώ η εκπαιδευτική του θητεία στο ΛΑΟΣ τον έχει αποκαθάρει στην τηλεοπτική κοινή γνώμη. Δεν είναι άλλωστε ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Ποιος θυμάται τώρα την επίσκεψη Le Pen στην Αθήνα, που τον έχει άλλωστε διαδεχτεί η πολύ περισσότερο τηλεοπτική του κόρη; Άλλωστε, ο ιδρυτής, διατηρεί την ξενοφοβική και εθνικοπατριωτική ρητορική εντός μιας αξιοσέβαστα αστικής Νέας Δημοκρατίας, με όρους που επιδοκιμάζει και ο ίδιος ο κύριος Σαμαράς, υιοθετώντας παράλληλα ένα λόγο ακραία νεοφιλελεύθερο. Υπό αυτό το πρίσμα, ο ίδιος οδεύει προς μια αξιακή κατεύθυνση που προσομοιάζει με τα κινήματα του Pim Fortuyn ή του Wielders στην Ολλανδία, ή του Heider στην Αυστρία.
Βέβαια, ένα τέτοιο Εθνικό Μέτωπο δε θα είναι χρήσιμο στην Νέα-Νέα Δημοκρατία της μετά-μεταπολίτευσης, που χρειάζεται γέφυρες με τη βάση μιας ακραίας λαϊκής δεξιάς με στοιχεία λούμπεν προλεταριάτου. Ένα Εθνικό Μέτωπο, όμως, μπορεί να είναι μια νερωμένη, στρογγυλεμένη ή, με άλλα λόγια, η θρυλούμενη «σοβαρή» εκδοχή της Χρυσής Αυγής, η οποία δε θα έχει το στίγμα του αντιδημοκρατικού μιάσματος και με την οποία η ΝΔ θα μπορεί να συνομιλήσει χωρίς να «λερωθεί», έστω και με όρους «ψήφου ανοχής». Αφού ανεχτήκαμε το ΛΑΟΣ, γιατί όχι το Εθνικό Μέτωπο; Το σενάριο δεν είναι άγνωστο στους δημοσιογραφικούς κύκλους.
Μια άλλη επιλογή είναι η μετεξέλιξη της Χρυσής Αυγής με πρακτικές Jobbik. Αυτή η «ανασύνταξη» θα επικαλείται την ηθική ανωτερότητα του φυλακισμένου ηγέτη, αλλά θα φροντίσει να διαχωρίσει τους παραστρατιωτικούς πυρήνες από το κομματικό περίβλημα. Εάν κρίνουμε από τα αντανακλαστικά της δικαιοσύνης και των δυνάμεων ασφαλείας στο παρελθόν, αυτό δεν είναι ένα απίθανο σενάριο, αλλά σίγουρα θα απαιτήσει χρόνο. Το μεγάλο όπλο μιας τέτοιας ανασύνταξης, εκτός από τη σταθερή προτίμηση ψήφου, που ίσως και να υποτιμάται, αφού οι έως σήμερα μετρήσεις δε συνεκτιμούν τις ενδεχόμενες επιπτώσεις στην κοινή γνώμη της των εκ των Βρυξελλών ορμώμενης «μετρολογίας», που ανακάμπτει μετά τις γερμανικές εκλογές. Και με μια τέτοια αφετηρία, η εμβληματική αντισυστημικότητα του κόμματος, ήταν και θα είναι συγκριτικό πλεονέκτημα του brand name «Χρυσή Αυγή». Το μειονέκτημα είναι ότι η αστική δεξιά δε θα μπορεί να συνομιλήσει με την στιγματισμένη ακροδεξιά. Χρειάζεται κάτι σαν το ΛΑΟΣ, που τελικά «δεν ήταν και τόσο ακραίο».
Η αστική δεξιά, που αυτή τη στιγμή επιμένει σε μια λογική «δυο άκρων», χωρίς τη σύμπνοια όλων των μελών της Νέας Δημοκρατίας, βασικά αναζητεί ένα εκ των δεξιών κυματοθραύστη. Το όποιο «κέντρο», σοσιαλδημοκρατικό ή φιλελεύθερο, εκτιμά ότι «το έχει», αφού μπορεί πάντα να υπολογίζει στην πόλωση που καλλιεργεί. Ποιος βγαίνει σε τέτοιους καιρούς άλλωστε έξω απ' το μαντρί; Έτσι, όσο η κεντροαριστερά ανέχεται την ακροδεξιά, πλην αστική, ρητορική της Νέας Δημοκρατίας, όσο συζητάμε για «ανασύνταξη» της κεντροαριστεράς με όρους προσώπων - και όχι με όρους προγράμματος - ο κ. Σαμαράς οραματίζεται μια δική του αντι-ΕΛΙΑ ή, επί το ελληνικότερο Μέλανα Ζωμό, που έχει άλλωστε πολύ ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο ή κοινώς «ψωμί». 
Άλλωστε, «τι άλλο να κάνουμε», ν' αφήσουμε «το άλλο άκρο» να ενδυναμωθεί; Η δική μας αποστολή είναι άλλωστε «να σώσουμε τη χώρα». Οι αξίες και οι ιδεολογίες είναι άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, «λόγια του αέρα», εφήμερα πράγματα, των πολιτικάντηδων και των λαϊκιστών.

 Η Μαριλένα Κοππά (1963) είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Διετέλεσε ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων (1992-1997), με αντικείμενα το μειονοτικό φαινόμενο στα Βαλκάνια, προβλήματα μετάβασης και εκδημοκρατισμού στην περιοχή και διεθνοτικές σχέσεις. Βιβλία: "Μια εύθραυστη δημοκρατία: Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον", "Οι μειονότητες στα μετακομουνιστικά Βαλκάνια: Πολιτικές του κέντρου και μειονοτικές απαντήσεις" και "Η συγκρότηση των κρατών στα Βαλκάνια: 19ος αιώνας", καθώς και άρθρα για θέματα Βαλκανικής πολιτικής. Διετέλεσε τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ), πρόεδρος του Ινστιτούτου Αναπτυξιακών και Στρατηγικών Μελετών "Ανδρέας Παπανδρέου" (ΙΣΤΑΜΕ - από το 2008 μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος). Από το 2007 ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Αντιπρόεδρος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και της Υποεπιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας, αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού, Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Αντιπροσωπείας στην Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Συνεργασίας ΕΕ - Ρωσίας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»