Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Τράπεζες, πλειστηριασμοί και «κούρεμα» (Κ. Καλλίτσης) -
Η ολιγαρχία των banksters (Γιάκομπ Άουγκστάϊν / Spiegel)

Τράπεζες και πλειστηριασμοί ακινήτων 

του Κώστα Καλλίτση


 
Από την εφημερίδα © Καθημερινή:  Τράπεζες και πλειστηριασμοί (ΙΙ),  8 Δεκεμβρίου 2013

Πρόβλημα μπαταχτσήδων υπάρχει, αλλά οι αρμόδιοι απλώς το... θωρούν και (ή: για να) το επικαλούνται. Σήμερα, μια τράπεζα δεν μπορεί να επιβάλει την αποπληρωμή δανείου ακόμα κι αν ο μπαταχτσής έχει υψηλές καταθέσεις σε αυτήν την ίδια (σε μεγάλη τράπεζα αυτό ισχύει για το 15% των κόκκινων δανείων...), ενώ αγνοεί αν ο μπαταχτσής έχει καταθέσεις σε άλλες τράπεζες. 
Για το πρώτο, χρειάζεται μία λογική νομοθετική ρύθμιση – όπως σε άλλες χώρες. 
Για το δεύτερο, ο Τειρεσίας, που έχει εικόνα των δανείων, θα μπορούσε να μαθαίνει και τις «συνημμένες» καταθέσεις και να ενημερώνει τις τράπεζες, χωρίς αυτές να παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα. Το θέμα είναι απλό, παραμένει όμως άλυτο. Γιατί;

Το μείζον πρόβλημα είναι άλλο: Η ύφεση που επιτείνεται από την ασκούμενη πολιτική, οι αγκυλώσεις και ο βραχυπροθεσμισμός των τραπεζών, η απροθυμία των κυβερνώντων - παρότι το 90% των κεφαλαίων των τραπεζών είναι λεφτά των φορολογουμένων. Η κρίση, σφοδρότερη από όσο ανέμεναν, οδηγεί δανειολήπτες σε αδιέξοδο. Οι τράπεζες αντιδρούν με μιζέρια και υστέρηση. Αντί να προβλέπουν, τρέχουν πίσω από την κρίση με δειλές ρυθμίσεις, που τσακίζονται στα ύφαλα της κρίσης: Το 80% των δανείων που μπαίνουν σε ρύθμιση ξανακοκκινίζουν σε 12 μήνες, διότι η οικονομική κατάσταση των δανειοληπτών επιδεινώνεται τόσο ώστε να υποχρεώνονται σε παύση πληρωμών. Φτάσαμε στην 5η γενιά (ατελέσφορων...) ρυθμίσεων. Και το ηφαίστειο τείνει να εκραγεί.
Οι μαζικοί πλειστηριασμοί είναι σενάριο καταστροφής. Αλλά και η αδράνεια οδηγεί στην καταστροφή (εξαιρουμένων 5-6 δικηγορικών εταιρειών που κερδίζουν εκατομμύρια από τη φούσκα των εντολών πληρωμής). Την περασμένη Κυριακή διατύπωσα μία πρόταση τεσσάρων σημείων: (α) Επιμήκυνση για 100 χρόνια των κόκκινων στεγαστικών δανείων για τα οποία υπάρχει πραγματική αδυναμία εξυπηρέτησης, (β) με έντοκη περίοδο 30 ετών, (γ) άτοκη για τα υπόλοιπα 70 έτη (διαφορετικά, θα πρέπει να πληρωθεί 3-4 φορές το αρχικό δάνειο...) και (δ) τακτή, ανά τριετία επανεκτίμηση της ρύθμισης με βάση την περιουσιακή κατάσταση του δανειολήπτη - όπως γίνεται στον Καναδά.
Οι τράπεζες έχουν ήδη πάρει τις έως σήμερα ζημίες τους από τα κόκκινα δάνεια, καθώς η αξία τους γράφεται στα βιβλία τους μειωμένη κατά 30% ή περισσότερο. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν (α) θα «κάτσουν» πάνω σε αυτή τη ζημία μέχρι να φτάσουν να γράψουν ως ζημία όλο το δάνειο ή (β) θα προσφέρουν στον δανειολήπτη γενναίες ρυθμίσεις, ώστε να αντέξει να πληρώνει. Στη δεύτερη περίπτωση, το δάνειο συνεχίζει να αποπληρώνεται, έπειτα από 12 μήνες μεταφέρεται από τα κόκκινα στην κατηγορία των εξυπηρετούμενων δανείων, μειώνεται η παρακράτηση που κάνει η Τράπεζα της Ελλάδας, σταδιακά ενισχύεται η κεφαλαιακή θέση των τραπεζών. Θα μειωθούν τα κέρδη τους; Ναι. Εναλλακτική, όμως, είναι η καταστροφή της κοινωνίας. Που θα παρασύρει κι αυτές.



