Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και ελληνική πολιτική «ιδιαιτερότητα»: Νέα κατάσταση, ανοίγει νέο κεφάλαιο της κρίσης

Η λεγόμενη ποσοτική χαλάρωση (Quantitative Easing - QE) στη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, που εξήγγειλε στις 22 Ιανουαρίου ο πρόεδρος της Μάριο Ντράγκι, ίσως φέρει πράγματι κάποια τόνωση στις πραγματικές οικονομίες των χωρών της ευρωζώνης. Ίσως όμως αποδειχθεί ανώφελη και άστοχη, και απλώς τροφοδοτήσει μεγαλύτερες φούσκες περιουσιακών στοιχείων (π.χ. ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση της χρηματιστηριακής φούσκας στις ΗΠΑ και στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες ή εξωπραγματικές τιμές ακινήτων στην μία ή στην άλλη ευρωπαϊκή χώρα). Αυτό θα το ξέρουμε μετά από αρκετό καιρό, όχι πριν περάσει ένας χρόνος τουλάχιστον.
Όμως, όσο η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να κινείται μέσα στα πλαίσια της σημερινής ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής, αυτό είναι το τελευταίο όπλο άμεσης εφαρμογής που διαθέτει η εκδοτική Τράπεζα της ζώνης του ευρώ. Έμμεσα, οι σημερινοί πολιτικοί ιθύνοντες της ΕΕ την χρησιμοποιούν ως διαχειριστή της κρίσης «υπεράνω πάσης κριτικής», μιας και η ΕΚΤ είναι όργανο που δεν υπόκειται στον έλεγχο των πολιτών και σε δημοκρατική νομιμοποίηση μέσω διαδικασίας. Άν τυχόν και αυτό το όπλο αποτύχει, η μέχρι τώρα διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη θα αποδειχθεί ολικά αποτυχημένη. Τότε ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της θα χρειαστούν μιαν άλλη πολιτική.

Άν αντίθετα η QE επιτύχει τους στόχους που από τον προορισμό και τη φύση της μπορεί να επιτύχει, θα πρόκειται και πάλι για τόνωση της οικονομίας μερική και προσωρινή. Θα επιφέρει επιμέρους βελτιώσεις, π.χ. στους δημοσιονομικούς δείκτες χωρών της ευρωζώνης και στην ποιότητα του χρέους τους, ίσως καλύτερη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος, ίσως και μερική βελτίωση της σχέσης προσφοράς και ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών στην πραγματική οικονομία. 
Τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, για πραγματική ανάκαμψη της παραγωγικής δραστηριότητας και ιδίως για το βασικό ζητούμενο, τη μείωση της ανεργίας, χρειάζονται επενδυτικά προγράμματα. Και αν δεν μπορεί ή δεν θέλει ο ιδιωτικός τομέας να επενδύσει (μιας και στη φάση που περνάμε, αυτός καταγίνεται με την απομόχλευση), ξέρουμε από τη δεκαετία του ’30 ποιό είναι σε τέτοιες συνθηκες το αποτελεσματικό φάρμακο εναντίον της «καχεξίας». Πάντως τότε ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ το βρήκε - ή το έμαθε βαδίζοντας - στον κυβερνητικό του δρόμο: επενδυτική επέκταση του δημόσιου τομέα, ακόμη και φυτεύοντας δέντρα σε εγκαταλειμμένες γεωργικές εκτάσεις των ΗΠΑ. 
Όμως τέτοιες πολιτικές μπορούν να γίνουν πράξη μόνον σε πραγματικά ενιαία (βέλτιστη) νομισματική ζώνη, δηλαδή στη δύσκολη αυτή εποχή χρειάζονται συνεκτικές πολιτικές, ενισχυμένη πολιτική ενότητα με τόνωση των ομοσπονδιακών χαρακτηριστικών της και περαιτέρω παραχώρηση κυριαρχίας των κρατών-μελών στην Ένωση. Πράγμα που δεν είναι ακόμη βέβαιο άν το θέλουν μερικοί: Π.χ. στη Γερμανία αρκετοί Χριστιανοδημοκράτες ή στην Ελλάδα οι τυπικοί Ανεξάρτητοι Έλληνες και το 30-35 % του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, για να περιοριστούμε μόνον σε πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν στις «ακραίες περιπτώσεις» χωρών της ευρωζώνης. Υπάρχουν όμως και αρνητές πολύ πιο επίμονοι, με πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος, π.χ. το Εθνικό Μέτωπο που καλπάζει δημοσκοπικά στη Γαλλία ή το σύνολο της δεξιάς ιταλικής αντιπολίτευσης.

