Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Τούβλα, ντουβάρια και άλλα δεινά

του Κώστα Κουτσουρέλη
 
To γραπτό του Κώστα Κουτσουρέλη: Τούβλα, ντουβάρια και άλλα δεινά  ThePressProject, 7 Ιανουαρίου 2013), πραγματεύεται από τη δική του οπτική γωνία, το ακανθώδες θέμα της σωρευτικής επένδυσης σε ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα και τις φορολογικές του συνέπειες.
Πάνω - Σήκωμα

Όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου το φθινόπωρο του 2011 θέσπισε το ειδικό τέλος ακινήτων, το διαβόητο έκτοτε «χαράτσι», τελούσε ασφαλώς υπό το κράτος του πανικού. Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν έβγαιναν πάλι και τρόπος άλλος να κλείσει η τρύπα δεν φαινόταν πουθενά στον ορίζοντα.
Επιπλέον ο Βενιζέλος, υπουργός μας τότε επί των οικονομικών, σ’ ένα ρεσιτάλ αναδιαπραγματευτικής δεξιοτεχνίας είχε εκνευρίσει τον ίδιο εκείνο Σεπτέμβρη την Τρόϊκα, και τώρα αυτή ζητούσε το αίμα της πίσω. Όσο για τις αρμόδιες φοροεισπρακτικές μας αρχές, είχαν επανειλημμένα αποδείξει την ανικανότητά τους.
Επινοήθηκε έτσι μια πρωτότυπη λύση, ένα μπαϊ-πάς στις ΔΟΫ τρόπον τινά, μέσω των λογαριασμών του ρεύματος. Ο νέος φόρος άφηνε απ' έξω τα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα, αποδείχτηκε όμως απρόσμενα δραστικός για τα ελληνικά ειωθότα – στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι φορολογούμενοι τον καταβάλλουν τακτικά τρία χρόνια τώρα. Απόδειξη, ότι έγινε λαομίσητος… Σύμπας ο πολιτικός κόσμος, από την άκρα δεξιά ώς την άκρα αριστερά, έσπευσε τελετουργικά να τον κατακεραυνώσει – πρωτοστατούντων των ίδιων των κυβερνητικών βουλευτών που τον ψήφισαν!
«Μεσ' της Πεντέλης τα βουνά, φυτρώνουν μανιτάρια»