ΥΓ: Μερικοί προτείνουν «κούρεμα» δανείων. Ισως δεν κατανοούν ότι αυτό συνεπιφέρει «κούρεμα» καταθέσεων. Σε κάθε περίπτωση, πριν «κουρέψουν» τα δάνεια, οφείλουν να δώσουν σε όλους την ευκαιρία να πάρουν ένα δάνειο-που-θα-«κουρευτεί». Επιβάλλεται για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης. Ισως, δε, επί το δικαιότερο, το ύψος του δανείου να είναι αντιστρόφως ανάλογο του εισοδήματος καθενός...
  
Κώστας Καλλίτσης: Τράπεζες και πλειστηριασμοί ακινήτων (Ι)   -  "Καθημερινή" 1. 12. 2013
 
Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Καθημερινή".
  
Επιλογή πρόσφατης αρθρογραφίας του (από την ιστοσελίδα "Μεταρρύθμιση")

Κούρεμα των ιδιωτικών δανείων, χωρίς κούρεματων μη ασφαλισμένων καταθέσεων (των καταθετών -"επενδυτών με άνω των 200.000 ή 100.000 ευρώ), και κυρίως χωρίς δίκαιη και ισότιμη αντιμετώπιση όσων δεν έχουν πάρει ποτέ δάνειο, άν και έχουν μικρή περιουσία και μικρό εισόδημα, θα ήταν το αποκορύφωμα της κοινωνικής σκληρότητας εναντίον των πιό αδύνατων.
Γιατί σ' αυτούς ακριβώς, στους πιό αδύνατους και ποτέ επωφεληθέντες και επωφελούμενους, θα φόρτωναν το κόστος του κουρέματος, δηλαδή το πρόσθετο όφελος των ήδη επωφελημένων.
Θα ήταν το αποκορύφωμα της εύνοιας υπέρ των πλούσιων, των πελατών και γενικώς υπέρ των επωφελημένων απο την φούσκα 1990 - 2008.
Αυτό θα έπρεπε να το σκέφτονται όλοι. Ιδιαίτερα θα έπρεπε να το σκέφτονται δυό και τρείς φορές, οι εξ αριστερών υποστηρικτές τέτοιων λύσεων. 

Άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμο, άνθρωποι που δεν έχουν δανεισθείούτε σπυρί σιτάρι από μυρμήγκι. Από την άλλη πλευρά, μπαταχτσήδες που χρωστούν κέρατα ενός κοπαδιού ταράνδων στις τράπεζες (:δηλαδή, μετά την ανακεφαλαιοποίησή τους, στο Δημόσιο, δηλαδή στους συνεπείς πολίτες, κατά κανόνα τους πιο φτωχούς), συνεχίζουν να ζούν σε ανάκτορα. Στα χειμερινά το χειμώνα και στα θερινά το καλοκαίρι. Με τον ίδιο τρόπο ζωής, όπως το 2008. Έ και δεν τρέχει κάστανο με τα ανάκτορα;
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και τι δικαιοσύνη είναι αυτή (ενίοτε μάλιστα διεκδικώντας και δάφνες αριστεροσύνης), που λέει
ειρήνη στα παλάτια, προτείνοντας σεισάχθεια για όλους, ανεξαρτήτως περιουσιακής κατάστασης; 
ΤοΕιρήνη στις φτωχοκαλύβες, πόλεμος στα παλάτια(Γκέοργκ Μπύχνερ και Φρίντριχ Βάϊντιγκ, 1834), εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, 180 χρόνια μετά. Σαν να ήταν χθές.  
Γ. Ρ.  
 