*****  
Ας κυττάξουμε όμως τα πιο κοντινά, τη δική μας εθνική πολιτική, όπου εκτός από την πολυσυζητημένη «ελληνική ιδιαιτερότητα» στο οικονομικό πεδίο, οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ανέδειξαν για μια φορά ακόμη και την «ελληνική πολιτική ιδιαιτερότητα». Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ;
Στο πεδίο της κομματικής πολιτικής και στο κυνήγι της κυβερνητικής εξουσίας, σε αντίθεση με τα οικονομικά, τα πράγματα είναι σχετικά απλά: σε χώρες με αναλογικά εκλογικά συστήματα δεν προκύπτουν σχεδόν ποτέ κυβερνητικές αυτοδυναμίες. Είτε συγκροτούνται «μεγάλοι συνασπισμοί» με τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή πολύ διαφορετικών μεταξύ τους αλλά ισχυρών κομμάτων, είτε συνεργάζεται ένας μείζων κυβερνητικός εταίρος με έναν ελάσσονα, όμως προγραμματικά συγγενή. Και στις δυο περιπτώσεις είναι απαραίτητες οι προγραμματικές συγκλίσεις, όμως είναι πολύ διαφορετικής έκτασης. 
Αντίθετα, όπου ισχύουν πλειοψηφικά εκλογικά συστήματα ή «σκληρά ενισχυμένα» (π.χ. με to sui generis Eλληνικό bonus των 50 εδρών), είτε κατακτάται αυτοδυναμία ενός κόμματος είτε εργάζεται κανείς με ευρείς ιδεολογικοπολιτικούς συνασπισμούς ή «μπλόκ»: Δεξιά – Κέντρο ή Αριστερά – Κέντρο. Και πάλι χρειάζονται προγραμματικές συγκλίσεις, αλλά στην περίπτωση αυτή είναι σχεδον «αυτοματοποιημένες». Σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο πολιτικής επιστήμης η κανονικότητα είναι αυτή. Και πολύ περισσότερο στην πράξη: για τη δεύτερη περίπτωση βλ. Γαλλία, Ιταλία και πολλά άλλα παραδείγματα. 
Στην Ελλάδα, έχουμε αυτή τη στιγμή και πάλι ακόμη ένα κρούσμα της «ελληνικής πολιτικής εξαίρεσης»: μια χωρίς προγραμματικές αρχές κυβερνητική συμμαχία (που πίσω της βρίσκεται και μια χωρίς αρχές φραξιονιστική πάλη στον μείζονα κυβερνητικό εταίρο). 
Για να μη μένει αναπάντητο κανένα ερώτημα: Με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, η προφανής, απλή και ίσως πολύ πιο σταθερή κυβερνητική λύση, θα ήταν η αμιγής κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με παροχή ψήφου εμπιστοσύνης (ή και ανοχής) απο άλλους βουλευτές βάσει προγραμματικών συγκλίσεων και αποκλίσεων. Αυτή θα ήταν μια προγραμματικά καθαρή, ανοιχτή και διαφανής λύση.
Το γεγονός ότι δεν τη θέλησαν, αφήνει εκτός των άλλων την λίγο ή πολύ βάσιμη υποψία για τη μόνιμη ελληνική πολιτική κακοδαιμονία: μια ανοιχτή προγραμματική σύγκλιση δεν βοηθά στη «νομή του πελατειακού κράτους». Αναγκαστικά, όλα θα ήταν διαφανή, υπό διαρκή έλεγχο και κάθε πελατειακό «παραστράτημα» θα ήταν επικίνδυνο για τη δεδηλωμένη.

Το πιο καταστροφικό μέχρι τώρα κρούσμα παραβίασης του «κανόνα των πλειοψηφικών μπλόκ» ήταν το «βρώμικο 1989». Τώρα ξέρουμε που κατέληξε: σε μια σειρά αλλεπάλληλες ατυχείς καταστάσεις, από τις περιπέτειες Μητσοτάκη με τον Σαμαρά - φάση Α', μετά επιστροφή στον Α. Παπανδρέου - φάση Β' υπό τραγελαφικές συνθήκες, στη συνέχεια στον αποτυχημένο «εκσυγχρονισμό» του Κ. Σημίτη (στην πραγματικότητα «άμβλωση του εκσυγχρονισμού»), μετά στην Καραμανλική ψευδώνυμη «επανίδρυση του Κράτους» και τελικά στo αποτυχημένο κράτος - failed state.
Υπάρχει βέβαια τώρα η κοινή «αντιμνημονιακή» ιδέα που ενώνει ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ: όμως αυτό δεν είναι άμεση, πρακτική πολιτική, ούτε κατά διάνοια προγραμματική πολιτική, αλλά ασταθές ιδεολόγημα. Άλλωστε η διαπραγμάτευση με τους εταίρους για το χρέος θα κρατησει πολλους μήνες. Από πολύ πιο «σκληρό πολιτικό υλικό» είναι το φορολογικό (π.χ. ο εταιρικός συντελεστής ή ο ανώτερος συντελεστής φορολογίας προσώπων) και άλλες λεπτομέρειες με τον διάβολο μέσα τους, π.χ. τι θα γίνει με το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου. Για να μη αναφέρουμε ότι σε λίγο πρέπει να συνταχθεί αναθεωρημένος προυπολογισμός και να υποβληθεί στις Βρυξέλλες - χωρίς greek statistics αυτή τη φορά.
Έτσι, η όλη ιστορία κινδυνεύει να θυμίζει κάπως 2009, με την απέλπιδα επιστροφή του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση (και του λαού στην εξουσία...): ακόμη και η συνέχεια μερικών προσώπων-κλειδιών με ανοδική πορεία στην ιεραρχία της εξουσίας (τότε σύμβουλοι εξ απορρήτων του αρχηγού, τώρα σημαντικοί υπουργοί) φέρνει δηλητηριώδεις σκέψεις.
Μια ακόμη «ελληνική εξαίρεση» δύσκολα θα μπορούσε να εγκυμονεί κάτι καλό – εκ πρώτης όψεως μοιάζει με πολιτική ανωμαλία, που είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει αστάθεια και κυρίως μια σειρά αποτυχημένες καταστάσεις, παρά επιτυχίες. 
Ωστόσο, μια έντονη πολιτική στροφή (όπως η ανάληψη της εξουσίας από μια κυβέρνηση που διεκδικεί να λέγεται και να είναι αριστερή), συχνά παράγει απρόβλεπτα αποτελέσματα, άρα και ελπίδες, χλωμές έστω. Ιδίως δημιουργεί ελπίδες και προσδοκίες στους ασθενέστερους πολίτες: εκείνων των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων που ενώ δεν επωφελήθηκαν καθόλου στα χρόνια των παχειών αγελάδων (αντίθετα, στη φάση της άτακτης ανάπτυξης και ιδιωτικής συσσώρευσης η απόστασή τους απο τους  έχοντες μεγάλωσε), έχουν υποστεί τα σκληρότερα πλήγματα στα χρόνια της κρίσης. 
Στην πραγματικότητα, ελπίδες υπάρχουν γιατί αυτή η εξουσία που μπορεί να ασκήσει η κυβέρνηση, αν βέβαια προσπαθήσει να είναι αριστερή και ευρωπαϊκή, δεν είναι ένα κλειστό σύστημα: επηρεάζεται σε μέγιστο βαθμό από αποφασιστικούς εξωτερικούς παράγοντες, εφόσον η Ελλάδα είναι χώρα «απολύτως και αμετάκλητα δεσμευμένη να είναι μέλος της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ», όπως κατηγορηματικά τονίζουν ο νέος πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας και υπουργοί με καίριες θέσεις στη νέα κυβέρνηση (επί λέξει ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης). 
Με το πέρασμα του χρόνου, είναι πιθανό ότι την ποσοτική χαλάρωση, είτε αυτή αποδειχθεί επιτυχής είτε αποδειχθεί αποτυχημένη, θα τη διαδεχθεί η επόμενη φάση της οικονομικής ολοκλήρωσης στην ΕΕ. Σε αντίθετη περίπτωση ίσως παύσει να υπάρχει ευρωζώνη και ΕΕ, αλλά αυτό ποιοί το θέλουν; Εκείνο όμως το αυριανό δίλημμα και σταυροδρόμι της ευρωπαϊκής πορείας θα το αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες-μέλη: και για να είμαστε και εμείς εκεί, με φωνή και με γνώμη, πρέπει να αφήσουμε πίσω και να ξεχάσουμε την ελληνική πολιτική «ιδιαιτερότητα» και εξαίρεση. Να ξεχάσουμε την πολιτική «ιδιαιτερότητα», η οποία είναι θέμα βούλησης κυρίως, ενώ η πραγματικά σκληρή, η οικονομική ιδιαιτερότητα, είναι μια άλλη πολύ πιο σημαντική ιστορία, με πολύ και επίπονο μέλλον.
Το «είμαστε υπέρ του λιτού βίου» και σε αντίθεση με την «πυραμιδική λιτότητα», του νέου υπουργού Οικονομικών, είναι μια άλλη δήλωση που θα άξιζε να καθοδηγεί διαρκώς και με ακλόνητη συνέπεια τα βήματα αυτής της κυβέρνησης.
Εδώ είμαστε πάντως και θα είμαστε μάρτυρες και κριτές γεγονότων σημαντικών, ίσως και συγκλονιστικών.
Γιώργος Β. Ριτζούλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»