Ιστορικά, η τόση έξαψη εξηγείται. Σε μια οικονομία στοιχειώδους εξειδίκευσης, ισχνής παραγωγικότητας και λυμφατικών επενδυτικών ευκαιριών, τα τούβλα, τα ντουβάρια, τ’ ακίνητα ήταν παραδοσιακά η μόνη διέξοδος. Πρώτα πρώτα, ήταν φτηνά: εκείνοι οι πολυπόθητοι «δικοί μας τέσσερις τοίχοι» χτίζονταν κατά δόσεις, τα γιαπιά έχασκαν μισοτελειωμένα για χρόνια, τη δουλειά την έκαναν πολλές φορές τα ίδια τα μέλη της οικογενείας ή γινόταν στα μουλωχτά και στ’ αδήλωτα. Τα κτίσματα ήταν στην πλειοψηφία τους αυθαίρετα, συχνά πάνω σε καταπατημένη δημόσια γη, η ποιότητα και η αισθητική τους ήταν υποτυπώδης ή ολότελα άθλια, αλλά αυτό δεν ενοχλούσε κανέναν – οι σχετικές απαιτήσεις ήταν εκ προοιμίου μικρές.
Το κυριότερο: Οικοδομές και οικόπεδα έμεναν κατ' ουσίαν αφορολόγητα. Οι όποιες επιβαρύνσεις ήταν τις περισσότερες φορές ονομαστικές και δεν απέδιδαν. Ακόμη και οι αντικειμενικές αξίες που ορίστηκαν κάποια στιγμή, διατηρήθηκαν μέχρι την κρίση κατά πολύ χαμηλότερες από τις πραγματικές. Επιπλέον, τα νεόδμητα για ένα διάστημα απαλλάσσονταν και οι άλλοι φόροι – γονικής παροχής, κληρονομίας, μεταβιβάσεως –, που σε άλλες χώρες καταπίνουν ώς και το 50% της αξίας του μεταβιβαζόμενου ακινήτου, εδώ σε μας ήταν μάλλον συμβολικοί.
Εμπρός σε τόσο ανεπαίσθητα βάρη, τα οφέλη ήταν ασυγκρίτως υψηλότερα. Το «κεραμίδι» παρείχε ανεξαρτησία, ενίσχυε τους δεσμούς με τον τόπο και την κοινότητα, εξασφάλιζε κοινωνικό πρεστίζ. Σε μια χώρα όπου η κοινωνική προκοπή είναι ταυτισμένη με την ακίνητη περιουσία, αυτοί που έμεναν στο ενοίκιο ήταν επόμενο να λογίζονται για losers και κακομοίρηδες. Σε μια οικονομία ώς πρόσφατα ακόμη τριτοκοσμική και καθυστερημένη, τα σπίτια αποτελούσαν τη μόνη εξασφάλιση του κόπου μιας ολόκληρης ζωής.
Μέχρι το 1960 περίπου αυτή η συμπεριφορά ήταν απολύτως ορθολογική. Από το 1960 όμως, και ιδίως μετά το 1980, τα πράγματα άλλαξαν. Τεράστια ποσά έπεσαν στην Ελλάδα, άδηλοι πόροι, ναυτιλιακό, μεταναστευτικό και τουριστικό συνάλλαγμα, ξένη βοήθεια, Κοινοτικές μεταβιβάσεις και, φυσικά, δανεικά, του δημοσίου και των ιδιωτών.
Όλα αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να αναβαθμίσουν θεαματικά τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, αν επενδύονταν σε δυναμικούς και προσοδοφόρους τομείς. Θα μπορούσαν να εκσυγχρονίσουν εκ βάθρων την Ελληνική οικονομία, αν κράτος και ιδιώτες έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη ωστόσο. Αντί για επενδύσεις, το κράτος διά του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος επέλεξε να διανείμει τον καινούργιο πακτωλό στους πελάτες-πολίτες του. Και εκείνοι με τη σειρά τους, βάζοντας και δάνεια στο κεφάλι τους, έκαναν αταβιστικά το μόνο που ήξεραν: ντουβάρια. Μόλις εξασφάλιζαν τα θεμέλια της πρώτης κατοικίας, άρχιζαν τα πανωσηκώματα: ανακαίνιση του πατρικού στο χωριό, δεύτερο εξοχικό κοντά στην πόλη, γκαρσονιέρα για τα παιδιά που σπουδάζουν, rooms to let, ενοικιαζόμενες μαιζονέτες ή μαγαζιά κ.ο.κ.
Η Πολιτεία, οι θεσμοί, τα κόμματα απαξάπαντα υποστήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις αυτή την κατάσταση. Επρόκειτο άλλωστε για καθολική λαϊκή απαίτηση, αφορούσε τον κοινό, απλό άνθρωπο. Όταν ένα πεντάστερο ξενοδοχείο περίμενε 5-6 χρόνια ώσπου να πάρει άδεια, ο μικροοικοπεδούχος ή μικροεμπρηστής έστηνε το φτηνοκατάλυμά του σε μήνες. Ένα τέταρτο αιώνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσει την Costa Navarino ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, όταν ο κάθε ταβερνιάρης εκεί γύρω μπορούσε ατιμωρητί να τσιμεντώνει όποια παραλία τού κάπνιζε. Κινητοποιήσεις μαζικές κόβαν τον βήχα σ’ όποιον ζητούσε να στήσει μια μονάδα παραγωγική – ένα ιχθυοτροφείο, μια βιομηχανία, ένα ορυχείο. Αντίθετα, ο αυθαιρετούχος μικρομαγαζάτορας και ο παρανομών μικροεργολάβος απήλαυαν την καθολική ανοχή.
Ομοίως, μερίμνη του κράτους και κοινή συναινέσει ψηφοφόρων και πολιτευτών, τα σχέδια πόλεως και οι λοιπές αναγκαίες υποδομές (Κτηματολόγιο! Δασολόγιο!) δεν προχωρούσαν. Αντ' αυτού ανέβαιναν οι συντελεστές δόμησης και ανθούσε η παγκοσμίως πρωτόφαντη και περιβαλλοντοκτόνος πατέντα του εκτός σχεδίου. Η αντιπαροχή (άλλος ένας τρόπος ώστε να επιδοτηθεί η φτηνοκατασκευή για τις μάζες) σάρωσε τις ελληνικές πόλεις και καταβαράθρωσε το επίπεδο ζωής. Όσο για τις τράπεζες, με τη στεγαστική προπαγάνδα τους συναγωνίζονταν σε ανευθυνότητα το κράτος και τους πολιτικούς.
Το ποσό που επενδύθηκε στα ακίνητα όλα αυτά τα χρόνια ήταν κολοσσιαίο. Μια εκτίμηση πριν από την κρίση ανέβαζε τη συνολική τους αξία στο 1,7 τρισ. ευρώ, νούμερο που αντιστοιχούσε τότε στο 700% του ΑΕΠ, ίσο με το 82 % της περιουσίας όλων των νοικοκυριών!
Σήμερα αυτό το νούμερο έχει συρρικνωθεί πλέον κατά το ένα του τρίτο, ενδεχομένως και περισσότερο. Παρ' όλα αυτά, αν κάπου υπάρχει συγκεντρωμένος πλούτος φορολογητέος σ' αυτή τη χώρα, θα τον βρούμε εδώ. Ούτε στο Χρηματιστήριο και τις εισηγμένες του (που όλες μαζί αξίζουν δεν αξίζουν καμιά 70αριά δισ. σήμερα…), ούτε στα υποτιθέμενα ή πραγματικά κέρδη τους (11 δισ. το 2007, χρονιά-ρεκόρ, ένα μακρύ σερί από τεράστιες ζημίες έκτοτε…), ούτε στις καταθέσεις (σκάρτα 160 δισ. τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε…), ούτε στον γενικό εμπορικό τζίρο (καμιά 100στή δισ…), ούτε – εξυπακούεται – στα αγρίως ψαλιδισμένα εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις.
Πάντως, για τους πολιτικούς μας το πρόσκομμα είναι άλλο μάλλον. Απ’ όλο αυτόν τον πλούτο, η μερίδα του λέοντος ανήκει στους πολλούς: σε δημόσιους υπαλλήλους, αυταπασχολούμενους, μικρομεσαίους, τουτέστιν στην ευρεία πλειοψηφία. Και είναι η πλειοψηφία που ξεσηκώνεται τώρα εναντίον τους, όταν της ζητούν το ώς χθες αδιανόητο – να εισφέρει κι εκείνη στον κορβανά όσα της αναλογούν.
Ο Κώστας Κουτσουρέλης ασχολείται με την ποίηση, την μετάφραση λογοτεχνικών και φιλοσοφικών κειμένων, την δοκιμιογραφία, την επιμέλεια εκδόσεων και την διδασκαλία της δημιουργικής γραφής και λογοτεχνικής μετάφρασης. Διευθύνει τη σειρά Florilegium των Εκδόσεων Κίχλη. Για την εργασία του στους "Ύμνους στη νύχτα του Νοβάλις" τιμήθηκε με το Βραβείο Άρη Αλεξάνδρου και με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης από τη Γερμανική Γλώσσα. Λεπτομερέστερο βιογραφικό από τον ιστότοπό του.  