Η επιστροφή των banksters - πρόκειται για καθαρή ολιγαρχία

του Γιάκομπ Άουγκστάϊν
 
© Der Spiegel,  25 Νοεμβρίου 2013

  
«...Ζούμε σε μια εποχή που κανείς δεν την έχει περιγράψει σαφέστερα από τον Hilmar Kopper, ένας από τα πρώην διευθυνές της Deutsche Bank: “Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν κυκλοφορούσε τόσο πολύ χρήμα όπως τώρα, ποτέ δεν μπορούσε να διακινείται και να αλλάζει χέρια με τέτοια ταχύτητα. Και ποτέ μέχρι τώρα δεν χρησιμοποίησε το χρήμα αυτό ολόκληρο τον πλανήτη σαν να είναι η παιδική χαρά του, όπως συμβαίνει σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Πιστεύουμε ότι όλα αυτά τα γνωρίζουμε ήδη. Αλλά το έχουμε κατανοήσει πραγματικά; Διότι, στη δύναμη αυτού του χρήματος, πρέπει τελικά να αντιταχθεί η δύναμη της πολιτικής. Αλλά η πολιτική αποτυγχάνει ξανά και ξανά. 
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ήδη κατά το έτος 2009, είχε εκτιμήσει το κόστος και τους κινδύνους της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια. Και από το 2008, η κερδοσκοπία στα τρόφιμα οδήγησε μερικές δεκάδες χώρες σε καταστάσεις πείνας και σε εξεγέρσεις......Έχουμε συνηθίσει ότι σ' αυτό το οικονομικό σύστημα δεν εξουσιάζει ο δήμος, και ασφαλώς όχι οι άριστοι - αλλά μόνον οι Ολίγοι. Το σύστημά μας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αριστοκρατικό. Είναι καθαρή ολιγαρχία. 
Τα κέρδη πηγαίνουν στους μετόχους, τα μπόνους ρέουν προς τα διευθυντικά στελέχη των τραπεζών - αλλά τους κινδύνους τους αναλαμβάνει το κράτος. Αυτό, μετά την οικονομική κρίση δεν έχει αλλάξει. Είναι ένα σύστημα ανήθικο. Και δεν έχει να κάνει καθόλου με οικονομία της αγοράς. Είναι μια διεστραμμένη μορφή του πελατειακού καπιταλισμού. Εκμετάλλευση όλης της κοινωνίας, νομιμοποιημένη και καθαγιασμένη από το κράτος.

Είναι πολύ απλό: Αν μια τράπεζα είναι τόσο μεγάλη που η κατάρρευσή της θα ήταν αφόρητη - τότε η ίδια η τράπεζα είναι αφόρητη. Μια εταιρεία που είναι σε ιδιωτικά χέρια, αλλά σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης θα πρέπει να διασώζεται από τον δημόσιο τομέα, είναι παραλογισμός. Είτε πρέπει να διασπαστεί σε μικρότερα τμήματα - είτε πρέπει να πάει σε δημόσια χέρια, και τότε δεν πρέπει να την διαχειρίζονται με γνώμονα το κίνητρο του κέρδους, αλλά όπως μία υπηρεσία. Αυτό ηχεί λίγο βαρετό. Και έτσι πρέπει να είναι. Κρατικοποίηση - αυτό θα ήταν μία λύση».
O Jakob Augstein αρθρογραφεί στο περιοδικό "Spiegel" και στις Γερμανικές εφημερίδες "Süddeutsche Zeitung" και "Zeit". Εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα "Der Freitag" ("Παρασκευή").
  
Ο Γιάκομπ Άουγκστάϊν στην ιστοσελίδα Μετά την κρίση: Η θρησκεία ως κοινωνική ουτοπία: Η εναλλακτική λύση του Ιησού
   
Επιλογή πρόσφατης αρθρογραφίας του J. Augstein: Η στήλη  Im Zweifel links
("Σε περίπτωση αμφιβολίας, αριστερά" - Der Spiegel - σε Γερμανική γλώσσα 
 
Μια εξαιρετικά κρίσιμη - και χρήσιμη -επισήμανση: 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1821 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι