Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Αδιέξοδη προσφυγική πολιτική

του Χρίστου Αλεξόπουλου
 
© Μεταρρύθμιση - Χρίστος Αλεξόπουλος: Αδιέξοδη προσφυγική πολιτική, 28.2.2016

  
Οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη συνεχίζονται, τα ελληνικά νησιά δέχονται πάνω από 4000 πρόσφυγες και μετανάστες ημερησίως, από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρώπη πηγαίνουν μόνο 150 περίπου άτομα ημερησίως προς το παρόν και οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίζουν την κατάσταση χωρίς σχέδιο, ενιαία στάση και προοπτική.
Η Ελλάδα βέβαια, τόσο ως κοινωνία όσο και ως κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα γενικότερα, υφίσταται την μεγαλύτερη πίεση, η οποία παίρνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις λόγω της οικονομικής κρίσης, που αντιμετωπίζει.
Γι’ αυτό έχει και ένα λόγο παραπάνω, να σχεδιάσει και να προτείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μια πρόταση για την διαχείριση των προβλημάτων σε ευρωπαϊκό και σε εθνικό επίπεδο και την αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτίων, τα οποία έχουν πλανητικές διαστάσεις.
[Γενεσιουργά αίτια σε πλανητικό επίπεδο: Οι μεταναστεύσεις θα συνεχισθούν σε βάθος χρόνου]
Επιγραμματικά τα κυριότερα είναι η ανισόρροπη ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την άγρια εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των χωρών προέλευσης των μετακινούμενων μαζών, χωρίς αυτές να επωφεληθούν στο ελάχιστο, και η κλιματική αλλαγή (ξηρασίες, πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα). Σίγουρα και οι περιφερειακές πολεμικές συγκρούσεις οδηγούν στην προσφυγιά.
Αντί να αντιμετωπισθούν τα γενεσιουργά αίτια όμως, βγαίνει στην επιφάνεια η αδυναμία σχεδίασης αντίστοιχων διαστάσεων πολιτικής. Απλά διαχειρίζονται το πρόβλημα, το οποίο ουσιαστικά είναι ο προπομπός των μεγάλων αλλαγών, οι οποίες θα επιβληθούν αντικειμενικά στο παγκόσμιο μοντέλο οργάνωσης.
Αρκεί να προσεγγίσει και αναλύσει κάποιος τα «λεγόμενα» τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης και θα συνειδητοποιήσει την ανυπαρξία μακροπρόθεσμου πολιτικού σχεδιασμού. 
Το ίδιο ισχύει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όσο δεν προσπαθούν τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διαχειρισθούν το πρόβλημα στο πλαίσιο της Ευρώπης και μάλιστα χωρίς κοινή στάση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, τόσο θα διογκώνεται το φαινόμενο της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών.
Και ας εξήρε το ρόλο της γερμανίδας καγκελαρίου Angela Merkel ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας σε συνέντευξη του στο κανάλι της Βουλής λέγοντας, ότι «οφείλουμε να ευχαριστήσουμε την κ. Merkel, γιατί σε όλη την διαδικασία του προσφυγικού υπήρξε η ηγέτιδα που προσπάθησε να δώσει λύση στο προσφυγικό, ισορροπώντας ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ασφάλεια και μέσα από ευρωπαϊκές λύσεις».
Αυτή η τοποθέτηση του αναπληρωτή υπουργού δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την ιδεοληπτική προσέγγιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πραγματώνονται μόνο στον ευρωπαϊκό χώρο, όταν οι οφειλόμενες στις ανεπτυγμένες χώρες ανισορροπίες σε πλανητικό επίπεδο με επιπτώσεις την πείνα και την υπανάπτυξη στις χώρες προέλευσης των μετακινούμενων πληθυσμών δεν αντιμετωπίζονται στις πατρίδες τους, ώστε να μην αναγκάζονται να καταφεύγουν στην προσφυγιά.
Όταν εκλείψουν αυτά τα αίτια, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα.
Εκτός και εάν θεωρούν στην ελληνική κυβέρνηση και όχι μόνο, ότι συμβάλλουν στην επίλυση του προσφυγικού-μεταναστευτικού, όταν οι μετακινούμενοι στοιβάζονται σε σκηνές ή κάτω από δέντρα και επικρατεί το αδιαχώρητο στα σύνορα στην Ειδομένη, όπου βρίσκονταν πάνω από 4000 άτομα λόγω του κλεισίματος των συνόρων από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) και την Σερβία.
Την ίδια ημέρα δε έφτασαν 4067 άτομα από την Λέσβο και την Χίο στο λιμάνι του Πειραιά, όπου εγκλωβίστηκαν, διότι δεν συνέχισαν το ταξίδι τους προς τα σύνορα λόγω του κλεισίματος τους από την ΠΓΔΜ.
Πολύ πιο ρεαλιστικό, αλλά και απαράδεκτο, είναι αυτό, που είπε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz, ότι η Ελλάδα θα είναι «πάρκινγκ προσφύγων», αν κλείσουν τα σύνορα με την ΠΓΔΜ.
[Γενικευμένη υποκρισία: Απαιτούν από την Τουρκία να κλείσει τις διόδους προς τα ελληνικά νησιά, αλλά να κρατήσει ανοικτά τα δικά της σύνορα προς τη Συρία] 
Αναζητείται δε η ερμηνεία αυτού, που είπε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή, ότι «στις συναντήσεις μου στην Ευρώπη απαίτησα να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση στην Τουρκία. Ζήτησα ακόμη να εκπληρώσει τις ευθύνες της και η Ευρώπη σε ό,τι αφορά την μετεγκατάσταση των προσφύγων. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου, για να αποκτήσει η χώρα ισχυρή φωνή, πήρα μέρος στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) και κράτησα θέση ευθύνης, δεν ενέπλεξα το εθνικό ζήτημα στην κομματική αντιπαράθεση».Φαίνεται, πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εννοεί, ότι υπάρχει ενιαία εθνική πολιτική για το προσφυγικό, η οποία είναι ορατή μόνο για το πολιτικό σύστημα. 
Κατ’ αρχήν για ποιά πίεση στην Τουρκία μπορούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να ομιλούν, όταν απαιτούν από την Τουρκία να κλείσει τις διόδους προς τα ελληνικά νησιά, αλλά να κρατήσει ανοικτά τα δικά της σύνορα προς τη Συρία. Αυτό θα σήμαινε μεγάλα προβλήματα στο εσωτερικό της και δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό στην πράξη.
Και για ποιά ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να ομιλούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί, όταν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στην Τουρκία γίνονται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης σε διάφορες δουλειές, που κάνουν για να επιβιώσουν. Ή μήπως δίνουμε το παράδειγμα ως Ελλάδα με την αντιμετώπιση των «νόμιμων ή παράνομων» μεταναστών στις διάφορες αγροτικές καλλιέργειες (Αμαλιάδα) και στα φανάρια της Αθήνας και άλλων πόλεων.
Η υποκρισία είναι τόσο μεγάλη, που δεν κρύβεται. Απλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εμφάνιση ρατσιστικών φαινομένων και στην ανάπτυξη του εθνικισμού στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στην Ελλάδα. Ήδη αυτό γίνεται αισθητό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με αποτέλεσμα την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και της επιρροής ακροδεξιών μορφωμάτων, τα οποία επενδύουν στον εθνικιστικό λαϊκισμό.
[Η διπλή ανισορροπία στην κατανομή του πλούτου - αφενός ακραία ανισοκατανομή σε πλανητικό επίπεδο με άγρια εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών του Νότου, αφετέρου συνεχώς αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες εντός των κοινωνιών των ανεπτυγμένων χωρών - δεν είναι δατηρήσιμη, οδηγεί σε γενικό χάος]
Αντί να χρησιμοποιούνται τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση έννοιες και φράσεις κενές περιεχομένου, όπως «εθνική γραμμή στο προσφυγικό», χωρίς να συνοδεύονται από συγκεκριμένη πολιτική, καλό για την ελληνική κοινωνία και όχι μόνο θα είναι να κινηθούν σε δύο επίπεδα.
Πρώτον, να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν πολιτική διαχείρισης των προσφύγων και μεταναστών, τους οποίους μπορεί να δεχθεί η χώρα, ανάλογα με τις δυνατότητες της (εργασιακές, οικονομικές, πολιτισμικές κ.λ.π.) και οι υπόλοιποι να προωθηθούν προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες σύμφωνα με τις ποσοστώσεις, που θα συμφωνηθούν. Ο αριθμός των προσφύγων και μεταναστών, που μπορούν να ενσωματώσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, δεν είναι απεριόριστος.
Δεύτερον και αποτελεσματικό, κάτω από προϋποθέσεις, θα ήταν, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για να τεθεί το πρόβλημα της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών στους θεσμούς, στους οποίους ενεργοποιείται η παγκόσμια κοινότητα και να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες, που τους αναλογούν.