Ο ιστότοπος του Κώστα Κουτσουρέλη  

του Κώστα Κουτσουρέλη, στον ιστότοπο Μετά την Κρίση:
Από το “επαίσχυντο κοινωνικό συμβόλαιο” στην “αυστηρή δίαιτα εξυγιάνσεως - Ο Παναγιώτης Κονδύλης είχε προβλέψει την Ελληνική κρίση και την πτώση του παρασιτικού-καταναλωτικού προτύπου






1 σχόλιο:

  1. Θόδωρος Καρώνης17 Ιανουαρίου 2014 - 9:21 π.μ.

    Κύριε Κουτσουρέλη
    Φαίνεται ότι ταυτίζετε (εν αγνοία σας ή σκόπιμα) τον πλούτο=ακίνητη περιουσία με τον πλούτο=εισοδήματα & πρόσοδοι, και έτσι βρήκατε τη "λύση" για τα φορολογικά έσοδα. Το καταλαβαίνετε, υποθέτω, ότι δεν είναι τόσο απλά και ισοπεδωτικά τα πράγματα. Ακόμα και αν κάποια ακίνητη περιουσία έχει αποκτηθεί στο παρελθόν με κοινωνικά άδικο τρόπο, με αφορολόγητα κέρδη, εισοδήματα & προσόδους, δεν σημαίνει ότι τα τελευταία εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα ώστε να αποδώσουν φορολογικά έσοδα. Πολύ δε περισσότερο που, για την πλειοψηφία της μικρής ακίνητης περιουσίας δεν είναι έτσι, απλώς, μέσω της φοροεπιδρομής, μεγάλο μέρος της θ' αλλάξει χέρια και θ' αρχίσει πλέον να "αποδίδει" καπιταλιστικά (real estate μπίζνες κλπ) αντί να αποτελεί μη αξιοποιήσιμη (από το κεφάλαιο) επένδυση. Καλό θα ήταν λοιπόν να εμβαθύνετε και να αναπροσαρμόσετε τις αναλύσεις σας στην ελληνική πραγματικότητα, διαλέγοντας στρατόπεδο και μή υποκρινόμενος έναν ισοπεδωτικό "ορθολογισμό" στρατευμένο στην κοινωνική ερήμωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»