Δεν τρελλάθηκαν ξαφνικά εκατομμύρια άνθρωποι από τις χώρες του λεγόμενου Νότου και επιθυμούν να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της προσφυγιάς με αντίτιμο την ζωή τους πολλές φορές. Οι αιτίες, που προκαλούν το φαινόμενο της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών, είναι γνωστές. Η άρση των επιπτώσεων τους έχει οικονομικό κόστος. Πρέπει όμως να πληρωθεί, αν πράγματι το εννοούμε, όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν μπορεί να συνεχίζεται στο διηνεκές η ανισορροπία στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου εντός των κοινωνιών των ανεπτυγμένων χωρών με τις συνεχώς αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες. Άλλο τόσο όμως δεν επιτρέπεται να συνεχίζεται η άγρια εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών του Νότου και οι πολίτες τους να πεινάνε και να χάνουν την ζωή τους από ασιτία.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως στην Ελλάδα πρέπει άμεσα και χωρίς χρονοτριβή να εξειδικευθούν πολιτικές για την ενσωμάτωση στην κοινωνία των προσφύγων και των μεταναστών, που θα εγκατασταθούν με την παροχή ασύλου ή άδειας εργασίας.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, διότι στις χώρες προέλευσης τους έχουν κάνει διαφορετικές πολιτισμικές διαδρομές, ενώ ούτε την γλώσσα της κοινωνίας υποδοχής τους γνωρίζουν οι περισσότεροι. Επίσης πρέπει να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για νόμιμη απασχόληση σύμφωνα με τις ανάγκες της τοπικής οικονομίας. Αυτό σημαίνει, ότι καθίσταται αναγκαία η επαγγελματική τους ειδίκευση και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Όλα αυτά και άλλα ακόμη, όπως στέγαση, κοστίζουν και η Ελλάδα της κρίσης δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί, εάν δεν υπάρξει και η ευρωπαϊκή συμβολή.
[Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα - Το πολωτικό και συγκρουσιακό κομματικό σύστημα εξαντλεί τα τελευταία υπολείμματα συνοχής και αντοχής της ελληνικής κοινωνίας]
Μέχρι τώρα ούτε η κυβέρνηση ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν επεξεργασμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, όπως συνηθίζουν να το ονομάζουν.Έχει πάρει όμως τέτοιες διαστάσεις, που οι «εθνικές γραμμές» σε πολιτικό επίπεδο δεν επαρκούν. Πρέπει να συνοδευθούν και με κοινωνικές διεργασίες, οι οποίες θα βοηθήσουν τους Έλληνες πολίτες να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τα νέα δεδομένα, που δημιουργούνται σε υπερεθνικό επίπεδο. Αυτό είναι δύσκολο, διότι η οικονομική κρίση έχει διαλύσει την κοινωνική συνοχή και έχει προκαλέσει την φτωχοποίηση πολλών κοινωνικών ομάδων, ενώ ταυτοχρόνως έχουν στενέψει τα περιθώρια ανοχής αυτής της κατάστασης, η οποία θα γίνει ακόμη πιο δύσκολα διαχειρίσιμη, εάν επιβαρυνθεί και με τις επιπτώσεις του προσφυγικού.
Γι’ αυτό πρέπει άμεσα να εξειδικευθούν προγράμματα και δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών σε σχέση με το προσφυγικό. Οι μεγαλόστομες επικλήσεις των ανθρωπιστικών αξιών δεν επαρκούν.
Η χώρα δεν αντέχει εσωτερικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.
Αυτό πρέπει να συνειδητοποιηθεί από το πολιτικό σύστημα και αντί για την πολωτική λογική στην πολιτική αντιπαράθεση είναι πολύ πιο λειτουργικό να επεξεργαστούν με συναινετική διάθεση και αποφασιστικότητα τον σχεδιασμό της αντιμετώπισης τόσο της οικονομικής κρίσης όσο και του προσφυγικού.
Ο διαθέσιμος χρόνος αρχίζει να τελειώνει. Το ίδιο και οι ανοχές και αντοχές της κοινωνίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα.
   
[Οι μεσότιτλοι προστεθηκαν στον ιστότοπο Μετά την Κρίση]

Ο Χρίστος Αλεξόπουλος είναι ερευνητής κοινωνιολόγος

Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση:

Χρίστος Αλεξόπουλος: Πολιτική παρακμή στην Ευρώπη, επαρχιωτισμός των ηγεσιών.

Χρίστος Αλεξόπουλος: Χωρίς πολιτική συνοχή - Οι πολιτικές ελίτ απέτυχαν, στην Ελλάδα και στη λοιπή Ευρώπη

Αρθρογραφία του Χρίστου Αλεξόπουλου στη Μεταρρύθμιση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»